ตอนที่ 95 เซียนทุกสารทิศปรากฏกาย

แมลงกลืนปราณกลืนกินปราณกระบี่ของลู่ชวนเข้าไป และเริ่มวิวัฒนาการไปในทิศทางที่ไม่อาจควบคุมได้

ผู้บำเพ็ญขั้นดับสูญระดับสูงสุดหลายคนในเมืองเคลื่อนไหวทันทีที่ได้ยินข่าว

เยี่ยกู้เฉิงกับโจวอวี้เป็นสองคนที่มาถึงก่อนใคร

เมื่อทั้งสองมาถึงที่เกิดเหตุ ก็เห็นเพียงหมอกทมิฬที่เกิดจากฝูงแมลงกลืนปราณกำลังบินวนเวียนอย่างบ้าคลั่งอยู่กลางอากาศ

มันแผ่กลิ่นอายอันคมกริบถึงขีดสุดออกมาเป็นระลอกจนชวนให้ใจสั่นขวัญแขวน

ส่วนเจ้าตัวดีอย่างลู่ชวนกลับยืนอยู่ข้างล่าง กำลังสุมหัววิเคราะห์บางอย่างกับลาข้างกายด้วยสีหน้าจริงจัง

"อาจารย์น้อย สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง" โจวอวี้เคยพบกับลู่ชวนมาแล้วรอบหนึ่ง จึงรีบเข้าไปสอบถามสถานการณ์

ลู่ชวนรู้สึกถูกชะตากับปัญญาชนผู้สุภาพเรียบร้อยคนนี้ไม่น้อย เพราะคนที่ไม่ถูกซุนเหลียนเสวี่ยรังเกียจย่อมไม่มีทางเลวร้ายไปได้

ลู่ชวนส่ายหน้าพลางลูบคาง เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "สถานการณ์อาจจะแย่หน่อย ตามการวิเคราะห์ของลาข้า เจ้าแมลงพวกนี้น่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตไร้ธาตุ กลืนกินได้ทุกสิ่งทุกอย่าง"

"อ้อ จริงสิ!" ลู่ชวนเกาหัวพลางว่าต่อ "พวกมันกลืนปราณกระบี่ของข้าไปนิดหน่อย อาจจะยุ่งยากขึ้นมาบ้าง"

"พรวด... แค่กๆ!" โจวอวี้แทบสำลักตาย เขาเคยเห็นปราณกระบี่ของลู่ชวนมาแล้ว ย่อมรู้ดีว่าปราณกระบี่ของเจ้าหน้าขาวผู้นี้มันน่ากลัวขนาดไหน

"อาจารย์น้อย สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง" เยี่ยกู้เฉิงก็ขยับเข้ามาถามเช่นกัน

ก่อนหน้านี้เยี่ยกู้เฉิงได้ยินเรื่องของลู่ชวนมาจากปากโจวอวี้แล้ว ยามเข้ามาจึงให้เกียรติเป็นอย่างยิ่ง

อย่างที่โบราณว่าไว้ คนประเภทเดียวกันย่อมดึงดูดกัน สหายของโจวอวี้ก็ย่อมไม่เลวร้ายเช่นกัน

เมื่อเห็นเยี่ยกู้เฉิงหน้าตาคมคาย เปี่ยมด้วยไอเที่ยงธรรม ลู่ชวนจึงเล่าสถานการณ์ให้ฟังอีกรอบ

เยี่ยกู้เฉิงมองหมอกทมิฬบนท้องฟ้าแล้วพยักหน้า "ตอนนี้พวกมันยังไม่เปิดฉากโจมตี คงกำลังย่อยปราณกระบี่ของอาจารย์น้อยอยู่ อาศัยจังหวะนี้ พวกเรามาร่วมมือกันผนึกห้วงฟ้านภาดินแถบนี้เสีย"

ว่าแล้วก็ลงมือ เยี่ยกู้เฉิงสะบัดมือหนึ่งครา กระบี่ยาวสีเขียวเข้มพลันปรากฏขึ้นในมือ

ตัวกระบี่ยาวเปล่งประกายไอเย็นจางๆ ด้ามกระบี่สลักลวดลายมังกรทองดูน่าเกรงขามไร้ใดเปรียบ คมกระบี่คมกริบประดุจน้ำค้างแข็งในฤดูสารทอย่างแท้จริง

ลู่ชวนมองดูด้วยความสนใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบผู้ฝึกกระบี่ที่ใช้กระบี่ยาว ไม่ใช่กระบี่บิน

เยี่ยกู้เฉิงประสานมือคารวะลู่ชวน "ได้ยินพี่โจวบอกว่าอาจารย์น้อยเป็นปรมาจารย์ด้านกระบี่ หลังเสร็จเรื่องนี้คงต้องขอคำชี้แนะจากท่านสักครา"

เจ้าตัวดีอย่างลู่ชวนก็ไม่คิดเกรงใจแม้แต่น้อย สะบัดผมอย่างมาดมั่นพลางตอบ "ได้สิ ไม่มีปัญหา"

"พรืด..." คนตระกูลซุนที่ยังถอนตัวออกไปไม่ทันเห็นท่าทางไร้ยางอายของลู่ชวน ก็แทบจะกระอักเลือดเก่าออกมา

เยี่ยกู้เฉิงเป็นปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่ที่มีชื่อเสียงเลื่องลือ กระบี่ชิวซวงตัดหยกในมือเข้าขั้นเทพยดาไปนานแล้ว

หากจะบอกว่าเยี่ยกู้เฉิงคือผู้ฝึกกระบี่อันดับหนึ่งแห่งทวีปเทียนฮวาง ก็คงไม่มีใครกล้าคัดค้าน

"เช่นนั้น ข้าขอเริ่มก่อน!" เยี่ยกู้เฉิงยิ้มพลางพยักหน้า จากนั้นจึงรวบรวมลมปราณและสมาธิ

เสียงลมหายใจที่สอดประสานกับฟ้าดินพลันดังขึ้น

เมื่อจังหวะการหายใจนั้นค่อยๆ นิ่งสงบ บนยอดนภากว้างไกลพลันปรากฏร่างเงาเลือนรางสายหนึ่ง

"หนึ่งกระบี่เซียนเหิน นั่นมันหนึ่งกระบี่เซียนเหิน!"

คนตระกูลซุนมองดูด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

ร่างเงานั้นเดิมทีอยู่สุดขอบฟ้า ทว่าเพียงพริบตาเดียว เงาเลือนรางนั้นก็มาปรากฏอยู่เหนือฝูงแมลงกลืนปราณแล้ว

ร่างเงาตวัดกระบี่ขึ้น กวาดลากห้วงฟ้านภาดินแถบนี้เข้ามา

ทุกคนรู้สึกเพียงสายตาพร่ามัว อากาศกลับถูกกระบี่นี้ดึงรั้งจนม้วนตัวขึ้นราวกับหน้ากระดาษหนังสือ

ฝูงแมลงกลืนปราณก็ถูกม้วนเข้าไปด้วยเช่นกัน

ผู้มีสายตาเฉียบแหลมย่อมมองออกว่า กระบี่นี้แฝงไว้ด้วยอภิญญามิติชั้นยอด

"พี่โจว ถึงตาเจ้าแล้ว!" เยี่ยกู้เฉิงฟาดกระบี่ลงแล้วหันไปมองโจวอวี้

"เช่นนั้นผู้น้องขอแสดงความเขลาแล้ว!" โจวอวี้ยิ้มบางๆ ตำราโบราณสีเหลืองกรอบเล่มหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในมือ

เมื่อเปิดหน้ากระดาษ อักษรตัวเล็กนับไม่ถ้วนก็พวยพุ่งโบยบินออกมาจากตำรา

ตัวอักษรเหล่านั้นพุ่งไปยังริมขอบมิติที่ม้วนตัวอยู่ แล้ววางค่ายกลอันลึกล้ำพิสดารขึ้น

มิติสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงเทพไร้ประมาณพุ่งทะยานสู่ฟ้า สยบมิติที่ม้วนตัวอยู่นั้นลงอย่างเด็ดขาด

"ได้ยินว่าราชครูแห่งแคว้นต้าอู๋ บรรลุเต๋าจากการอ่านตำราในวัยสูงถึงเก้าสิบแปดปีทั้งที่เดิมเป็นเพียงคนธรรมดา ภายในวันเดียวก็ก้าวกระโดดจากคนธรรมดาขึ้นสู่ขั้นดับสูญระดับสูงสุด เรียกได้ว่าไม่เคยมีผู้ใดทำได้มาก่อนและยากจะมีผู้ใดเทียบเคียงในภายภาคหน้า นับเป็นตำนานอย่างแท้จริง"

เมื่อได้ยินคนตระกูลซุนวิพากษ์วิจารณ์กัน ลู่ชวนก็พยักหน้าหงึกๆ อย่างเห็นด้วยยิ่ง

วันหน้าถ้าใครบังอาจมาบอกว่าการอ่านหนังสือไม่มีประโยชน์ละก็ ข้าจะทุบหัวหมาของมันให้เละเลยคอยดู

"ท่านทั้งสอง ให้พวกเราสามีภรรยามาร่วมสนุกด้วยคนได้หรือไม่!"

ในยามนั้น คู่รักดั่งเซียนคู่หนึ่งได้ร่อนกายลงมาจากฟากฟ้า

"นั่นคือคู่รักเซียนแห่งเทียนฉือ" เวลานี้คนตระกูลซุนคลายความตื่นตระหนกลงโดยสิ้นเชิง ยอดฝีมือระดับสูงมารวมตัวกันมากมายเพียงนี้ หนอนกลืนปราณจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้เชียวหรือ

ฝ่ายชายมีนามว่าจางชูจง ฝ่ายหญิงมีนามว่าไป๋ชูยง ทั้งคู่คือประมุขแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนฉืออันลึกลับ

ต่างจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์อื่นที่วางตัวสูงส่ง สองคนนี้มีชื่อเสียงดีงามยิ่งในทวีปเทียนฮวาง สามีภรรยาคู่นี้มักจะลงเขามากำจัดมารผดุงธรรมและช่วยเหลือผู้ที่อ่อนแออยู่เสมอ

"รบกวนทั้งสองท่านแล้ว!" เยี่ยกู้เฉิงประสานมือคารวะสามีภรรยาคู่นั้น

สามีภรรยาสบตากัน พยักหน้าเบาๆ แล้วประสานมุทราอย่างรวดเร็วพร้อมกัน

วิชานี้มีนามว่า "ทะเลลวงไร้อนันต์" เป็นวิชาสะกดผนึกที่ทรงพลังยิ่ง

ในอดีตทั้งสองก็เคยใช้วิชาสะกดผนึกนี้ สยบจอมมารราตรีอนธการที่สร้างความเดือดร้อนไปทั่วแว่นแคว้น

เสียงระลอกคลื่นซัดสาด ทะเลลวงตาซัดม้วนเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง โอบล้อมทั่วทั้งมิติ

"ทุกท่าน ให้ข้าน้อยมาร่วมสนุกด้วยอีกคนเป็นอย่างไร" เวลานี้จูเก่อหมิงกับจ้าวถ่งปรากฏตัวขึ้น

เมื่อเห็นทั้งสองคนนี้ ม่านตาของทุกคนต่างหดเล็กลง

ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าจูเก่อหมิงผู้นี้มีวีรกรรมยิ่งใหญ่เพียงใด แค่วิชาผังแปดค่ายกลเทวะอสูรของเขาก็กวาดล้างใต้หล้าจนไร้ผู้ต่อกรแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น จ้าวถ่งองครักษ์ที่ติดตามอยู่ข้างกายเขาตลอดเวลาก็มีวิชาทวนเจ็ดอสรพิษสำรวจถาดที่สืบทอดมาจากเทพสงครามแห่งแคว้นซีสู่ ซึ่งเก่งกาจไร้เทียมทานในใต้หล้าเช่นกัน

สองคนนี้เรียกได้ว่าเป็นจุดสูงสุดแห่งพลังยุทธ์อย่างแท้จริง

"พี่จูเก่อ เชิญ!" โจวอวี้รู้จักกับจูเก่อหมิง จึงเอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดี

จูเก่อหมิงพยักหน้า สะบัดพัดขนนกในมือเบาๆ ผังแปดค่ายกลภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเหนือท้องนภา

ผังแปดค่ายกลนี้แผ่ขยายกว้างใหญ่จนครอบคลุมทะเลลวงตาของสามีภรรยาคู่นั้นไว้ด้วย

ตัวเลขอัศจรรย์แห่งสำนักฉีเหมินนับไม่ถ้วนพลิ้วไหวขึ้นมา เสริมความแข็งแกร่งให้แก่ค่ายกลสะกดผนึกจนมั่นคงดั่งปราการเหล็กอีกครั้ง

"น่าสนใจ น่าสนใจนัก เรื่องสนุกใหญ่โตเช่นนี้จะขาดข้าไปได้อย่างไร" จูเก่อหมิงเพิ่งจะหยุดมือ ชายหนุ่มที่แต่งกายมอซอดั่งขอทานคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของทุกคน

"เฟิงหั่วซานเยวี่ย" เยี่ยกู้เฉิงขมวดคิ้ว

เฟิงหั่วซานเยวี่ยผู้นี้คือผู้บำเพ็ญขั้นดับสูญระดับสูงสุดที่มีชื่อเสียงโด่งดังยิ่ง ที่มาไม่แน่ชัด อาจารย์ผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาไม่แน่ชัด การกระทำก้ำกึ่งระหว่างธรรมะกับอธรรม จึงไม่ค่อยเป็นที่ต้อนรับของใครนัก

"เฮ้อ ท่านเจ้าเมืองเยี่ย อย่าได้ตั้งแง่เป็นศัตรูกันขนาดนั้นเลย มีคนตั้งเท่าไหร่กำลังรอดูผู้บำเพ็ญแห่งทวีปเทียนฮวางกลายเป็นตัวตลก ต่อให้ข้าไม่รู้ประสีประสาแค่ไหน ก็ไม่มาป่วนในเวลาแบบนี้หรอก"

"หอสัญญาณเพลิง!" เฟิงหั่วซานเยวี่ยเอ่ยอย่างอารมณ์ดี พลางยกมือขึ้นแล้วดึงลงมาจากท้องฟ้าอย่างแรง

เสียงดังกึกก้องสะเทือนฟ้าสะท้านดินดังขึ้น จากนั้นหอสัญญาณเพลิงสี่แห่งก็ปรากฏขึ้นที่มุมทั้งสี่ของค่ายกลสะกดผนึก

เพลิงสัญญาณสีชาดลุกโชน แสงเพลิงอันร้อนแรงเชื่อมต่อกันเป็นผืนเดียว โอบคลุมทั่วทั้งมิติ

แม้ทุกคนจะไม่รู้ว่านี่คือสิ่งใด แต่ก็มั่นใจได้ว่าเป็นวิชาสะกดผนึกชนิดหนึ่ง

ทุกคนจึงโล่งอก ขอเพียงไม่ใช่มาป่วนก็พอแล้ว

"พ่อสุดหล่อ เจ้าคิดว่าค่ายกลสะกดผนึกพวกนี้จะได้ผลหรือไม่"

ยามนี้ลู่ชวนที่นั่งยองๆ อยู่ด้านข้างเริ่มสนทนากับอาฝู

ลู่ชวนส่ายหน้า "ยาก ประเดี๋ยวคงถูกทำลาย"