ตอนที่ 94 สุดหล่อก่อเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว

หลงเถิงอยู่ในห้วงมิติที่แตกร้าวนี้ ไม่อาจกางอาณาเขตออกได้เลยแม้แต่น้อย

ผู้บำเพ็ญในสามขั้นวิถีเทวะ หากไม่อาจกางอาณาเขตออกได้ ก็เท่ากับไม่อาจใช้ไม้ตายที่ร้ายกาจที่สุดได้

หลงเถิงรัวหมัดออกไปอย่างบ้าคลั่ง ทว่าเงาหมัดสีทองเพิ่งจะปรากฏ ก็ถูกกระแสมิติปั่นป่วนซัดจนแหลกสลายทันที

"ท่านบรรพชน ช่วยข้าด้วย!"

เขารู้ดีว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไปคงมีแต่ตายกับตาย จึงตะโกนร้องขอความช่วยเหลือจากโม่เหวินหย่งสุดเสียง

ทว่าโม่เหวินหย่งไม่มีเวลามาสนใจเขาแม้แต่นิดเดียว เหาะหนีเตลิดไปไกลโดยไม่คิดจะหันกลับมามองด้วยซ้ำ

เมื่อโม่เหวินหย่งไม่คิดจะช่วย หลงเถิงจึงทำได้เพียงฝากความหวังสุดท้ายไว้ที่ลู่ชวน

"น้องชาย ท่านผู้สูงส่งโปรดมีเมตตาไว้ชีวิตข้าเถอะ เงื่อนไขอะไรข้าก็ยอมรับทั้งนั้น"

ลู่ชวนกลอกตา "เจ้าเห็นข้าเป็นตัวอะไร นักบุญใจพระเรอะ?"

"ชิ... ใครใช้ให้ลูกชายเจ้ามาถลึงตาใส่ข้าล่ะ ลูกชั่วเพราะพ่อแม่ไม่สั่งสอน ถุย!"

หลงเถิงโกรธจนแทบจะกระอักเลือด ช่างเป็นไอ้ลูกเวรที่หาเรื่องให้พ่อแท้ๆ

"เป็นไอ้ลูกเนรคุณของข้าที่ล่วงเกินท่าน ตอนนี้มันก็ตายไปแล้ว ท่านก็น่าจะหายโกรธได้แล้ว ขอร้องล่ะไว้ชีวิตข้าสักครั้งเถอะ ข้าจะยกสมบัติทั้งหมดที่ตระกูลหลงสะสมมาตลอดหลายปีให้ท่านทั้งหมดเลย"

"ฮะ!" ลู่ชวนเอียงคอ พลางเอ่ยเสียงฮึดฮัด "เจ้าเห็นข้าเป็นอะไร ขอทานไส้แห้งเรอะ?"

"พรวด..." หลงเถิงพ่นเลือดสดๆ ออกมาคำโต ไอ้เวรนี่มันประเภทพูดดีด้วยก็แล้ว แต่ไม่ยอมรับฟังอะไรเลยสักอย่าง

ห้วงมิติที่แตกร้าวยิ่งทวีความบ้าคลั่ง สมบัติวิเศษคุ้มกายจวนจะถูกผลาญพลังจนหมดสิ้นแล้ว

ในความสิ้นหวัง ใบหน้าของหลงเถิงพลันผุดไออำมหิตดุร้ายขึ้นมา

"ไอ้เดรัจฉานน้อย ในเมื่อเจ้าคิดจะฆ่าล้างโคตร เช่นนั้นก็ให้คนทั้งเมืองฝูปัวตายตกไปตามกันกับพวกข้าเสียเถอะ!"

พูดจบ หลงเถิงก็ควักลูกกลมขนาดเท่ากำปั้นที่เปล่งประกายแสงโลหะออกมาด้วยสายตาบ้าคลั่ง

เมื่อเห็นลูกกลมลูกนี้ สีหน้าของซุนไป่โม่ก็เปลี่ยนไปทันที

"น้องชาย รีบหยุดเขาเร็วเข้า นั่นคือหนอนกลืนหยวนสายพันธุ์มารโบราณ สิ่งนี้จะเขมือบกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง!"

ทว่าซุนไป่โม่เตือนช้าไปเสียแล้ว หลงเถิงพ่นเลือดสดๆ ใส่ลูกกลมลูกนั้นไปเรียบร้อย

แสงสีดำบนลูกกลมพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ท่ามกลางแสงนั้นมีอักขระยันต์อันลึกล้ำนับไม่ถ้วนกะพริบวูบวาบ

จากนั้น เสียงแตกร้าวแสบแก้วหูก็ดังขึ้นจากลูกกลมสีดำ

"หึ่งๆๆ..."

เสียงสั่นสะเทือนหวีดหวิวที่ชวนให้จิตวิญญาณสั่นสะพรึงดังขึ้น จากนั้นไอสีดำสายหนึ่งที่ดูราวกับริบบิ้นผ้าแพรก็พุ่งพรวดออกมาจากลูกกลม

ด้วยสายตาของลู่ชวน ย่อมมองออกทันทีว่านี่ไม่ใช่ไอสีดำอะไรเลย แต่เป็นกลุ่มก้อนที่รวมตัวขึ้นจากแมลงตัวจิ๋วที่มองด้วยตาเปล่าแทบไม่เห็นจำนวนมหาศาล

"ฮ่าๆๆ... ตายไปด้วยกันให้หมด!"

หลงเถิงแผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง อ้าแขนทั้งสองข้างออก ปล่อยให้ไอสีดำสายนั้นพุ่งทะลวงเข้าสู่ร่างกายตนเอง

ร่างกายของหลงเถิงสลายหายไปในอากาศทันที

เพียงชั่วพริบตา ผู้บำเพ็ญขั้นทัณฑ์สวรรค์คนหนึ่งก็ถูกแมลงตัวจิ๋วพวกนี้แทะกินจนเกลี้ยง กระทั่งจิตวิญญาณก็ยังถูกกินไม่เหลือซาก

มิน่าเล่าซุนไป่โม่ถึงได้หวาดกลัวถึงเพียงนี้

"หึ่งๆๆ..."

เสียงหวีดหวิวแสบแก้วหูดังขึ้นอีกครา ไอสีดำมุดทะลุออกมาจากห้วงมิติที่แตกสลาย

หลังจากไอสีดำสายนั้นกลืนกินหลงเถิงเข้าไป ดูเหมือนจะขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

สิ่งที่ทำให้ลู่ชวนประหลาดใจเล็กน้อยก็คือ แมลงพวกนี้กลับสามารถบินผ่านห้วงมิติที่แตกร้าวได้อย่างอิสระ

การเข้าบดขยี้ของปราณกระบี่ตนเองดูเหมือนจะไม่ได้ผลอะไรเลยเช่นกัน

ทว่าไม่นานนัก ลู่ชวนก็เริ่มชักสีหน้าไม่อยู่ เพราะแมลงตัวจิ๋วพวกนี้ดันเขมือบปราณกระบี่ที่หลงเหลืออยู่ของเขาเข้าไปด้วย

แมลงที่กลืนปราณกระบี่ของลู่ชวนเข้าไปมีสีสันที่เปลี่ยนไป จากสีดำสนิทกลายสภาพเป็นสีดำเหลือบประกายหลากสี ส่องแสงพิศวงวูบวาบ

ไอปราณคมกริบถึงขีดสุดแผ่ออกมาจากร่างของแมลงตัวจิ๋วพวกนี้ ยามที่พวกมันบินผ่านถึงกับฉีกกระชากอากาศจนขาดวิ่น

"เอ่อ... ดูเหมือนข้าจะก่อเรื่องใหญ่เข้าให้แล้วแฮะ!" ลู่ชวนเกาหัวแก้เก้อ

"หลงเถิงไอ้คนบ้าเอ๊ย" เมื่อเห็นภาพนี้ ซุนไป่โม่ก็ตะโกนสั่งด้วยความร้อนรน "องครักษ์ฝูลง พาคุณหนูหนีออกจากเมืองไปซะ เร็วเข้า ยิ่งไกลเท่าไรยิ่งดี"

...

ในยามนี้ ณ จวนเจ้าเมือง โจวอวี้และเยี่ยกู้เฉิงที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ด้วยกัน ก็สังเกตเห็นความผิดปกติบนถนนฝั่งนี้เช่นกัน

เจ้าเมืองเยี่ยกู้เฉิงมองไปทางไกลด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ

"ว่าแล้วเชียวว่าสิ่งนี้ยังอยู่กับหลงเถิง ตกลงกันไว้แท้ๆ ว่าจะผนึกมันตลอดกาล ไอ้เศษสวะนี่กลับเล่นกลสับเปลี่ยนตัวสวมรอยหลอกข้าเสียได้"

โจวอวี้ขมวดคิ้วแน่น "พี่เยี่ย เจ้าสิ่งนี้ควรจะสูญพันธุ์ไปนานแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมถึงยังปรากฏขึ้นมาได้อีก"

เยี่ยกู้เฉิงกัดฟันส่ายหน้า "ของที่เคยโผล่มาในงานประมูลเมื่อหลายปีก่อน โดนตระกูลหลงประมูลเอาไป"

"ข้าเคยเข้าไปแทรกแซงเรื่องนี้ ทางตระกูลหลงเองก็รับปากว่าจะผนึกหนอนกลืนปราณไปตลอดกาล เป็นข้าที่ประมาทเลินเล่อไปเอง"

โจวอวี้ทอดถอนใจ "หลายปีมานี้ มีสิ่งแปลกประหลาดสารพัดโผล่มาเยอะขึ้นเรื่อยๆ แม้กระทั่งสิ่งที่สูญพันธุ์ไปตั้งแต่ยุคบรรพกาลหรือยุคดึกดำบรรพ์ก็ยังปรากฏให้เห็นบ่อยครั้ง เกรงว่าฟ้าดินคงใกล้จะแปรเปลี่ยนแล้วกระมัง"

"ไม่มีเวลามาถกเรื่องนี้แล้ว ท่านราชครูไปดูกับข้าเถอะ อาศัยตอนที่หนอนกลืนปราณเพิ่งออกมา ต้องรีบจัดการให้เร็วที่สุด มิฉะนั้นเกรงว่าเมืองฝูปัวทั้งเมืองคงถูกมันกลืนกินจนเกลี้ยงแน่"

พูดจบเยี่ยกู้เฉิงก็สะบัดมือระลอกหนึ่ง มวลอากาศรอบตัวกระเพื่อมเป็นระลอกคลื่น จากนั้นเงาร่างของทั้งสองก็อันตรธานหายไปในอากาศ

"หนอนกลืนปราณ ช่างน่าสนใจจริงเชียว" บนชั้นสูงสุดของเหลาสุราที่ใหญ่ที่สุดในเมืองฝูปัว ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังมองไปยังทิศทางที่เกิดเรื่องด้วยรอยยิ้ม

"จะไปดูหน่อยหรือไม่ หากไม่รีบจัดการเจ้าสิ่งนี้ เกรงว่าจะกลายเป็นหายนะใหญ่หลวงเอานะ" หญิงสาวเลิกคิ้วงามขึ้นพลางหันไปมองชายหนุ่ม

ชายหนุ่มพยักหน้า "หนอนกลืนปราณแทบจะต้านทานการโจมตีได้ทุกรูปแบบ ทำได้เพียงใช้วิธีพิเศษผนึกมันไว้เท่านั้น พวกเราไปดูหน่อยก็ดีเหมือนกัน"

"เล่นใหญ่ไม่เบานี่หว่า เพิ่งมาถึงก็ก่อเรื่องแบบนี้เลยรึ!" ที่หน้าประตูเมือง ชายหนุ่มในชุดมอซอที่กำลังทำเรื่องผ่านเข้าเมือง แหงนหน้ามองท้องฟ้าด้วยความขบขัน

"ข้าเข้าไปดูเรื่องสนุกข้างในก่อนนะ ป้ายหยกผ่านทางเดี๋ยวค่อยมารับ!" ชายหนุ่มพูดจบ ร่างก็เลือนหายไปจากหน้าประตูเมือง

"ถ่งเอ๋อร์ ตามข้าไปดูหน่อย ดูเหมือนว่าจะเป็นหนอนกลืนปราณ" ในร้านสุราเล็กๆ แห่งหนึ่ง จูเก่อหมิงที่กำลังนั่งกินบะหมี่วางตะเกียบลง

จูเก่อหมิงหยิบพัดขนนกข้างกายขึ้นมาโบกเบาๆ ผังแปดทิศพลันปรากฏขึ้นบนพื้น

แม่ทัพชุดขาวด้านหลังจูเก่อหมิงวางตำลึงเงินก้อนหนึ่งลง แล้วทั้งสองก็หายวับเข้าไปในค่ายกลแปดทิศพร้อมกัน

หญิงสาวผู้มีเสน่ห์เย้ายวนนางหนึ่ง กำลังเดินเที่ยวหาของกินอย่างเพลิดเพลินอยู่บนถนนสายหลักอันคึกคัก

ทันใดนั้น เงาร่างสีดำอันเลือนรางสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นด้านหลังนาง

เงาดำคารวะหญิงสาวด้วยความนอบน้อม "ท่านเจ้าหอ หลงเถิงปล่อยหนอนกลืนปราณออกมาแล้วขอรับ เจ้าหนุ่มคนที่สังหารคนของโรงเตี๊ยมชิวหงเราไปสองคนก่อนหน้านี้ก็อยู่ในที่เกิดเหตุด้วย"

"โจวอวี้ก็อยู่ในเมืองไม่ใช่รึ เขาที่เป็นปัญญาชนผู้ห่วงใยใต้หล้า ย่อมต้องไปจัดการอยู่แล้ว" หญิงสาวกัดสับปะรดในมือคำหนึ่งอย่างแง่งอน

เงาดำลังเลเล็กน้อยก่อนกล่าวว่า "ท่านเจ้าหอ หนอนกลืนปราณได้กลืนกินปราณกระบี่ของเจ้าหนุ่มคนนั้นเข้าไป ดูเหมือนมันจะวิวัฒนาการไปในทิศทางที่ควบคุมไม่ได้ เกรงว่าสถานการณ์จะเกินรับมือแล้วขอรับ"

หญิงสาวหนังตากระตุกถี่รัว "พวกเฒ่าสารพัดพิษในเมืองมีความเคลื่อนไหวอย่างไรบ้าง"

เงาดำครุ่นคิดครู่หนึ่ง "นอกจากคู่สามีภรรยาแห่งสระสวรรค์เทียนฉือ จูเก่อหมิงกับจ้าวถ่งแห่งซีสู่ เยี่ยกู้เฉิงกับโจวอวี้ แล้วก็เฟิงหั่วซานเยวี่ยที่เพิ่งเข้าเมืองมาแล้ว คนอื่นๆ ล้วนยังไม่มีความเคลื่อนไหวขอรับ"

"ถุย!" หญิงสาวถ่มน้ำลายทีหนึ่ง "พวกที่มาจากทวีปอื่น ไม่มีใครขยับเลยสักคนงั้นรึ"

เงาดำพยักหน้า "ยามนี้ในเมืองมีผู้บรรลุขั้นดับสูญจากทั่วมหาพิภพฮ่าวหรานมารวมตัวกันอยู่อย่างน้อยห้าสิบคน นอกจากคนจากทวีปเทียนฮวางของพวกเราแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็ตั้งใจรอดูเรื่องสนุกกันทั้งนั้นขอรับ"