ตอนที่ 93 หลีกไป ข้าจะโชว์เหนือแล้ว

กล้ามาหมายตาลูกสาวสุดที่รักของตน ใบหน้าของซุนไป่โม่ค่อย ๆ เปลี่ยนสี คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน

ในดวงตาเปล่งประกายคมกริบดุจคมมีดพลางตวาดลั่น

"หน้าของข้าไม่ต้องให้ใครมาไว้หน้า ไอ้ลูกสำมะหาญ ที่นี่ไม่มีที่ให้เจ้าสะเออะพูด หลงเถิง... หากเจ้าคิดจะฮุบตระกูลซุนของข้า ก็ดูสิว่ากระเพาะเจ้าจะรับไหวหรือไม่!"

สิ้นเสียงของซุนไป่โม่ ร่างเงาหลายสิบร่างจากที่ไม่ไกลก็พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง

แม้จำนวนคนจะไม่มาก ทว่ายามเคลื่อนไหวขยับกายกลับแผ่อานุภาพดุจพยัคฆ์คำรามมังกรกู่ร้อง

ปักหลักสร้างอิทธิพลในเมืองฝูปัวมานานหลายปี ซุนไป่โม่จะมีแต่ตัวเปล่าไร้ฝีมือได้อย่างไร และคนเหล่านี้ก็คือไพ่ตายของเขา

"นักรบสยบมังกร หึๆๆ..." ชายวัยกลางคนในรถม้าหัวเราะอย่างเย็นเยียบ "นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะสร้างขึ้นมาได้จริง ๆ"

นักรบสยบมังกรเป็นวิถีบำเพ็ญเพียรที่เก่าแก่ยิ่งชนิดหนึ่ง

ต้องอาศัยคนที่มีจิตสื่อประสานเป็นหนึ่งเดียวกันหลายสิบคนร่วมฝึกฝน จึงจะสัมฤทธิผล

เล่าลือกันว่าเมื่อบำเพ็ญสำเร็จ หากคนหลายสิบร่วมนิมิตพลัง จะมีอานุภาพสยบมังกร สามารถปะทะกับมหาผู้บำเพ็ญขั้นดับสูญได้โดยตรง

การปรากฏตัวของนักรบสยบมังกรทำให้ตระกูลหลงต้องชั่งใจดูว่า การแตกหักฉีกหน้ากับตระกูลซุนอย่างเด็ดขาดนั้นคุ้มค่าหรือไม่

หากเปิดศึกสู้กันจริง เกรงว่าคงทำลายเมืองฝูปัวไปค่อนเมือง ถึงเวลานั้นเยี่ยกู้เฉิงต้องยื่นมือเข้ามาแทรกแซงแน่

เมื่อนึกถึงท่านเจ้าเมืองผู้ได้สมญาหนึ่งกระบี่เซียนเหิน สีหน้าของหลงเถิงก็แปรเปลี่ยนไปมาหลายครา

อีกทั้งซุนไป่โม่ยังขึ้นชื่อเรื่องรักและหลงลูกสาวสุดหัวใจ เพื่อซุนเหลียนเสวี่ยแล้วไม่มีเรื่องใดที่เขาทำไม่ลง

หลงเถิงไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อยว่า เพื่อซุนเหลียนเสวี่ยแล้ว ซุนไป่โม่จะกล้าสู้ตายถวายชีวิตกับตระกูลหลงหรือไม่

ท้ายที่สุดหลงเถิงก็ยิ้มพลางส่ายหน้า "พี่ซุนอย่าเพิ่งมีโทสะเลย ในเมื่อไม่อยากให้เสี่ยวเสวี่ยแต่งเข้าตระกูลหลงของเรา เช่นนั้นก็ไม่ต้องแต่ง"

หลงอ้าวเทียนได้ยินดังนั้นก็ร้อนรน เกาะขอบหน้าต่างรถม้าแล้วร้องเสียงหลง "ท่านพ่อ ไม่ได้นะขอรับ! อาศัยตอนที่ท่านบรรพชนยังอยู่ วันนี้ต้องกำหนดงานแต่งนี้ให้ได้!"

"เพียะ!" หลงเถิงเงือมือฟาดหน้าหลงอ้าวเทียนไปหนึ่งฉาด "หุบปาก! ไม่มีที่ให้เจ้าสะเออะพูด!"

หลงอ้าวเทียนถูกตบจนหน้าหันและมึนงง ได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าเอ่ยปากอีก

"พี่ซุน ไว้เจอกันที่ลานประมูล!" หลงเถิงยิ้มไม่ถึงดวงตา เตรียมจะกล่าวลา

"ช้าก่อน!" ทว่าในตอนนั้นเอง ลู่ชวนที่ยืนดูละครสนุกจนจบก็ส่งเสียงขึ้นมาขัดจังหวะ

สายตาทุกคู่หันขวับไปจับจ้องยังเจ้าหน้าขาวที่หล่อเหลาเกินเบอร์ผู้นี้

แต่พลังแค่ระดับหนึ่งของเขานั้น แทบจะทำให้ผู้คนหัวเราะจนฟันร่วง

ซุนไป่โม่เองก็ถึงกับงงงวย ตัวเขาเพิ่งจะหงายไพ่ตายจนแทบจะกลืนน้ำลายข้ามผ่านวิกฤตินี้ไปได้ แล้วเจ้าหมอนี่จะเล่นพิเรนทร์อะไรอีก?

"น้องชาย ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว พวกเราไปที่ลานประมูลกันก่อนเถอะ!"

"หุบปาก!" ลู่ชวนกลอกตาใส่

"หุบปาก!" ตอนนี้เอง ต้าฉุยก็โผล่หัวกลม ๆ เล็ก ๆ ออกมาจากอกเสื้อของลู่ชวน

เมื่อคืนยายตัวดีดื่มหนักไปหน่อย เพิ่งจะหลับยาวตื่นเอาป่านนี้ พอตื่นปุ๊บก็เลียนคำพูดลู่ชวนปั๊บ

ริมฝีปากของซุนไป่โม่สั่นระริก มองดูตัวตลกคู่หูหนึ่งตัวโตหนึ่งตัวเล็กตรงหน้า ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ไม่มีเค้าของยอดฝีมือเลยสักนิด ชักรู้สึกว่าตนเองหลงกลติดกับดักชิ้นโตของโจวอวี้เข้าให้แล้ว

ขณะนั้นเอง โม่เหวินหย่งที่วางท่าทางนิ่งเฉยมาตลอด พลันเบิกตากว้างจนรูม่านตาหดเล็กลงอย่างรุนแรง

เพราะเขาเหลือบไปเห็นน้ำเต้าสีแดงใบเล็กที่ลู่ชวนถืออยู่ในมือ

หากมองไม่ผิด นั่นคือน้ำเต้าโกลาหลที่สูญหายไปกว่าสองแสนปี!

เมื่อนึกถึงตำนานเกี่ยวกับน้ำเต้าใบนี้ แววตาของโม่เหวินหย่งก็พลันลุกโชนไปด้วยความละโมบ

ลู่ชวนปรายตามองโม่เหวินหย่งแวบหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มเยาะอย่างดูแคลน จากนั้นจึงหันไปมองหลงอ้าวเทียน

"ไอ้ลูกหมา เมื่อกี้เจ้าถลึงตาใส่ข้าใช่ไหม?"

"พรืด..." คนฝั่งตระกูลซุนถึงกับสำลักพรวดออกมา เรียกแขกกันโต้ง ๆ แบบนี้เลยเรอะ!

"ไอ้เศษสวะ เจ้าว่าอะไรนะ!" หลงอ้าวเทียนเพิ่งโดนตบมาหมาด ๆ กำลังเดือดปุด ๆ อยู่พอดี ดันมีคนตาบอดไม่รักดีวิ่งเข้ามารับเคราะห์

"ฮึ่ยยะ!" ลู่ชวนสะบัดผมอย่างดัดจริต "ทุกคนถอยไป วันนี้ข้าจะโชว์เหนือต่อหน้าหลงอ้าวเทียนสักหน่อยแล้ว"

"ฮ่าๆๆ... ไอ้สวะ เจ้าเป็นนักกายกรรมรึไง ถึงได้พกกระบี่สองเล่มไว้ที่เอว!" หลงอ้าวเทียนไม่ได้เห็นลู่ชวนอยู่ในสายตาเลยสักนิด

เพราะคนปกติที่ไหนจะไปเห็นไอ้ไก่อ่อนระดับหนึ่งอยู่ในสายตา เผลอ ๆ สุนัขที่ตระกูลหลงเลี้ยงไว้ยังไม่ชายตามองผู้บำเพ็ญขั้นรวมชี่ด้วยซ้ำ

อีกอย่างผู้บำเพ็ญที่เอาจริงเอาจัง ต่อให้เป็นผู้ฝึกกระบี่ ก็ไม่มีใครเขาเหน็บกระบี่ไว้ที่เอวกันหรอก

สารรูปของลู่ชวนแบบนี้ ในสายตาของผู้บำเพ็ญก็คือนักปาหี่ข้างถนนชัด ๆ

"ชอบหัวเราะนักเรอะ?" ลู่ชวนพุ่งพรวดขึ้นมาทันที ปรี่ตรงเข้าใส่หลงอ้าวเทียนด้วยความเร็วระดับทิ้งภาพติดตาไว้เป็นสาย

"ระวัง!" โม่เหวินหย่งไหวตัวเร็วที่สุด ทว่าคิดจะยื่นมือเข้าไปขัดขวางก็สายเกินไปเสียแล้ว

"ช่วยข้า..."

เงามืดแห่งความตายแผ่เข้าปกคลุม ประโยคสุดท้ายนี้ของหลงอ้าวเทียนไม่มีโอกาสได้พูดจนจบอีกต่อไป

"พรวด..."

โลหิตพุ่งทะลักออกมาราวกับก๊อกน้ำแตก

ศีรษะของหลงอ้าวเทียนหายไปแล้ว ทว่าร่างของเขายังไม่ทันได้ล้มลง เลือดสด ๆ ที่พวยพุ่งส่งเสียงหวีดหวิวราวกับสายลม

กว่าทุกคนจะมองเห็นร่างของลู่ชวนชัดเจน เขาก็กลับมายืนอยู่ที่เดิมแล้ว ในมือหิ้วศีรษะมนุษย์สด ๆ ร้อน ๆ อยู่หนึ่งหัว

"ทั้งกากทั้งชอบเก๊ก ถุย!"

พูดจบ ลู่ชวนก็เงื้อเท้าขึ้น เตะศีรษะของหลงอ้าวเทียนออกไปราวกับลูกฟุตบอล

"ลูกสวย! ข้าไม่ต้องกินปลิงทะเลก็เตะบอลเข้าเป้าได้โว้ย ฮ่าๆๆ..."

ศีรษะมนุษย์ลากสายเลือดเป็นทางยาวก่อนลับหายไปที่ขอบฟ้า ลู่ชวนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วเสียจนกินเวลาไม่ถึงสองวินาทีด้วยซ้ำ

กว่าทุกคนจะตั้งสติได้ ทุกสิ่งก็จบลงเรียบร้อยแล้ว

"อ้าวเอ๋อร์..." เสียงคำรามด้วยความเคียดแค้นระคนโศกสลดของหลงเถิงดังกึกก้องไปทั่วทั้งเมืองฝูปัว

"ไอ้เดรัจฉาน บังอาจฆ่าลูกข้า วันนี้ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นชิ้น!"

หลงเถิงโกรธจนแทบควันออกหู ชี่จริงพลุ่งพล่านระเบิดตัวรถม้าจนแหลกละเอียดในทันที

เขาทะยานร่างขึ้นฟ้า ซัดหมัดตรงเข้าใส่ลู่ชวน ท้องฟ้าพลันปรากฏเงาหมัดขนาดยักษ์ดุจหล่อขึ้นจากทองคำบริสุทธิ์ แผ่รังสีอานุภาพอันเกรียงไกร

"หมัดทองคำ น้องชายรีบหลบเร็ว!" เมื่อเห็นเงาหมัดนั้น ซุนไป่โม่ก็ตะโกนเตือนด้วยความร้อนรน

อย่าได้เห็นว่าหลงเถิงเป็นเพียงผู้บำเพ็ญขั้นทัณฑ์สวรรค์ เพราะด้วยวิชาเทวะโบราณอย่างหมัดทองคำนี้ เขามีพลังพอจะปะทะหักหาญกับผู้บำเพ็ญที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นดับสูญได้เลยทีเดียว

"อารมณ์ชั่ววูบนี่มันปีศาจชัด ๆ ลูกตายไปก็ปั๊มใหม่ได้ จะโมโหไปทำไมกันเล่า!" ลู่ชวนเอ่ยแซวพลางมองเงาหมัดยักษ์ มุมปากยกยิ้มเย้ยหยันขึ้นอีกครั้ง

เวลานี้โม่เหวินหย่งกลับถอยร่นออกไปอย่างเงียบเชียบ เฝ้ามองลู่ชวนอยู่ห่าง ๆ

ประสาทสัมผัสอันทรงพลังเตือนเขาว่า หากลงมือกับเด็กหนุ่มผู้นี้ จุดจบของตนคงไม่ต่างอะไรกับหลงอ้าวเทียน

หลงเถิงเองก็สังเกตเห็นการกระทำของโม่เหวินหย่ง จึงตระหนักได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ

หลังจากซัดหมัดออกไป เขาก็ทะยานขึ้นฟ้าเตรียมจะเผ่นหนีไปให้ไกลทันที

"ข้าอนุญาตให้พวกเจ้าสองคนไปแล้วเรอะ?" ลู่ชวนแค่นหัวเราะ

"กรงเล็บกระบี่" นิ้วทั้งห้างอเกร็ง กวาดดึงลงมาบนม่านฟ้าอย่างรุนแรง ปราณกระบี่พลันพวยพุ่งทะลักออกไปทันที

รอยแยกสีดำขนาดยักษ์ห้ารอยถูกฉีกกระชากออกกลางอากาศ ภายในรอยแยกส่งเสียงหวีดหวิวทุ้มต่ำลึก

ราวกับบาดแผลที่ถูกฉีกขาดกำลังส่งเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวด

กรงเล็บนี้ของลู่ชวน ถึงกับฉีกกระชากมิติขาดสะบั้นโดยตรง!

กระแสมิติปั่นป่วนปะทุขึ้นมาพร้อมอานุภาพที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสรรพสิ่ง บ้าคลั่งซัดกระหน่ำอย่างรุนแรง

หลงเถิงถูกขังอยู่ท่ามกลางมิติที่ฉีกขาด เขาพยายามจะกางอาณาเขตออก ทว่ากระแสมิติอันบ้าคลั่งกลับเฉือนเชือดเข้ามาด้วยความเร็วสูง

ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือ ภายในกระแสมิติปั่นป่วนเหล่านี้ ยังมีปราณกระบี่ที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งแฝงอยู่อย่างหนาแน่น!