ตอนที่ 92 ตระกูลซุนถูกซ้อนแผน

"โอ้โฮ นี่ไม่ใช่ท่านผู้นำตระกูลซุนหรอกหรือ รีบร้อนเดินทางขนาดนี้ จะไปโรงประมูลหรืออย่างไร"

ชายหนุ่มหน้าขาวแต่งตัวจัดจ้านคนหนึ่งกระโดดลงมาจากรถม้าสุดหรูคันนั้น

เขาเดินฝ่าฝูงชนที่กำลังด่าทอกันตรงมายังหน้ารถของซุนไป่โม่ แล้วตะโกนขึ้นด้วยท่าทางกวนประสาท

"หลงอ้าวเทียน เจ้าขวางทางไว้หมายความว่าอย่างไร" ซุนไป่โม่ขมวดคิ้วเปิดม่านออก

"พรวด... อะไรนะ!" ลู่ชวนได้ยินชื่อนี้ก็พ่นพรวดออกมาทันที "หลงอ้าวเทียนเนี่ยนะ ฮ่าๆๆ..."

ซุนเหลียนเสวี่ยหันมองลู่ชวนด้วยสีหน้าประหลาดใจ

เพราะเมื่อครู่นี้ นางสัมผัสได้ว่าลู่ชวนเกิดอารมณ์เบิกบานขึ้นมาชั่วพริบตาหนึ่ง

"เขาคือหลงอ้าวเทียน บุตรชายคนโตของตระกูลหลง มีปัญหาอะไรหรือ" ซุนเหลียนเสวี่ยเกาหัวอย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าเหตุใดลู่ชวนถึงได้อารมณ์ดีขึ้นมา

"ไม่มีปัญหาอะไร ฮ่าๆ!" ลู่ชวนกลั้นขำไม่ไหวจริงๆ เขาทรุดตัวนั่งลงแล้วรอดูเรื่องสนุกอย่างเบิกบานใจ

"ท่านผู้นำตระกูลซุนอย่าเพิ่งโมโหไปเลย รอให้ท่านพ่อของข้าผ่านไปก่อน ย่อมเปิดทางให้อยู่แล้ว" หลงอ้าวเทียนประสานมือคารวะซุนไป่โม่ด้วยรอยยิ้มทะเล้น

ซุนไป่โม่สีหน้ามืดมนกัดฟันแน่น ด้วยความที่ออกแรงขบมากเกินไป เส้นกล้ามเนื้อตรงสันกรามจึงนูนเด่นเห็นได้ชัด

ตระกูลหลงแห่งนี้คือตระกูลใหญ่ที่สุดอันดับหนึ่งในเมืองฝูปัว และเปิดโรงประมูลเช่นเดียวกัน

อย่างที่โบราณว่าไว้ คนทำการค้าอย่างเดียวกันย่อมเป็นศัตรูกัน การแข่งขันทางธุรกิจย่อมเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ที่ขัดแย้ง จะมีกระทบกระทั่งกันบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

เพียงแต่ซุนไป่โม่คิดไม่ถึงว่าตระกูลหลงจะกล้ามาดักขวางตนบนถนนใหญ่แบบนี้

ในใจซุนไป่โม่รู้กระจ่างแจ้ง อย่าเห็นว่ามีแค่หลงอ้าวเทียนคนเดียวที่มาทำตัวป่วนอยู่ตรงนี้ ด้านหลังไม่รู้มีคนจับตาดูอยู่อีกเท่าไร

วันนี้หากคิดจะผ่านตรงนี้ไปอย่างราบรื่น ไม่รู้ว่าจะต้องเปลืองแรงสักเท่าใด

ดูท่าช่วงนี้เมืองฝูปัวคงไม่สงบเรียบร้อย เจ้าเมืองเยี่ยกู้เฉิงจึงไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องราวของพวกโรงประมูลแล้ว

ตระกูลหลงเล็งเห็นโอกาสนี้ จึงกล้าเปิดฉากเล่นงานอย่างโจ่งแจ้ง

"พูดมา มีเงื่อนไขอะไรถึงจะยอมให้ข้าผ่านไป" ซุนไป่โม่ไม่อยากเปลืองน้ำลาย จึงเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา

"ท่านผู้นำตระกูลซุนพูดจาตรงไปตรงมาดี" หลงอ้าวเทียนเชิดหน้าขึ้นอย่างได้ใจ "ง่ายนิดเดียว ได้ยินว่าโรงประมูลของท่านเพิ่งได้ของดีมาชุดหนึ่ง พวกเราก็ไม่ได้โลภมาก ขอแบ่งมาครึ่งหนึ่งส่งมอบให้โรงประมูลของตระกูลหลงเราก็พอ"

"เหอะๆ!" ซุนไป่โม่โกรธจนหัวเราะออกมา "เหอะๆ พวกตระกูลหลงของเจ้านี่นิสัยเหมือนกันหมดจริงๆ ทำตัวเป็นหมาที่ไม่มีวันกินอิ่มตลอดกาล"

สินค้าชุดนี้ ซุนไป่โม่ลงเดิมพันด้วยทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูล หากแบ่งให้ตระกูลหลงไปครึ่งหนึ่ง นั่นมิใช่เอาชีวิตตระกูลซุนหรอกหรือ

"ไอ้แก่ เจ้าว่าอะไรนะ!" หลงอ้าวเทียนเดือดดาลขึ้นมาทันที

"เทียนเอ๋อร์" ในตอนนั้นเอง รถม้ามังกรปฐพีสุดหรูคันหนึ่งก็ค่อยๆ แล่นเข้ามาจอดอยู่ไม่ไกล

ม่านถูกเปิดออก ชายวัยกลางคนสีหน้ามืดมนคนหนึ่งเอียงศีรษะมองมายังซุนไป่โม่

"ท่านพ่อ" หลงอ้าวเทียนรีบปรี่ไปข้างรถ "ไอ้แก่นี่เมื่อกี้มันด่าพวกเรา"

ชายวัยกลางคนส่ายหน้าอย่างไม่ยี่หระ "พี่ซุน ในเมื่อคุยกันไม่ลงตัว เช่นนั้นก็ยื้อเวลากันอยู่ตรงนี้ต่อไปเถอะ!"

"ปัง!"

เสียงแตกดังสนั่น รถม้าหรูหราที่จอดขวางอยู่กลางถนนใหญ่พลันมีคนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน

คนผู้นี้หนวดเคราและผมขาวโพลน ดูภายนอกเหมือนคนแก่ ทว่ากลิ่นอายทั่วร่างกลับเปี่ยมพลังดั่งมังกรและพยัคฆ์ ทั้งรูปร่างยังสูงใหญ่กำยำ

คนผู้นี้มีนามว่ามั่วเหวินหย่ง เจ้าสำนักเขาปู้เหล่าอันลึกลับ และเป็นยอดฝีมือขั้นดับสูญอย่างแท้จริง

ในทวีปเทียนฮวาง นอกจากมหาราชวงศ์สุดยิ่งใหญ่อย่างราชวงศ์ต้าเว่ยแล้ว ยังมีขุมกำลังอีกกลุ่มหนึ่ง

นั่นคือแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการบำเพ็ญเพียรที่ดำรงอยู่มาอย่างยาวนานจนมิอาจนับได้อย่างเขาปู้เหล่า

เล่าลือกันว่าบนเขาปู้เหล่ามียาอมตะอยู่ต้นหนึ่ง สามารถยืดอายุขัยของผู้บำเพ็ญเพียรออกไปได้อย่างไร้ที่สิ้นสุด และนี่ก็เป็นที่มาของชื่อเขาปู้เหล่า

มั่วเหวินหย่งผู้นี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าที่มีชีวิตอยู่มากี่ปีแล้ว

......

หลังจากโจวอวี้ปฏิเสธที่จะมาคุมเชิงหนุนหลังให้ตระกูลซุน ซุนไป่โม่จึงต้องหาผู้บำเพ็ญเพียรที่มีชื่อเสียงคนใหม่มาคุมเชิงให้โรงประมูล

และคนที่เขาติดต่อไว้ ก็คือมั่วเหวินหย่ง เจ้าสำนักเขาปู้เหล่าที่อยู่เบื้องหน้านี่เอง

ทั้งเขายังเจรจาตกลงกับมั่วเหวินหย่งเรียบร้อยแล้ว กระทั่งจ่ายค่าจ้างล่วงหน้าไปครึ่งหนึ่งแล้วด้วยซ้ำ

ยามนี้มั่วเหวินหย่งควรจะไปนั่งคุมเชิงอยู่ที่โรงประมูลฝั่งโน้น

ทว่าความเป็นจริงก็คือ มั่วเหวินหย่งไม่เพียงแต่ไม่ได้ไปนั่งคุมเชิงที่โรงประมูล แต่กลับร่วมมือกับตระกูลหลงมากดขี่เล่นงานตนแทน

"เจ้าสำนักมั่ว นี่ท่านหมายความว่าอย่างไร" เมื่อเห็นคนผู้นี้ สีหน้าของซุนไป่โม่ก็มืดมนลงจนน่ากลัว

"โง่หรือเปล่า หมายความว่าอย่างไรเจ้าดูไม่ออกหรือ" หลงอ้าวเทียนที่อยู่ไม่ไกลเย้ยหยันเต็มหน้า

จากนั้นหลงอ้าวเทียนก็ประสานมือคารวะมั่วเหวินหย่งอย่างนอบน้อม "ท่านบรรพชน"

"ท่านบรรพชน?" คำเรียกขานนี้ทำเอาหัวใจของซุนไป่โม่ดิ่งวูบลงสู่ก้นเหวในพริบตา

ตระกูลหลงถึงกับมีความสัมพันธ์กับเขาปู้เหล่า ช่างซ่อนงำไว้ลึกเหลือเกิน

ซุนไป่โม่ลองทบทวนดู ถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ขั้นตอนที่ตนเชิญมั่วเหวินหย่งมาได้นั้น มันราบรื่นจนผิดปกติ

ถึงขั้นเป็นมั่วเหวินหย่งที่เสนอหน้าเข้ามาหาตนเองด้วยซ้ำ

ดูท่าทุกอย่างจะเป็นแผนการที่ตระกูลหลงวางหมากไว้หมดแล้ว

"เจ้าสำนักมั่ว ท่านก็เป็นถึงยอดฝีมือแห่งยุค ใช้วิธีการเช่นนี้ ไม่กลัวใต้หล้าหัวเราะเยาะหรือไร" มาถึงขั้นนี้แล้ว ซุนไป่โม่ทำได้เพียงใช้สงครามน้ำลายเท่านั้น

"ผู้นำตระกูลซุนกล่าวเกินไปแล้ว!" มั่วเหวินหย่งไม่แม้แต่จะปรายตามองซุนไป่โม่ เอ่ยเรียบๆ ว่า "การแก่งแย่งทางการค้า แต่เดิมก็ขึ้นอยู่กับกลเม็ดเด็ดพรายของแต่ละคน เจ้ามันโง่เองต่างหาก"

"หึๆ นั่นสินะ!" ซุนไป่โม่ส่ายหน้าหัวเราะขื่น ยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี

ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร วิธีการไม่สำคัญ ผลลัพธ์ต่างหากที่สำคัญ

ซุนไป่โม่หันกลับไปมองซุนเหลียนเสวี่ย แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

หากวันใดวันหนึ่งตนไม่อยู่แล้ว ยายหนูเซ่อซ่าของตนคนนี้ จะใช้ชีวิตอยู่รอดในโลกบำเพ็ญเพียรที่จิตใจคนคดเคี้ยวดั่งแดนภูตผีนี้ได้อย่างไร

"ท่านพ่อ!" ซุนเหลียนเสวี่ยส่งเสียงเรียกแผ่วเบา

"พ่อไม่เป็นไร!" ซุนไป่โม่ฝืนปั้นยิ้ม ก่อนจะหันกลับไปมองมั่วเหวินหย่ง

"ข้ายอมรับความพ่ายแพ้ ของพวกนั้นแบ่งให้พวกเจ้าครึ่งหนึ่ง หลีกทางให้ได้แล้วกระมัง!!"

"ตรงไปตรงมาดี!" มั่วเหวินหย่งพยักหน้า พลันเปลี่ยนหัวข้อสนทนา "อ้าวเทียนเด็กคนนี้ถูกใจลูกสาวของเจ้า หากผู้นำตระกูลซุนไม่ถือสา จะยอมตกลงการแต่งงานนี้ได้หรือไม่"

หลงอ้าวเทียนได้ยินดังนั้น ก็มองไปยังซุนเหลียนเสวี่ยด้วยสายตาเร่าร้อน สำหรับซุนเหลียนเสวี่ยนั้น เขาหมายปองมานานแล้ว

หากได้แต่งงานกับสตรีผู้มีหัวใจเจ็ดช่องพิสุทธิ์ผู้นี้ แล้วใช้วิชาลับปลูกถ่ายหัวใจดวงนั้นมาไว้ในร่างตน เช่นนั้นแล้วสำหรับเส้นทางการบำเพ็ญเพียรในภายภาคหน้า ย่อมมีประโยชน์มหาศาลจนไม่อาจประเมินค่าได้

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาเร่าร้อนของหลงอ้าวเทียน ซุนเหลียนเสวี่ยก็ตกใจจนใบหน้าเล็กๆ ซีดเผือด หลบไปอยู่หลังลู่ชวนอย่างขลาดกลัว

เมื่อเห็นท่าทีสนิทสนมระหว่างซุนเหลียนเสวี่ยกับลู่ชวน หลงอ้าวเทียนที่มองซุนเหลียนเสวี่ยเป็นสิ่งของส่วนตัวของตนมานานแล้ว ก็บันดาลโทสะจนแทบคลั่ง

เขาถลึงตาใส่ลู่ชวนอย่างดุร้าย ในใจคิดว่าจะหาวิธีฆ่าไอ้หน้าขาวคนนี้ให้ตายอย่างไรดี

"หึๆ !" ซุนไป่โม่หัวเราะออกมาอย่างเย็นเยียบ ที่แท้ก็รอเล่นงานตนตรงนี้นี่เอง

ซุนไป่โม่อย่างเขามีลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียว จะยอมให้ซุนเหลียนเสวี่ยแต่งเข้าไปในตระกูลหลงที่เป็นดั่งขุมนรกโสมมเช่นนั้นได้อย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น กิจการใหญ่โตของตนในอนาคต ก็ต้องส่งมอบให้ซุนเหลียนเสวี่ยสืบทอด

การแต่งงานกับซุนเหลียนเสวี่ย ก็เท่ากับได้ครอบครองทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลซุน

ตระกูลหลงนี่ดีดลูกคิดรางแก้วเก่งเสียจริง

"เรื่องอื่นยังพอคุยกันได้ แต่เรื่องนี้ไม่มีวันเป็นไปได้เด็ดขาด เจ้าหลงอ้าวเทียนไม่ส่องกระจกดูสารรูปตัวเองบ้างหรือไร สันดานอย่างเจ้าคู่ควรกับเสวี่ยเอ๋อร์ของข้าหรือ"

ซุนไป่โม่ชนเข้าใส่ซึ่งๆ หน้าทันที เพื่อลูกสาวแล้ว อย่าว่าแต่ตระกูลหลงเลย ต่อให้ต้องเป็นศัตรูกับคนทั้งโลก เขาก็ยอม

"ตาแก่ เจ้าอย่าคิดว่าให้เกียรติแล้วจะไม่เอาหน้านะ" หลงอ้าวเทียนโมโหจนสติแตก