ตอนที่ 91 พันธสัญญามหาจักรพรรดิ

"จะเอะอะโวยวายอะไรกัน ไม่เคยพบเคยเห็นโลกหรือไง!"

อาฝูกลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเหลือบมองซุนเหลียนเสวี่ยอย่างดูแคลน

"แม่หนูนี่มีจิตใจบริสุทธิ์ดุจทารก สามารถรับรู้อารมณ์ความรู้สึกที่แตกต่างกันของแต่ละคนได้ นางจะรู้ว่าเจ้าไร้ความรู้สึกก็ไม่แปลกหรอก"

"มะ...ไม่ใช่สักหน่อย พวกเขาบอกว่าข้ามีหัวใจเจ็ดช่องพิสุทธิ์ต่างหาก" ซุนเหลียนเสวี่ยเถียงกลับเสียงอ่อย

อาฝูถ่มน้ำลายพรวด "พวกโง่เง่าพวกนั้นจะไปรู้อะไร หัวใจเจ็ดช่องพิสุทธิ์มันพวกฉลาดเป็นกรด เจ้าเซ่อซ่าขนาดนี้ตรงไหนที่เหมือนคนฉลาดเป็นกรดกัน?"

"อื้อ!" ซุนเหลียนเสวี่ยพองแก้มอย่างน้อยอกน้อยใจ

"ฮี่ๆๆ..." อาฝูหันกลับมาหาลู่ชวน ยื่นริมฝีปากหนาเตอะทำหน้าประจบสอพลอ "พ่อรูปหล่อ ในเมืองมีกลิ่นอายประหลาดอยู่สายหนึ่ง ดูเหมือนจะไม่ใช่ของโลกใบนี้"

"หา มนุษย์ต่างดาวเรอะ?" ลู่ชวนอดกลอกตาไม่ได้

"เดี๋ยวก่อนนะ!" จู่ๆ อาฝูก็หันขวับกลับไป ยิงฟันเผยให้เห็นฟันหน้าซี่โต แล้วแผดเสียงคำรามใส่ซุนเหลียนเสวี่ยยกใหญ่

"ว้าย!"

ซุนเหลียนเสวี่ยตกใจจนตาเหลือก สลบเหมือดไปตรงนั้นทันที

"พรวด..." ลู่ชวนแทบกระอักเลือดออกมา

เขารีบอุ้มซุนเหลียนเสวี่ยที่หมดสติมาฝั่งตนเอง เอาต้นขาตัวเองให้เป็นหมอนหนุน จัดแจงแม่หนูน้อยให้อยู่ในท่าสบาย

"มึงจะไปทำให้เขาตกใจทำเชี่ยอะไรวะ!" ลู่ชวนฟาดหลังมือใส่หน้าอาฝูฉาดใหญ่

"ชิ ไม่ได้กินข้าวมาหรือไง!" อาฝูโดนตบไปหนึ่งฉาดแต่กลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังเย้ยหยันกลับมาอีกประโยค

"กูว่าพักนี้มึงจิตขึ้นทุกวันแล้วนะ!" ลู่ชวนถกแขนเสื้อขึ้น ทำท่าจะพุ่งเข้าไปจัด 'มัสซาจ' ชุดใหญ่ให้เจ้าลาตัวนี้

"ฮ่าๆๆๆ... ล้อเล่นน่า อย่าใจร้อน อย่าใจร้อนสิ!"

อาฝูกระโดดหลบพัลวัน จู่ๆ ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง "ให้แม่หนูนี่รู้เรื่องที่ไม่ควรรู้ มันไม่มีประโยชน์ต่อนางหรอก"

ลู่ชวนกลอกตา "พูดเรื่องเมื่อกี้ให้จบซะ"

อาฝูพยักหน้า "ในเมืองมีกลิ่นอายประหลาดสายหนึ่งที่ข้าวิเคราะห์ไม่ออก มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว คือที่มาของพลังกลิ่นอายนี้ไม่ได้อยู่ในระบบของโลกใบนี้"

ลู่ชวนขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไง?"

"พูดมากไปเจ้าก็งงอยู่ดี" อาฝูส่งสายตาฉายแววทรงปัญญาออกมา "เอาเป็นว่าสรุปสั้นๆ กลิ่นอายนี้น่าจะมาจากโลกอื่น หรือไม่ก็ตกทอดข้ามยุคสมัยที่ไม่อาจล่วงรู้มาจนถึงปัจจุบัน"

"แล้วมันส่งผลกระทบอะไรไหม?" ลู่ชวนเริ่มสนใจขึ้นมา

"พลังที่ไม่รู้ที่มาแบบนี้ ย่อมต้องกระตุ้นให้เจตจำนงสวรรค์ลงทัณฑ์สังหาร เหมือนอย่างที่ทำกับเจ้านั่นแหละ"

อาฝูพูดพลางขมวดคิ้ว "แต่ตอนนี้เจตจำนงสวรรค์กลับไม่มีความเคลื่อนไหวเลยสักนิด ข้าสงสัยว่าเจตจำนงสวรรค์อาจจะถูกแปดเปื้อนไปแล้ว"

ลู่ชวนหัวเราะเยาะ "มีแต่ปากหมาๆ ของมึงพูดคนเดียว หลักฐานล่ะ?"

อาฝูเบะปากอย่างดูแคลน "จะเอาหลักฐานบ้าบออะไร บิดาเชื่อมต่อกับโลกนี้ไปแล้ว สามารถซิงก์กับเจตจำนงสวรรค์ได้ เจตจำนงสวรรค์เปลี่ยนไปแค่นิดเดียวบิดาก็สัมผัสได้หมดแหละ"

"ยามนี้เจตจำนงสวรรค์ไร้ชีวิตชีวา อาจจะถูกอะไรบางอย่างส่งผลกระทบเข้า และเป็นไปได้มากที่สุดว่าจะเป็นกลิ่นอายประหลาดสายนั่น"

ลู่ชวนสะบัดผมอย่างมาดมั่น "น่าสนใจดีนี่ นี่มนุษย์ต่างดาวจะบุกแล้วเหรอวะ? ฮ่าๆๆ มือกระบี่ไร้เทียมทานซัดมนุษย์ต่างดาว ฟังดูเข้าท่าชะมัด!"

"แปลกแฮะ ถ้ามาจากมิติอื่นจริง ก็น่าจะติดข้อจำกัดของพันธสัญญามหาจักรพรรดิจนเข้ามาในโลกนี้ไม่ได้สิ" อาฝูพึมพำอย่างงุนงง

"แล้วถ้าเป็นพลังที่เคยมีอยู่แล้วในโลกนี้ ก็ไม่น่าจะส่งผลกระทบต่อเจตจำนงสวรรค์รุนแรงขนาดนี้นี่นา"

"พันธสัญญามหาจักรพรรดิ? ตัวบ้าอะไรอีกล่ะนั่น?" ลู่ชวนสงสัยขึ้นมา

อาฝูเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ พอเป็นเรื่องความรู้ล่ะก็ นี่คือจุดแข็งของมันเลย

"พันธสัญญามหาจักรพรรดิ เป็นม่านพลังคุ้มครองชนิดหนึ่ง"

"หากโลกใบใดเคยให้กำเนิดมหาจักรพรรดิ โลกใบนั้นก็จะยืมพลังของมหาจักรพรรดิสร้างม่านพลังเช่นนี้ขึ้นมา เพื่อป้องกันผู้รุกรานจากภายนอก"

"เนี่ย อย่างบ้านเกิดของเจ้าก็มีม่านพลังแบบนี้เหมือนกัน เรียกว่าพันธสัญญาผานกู่"

"ถ้าไม่มีพันธสัญญาผานกู่คุ้มครองอยู่ละก็ ไอ้ที่กะเปี๊ยกเดียวอย่างบ้านเกิดเจ้าน่ะ โดนคนอื่นเหยียบจมดินไปนานแล้ว"

"หา? มึงพล่ามเชี่ยอะไรเนี่ย? ในเมื่อมีพันธสัญญามหาจักรพรรดิคุ้มครอง แล้วกูเข้ามาในโลกนี้ได้ยังไงวะ?" ลู่ชวนอดสวนกลับไปไม่ได้

"มึงจะไปรู้อะไร" อาฝูแค่นหัวเราะ "มหาจักรพรรดิที่กำเนิดขึ้นในโลกนี้น่ะ คือไอ้คนบ้านเดียวกันสายกวนเมืองที่ทะลุมิติมาเหมือนมึงต่างหาก

"คนบ้านเดียวกันเจอกันน้ำตาแทบไหล พันธสัญญามหาจักรพรรดิจะไปจำกัดคนจากโลกเดียวกันไม่ให้เข้ามาได้ยังไง"

"เหอะ น่าสนใจดีนี่" ลู่ชวนพยักหน้า

สีหน้าของอาฝูดูกังวลเล็กน้อย "ปัญหาคือ มหาจักรพรรดิตถุนเทียนในฐานะบุคคลที่เทพที่สุดตลอดกาล ม่านพลังที่กางไว้บนแผ่นดินนี้ด้วยโองการมหาจักรพรรดิ ตามหลักการแล้วไม่มีพลังอื่นใดบุกรุกเข้ามาได้ ใครหน้าไหนก็ไม่ได้ทั้งนั้น"

"มึงโง่รึเปล่า ในเมื่อไม่ได้มาจากข้างนอก ก็แปลว่าข้างในมีปัญหาไง จะไปยึดติดกับเรื่องนี้ทำไมวะ?" สมองของลู่ชวนคิดอะไรเรียบง่าย มองปัญหาก็ง่ายๆ

"เหตุผลมันก็ใช่ แต่ข้ายังรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติอยู่ดี กลิ่นอายนี้มันโผล่มาอย่างกะทันหันและพิลึกเกินไป"

อาฝูส่ายหน้า "ช่างเถอะ เดี๋ยวพอจับไอ้เวรนั่นได้ ก็ซัดมันให้ตายไปเลยก็สิ้นเรื่อง"

"มึงเสือกมาสั่งสอนกูเรอะ!" ลู่ชวนฟาดฝ่ามือเดียวซัดอาฝูกระเด็นลอยละลิ่วออกไป

......

"แก้มนุ่มนิ่มนี่ คอลลาเจนเต็มเปี่ยมเลยแฮะ!"

พอนั่งว่างๆ ไม่มีอะไรทำ ลู่ชวนก็เริ่มหันไปรังแกซุนเหลียนเสวี่ยอีกรอบ

ใบหน้าจิ้มลิ้มงดงามของนาง ถูกเขาดึงยืดจนเปลี่ยนรูปไปสารพัดทรง

"ฮือๆ... หน้าข้าเจ็บจังเลย!" ซุนเหลียนเสวี่ยสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา ความรู้สึกแรกคือความแสบระบมที่แล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าเป็นระลอก

นางมองเห็นคางของลู่ชวน ตามด้วยดวงตาสีดำขลับที่ทอประกายเจิดจ้าดั่งดวงดารา

ในดวงตาสีดำคู่นั้น แฝงความหยอกเย้าสามส่วน ความเกียจคร้านสามส่วน และความเฉยชาอีกสี่ส่วน

"ว้าก..." ซุนเหลียนเสวี่ยเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังนอนหนุนตักลู่ชวนอยู่ ถึงกับตกใจจนเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งตัวตรงแหน็ว

"ฮ่าๆๆ!" เมื่อเห็นปฏิกิริยาตื่นตระหนกสุดขีดของซุนเหลียนเสวี่ย ลู่ชวนก็อดหัวเราะร่าไม่ได้

"ข้าให้เจ้านอนหนุนตักแล้ว เจ้าก็ต้องให้ข้านอนหนุนบ้างสิ"

"ฮือๆ ไม่เอานะ ชายหญิงไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกัน" ซุนเหลียนเสวี่ยหดตัวถอยไปชิดมุมรถม้า แล้วเอ่ยปฏิเสธอย่างน่าสงสาร

"ถ้าเจ้าไม่เข้ามา งั้นข้าไปหาเองนะ" ลู่ชวนถูมือไปมาอย่างอารมณ์ดี เผยท่าทางของตาเฒ่าหื่นกามออกมาเต็มพิกัด

"ปัง!"

ในตอนนั้นเอง ตัวรถม้าพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง จากนั้นก็มีเสียงด่าทอโวยวายดังขึ้นมาจากด้านนอก

ลู่ชวนขมวดคิ้ว ก่อนจะเลิกม่านแล้วชะโงกหน้าออกไปดู

เมื่อมองไปข้างหน้า ก็เห็นรถม้าสุดหรูคันหนึ่งจอดขวางอยู่กลางถนนใหญ่

แรงกระแทกเมื่อครู่น่าจะเกิดจากสัตว์อสูรวิญญาณที่ลากรถต้องเบรกกะทันหัน

เวลานี้คนของตระกูลซุนกำลังทักทายคนในครอบครัวของอีกฝ่ายอย่าง "เป็นมิตร"

"คนตระกูลหลงนี่นา" กลิ่นหอมสายหนึ่งลอยมาแตะจมูก ซุนเหลียนเสวี่ยผู้ไร้เดียงสาพลอยเบียดเข้ามาข้างกายลู่ชวนแล้วชะโงกศีรษะเล็กๆ ออกไปดูด้วย

"สรุปแล้วเจ้ากลัวข้าหรือไม่กลัวกันแน่วะเนี่ย?" ลู่ชวนเริ่มจะสับสนกับแม่หนูนี่เสียแล้ว

จะว่าไม่กลัว แค่ตนถลึงตาใส่ทีเดียวก็ทำเอานางร้องไห้โฮได้แล้ว

แต่จะว่ากลัว ตอนนี้กลับเบียดเข้ามาแนบชิดขนาดนี้

เป็นอย่างที่อาฝูบอกไว้จริงๆ ทึ่มทื่อไม่มีผิด

"คนตระกูลหลงน่ะน่ารังเกียจที่สุด ชอบมาหาเรื่องท่านพ่ออยู่เรื่อย แถมคนบ้านนั้นยังอยากจะแต่งข้าเข้าบ้านอีก ฮึ่ม!" ซุนเหลียนเสวี่ยบ่นอุบอิบอย่างเคืองแค้น