ตอนที่ 90 คุณชายรูปงามแท้ ๆ เสียดายมีปาก

"เสี่ยวชวนชวน มาเปลี่ยนชุดเร็วเข้า!"

เช้าตรู่ ในขณะที่ลู่ชวนยังปวดหัวแทบระเบิดเพราะอาการเมาค้าง ซุนไฉ่เตี๋ยก็ถือชุดตัดเย็บประณีตชุดหนึ่งมาเคาะประตู

ตอนลู่ชวนมาสมัครงาน เพื่อให้ราบรื่นขึ้น เขาจึงเปลี่ยนจากอาภรณ์กระบี่สุดเท่มาเป็นชุดผ้าป่านหยาบ ๆ ขาดรุ่งริ่ง

กระบี่ยาวสองเล่มก็ฝากไว้ที่อาฝูชั่วคราว ดังนั้นคนในจวนตระกูลซุนจึงไม่เคยเห็นโฉมหน้าอันสง่างามไร้ที่ติของลู่ชวนมาก่อนเลย

"โอ๊ย ดื่มเหล้าไปค่อนคืนอีกล่ะสิ!" ทันทีที่เปิดประตู กลิ่นเหล้าก็โชยมาปะทะหน้า ซุนไฉ่เตี๋ยเอามือบีบจมูกพลางบ่นอุบอย่างอดไม่ได้

"ฮิๆ งานอดิเรกเล็ก ๆ น้อย ๆ น่ะพี่สาว!" ลู่ชวนยิ้มแห้ง ๆ อย่างเก้อเขิน

ซุนไฉ่เตี๋ยส่ายหน้าอย่างจนใจ ยื่นชุดในมือให้ "นี่เป็นชุดที่นายท่านสั่งให้ข้านำมาส่งให้ ประเดี๋ยวผลัดเปลี่ยนแล้วจะได้ไปโรงประมูลกัน"

ซุนไฉ่เตี๋ยไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างลู่ชวนกับซุนไป่โม่

ท่าทีของนายท่านที่เปลี่ยนไปต่อลู่ชวน แม้นางจะนึกสงสัย แต่ก็ไม่เคยเอ่ยปากสอดรู้สอดเห็นแม้แต่ครึ่งคำ

ผู้หญิงเช่นนี้ นิสัยเช่นนี้ ช่างหายากยิ่งนัก

"ชุดนี้มีราคาไหมเนี่ย" ลู่ชวนรับชุดมา มองดูอย่างรังเกียจหน่อย ๆ ลวดลายฉูดฉาดตาไม่เรียบหรูเอาเสียเลย

ซุนไฉ่เตี๋ยครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยแนะนำให้ลู่ชวนฟัง "อืม ราว ๆ สองล้านศิลาวิญญาณระดับสูงได้ ตัดเย็บจากไหมหนอนน้ำแข็งชั้นเลิศ มีคุณสมบัติต้านทานวิชาธาตุไฟสูงมาก"

"ฮะ ยอดไปเลย!" ลู่ชวนวางชุดลงบนโต๊ะทันควัน "ข้าใส่ชุดตัวเองดีกว่า เดี๋ยวเอาชุดนี้ไปขาย แล้วเราสองคนแบ่งกันคนละครึ่ง"

"พรืด... แค่กๆ!" ซุนไฉ่เตี๋ยแทบสำลักน้ำลายตาย

"เจ้าเด็กคนนี้คิดอะไรอยู่เนี่ย รีบเปลี่ยนเร็วเข้า วันนี้จะมีคนใหญ่คนโตมาร่วมงานประมูลมากมาย จะทำให้นายท่านเสียหน้าไม่ได้นะ"

"พี่สาว วางใจเถอะ ข้าคนนี้ไม่มีดีอะไรเลย มีดีแค่อย่างเดียว คือหล่อเหลาสง่างาม เปี่ยมเสน่ห์เกินต้าน ไม่มีทางทำใครขายหน้าแน่นอน" ลู่ชวนพูดพลางดีดนิ้วเบา ๆ

ชุดคนรับใช้สีเทาอมเขียวพลันแปรเปลี่ยนเป็นอาภรณ์กระบี่สีขาวแซมลายดำอันสง่างามในพริบตา

โบราณว่าไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่ง พอลู่ชวนเปลี่ยนชุดปุ๊บ สง่าราศีก็เปล่งประกายขึ้นมาทันใด

ซุนไฉ่เตี๋ยนึกว่าตนตาฝาด อดไม่ได้ที่จะขยี้ตาดูอีกรอบ

หากลู่ชวนเมื่อครู่คือเด็กหนุ่มผู้แคล่วคล่องน่าเอ็นดู ยามนี้เขาก็คือคุณชายผู้สูงศักดิ์สง่างามสมบูรณ์แบบ

"นี่... นี่ทำได้ยังไงกัน" ก่อนหลังต่างกันราวฟ้ากับเหว ซุนไฉ่เตี๋ยเดินวนรอบตัวลู่ชวนอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

"เป็นไง หล่อล่ะสิ!" ลู่ชวนสะบัดผมอย่างมาดมั่น "อาฝู เอากระบี่ของท่านผู้นี้มา!"

"แค่กๆ..." ซุนไฉ่เตี๋ยแทบสำลักลมหายใจ คุณชายดูดีอยู่แท้ ๆ พออ้าปากปุ๊บก็กลายเป็นอันธพาลกวนประสาททันที ทำเอาภาพลักษณ์พังทลายไม่เหลือชิ้นดี

อาฝูปรากฏตัวขึ้น วางกระบี่ยาวสองเล่มลงตรงหน้าลู่ชวน

ครั้นลู่ชวนสะพายกระบี่ยาวไว้ข้างเอว แล้วถือน้ำเต้าสีแดงใบเล็กไว้ในมือ ทั้งร่างก็กลายเป็นมือกระบี่ผู้รักอิสระและสง่างามอย่างไร้ที่ติโดยสมบูรณ์

"ดูดีจริงเชียว!" ซุนไฉ่เตี๋ยมองจนตาเป็นประกาย ช่วยจัดเสื้อผ้าให้ลู่ชวน ก่อนจะยิ้มอย่างมีความสุขแล้วเอ่ยกำชับ "ระวังตัวด้วยนะ"

"อื้อ ได้เลย!" ลู่ชวนพยักหน้าเบา ๆ ในใจรู้สึกตื้นตันอยู่บ้าง

ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ เขาลืมไปนานแล้วว่าความอบอุ่นของคนในครอบครัวเป็นความรู้สึกเช่นไร

แววตาที่เปี่ยมด้วยความห่วงใยของซุนไฉ่เตี๋ย ปลุกเศษเสี้ยวความทรงจำอันน้อยนิดเกี่ยวกับคนในครอบครัวและญาติมิตรในใจของลู่ชวนให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง

ทั้งที่ทั้งสองเพิ่งรู้จักกันได้เพียงไม่กี่วัน ทว่ากลับสะกิดส่วนที่อ่อนโยนที่สุดในหัวใจของกันและกันได้

วาสนานั้นช่างอัศจรรย์เกินบรรยาย

……

เมื่อมาถึงหน้าประตู รถม้าหรูหราที่เทียมด้วยสัตว์อสูรวิญญาณก็จอดรออยู่นานแล้ว

ยามเห็นลู่ชวน ซุนไป่โม่อ้าปากค้างจนแทบยัดกำปั้นเข้าไปได้ ความแตกต่างก่อนหน้านี้กับตอนนี้มันชักจะมากเกินไปแล้ว

ซุนเหลียนเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยืนเอ๋อไปเหมือนกัน คุณชายรูปงามตรงหน้านี้ คือเจ้าคนกวนประสาทเมื่อวานจริง ๆ หรือ

"อ้าว แม่สาวน้อยก็อยู่ด้วยเหรอ มานั่งกับพี่ชายนี่มะ" พอเห็นสาวน้อยน่ารักแสนนุ่มนิ่มอย่างซุนเหลียนเสวี่ย ลู่ชวนก็อดใจที่จะแกล้งนางไม่ได้

พังครืนในวินาทีเดียว ซุนเหลียนเสวี่ยมั่นใจได้ทันทีว่าหมอนี่คืออันธพาลกวนประสาทเมื่อวานแน่นอน

คนดี ๆ แท้ ๆ ทำไมถึงมีปากแบบนี้นะ จะไปร้องเรียนกับใครได้เนี่ย?

"เสวี่ยเอ๋อร์ ไปนั่งรถคันเดียวกับคุณชายน้อยไป" ซุนไป่โม่ผลักซุนเหลียนเสวี่ยไปข้างกายลู่ชวนทันที

"ท่านพ่อ!" ซุนเหลียนเสวี่ยทั้งอายทั้งเคือง

แม้จะรู้ว่าลู่ชวนไม่ได้มีเจตนาร้าย ทว่านางก็ยังคงก้มหน้าก้มตาไม่กล้าเงยขึ้นมองแม้แต่แวบเดียว

"พวกเจ้าคนหนุ่มสาวมีเรื่องคุยถูกคอกัน ค่อย ๆ คุยกันไป พวกเราไม่รีบ!" ซุนไป่โม่ดีใจจนเนื้อเต้น จูงรถเทียมสัตว์อสูรมาให้ลู่ชวนด้วยตัวเอง

"ตาเฒ่านี่หนิ" ลู่ชวนทั้งขำทั้งพูดไม่ออก นี่คิดจะจับเขาเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านหรือไงเนี่ย

"ขึ้นไป ขึ้นไป จะเขินอายอะไรกันเล่า!" ซุนไป่โม่เห็นลูกสาวเหนียมอายไม่ยอมขึ้นรถ ก็ผลักร่างนางขึ้นไปตรง ๆ

"ท่านพ่อ หากผู้อื่นรู้เข้า ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันเจ้าคะ" ซุนเหลียนเสวี่ยเกาะขอบประตูรถ น้ำตาคลอเบ้า

"เอาหน้าไปไว้ที่ไหนอะไรกัน ใครกล้านินทาลับหลัง บิดาจะดึงลิ้นมันออกมาให้หมด" ซุนไป่โม่แผดเสียงตะคอกออกมาอย่างฉุนเฉียว

แล้วออกแรงแกะมือน้อย ๆ ของซุนเหลียนเสวี่ยออกจากขอบประตูรถอีกครั้ง

ซุนเหลียนเสวี่ยยืนไม่มั่น ล้มถลาเข้าไปในรถ มุดเข้าสู่อ้อมอกของลู่ชวนพอดิบพอดี

พอมองซุนเหลียนเสวี่ยในอ้อมอกที่ทั้งอายทั้งแค้นจนแทบจะร้องไห้ ลู่ชวนก็ยื่นมือออกไป บีบขยี้ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางยกใหญ่อีกครา

"ฮิฮิ แม่คนงาม ไม่เห็นต้องใจร้อนขนาดนี้เลยนี่ แต่ก็นะ ถ้าเจ้าทนรอไม่ไหว จะตรงนี้ข้าก็ไม่ถือหรอกนะ!"

"ฮือออ เจ้าอย่าเข้ามานะ!" ซุนเหลียนเสวี่ยดิ้นหลุดจากกรงเล็บปีศาจของลู่ชวน ถอยกรูดไปขดตัวสั่นงันงกอยู่ที่มุมรถ

"ฮ่า ๆๆ มานั่งนี่สิ ไม่งั้นข้าจะถอดเสื้อผ้าเจ้าให้หมดเลย!" แม่หนูนี่น่ารักเกินไปแล้ว ลู่ชวนอดใจไม่ไหวที่จะแกล้งนางจริง ๆ

ซุนเหลียนเสวี่ยตกใจจนสะดุ้งโหยงอีกรอบ ปาดน้ำตาแล้วจำใจเดินมานั่งลงตรงข้ามลู่ชวน

"ในมือถืออะไรอยู่น่ะ" ลู่ชวนรู้สึกสงสัย ในมือซ้ายของซุนเหลียนเสวี่ยถือกล่องเล็ก ๆ ประณีตกล่องหนึ่งไว้ตลอดเวลา

"เต้า...เต้าหู้!" ซุนเหลียนเสวี่ยเปิดกล่องออกอย่างน่าสงสาร กลิ่นหอมเข้มข้นของถั่วเหลืองโชยแตะจมูกทันที

เพียงแต่เต้าหู้นั้นแหลกเละจนกลายเป็นเต้าฮวยไปเสียแล้ว

เมื่อเห็นเต้าหู้แหลกละเอียดเป็นเศษ ซุนเหลียนเสวี่ยก็กลั้นไม่อยู่ ปล่อยโฮออกมาทันที

"ห้ามร้อง" ลู่ชวนถลึงตาใส่นางอย่างดุร้าย

ซุนเหลียนเสวี่ยหุบปากฉับทันที ยื่นปากน้อย ๆ น้ำตานองหน้าด้วยความน้อยใจเต็มประดา

"ได้...ได้ยินท่านพ่อบอกว่า เจ้าจะไปโรงประมูลกับพวกเราด้วย แล้วเจ้ายังบอกว่าชอบกินของนิ่ม ๆ เมื่อเช้าข้าเลยทำของกินมาให้เจ้าหน่อย..."

"ฮ่า ๆ แม่หนูน้อยนี่เล่นสนุกชะมัด!" ลู่ชวนรับกล่องเล็กในมือซุนเหลียนเสวี่ยมา แล้วซดเต้าหู้เทเข้าปากดังซวบซาบ

"ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้มีเจตนาร้าย!" พอเห็นลู่ชวนกินเต้าหู้ที่ตนทำ ซุนเหลียนเสวี่ยก็ยิ้มออกอย่างเห็นได้ชัด

"ใครบอกเจ้ากัน บิดากินเด็กเป็นอาหารนะโว้ย มื้อละตั้งหลายคนด้วยซ้ำ!" ลู่ชวนถลึงตาใส่ซุนเหลียนเสวี่ยอย่างดุดัน

"เจ้าอย่ามาขู่ข้าเลย" ซุนเหลียนเสวี่ยหดคอลงอย่างขลาดกลัว "เจ้าไม่มีเจตนาร้าย แล้วก็ไม่มีเจตนาดีด้วย"

"หือ!" ลู่ชวนประหลาดใจอยู่บ้าง ปกติเขาไม่มีอารมณ์ความรู้สึกจริง ๆ นั่นแหละ แต่แม่หนูนี่ดูออกได้ยังไงกัน

"จิตใจบริสุทธิ์ดุจทารก!" ยามนี้อาฝูโผล่พรวดออกมา อาศัยจังหวะที่ลู่ชวนไม่ทันระวัง ใช้ลิ้นใหญ่ตวัดกล่องใบเล็กที่เปื้อนน้ำลายของลู่ชวนเข้าปากไปในคำเดียว

"หอม...จังโว้ย!" อาฝูกลืนกล่องลงท้อง สีหน้าเคลิบเคลิ้มเปี่ยมสุข

"ไอ้เ-ดแม่ ไอ้โรคจิตเอ๊ย!" ลู่ชวนพุ่งเข้าไปกดตัวอาฝูไว้ แล้วรัวหมัดทุบ 'หัวหมา' ของมันจนแหลกเละ

"แงงง... ฆ่าคน... ฆ่าลาแล้ววว!" ซุนเหลียนเสวี่ยที่อยู่ด้านข้างตกใจจนร้องไห้โฮออกมาเสียงดังลั่น