ตอนที่ 89 ตกลงการค้าเรียบร้อย

"ท่านราชครูโปรดรอก่อน" ซุนไป่โม่วิ่งตามโจวอวี้ ร้อนรนจนเหงื่อท่วมหัว

"เรื่องราคายังคุยกันได้นะขอรับ ขอเพียงท่านราชครูเอ่ยปากมา ข้าซุนผู้นี้จะไม่ต่อสักคำเดียวเลย"

โจวอวี้หยุดฝีเท้าลงอย่างจนใจ พลางยิ้มกล่าว "ผู้นำตระกูลซุนเข้าใจผิดแล้ว ในจวนท่านมีเทพเซียนองค์ใหญ่อยู่แล้วทั้งคน ไฉนต้องมาเสียเงินเสียทองอีกเล่า!"

ซุนไป่โม่ขมวดคิ้วอย่างนึกสงสัย

เพราะเทพเซียนที่โจวอวี้พูดถึง คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากไอ้บ่าวรับใช้ปากสุนัขผู้นั้น

แต่ไอ้ลูกเต่านั่นอยู่แค่ระดับหนึ่งไม่ใช่หรือ จะเป็นไปได้อย่างไรกัน?

"แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเขามีจุดประสงค์อะไร แต่ผู้นำตระกูลซุนควรคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดีนะ"

โจวอวี้ยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะอาศัยจังหวะที่ซุนไป่โม่กำลังยืนอึ้งก้าวเดินออกจากจวนตระกูลซุนไป

"หรือว่าจะเป็นยอดฝีมือเร้นกายจริง ๆ แต่ดูยังไงก็ไม่เหมือนนี่นา นอกจากหน้าตาเหมือนพวกเกาะผู้หญิงกินแล้ว มีสง่าราศียอดฝีมือตรงไหนกัน?"

ซุนไป่โม่พึมพำกับตัวเองพลางหันหลังเดินกลับเข้าจวน ในเมื่อโจวอวี้พูดถึงขนาดนี้ เขาก็ตัดสินใจจะขอลองเสี่ยงดูสักตั้ง

......

"ทำไมเจ้าถึงได้ดื้อด้านขนาดนี้นะ?"

ลู่ชวนนอกจากจะไม่ยอมหนีแล้ว ยังอุตส่าห์เดินกลับมาที่ลานเรือนหลังเล็กอีก แน่นอนว่าซุนเหลียนเสวี่ยผู้น่ารักแอบชิ่งหนีไปนานแล้ว

เมื่อเห็นลู่ชวนกับตุ๊กตาตัวจิ๋วนั่งเคี้ยวใบชากันอย่างเอร็ดอร่อย ซุนไฉ่เตี๋ยก็ร้อนรนจนเลือดลมตีขึ้นหน้า

แม้ผู้นำตระกูลซุนจะปฏิบัติต่อคนอื่นอย่างเป็นกันเอง แต่ลู่ชวนดันไปทำลายเรื่องใหญ่ขนาดนั้น ต่อให้เป็นคนใจเย็นดั่งดินโคลนก็ต้องมีโทสะบ้างล่ะ

ถึงขั้นไม่ถึงกับฆ่าแกงลู่ชวนให้ตาย แต่โดนหักขาสักข้างแล้วโยนทิ้งออกไปนอกตระกูลซุนย่อมหนีไม่พ้นแน่

"ทำไมเจ้าถึงได้ดื้อด้านขนาดนี้นะ!" ต้าฉุยเลียนน้ำเสียงของซุนไฉ่เตี๋ยพลางกระโดดดึ๋งๆ อยู่บนหัวของลู่ชวน

"ไอ้เด็กเปรต อยากตายใช่ไหม?" ลู่ชวนกลอกตาอย่างหงุดหงิด แล้วกดหัวต้าฉุยจมลงไปในถ้วยชา

"พรืด..." สองตัวป่วนคู่นี้ เกือบทำเอาซุนไฉ่เตี๋ยหลุดขำจนเสียอาการ

ขณะนั้นเอง ซุนไป่โม่ก็รีบร้อนเดินก้าวเข้ามาในลานเรือนหลังเล็ก

ซุนไฉ่เตี๋ยหน้าซีดเผือด รีบก้าวขึ้นหน้าไปขอร้องแทนลู่ชวนทันที "ท่านประมุข โปรดระงับโทสะด้วยเจ้าค่ะ เด็กยังซุกซนไม่รู้ความ ข้าจะสั่งสอนให้ดี เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าเองที่กำชับไม่รอบคอบ..."

"พอแล้วๆ ไฉ่เตี๋ย เจ้าไปทำงานของเจ้าเถอะ ข้ามีเรื่องจะคุยกับน้องชายน้อยผู้นี้หน่อย" ซุนไป่โม่โบกมือตัดบทซุนไฉ่เตี๋ย

"น้อง...น้องชายน้อยหรือ?" ซุนไฉ่เตี๋ยสมองตื้อไปชั่วขณะ นางค่อยๆ หันศีรษะไปมองลู่ชวนอย่างยากลำบาก

"พี่สาวคนงาม ท่านไปทำธุระของท่านเถอะ ไว้ว่างๆ ข้าจะเลี้ยงข้าวท่านเอง" ลู่ชวนยิ้มร่าพลางโบกไม้โบกมือ

ในหัวของซุนไฉ่เตี๋ยสับสนมึนงงไปหมด สุดท้ายได้แต่ถอยออกไปด้วยความกังวลใจ

……

"น้องชายตัวน้อย เฮะๆ พวกเรามาปรึกษาหารือเรื่องบางเรื่องกันหน่อยดีหรือไม่?" พอซุนไฉ่เตี๋ยเดินไป ซุนไป่โม่ก็กระตือรือร้นขยับเข้ามาประจบประแจงทันที

ลู่ชวนเห็นแล้วนึกขำ นิสัยของซุนไป่โม่ผู้นี้นับว่าไม่เลวเลยจริงๆ หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น คาดว่าเมื่อครู่คงลงมือสั่งสอนเขาตรงนั้นไปแล้ว

นิสัยนุ่มนิ่มอ่อนโยนของซุนเหลียนเสวี่ย ก็คงได้มาจากพ่อของนางนี่แหละ

ลู่ชวนบิดน้ำชาออกจากตัวต้าฉุยไปพลาง ยิ้มพลางกล่าวว่า "ที่จริงข้าก็แค่ว่างจนไม่มีอะไรทำเลยเดินเล่นไปเรื่อย เห็นเจ้าเป็นคนใช้ได้ มีเรื่องอะไรก็ว่ามาเถอะ?"

ซุนไป่โม่ดีใจจนเนื้อเต้น รีบกล่าวทันที "เรื่องมันเป็นเช่นนี้ วันก่อนข้าได้รับสินค้ามาชุดหนึ่ง แต่สินค้าชุดนี้ล้ำค่าเกินไป ตอนเปิดประมูลจึงจำเป็นต้องมีคนมาช่วยยืนคุมเชิง เพื่อข่มขวัญพวกคิดคดทรยศ"

พอพูดจบแล้วเห็นลู่ชวนยังนิ่งเงียบ ซุนไป่โม่ก็รีบเสริมขึ้นว่า "แน่นอนว่าไม่ให้มายืนคุมเชิงเปล่าๆ ค่าตอบแทนข้าจ่ายให้อย่างงามไม่ขาดแม้แต่เหรียญเดียว"

"ตกลง เรื่องกล้วยๆ" ลู่ชวนพยักหน้า

"เฮ้อ..." ซุนไป่โม่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ห้าล้านศิลาวิญญาณระดับสูงเป็นอย่างไร?"

"เชี่ย เสี่ยตัวจริงว่ะ!" ลู่ชวนดีใจจนตาหยี

ความมั่งคั่งของทวีปเทียนฮวางแห่งนี้ ทวีปเทียนหยวนที่เป็นดินแดนกันดารนกไม่ขี้เทียบไม่ติดเลยจริงๆ

"คือว่า...น้องชายน้อย แม้เจ้าจะคมในฝัก แต่เจ้ายังไม่มีชื่อเสียง เจ้าดูสิ..." ซุนไป่โม่มองลู่ชวนด้วยท่าทีกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

คำพูดนี้บ่งบอกว่าซุนไป่โม่ยังคงไม่ค่อยไว้ใจลู่ชวนอยู่บ้าง เพราะระดับพลังที่เปิดเผยออกมาภายนอกของลู่ชวนมันต่ำเตี้ยจนน่าตกใจจริงๆ

ลู่ชวนกลับไม่ใส่ใจอะไร พยักหน้าตอบ "ไม่เป็นไร ข้าแค่ไปยืนคุมเชิงให้ เจ้าอยากหาใครเพิ่มอีกก็ตามสบายเลย"

เมื่อเห็นลู่ชวน "มีเหตุมีผล" ถึงเพียงนี้ หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของซุนไป่โม่ก็ผ่อนคลายลงได้เสียที

เพื่อความปลอดภัย ซุนไป่โม่จำเป็นต้องหาผู้บำเพ็ญที่มีชื่อเสียงมาร่วมคุมเวทีด้วย

เช่นนี้แล้วในที่แจ้ง ย่อมมีมหาผู้บำเพ็ญผู้มีชื่อเสียงและฝีมือไว้คอยข่มขวัญพวกคิดคด

ส่วนในที่ลับก็มีลู่ชวน คนที่แม้แต่โจวอวี้ยังยกย่องชื่นชมคอยคุ้มกันอยู่ ย่อมรับประกันได้ว่าไม่มีสิ่งใดผิดพลาด

"น้องชายชอบดื่มชา ประเดี๋ยวข้าจะให้คนเอาชาหมิงซินไปส่งให้ แล้วชุดคนรับใช้นี่ก็อย่าใส่เลย ในจวนมีชุดคลุมผ้าไหมสวรรค์อยู่ชุดหนึ่ง ขอยกให้น้องชายไปด้วยเลยแล้วกัน"

ซุนไป่โม่รู้จักวางตัวเข้าหาคนจริง ๆ ส่วนลู่ชวนก็ใจกว้าง ไม่สนใจคำว่าไม่มีผลงานไม่รับรางวัลแม้แต่น้อย ยินดีรับไว้ทั้งหมดไม่มีปฏิเสธ

ต่อให้ตัวเองไม่ได้ใช้ ก็เอาไปขายแลกศิลาวิญญาณได้นี่นา!

……

"คุณหนู นั่งเหม่อมาตั้งหนึ่งชั่วยามแล้ว ยังคิดถึงท่านราชครูอยู่อีกหรือเจ้าคะ?"

ในห้องนอน สาวใช้น้อยเอ่ยหยอกล้อพลางมองซุนเหลียนเสวี่ยที่กำลังนั่งใจลอยอยู่ริมหน้าต่าง

"เกลียดจริง!" ซุนเหลียนเสวี่ยพองแก้มพลางเอามือบีบนวดใบหน้าเล็ก ๆ ของตนเอง

เมื่อครู่โดนเด็กหนุ่มคนนั้นบีบจนเจ็บระบม ตอนนี้ยังไม่หายชาเลย

"เสี่ยวหง เจ้าว่าในโลกนี้จะมีคนแบบที่ไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิงอยู่จริง ๆ ไหมนะ?"

สาวใช้น้อยนามเสี่ยวหงกำลังเก็บกวาดห้อง พลางยิ้มตอบ "คงไม่มีหรอกเจ้าค่ะ คนเราหากไร้ความรู้สึกจะใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างไรกัน"

"นั่นสินะ" ซุนเหลียนเสวี่ยพลันนึกถึงดวงตาที่สุกสกาวดั่งดวงดาวแต่กลับแฝงความเกียจคร้านคู่นั้นของเด็กหนุ่มขึ้นมาอีกครั้ง

"กรี๊ด... ทำไมในหัวถึงมีแต่เงาของเขาโผล่มาเรื่อยเลยนะ"

……

"เฮ้ เจ้าหล่อระเบิด เจ้าทายซิว่าของที่ตระกูลซุนจะนำมาประมูลพรุ่งนี้คืออะไร?"

ตอนที่ลู่ชวนกำลังดื่มสุราลวกหม้อไฟกับต้าฉุยอยู่ในเรือนหลังเล็กของตน อาฝูก็เบิกดวงตาเปี่ยมปัญญาพลางวิ่งแจ้นเข้ามา

"คงไม่ใช่อักขระลึกลับนั่นหรอกนะ?" ลู่ชวนกลอกตา

"แหม ดูไม่ออกเลยนะเนี่ยว่าช่วงนี้ฉลาดขึ้นเยอะ!" อาฝูเอ่ย

จู่ ๆ มันก็แลบลิ้นใหญ่ออกมาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ตวัดกินน้ำจิ้มในถ้วยของลู่ชวนไปจนเกลี้ยง

ในนั้นมีแต่น้ำลายของลู่ชวนแท้ ๆ อาฝูกลับกลืนถ้วยน้ำจิ้มลงท้องไปในคำเดียว ทั้งยังเคี้ยวปากจั๊บ ๆ ทำหน้าเคลิบเคลิ้มฟินสุดขีด

"กูจะตบมึงให้ตายเลยไอ้เวร" ลู่ชวนเห็นแล้วขนลุกซู่ไปทั้งตัว ปรี่เข้าไปกดหัวอาฝูแล้วกระหน่ำทุบสั่งสอนยกใหญ่

"ทุบมันเยย!" ต้าฉุยที่เมาจนมึนตึ้บชูกำปั้นน้อย ๆ ปรี่เข้าไปร่วมวงซัดด้วยอีกแรง

"มีเรื่องสำคัญ! มีเรื่องสำคัญ! มีเรื่องสำคัญ!" อาฝูโดนฟาดจนร้องโหยหวน ทำได้เพียงแหกปากตะโกนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของลู่ชวน

"มีตดก็รีบผายออกมา" ลู่ชวนเดินกลับมาที่โต๊ะแล้วผสมน้ำจิ้มถ้วยใหม่

"ข้าลองตามรอยดูแล้ว การที่อักขระนั่นตกมาอยู่ในมือตระกูลซุน มันมีอะไรไม่ชอบมาพากล" อาฝูกล่าวพลางจ้องถ้วยน้ำจิ้มใหม่ของลู่ชวนตาเป็นมัน

"ฮึ่ม" พอเห็นลู่ชวนทำท่าจะระเบิดอารมณ์อีกรอบ อาฝูก็รีบหันหน้าหนีทันควัน

"อักขระนี่ข้ายังวิเคราะห์ไม่ออก ในใจเลยรู้สึกอึดอัดชอบกล พรุ่งนี้ตอนที่เจ้าไปคุมเวที ช่วยสังเกตดูหน่อยว่ามีใครน่าสงสัยบ้างหรือเปล่า"

ลู่ชวนพยักหน้า อักขระนั่นให้ความรู้สึกพิลึกพิลั่นกับเขาเช่นกัน หากเป็นไปได้ สืบหาความจริงให้กระจ่างย่อมดีกว่า