ตอนที่ 88 เจ้าก้อนนุ่มนิ่มสุดน่ารัก

แม่หนูน้อยซุนเหลียนเสวี่ยไหนเลยจะเคยเจอคนที่ทั้งอวดดีแถมยังหน้าด้านไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อน

ถึงกับตกใจจนดวงหน้าเล็กๆ ซีดเผือด ดึงชายเสื้อของซุนไป่โม่ไว้ด้วยความหวาดกลัว

"ขะ...ข้าไม่รู้จักเจ้า เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรกัน"

ซุนไป่โม่ยิ่งโกรธจนควันแทบออกหู หากมิใช่เพราะเกรงใจโจวอวี้ที่อยู่ตรงนี้ คงหักขาลู่ชวนทิ้งไปแล้ว

"ท่านผู้นำตระกูลซุนอย่าเพิ่งโมโห อย่าเพิ่งโมโหเลย" โจวอวี้ที่ได้สติกลับดึงตัวซุนไป่โม่ไว้พลางหัวเราะร่า

"ความรักสวยรักงามเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ แม่นางเสวี่ยสะคราญโฉมปานจันทร์หลบผกาแอบ ย่อมเป็นที่ชื่นชอบของผู้คนเป็นธรรมดา"

"ท่านราชครู...ท่าน..." ซุนไป่โม่พูดไม่ออก ไฉนโจวอวี้ถึงได้เข้าข้างไอ้ลูกเต่าไร้มารยาทคนนี้ไปได้

"ท่านอาจารย์น้อย เชิญนั่งด้วยกันขอรับ!" หลังจากปลอบซุนไป่โม่เสร็จ โจวอวี้ก็ประสานมือคารวะลู่ชวน

ซุนไป่โม่ตกใจจนสะท้านในใจ เพราะคารวะที่โจวอวี้ปฏิบัติต่อลู่ชวนนั้น แท้จริงแล้วเป็นคารวะของผู้น้อยต่อผู้อาวุโส

"เจ้ารู้จักข้าด้วยหรือ" ลู่ชวนนั่งลงอย่างไม่ถือสา มองโจวอวี้ด้วยความสงสัยเล็กน้อย

"เคยพบกันคราหนึ่งขอรับ เพียงแต่ข้าอยู่ในที่มืด ท่านอยู่ในที่แจ้ง!" ดูเหมือนโจวอวี้จะตั้งใจผูกมิตรกับลู่ชวน จึงมิได้ปิดบังอะไรมากนัก

แม้ลู่ชวนจะดูเหมือนคน "สมองทึบ" อยู่บ้าง แต่หัวไวยิ่งนัก ทันใดนั้นก็ตระหนักได้ทันทีว่าเจ้าหมอนี่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่เฉาอวิ๋นหลานถูกลอบสังหาร

เพราะลู่ชวนมาถึงทวีปเทียนฮวางได้ไม่กี่วัน เรื่องที่เข้าไปเอี่ยวก็มีแค่เรื่องของเฉาอวิ๋นหลาน จึงเดาออกได้ไม่ยากเลย

ซุนไป่โม่ที่อยู่ด้านข้างเริ่มประเมินไม่ถูกแล้ว ว่าเจ้าบ่าวรับใช้ไร้มารยาทคนนี้มีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่

ทว่าลู่ชวนไม่ได้คิดจะเอาความ ตัวเขากับเฉาอวิ๋นหลานก็แค่ทำการค้าข้อตกลงกันเท่านั้น ไม่ได้มีความผูกพันลึกซึ้งอะไร

"ดื่มชาๆ เห็นเจ้าแวบแรก ข้าก็รู้เลยว่าเจ้ามีอนาคตไกล!" ลู่ชวนยิ้มร่าพลางเลื่อนถ้วยชาที่ถูกต้าฉุยแอบดื่มไปครึ่งหนึ่งไปตรงหน้าโจวอวี้

ซุนไป่โม่มองจนหนังตากระตุก น้ำเสียงวางมาดแก่กล้าประหนึ่งผู้อาวุโสของเจ้าบ่าวรับใช้นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

"ชมเกินไปแล้ว ชมเกินไปแล้วขอรับ!" โจวอวี้ยิ้มพลางยกถ้วยชาขึ้น แต่พอเปิดฝาออกเห็นน้ำชาเหลือเพียงครึ่งเดียว ก็แทบจะพ่นพรวดออกมาตรงนั้น

ไม่ต้องคิดก็รู้ ต้องโดนแอบดื่มไปแน่ๆ

ส่วนซุนไป่โม่พอเห็นน้ำชาที่เหลือเพียงครึ่งเดียวในมือโจวอวี้ หน้าก็มืดทะมึนขึ้นมาทันควัน แทบอยากจะพุ่งเข้าไปบีบคอลู่ชวนให้ตายคามือ

ทว่าสิ่งที่ซุนไป่โม่คาดไม่ถึงก็คือ โจวอวี้กลับไม่รังเกียจแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังจิบอย่างเอร็ดอร่อยไปหนึ่งอึก

"ชาดี!"

"นี่มัน..." ซุนไป่โม่ตาแทบถลนออกมานอกเบ้า

ไม่รู้ว่าท่านมหาราชครูโจวผู้นี้เกิดผีเข้าอะไรขึ้นมา ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่พูดจาง่ายดายถึงเพียงนี้?

"ในเมื่อมีท่านอาจารย์น้อยอยู่ที่นี่ เช่นนั้นข้าคงไม่ขอมาร่วมวงด้วยแล้ว" พอดื่มชาเสร็จ โจวอวี้ก็ไม่เยิ่นเย้อ ลุกขึ้นกล่าวลาซุนไป่โม่

จากนั้นก็ประสานมือคารวะลู่ชวนอีกครา "ท่านอาจารย์น้อย เช่นนั้นผู้น้อยขอตัวไม่รบกวนแล้วขอรับ"

"อืม อนาคตไกลนะเจ้าหนุ่ม วันหน้าไปไหนมาไหนอ้างชื่อข้าได้เลย" ลู่ชวนพยักหน้าอย่างไม่เกรงใจ ท่าทางยังกะพวกอันธพาลข้างถนน

ซุนไป่โม่ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย อุตส่าห์เปลืองแรงแทบตายกว่าจะเชิญมหาเทพองค์นี้มาได้ เรื่องกลับพังไม่เป็นท่าแบบนี้เนี่ยนะ

"ท่านราชครูโปรดรอก่อน เงื่อนไขยังคุยกันได้..."

ซุนไป่โม่นึกว่าโจวอวี้จะอาศัยเรื่องของเจ้าบ่าวรับใช้มาโก่งราคา จึงรีบวิ่งตามออกไปทันที

"เฮ้ น้องสาว!" ลู่ชวนขวางซุนเหลียนเสวี่ยที่กำลังจะตามออกไปเอาไว้ ถูไม้ถูมือด้วยความตื่นเต้นดีใจ

"จะ...เจ้าจะทำอะไรน่ะ ใครก็ได้ช่วยด้วย!" ซุนเหลียนเสวี่ยตกใจจนหน้าถอดสี นางช้าไปก้าวเดียวก็ถูกดักทางไว้เสียแล้ว

ประเด็นสำคัญคือที่นี่มันบ้านตัวเองแท้ๆ!

"อย่าร้อง อย่าร้องเลย ต่อให้ร้องจนคอแตกก็ไม่มีใครได้ยินหรอก" ลู่ชวนค่อยๆ ก้าวบีบระยะเข้าไปหาซุนเหลียนเสวี่ยทีละก้าว

แถวนี้ไม่มีคนอยู่จริงๆ นั่นแหละ เพราะซุนไป่โม่ต้องการคุยธุระกับโจวอวี้ กลัวหน้าต่างมีหูประตูมีช่อง จึงสั่งย้ายคนออกไปจนหมด

เรื่องยกน้ำชานี้ ก็ยังเป็นเรื่องที่กำชับซุนไฉ่เตี๋ยให้ไปจัดการซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ซุนเหลียนเสวี่ยไหนเลยจะเคยเจอสถานการณ์แบบนี้ ตกใจจนถอยกรูดไม่หยุด น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า

"ฮั่นแน่ ท่าทางเหมือนลูกแกะตัวน้อยแบบนี้ น่ารักน่าเอ็นดูเกินไปแล้ว" ลู่ชวนยื่นมือทั้งสองข้างออกไป แปะเข้าที่สองแก้มเล็กๆ ของซุนเหลียนเสวี่ยเต็มเหนี่ยว

จากนั้น... จากนั้นเจ้าบ้านี่ก็ขยำขยี้แก้มอย่างเมามันไปหลายที จนใบหน้าเล็กๆ ที่เคยซีดเผือดของซุนเหลียนเสวี่ยถูกบีบขยำจนแดงแจ๋

"ฮือๆ เจ้าจะทำอะไรน่ะ แง..." ซุนเหลียนเสวี่ยตกใจจนร้องไห้โฮออกมาทันที

"หมอแผนโบราณบอกว่ากระเพาะข้าไม่ค่อยดี กินของแข็งๆ ไม่ได้ เจ้าว่าทำไงดีล่ะ" ลู่ชวนเอ่ยถามพลางยิ้มตาหยี

แม่หนูน้อยคนนี้นุ่มนิ่มน่ารัก ช่างน่าแกล้งเสียจริง

"งั้น... งั้น... ก็... กินของนิ่มๆ สิ!" ซุนเหลียนเสวี่ยสะอึกสะอื้นพลางตอบ

"แล้วที่นี่เจ้ามีข้าวแฉะให้ข้ากินไหมล่ะ" ลู่ชวนยื่นหน้าเข้าไปประชิด นัยน์ตาเปล่งประกายดุจดวงดาราจ้องซุนเหลียนเสวี่ยเขม็ง

เมื่อซุนเหลียนเสวี่ยสบตาคู่นี้เข้า ก็พลันได้สติว่าตัวเองโดนปั่นหัวเข้าให้แล้ว

คนรับใช้ตัวจ้อยคนนี้ไม่ได้มีความคิดจะลวนลามนางเลยสักนิด นี่มันจงใจแกล้งหยอกเล่นชัดๆ!

ซุนเหลียนเสวี่ยมีหัวใจเจ็ดช่องพิสุทธิ์ นี่คือของขวัญที่สวรรค์ประทานให้ยามนางลืมตาดูโลก

หัวใจดวงนี้ทำให้ซุนเหลียนเสวี่ยสัมผัสรับรู้อะไรได้มากมาย ทั้งยังแยกแยะความดีความชั่วได้

แม้คนรับใช้ตัวจ้อยตรงหน้าจะปากคอเลาะร้าย แถมยังออกแรงขยำหน้านางอย่างเมามัน แต่ซุนเหลียนเสวี่ยกลับสัมผัสไม่ได้ถึงความมุ่งร้ายแม้แต่น้อยนิด

แน่นอนว่าไม่มีจิตคิดร้าย และก็ไม่มีความรักใคร่เสน่หาเลยแม้แต่นิดเดียวเช่นกัน

เขาแค่แกล้งหยอกนางเล่นเท่านั้นเอง!

"ฮือๆ ท่านหลีกทางไปหน่อยได้ไหม ข้าจะไปหาท่านพ่อ!" เมื่อรับรู้ว่าลู่ชวนไร้เจตนาร้าย ซุนเหลียนเสวี่ยก็มีความกล้าเพิ่มขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็แค่ติ๊ดเดียวเท่านั้น

เดิมทีตั้งใจจะทำเสียงดุใส่ ทว่าเพราะน้ำเสียงนุ่มนิ่มหวานแหวว พอพูดออกมาจึงกลายเป็นเหมือนกำลังออดอ้อนไปเสียฉิบ

"ฮ่าๆ" ลู่ชวนมองแล้วขำกลิ้ง แม่หนูคนนี้น่าแกล้งเกินไปแล้ว

"เจ้ายังไม่ตอบคำถามเมื่อกี้เลยนะ ที่นี่เจ้ามีข้าวแฉะให้ข้ากินไหม"

"ข้า... ปกติข้าไม่ชอบกินข้าวนิ่มๆ หรอก ถ้าท่านชอบกินข้าวนิ่ม จะให้โรงครัวทำให้ท่านก็ได้" ซุนเหลียนเสวี่ยหดคออย่างกล้าๆ กลัวๆ

"ฮ่าๆ" แม่หนูน้อยคนนี้น่ารักน่าเอ็นดูเกินไปแล้ว

"โอ๊ยตายแล้ว บรรพบุรุษน้อย เจ้าทำอะไรอยู่น่ะ" เวลานี้ซุนไฉ่เตี๋ยวิ่งพรวดเข้ามาในลานเรือน

พอเห็นแวบแรกว่าลู่ชวนต้อนซุนเหลียนเสวี่ยจนเข้าตาจนอยู่ตรงมุมกำแพง นางก็ร้อนรนขึ้นมาทันที

ซุนไฉ่เตี๋ยคว้าตัวลู่ชวนไว้แน่น แล้วพาพุ่งตรงไปยังประตูด้านหลังของจวนตระกูลซุน

ในที่สุดซุนเหลียนเสวี่ยก็ได้พักหายใจหายคอ นางมองตามแผ่นหลังของลู่ชวนด้วยสีหน้าประหลาดใจ

เพราะนางไม่เคยพบเจอคนแบบนี้มาก่อน ทั้งไม่มีความมุ่งร้ายและไม่มีความหวังดี ประหนึ่งท่อนไม้ไร้ความรู้สึกก็มิปาน

......

"รีบไปเร็ว ประเดี๋ยวนายท่านกลับมา ขาเจ้าได้หักแน่!"

ซุนไฉ่เตี๋ยหยิบแหวนวงเล็กๆ วงหนึ่งออกมายัดใส่มือลู่ชวน

"ข้างในมีศิลาวิญญาณอยู่บ้าง แล้วก็มีพวกเม็ดยาด้วย มุ่งหน้าลงใต้ไปตามทางนี้เรื่อยๆ พอเข้าเขตแดนราชวงศ์ต้าเว่ยก็ปลอดภัยแล้ว!"

"พรูด..." ลู่ชวนมองซุนไฉ่เตี๋ยด้วยความประหลาดใจ "พี่สาว ท่านจะดีกับข้าขนาดนี้ทำไมเนี่ย"

ตัวเขาเพิ่งเข้าจวนมานับสะระตะแล้วแค่สองวันครึ่งเอง จะมีใครมาเข้าข้างปกป้องขนาดนี้กัน

ซุนไฉ่เตี๋ยยิ้มอย่างจนใจ "ถ้าน้องชายข้าไม่เคราะห์ร้าย ก็คงโตป่านเจ้าแล้ว รีบไปเถอะ น่าปวดหัวจริงๆ เลยเจ้าเนี่ย"

"หาตัวแทนทางใจนี่เอง!" ลู่ชวนถอนหายใจโล่งอก

เจ้านี่ยังนึกว่าซุนไฉ่เตี๋ยจะมาติดใจหนุ่มกรุบกรับอย่างตนเสียอีก หากนางดันมาสารภาพรักเข้าจริงๆ ตัวเขาจะยอมตกลงดี หรือจะยอมตกลงดีล่ะเนี่ย

"เจ้าเด็กบ้า คิดไปถึงไหนแล้ว"

เมื่อเห็นสีหน้าลามกพิลึกของลู่ชวน ซุนไฉ่เตี๋ยก็ค้อนขวับใส่เขาวงใหญ่ด้วยความเคือง