ตอนที่ 87 บ่าวรับใช้ตัวแสบ

โจวอวี้ถือเป็นบุคคลที่มีหน้ามีตาและกว้างขวางไปทั่วทั้งทวีปเทียนฮวาง

ย่อมเป็นธรรมดาที่ของหายากย่อมมีค่า คนที่อ่านตำราจนกลายเป็นปราชญ์ขงจื๊อระดับจุดสูงสุดของขั้นดับสูญได้ ในยุคสมัยนี้แทบจะมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น

ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรที่บัณฑิตไม่มีวันได้ผงาด โจวอวี้คือเสาหลักทางจิตใจของเหล่าบัณฑิตทุกคน

และที่สำคัญที่สุดคือ พลังฝีมือของตัวโจวอวี้เองนั้นแข็งแกร่งอย่างแท้จริง

ทางใต้มีโจวเฉาหยาง ทางเหนือมีโจวหลางรูปงาม หนึ่งบุ๋นหนึ่งบู๊ถึงขีดสุด หากบรรดาปีศาจเฒ่าเก็บตัวไม่ยอมปรากฏกาย สองคนนี้ก็แทบจะเป็นเพดานพลังรบสูงสุดของทวีปเทียนฮวาง

และด้วยเหตุที่อาศรมเต๋าของมหาจักรพรรดิกำลังจะเปิดออก โจวอวี้จึงเดินทางมายังเมืองฝูปัว

อีกทั้งคุณหนูใหญ่ตระกูลซุนก็บังเอิญเป็นแฟนคลับตัวยงของโจวอวี้พอดี

ประกอบกับช่วงนี้ตระกูลซุนได้ของล้ำค่าอย่างยิ่งมาจำนวนหนึ่ง จึงต้องการผู้ยิ่งใหญ่สักคนมาช่วยค้ำหน้าค้ำตาให้โรงประมูล

บุคคลที่มีทั้งบารมีและพลังฝีมือเช่นโจวอวี้จึงเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งอย่างไร้ข้อกังขา

ผู้นำตระกูลซุนจึงทุ่มเงินก้อนมหาศาลจ้างวานโจวอวี้มาคอยหนุนหลังให้งานประมูลในวันพรุ่งนี้ตามระเบียบ

……

"นี่คือชาหมิงซิน ต้องชงเตรียมไว้ล่วงหน้าสักหน่อย โดยใช้น้ำพุสวรรค์ชั้นเลิศถึงจะดื่มได้"

"ชานี้สามพันปีถึงจะเก็บเกี่ยวได้หนึ่งครั้ง สามารถขับไล่ปีศาจในใจและทำให้จิตใจกระจ่างแจ้งผ่องใส"

"ยิ่งไปกว่านั้น ในโลกนี้มีเพียงจวนตระกูลซุนของเราที่มีอยู่ต้นหนึ่ง เก็บเกี่ยวได้ครั้งหนึ่งก็ได้แค่ครึ่งชั่งเท่านั้น ปกตินายท่านยังแทบตัดใจดื่มไม่ลงเลย"

"ประเดี๋ยวยกชาไปส่ง อย่าพูดจาพล่อยๆ สำรวมมารยาทด้วยล่ะ"

ภายในห้องชงชา ซุนไฉ่เตี๋ยคอยสอนลู่ชวนชงชาไปพลาง กำชับกำชาไม่หยุดปากไปพลาง

ซุนไฉ่เตี๋ยเอ็นดูลู่ชวนจากใจจริง ไม่อย่างนั้นงานดีๆ แบบนี้คงไม่ตกมาถึงมือเด็กใหม่อย่างเขาหรอก

"ฮิๆ พี่สาว... วางใจเถอะ ข้าทำงาน ไว้ใจได้อยู่แล้ว!"

ลู่ชวนรู้ว่าซุนไฉ่เตี๋ยหวังดีกับตน จึงรีบตบอกรับประกันเป็นมั่นเป็นเหมาะ

"ไว้ใจได้ จริงๆ น้า..." ต้าฉุยบนหัวก็ช่วยรับประกันแทนลู่ชวนอย่างหนักแน่นเช่นกัน

เมื่อเห็นตัวตลกคู่นี้ ซุนไฉ่เตี๋ยก็อดแย้มยิ้มไม่ได้

"เจ้าหน้าตาน่าเอ็นดู ไปโผล่หน้าให้นายท่านเห็นสักรอบจะได้จำได้ วันหน้าพอนายท่านต้องการเรียกใช้คน ย่อมจะนึกถึงเจ้าขึ้นมาเอง"

ซุนไฉ่เตี๋ยพูดพลางหันหลังไปหยิบถาดชาอันประณีต

ทว่าพอนางหันหลัง ลู่ชวนก็มือบอนยกถ้วยชาขึ้นมาทันที

น้ำชาใสกระจ่างลอยควันสีเขียวจางๆ ขึ้นมาเป็นสาย ในควันนั้นคล้ายมีอักขระกะพริบดับ อัศจรรย์ยิ่งนัก

"หอม..." ลู่ชวนอดสูดดมเข้าไปไม่ได้

"หอม... จัง!" ต้าฉุยกระโดดลงมาบนมือลู่ชวนพลอยสูดกลิ่นตามไปด้วย

"พรวด..." ซุนไฉ่เตี๋ยถือถาดชามองดูคู่หูตัวป่วนคู่นี้ แทบจะสำลักลมหายใจตัวเองออกมา

"เอาละๆ ประเดี๋ยวข้าจะแบ่งใบชาไว้ให้เจ้าสักใบ! เวลาใกล้ได้แล้ว ยกไปส่งได้แล้วล่ะ"

ซุนไฉ่เตี๋ยเอ็ดอย่างเอ็นดูพลางลูบศีรษะเล็กๆ ของลู่ชวน จนเกือบทำให้ต้าฉุยของขึ้นอีกรอบ

ลู่ชวนถือถาดชาเดินทอดน่องออกไป เดินไปได้ยังไม่ทันถึงสองก้าว ก็เปิดฝาถ้วยชาแล้วซดเข้าไปอึกหนึ่งอย่างเพลิดเพลินใจ

พอน้ำชาไหลลงคอ รสหวานละมุนก็อบอวลชวนให้ติดใจ ทั้งเนื้อทั้งตัวผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง

"หอม... ชะมัด... ข้านี่มันคนบ้านนอกจริงๆ... ไม่เคยเห็นโลกกว้างเล้ย!"

ลู่ชวนที่กินยาลูกกลอนเพิ่มพลังมาแสนปีอดทอดถอนใจไม่ได้

ต้าฉุยกระโดดมาเกาะมือลู่ชวน เท้าเกาะขอบถ้วยชาแล้วยื่นลิ้นเล็กๆ เลียแผล็บๆ อย่างเมามัน

"หอมจังงง..." ต้าฉุยเลียนแบบท่าทางของลู่ชวน โยกหัวส่ายหางอย่างเคลิบเคลิ้ม

"พรวด... เชี่ยเอ๊ย!" ลู่ชวนคว้าหมับเข้าที่ตัวต้าฉุย

"แกเป็นหมาหรือไง ห่อลิ้นเลียเอาๆ ชาหนึ่งถ้วยแกซัดไปครึ่งหนึ่งแล้วเนี่ย!"

เมื่อมองน้ำชาที่เหลืออยู่เพียงครึ่งถ้วย ลู่ชวนก็หน้าผากขึ้นเส้นดำ

"หอมๆๆ..." ต้าฉุยกวัดแกว่งแขนขาสั้นๆ ยังพยายามจะตะเกียกตะกายไปเกาะถ้วยชาอีก

ลู่ชวนรีบจับต้าฉุยแปะกลับไปบนหัวแล้วปิดฝาถ้วยชาทันที

"หอมกับผีน่ะสิ ไว้ประเดี๋ยวค่อยให้เจ้าลาไปล้วงคลังสมบัติ ตัวมันเป็นผู้ร้ายปากเปียกช่ำชองอยู่แล้ว น่าจะขโมยออกมาได้บ้าง ถึงตอนนั้นพวกเราค่อยดื่มกันให้พุงกาง"

"ก๊ากๆๆ... จุ๊บๆ นายท่านดีที่สุดเลย!"

พอยินคำนี้ ต้าฉุยก็หัวเราะส่งเสียงร้องเหมือนเป็ดแก่ ทำเอาลู่ชวนหนังตากระตุกยิกๆ

ไม่รู้ว่ายัยหนูนี่ไปเรียนสันดานเวรตะไลแบบนี้มาจากใคร

……

"ท่านราชครู เชิญ!"

"ท่านผู้นำตระกูลซุน เชิญ!"

ในเรือนเล็กอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง โจวอวี้กำลังสนทนากับซุนไป่โม่ผู้นำตระกูลซุน ถึงเรื่องการขึ้นเวทีช่วยโปรโมตให้โรงประมูลในวันพรุ่งนี้

ซุนเหลียนเสวี่ย คุณหนูใหญ่ตระกูลซุน ยืนสะโอดสะองอยู่ด้านหลังซุนไป่โม่ นางลอบมองโจวอวี้ไม่หยุด

ซุนไป่โม่ได้ลูกสาวตอนอายุมาก จึงตามใจซุนเหลียนเสวี่ยประหนึ่งแก้วตาดวงใจ

ซุนเหลียนเสวี่ยเองก็ไม่ได้ทำให้ผิดหวัง นิสัยเลวร้ายของพวกทายาทเศรษฐีรุ่นสองไม่ได้ติดตัวนางมาเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับบริสุทธิ์ผุดผ่องหลุดพ้นจากกิเลส น่ารักน่าเอ็นดูเป็นที่สุด

ซุนเหลียนเสวี่ยเป็นหญิงงามที่มีชื่อเสียงโด่งดังติดอันดับ ไม่ใช่แค่ในเมืองฝูปัว แต่รวมถึงทั่วทั้งทวีปเทียนฮวาง

นอกจากรูปโฉมงดงามจิตใจเมตตาแล้ว พรสวรรค์ยังยอดเยี่ยมเป็นอันดับหนึ่ง

ว่ากันว่าพรสวรรค์ของซุนเหลียนเสวี่ยไม่ได้ด้อยไปกว่าองค์หญิงใหญ่แห่งราชวงศ์ต้าเว่ยที่เกิดมาพร้อมปรากฏการณ์หงส์เพลิงอมตะเลยแม้แต่น้อย

สิ่งที่ทำให้ซุนไป่โม่อดกังวลไม่ได้ คือนิสัยของลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนคนนี้อ่อนหวานนุ่มนิ่มเกินไป ภายภาคหน้าคงไม่อาจรับช่วงดูแลกิจการของตระกูลได้

ตอนนี้งานอดิเรกที่ใหญ่ที่สุดของซุนไป่โม่ นอกจากการดูแลโรงประมูลแล้ว ก็คือการมองหาลูกเขยแต่งเข้าตระกูลสักคน

"แค่กๆ!"

ซุนไป่โม่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ผิดปกติของซุนเหลียนเสวี่ยด้านหลัง จึงอดไม่ได้ที่จะกระแอมไอแห้งๆ ออกมาสองที

ซุนเหลียนเสวี่ยหน้าแดงก่ำ แอบชำเลืองมองโจวอวี้อีกปราดหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้ามองปลายเท้าของตัวเอง

โจวอวี้ผู้นี้ไม่เพียงสุขุมนุ่มนวลสง่างาม รูปร่างหน้าตายังหล่อเหลาเป็นอันดับหนึ่ง หญิงสาวคนไหนจะไม่หวั่นไหวบ้าง

ซุนไป่โม่ไม่อยากให้ซุนเหลียนเสวี่ยสุงสิงกับบุคคลระดับโจวอวี้มากเกินไป

ต่อให้โจวอวี้ยินดีแต่งงานกับลูกสาวตน ถึงเวลานั้นคงไม่ใช่ตระกูลซุนได้เกาะชายกระโปรงหงส์คว้ากิ่งมังกร แต่เป็นทั้งตระกูลจะถูกเขมือบจนเกลี้ยงเสียมากกว่า

ซุนไป่โม่จึงเบี่ยงประเด็น "ท่านราชครู ลองชิมชาหมิงซินของตระกูลซุนเราดูหน่อยเป็นอย่างไร"

โจวอวี้ประสานมือ ยิ้มพลางกล่าวว่า "ได้ยินชื่อเสียงมานาน วันนี้สบโอกาสอันหาได้ยาก เช่นนั้นข้าก็ไม่เกรงใจแล้ว"

"ยกชาขึ้นมา!" ซุนไป่โม่เชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

ชาหมิงซินมีเพียงหนึ่งเดียวในทวีปเทียนฮวาง ซุนไป่โม่อมย่อมมีสิทธิ์ที่จะภาคภูมิใจ

"มาแล้วขอรับนายท่าน!" ลู่ชวนถือถาดน้ำชาวิ่งเหยาะๆ เข้ามาอย่างกระตือรือร้น

ครั้นโจวอวี้ได้ยินเสียงนี้ ร่างกายพลันสะท้าน รู้สึกคุ้นหูอย่างประหลาด

พอเอี้ยวคอไปมองคนรับใช้ตัวน้อยในชุดสีเขียวคราม ร่างทั้งร่างก็แข็งทื่ออยู่กับที่ในชั่วพริบตา

โจวอวี้คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเทพสังหารตนนี้จะมาโผล่ที่ตระกูลซุน แถมยังเป็นแค่คนรับใช้ตัวเล็กๆ เสียด้วย

"ชาร้อนๆ ที่ท่านประธานต้องการมาแล้วขอรับ โอ้โฮ พ่อหนุ่มคนนี้หน้าตาหล่อเหลาจัง อนาคตไกลนะเจ้าหนุ่ม!" ลู่ชวนวางถาดชาลงบนโต๊ะหินอย่างอารมณ์ดี

"หล่อจัง!" ต้าฉุยจ้องมองโจวอวี้ ดวงตาเป็นประกายวิบวับพลางชูกำปั้นน้อยๆ ขึ้นมา

ส่วนคำกำชับของซุนฉ่ายเตี๋ยเมื่อครู่นี้ สองตัวป่วนโยนทิ้งไปไกลถึงเก้าชั้นฟ้าตั้งนานแล้ว

"พรวด..." เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของโจวอวี้ และนึกว่าลู่ชวนไปล่วงเกินอีกฝ่ายเข้า ซุนไป่โม่ก็รู้สึกเหมือนมีเลือดเก่าพุ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอ

"ฮะๆ เด็กคนนี้ไม่รู้ความ ท่านราชครูอย่าได้ถือสาเลย" ซุนไป่โม่กล่าวพลางถลึงตาใส่ลู่ชวนอย่างดุดัน "ยังไม่รีบไสหัวออกไปอีก!"

ทว่าไอ้เวรลู่ชวนตัวนี้ ดันถลึงตากลับไปตรงๆ ซะงั้น

"เจ้า... เจ้าลูกเต่าสารเลว..." เมื่อเห็นสายตากวนส้นตีนของลู่ชวน เลือดลมของซุนไป่โม่ก็พลุ่งพล่าน ใบหน้าชราแดงก่ำด้วยความโกรธ

"ชิ... ถ้าไม่ใช่เพราะต่อไปเจ้าอาจจะได้เป็นพ่อตาข้าล่ะก็ ข้าบิดหัวเจ้าหลุดไปแล้ว ยังจะมาว่าลูกเต่าสารเลวอีก? ข้าว่าเจ้าต่างหากที่เหมือนเฒ่าสารเลว!"

ลู่ชวนกระตุกมุมปากอย่างเหยียดหยาม จากนั้นก็ขยิบตาให้ซุนเหลียนเสวี่ยทีหนึ่ง

"น้องสาว อยากได้หนุ่มหน้าขาวไหมล่ะ? แค่เจ้าเอ่ยปาก เดี๋ยวข้าส่งมาให้เดี๋ยวนี้เลย"