ตอนที่ 86 อักขระลึกลับ

จวนตระกูลซุนเป็นตระกูลคหบดีผู้มีชื่อเสียงไม่น้อยในเมืองฝูปัว โรงประมูลฉางเยวี่ยของตระกูลซุนเองก็มีอิทธิพลติดอันดับหนึ่งในสามเช่นกัน

ช่วงไม่กี่วันมานี้ มีผู้บำเพ็ญเพียรหลั่งไหลเข้ามาในเมืองฝูปัวมากเกินไป ยอดเงินหมุนเวียนของโรงประมูลในแต่ละวันสูงลิบลิ่วจนทำงานกันแทบไม่ทัน

บ่าวรับใช้เดิมถูกส่งไปช่วยงานที่โรงประมูลกันหมด ตอนนี้จึงต้องเปิดรับสมัครบ่าวรับใช้ชุดใหม่เข้ามา เพื่อให้กิจการภายในจวนยังคงดำเนินไปได้อย่างราบรื่น

"บรรพบุรุษน้อยเอ๊ย ขอร้องล่ะอย่าคิดอะไรแผลง ๆ ได้ไหม เกาะผู้หญิงกินเนี่ยมันทำไม่ได้นะ!"

ที่หน้าประตูจวนตระกูลซุน อาฝูกัดชายเสื้อของลู่ชวนแน่น พยายามจะดึงรั้งฝีเท้าของไอ้หมอนี่ไม่ให้เดินหน้าไปเกาะผู้หญิงกิน

ทว่าเรี่ยวแรงมหาศาลของลู่ชวนใช่เรื่องล้อเล่นเสียที่ไหน เขาลากพาอาฝูถูลู่ถูกังเข้าไปในจวนตระกูลซุนด้วยในทันที

"น้องชาย เจ้าเดินผิดที่หรือเปล่า" ยามเฝ้าประตูเอ่ยขวางลู่ชวนไว้

เมื่อเห็นว่าลู่ชวนหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ทั้งยังมีพลังเพียงระดับหนึ่ง น้ำเสียงของยามจึงค่อนข้างอ่อนโยน

"ใช่ ๆๆ พวกเรามาผิดที่..." อาฝูรีบอ้าปากพูด ทว่ากลับโดนลู่ชวนตบเข้าฉาดใหญ่ที่ใบหน้า

"ฮิๆ... ข้ามาสมัครเป็นเด็กเกาะ... ถุย... มาสมัครเป็นบ่าวรับใช้ขอรับ!" ลู่ชวนยิ้มหน้าทะเล้นมองไปยังยามเฝ้าประตู

จากนั้นก็เล่าเรื่องที่ทหารเฝ้าประตูเมืองแนะนำตนเองมาให้ฟังรอบหนึ่ง

ยามเฝ้าประตูครุ่นคิดครู่หนึ่ง คล้ายกำลังติดต่อกับใครบางคน

"มีเรื่องเช่นนี้อยู่จริง ในเมื่อมีคนแนะนำมา เช่นนั้นก็ตามข้ามาเถอะ!"

ยามพาลู่ชวนมายังเรือนหลังเล็กอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง กำชับอยู่สองสามคำแล้วก็เดินจากไป

ไม่นานนัก สตรีงามสะพรั่งผู้มีท่วงท่าสง่างามนางหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นในเรือนหลังเล็ก

สตรีผู้นี้ดูมีอายุราวสามสิบกว่าปี ใบหน้าทรงไข่ได้รูปงดงาม เครื่องหน้าประณีตหมดจด สวมชุดกระโปรงยาวเรียบหรูสง่างาม

กลิ่นอายสงบนิ่งประดุจสายน้ำรินไหล เงียบสงบไม่โอ้อวด มีระลอกคลื่นแต่ไม่ใจร้อนวู่วาม

"เจ้าคือเด็กที่เหล่าจางพูดถึงสินะ!" สตรีเห็นลู่ชวน ดวงตากลมโตเป็นประกายอดเปล่งประกายขึ้นมามิได้ "เฉลียวฉลาดน่ารักน่าเอ็นดูจริงเชียว"

"พี่สาวคนสวยสวัสดีขอรับ!" เพื่อความฝันที่จะได้เกาะผู้หญิงกิน ลู่ชวนยอมทุ่มสุดตัว ถึงขั้นแกล้งทำตัวเป็นเด็กดีว่าง่ายขึ้นมา

"ดีจ้ะ ดี!" ทั้งหน้าตาน่ารักทั้งปากหวาน ใครบ้างจะไม่ชอบ

"ข้าชื่อซุนไฉ่เตี๋ย เป็นพ่อบ้านใหญ่ของจวนตระกูลซุน วันหน้าเรียกว่าน้าซุนก็แล้วกัน" สตรีเอ่ยอย่างอารมณ์ดี ถึงกับยื่นมือออกมาหมายจะลูบหัวของลู่ชวน

ทว่านางหารู้ไม่ว่าบนหัวของลู่ชวน ยังมีจิตวิญญาณกระบี่สติแตกนั่งอยู่อีกตัว

ต้าฉุยเห็นสตรีผู้นี้บังอาจล่วงเกิน ก็แยกเขี้ยวยิงฟันกระโดดผลุงขึ้นมาเตรียมจะถีบนาง

ยังดีที่ลู่ชวนตาไวคว้าทัน หมับเข้าจับต้าฉุยไว้ในอุ้งมือได้ทันท่วงที

"ฮิๆ พี่สาว นี่คือสัตว์อสูรวิญญาณตัวน้อยที่ข้าเลี้ยงไว้ มันยังไม่ประสีประสาขอรับ"

ซุนไฉ่เตี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปยังต้าฉุยในอุ้งมือของลู่ชวนที่กำลังแยกเขี้ยวส่งเสียงขู่ฟ่ออย่างดุร้าย ในใจรู้สึกทะแม่ง ๆ บอกไม่ถูก

แต่เพราะระดับพลังของลู่ชวนต่ำเตี้ยเรี่ยดินเกินไป สุดท้ายซุนไฉ่เตี๋ยจึงไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรมาก เพียงแต่สอบถามข้อมูลพื้นฐานอีกเล็กน้อย

ลู่ชวนปากกะล่อนพ่นน้ำลายแตกฟอง ปั้นเรื่องโกหกหน้าตายทั้งน้ำมูกน้ำตา แต่งเรื่องให้ตัวเองกลายเป็นเด็กกำพร้าไร้ที่พึ่งผู้น่าสงสารเวทนา

สภาพอันน่าเวทนานี้จุดประกายสัญชาตญาณความเป็นแม่ของซุนไฉ่เตี๋ยขึ้นมาทันควัน แทบจะหลั่งน้ำตาไปพร้อมกับลู่ชวนอยู่รอมร่อ

"เจ้าหนู วันหน้าเจ้าไปทำงานที่เรือนของคุณหนูใหญ่ก็แล้วกัน เดือนละสิบห้าก้อนศิลาวิญญาณระดับสูง"

"นอกจากนี้จะมีเคล็ดวิชาบำเพ็ญของแต่ละระดับขั้นมอบให้ด้วย ตั้งใจให้ดีนะ ในจวนตระกูลซุนทุกคนล้วนมีโอกาสได้ลืมตาอ้าปากสร้างชื่อเสียง"

"ขอบคุณพี่สาวซุนขอรับ!" ลู่ชวนเอ่ยเสียงหวาน

ถึงได้บอกไงว่าหน้าตาดีคือใบเบิกทางชั้นยอด!

ลองเปลี่ยนเป็นคนหน้าปรุอัปลักษณ์มาดูสิ ไม่มีทางได้รับสิทธิพิเศษแบบนี้แน่นอน

...

งานของลู่ชวนเรียบง่ายมาก นั่นคือคอยดูแลบุปผาวิญญาณและสมุนไพรวิญญาณในเรือนของคุณหนูใหญ่ตระกูลซุนทุกวัน

เพื่อความฝันที่จะได้เกาะผู้หญิงกิน ลู่ชวนก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจเต็มที่

คืนนั้นเขาโหมงานล่วงเวลา ท่องจำข้อมูลของพืชพันธุ์วิญญาณทั้งหมดจนขึ้นใจ

พอถึงวันรุ่งขึ้นเริ่มงาน รดน้ำก็รดน้ำ พรวนดินก็พรวนดิน ทุกขั้นตอนลื่นไหลประดุจเมฆลอยน้ำไหล

ทำให้ซุนไฉ่เตี๋ยพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าสิ่งที่ทำให้ลู่ชวนไม่ค่อยพอใจเท่าไรก็คือ วันแรกดันไม่ได้เจอหน้าสาวสวยรวยเสน่ห์เสียอย่างนั้น

แม้แต่ตัวจริงยังไม่ได้เจอ แล้วจะเอาที่ไหนไปเกาะผู้หญิงกินล่ะเนี่ย?

"น่าสนใจ น่าสนใจจริงเชียว!"

ตกกลางคืน อาฝูเดินระรื่นเข้ามาในห้องเล็กของลู่ชวน ดวงตาเปี่ยมปัญญาโปนโตสะท้อนความตื่นเต้นของมันออกมา

"พับผ่าสิ สมองเอ็งช็อตหรือไง ตื่นเต้นอะไรเบอร์นั้นวะ" ลู่ชวนฟาดกบาลอาฝูไปฉาดหนึ่งอย่างเคยมือ

อาฝูโดนตบไปฉาดหนึ่งก็ไม่ได้ใส่ใจ สะบัดหัวอย่างมีจริต "พ่อรูปหล่อ ทายซิว่าข้าไปเจออะไรมา"

"อย่าเลย ข้ามาที่นี่เพื่อจะเกาะผู้หญิงกิน อย่าหาเรื่องใส่ตัวให้กู!" ลู่ชวนรู้ทันว่าไอ้นี่ไม่มีทางผายลมดีๆ ออกมาแน่ จึงรีบตั้งรับตัดบทไว้ก่อน

"ฮิๆๆ..." อาฝูไม่กลัวตาย ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ลู่ชวน ลูกตาเปี่ยมปัญญาคู่นั้นกลอกไปมาอย่างเจ้าเล่ห์

"ดูนี่สิ นี่มันตัวอะไรกัน"

พูดจบดวงตาของอาฝูก็เปล่งแสง ฉายภาพขึ้นมาตรงหน้าลู่ชวน

ในภาพมืดสนิทเป็นผืนดำ มีเพียงอักขระโบราณไม่กี่ตัววาบผ่านไปเป็นระยะ

"ตัวบ้าอะไรวะเนี่ย" ลู่ชวนมองอักขระที่วาบผ่านเหล่านั้นแล้วรู้สึกหนังหัวชาขึ้นมาอย่างประหลาด

ลู่ชวนเป็นพวกบ้าบิ่นกล้าได้กล้าเสียมาตลอด แถมสภาพจิตยังไม่ปกติอีก สิ่งที่ทำให้เขาเกิดความรู้สึกเช่นนี้ได้ นี่นับเป็นครั้งแรกเลยจริงๆ

"ไม่รู้สิ!" อาฝูส่ายหน้าด้วยสีหน้าจริงจังเต็มประดา

"พรวด..." ลู่ชวนแทบกระอักเลือดเก่าออกมา ซัดหมัดเข้าแสกหน้าอาฝูเต็มแรง

"ไม่รู้ แล้วไม่รู้จะตื่นเต้นหาพระแสงอะไรวะ!"

อาฝูฟื้นฟูหัวที่ระเบิดให้กลับคืนสภาพเดิม ก่อนจะพูดอย่างตื่นเต้นว่า "ก็เพราะไม่รู้นี่แหละข้าถึงได้ดีใจ ขนาดข้ายังวิเคราะห์ไม่ออกเลยว่าเป็นอักขระอะไร นี่เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกนะเนี่ย"

"หา?" ลู่ชวนเกาหัว ฟังดูก็เหมือนจะมีเหตุผลอยู่นิดหน่อยแฮะ

อาฝูอธิบายให้ลู่ชวนฟังอย่างอารมณ์ดี

"มีความเป็นไปได้สองอย่าง ข้อแรก อักขระนี้มาจากที่อื่น ไม่ได้เป็นของมิตินี้ ข้อสอง อักขระนี้มาจากยุคสมัยที่ไม่มีการบันทึกไว้ ข้าก็เลยวิเคราะห์ที่มาของมันไม่ได้"

ลู่ชวนลูบคางตัวเอง คิดพิจารณาอย่างจริงจังเป็นบ้าเป็นหลัง แต่สุดท้ายกลับพ่นออกมาไม่กี่คำ เล่นเอาอาฝูแทบสติแตก

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับกูวะ!"

"พรวด..." อาฝูพ่นน้ำลายยืดออกมาคำโต

"จะไม่เกี่ยวได้ยังไง การที่เจ้ามาถึงตระกูลซุนได้ย่อมต้องมีเหตุผลแน่ ไม่แน่อักขระพวกนี้อาจกำลังชี้นำเจ้าอยู่ก็ได้นะ พ่อหนุ่ม อย่าปฏิเสธโชคชะตาของตัวเองสิ!"

"ตีมันเยย" ต้าฉุยมุดออกมาจากอกเสื้อของลู่ชวนด้วยตาปรือๆ

นางหงุดหงิดที่อาฝูมาขัดความฝันอันแสนหวาน จึงชูกำปั้นน้อยๆ ขึ้นมาขู่ฟ่อ

ลู่ชวนคว้าหมับเข้าที่คออาฝูทันที แล้วลากมันไปที่ประตูเหวี่ยงออกไปข้างนอกอย่างไม่ไยดี

"วันๆ เอาแต่สรรหาเรื่องไร้สาระมาให้กู ถุย..."

"นอนโว้ย!"

...

"วันนี้ราชครูแห่งแคว้นต้าอู๋จะมาเยือนที่จวน พวกเจ้าต้องสำรวมกิริยาวาจาให้ดี..."

พอเริ่มงานในวันที่สอง ลู่ชวนก็ได้รับมอบหมายงานยกน้ำชาเทน้ำจากซุนไฉ่เตี๋ย

เพียงแต่งานแบบนี้มันควรเป็นหน้าที่ของสาวใช้มิใช่หรือ ไฉนต้องให้เขาไปทำด้วยเล่า

ลู่ชวนมึนตึ้บไปหมด แต่พอได้ยินว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลซุนจะปรากฏตัว เขาก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันควัน

กะแค่งานยกน้ำชาเทน้ำไม่ใช่หรือ เพื่อจะได้เกาะผู้หญิงกิน เรื่องแค่นี้สบายมากอยู่แล้ว