ตอนที่ 85 เป็นคนต้องมีศักดิ์ศรี

"เคล็ดกายทรราชห้าธาตุ เมื่อฝึกฝนจนถึงสามขั้นวิถีเทวะแล้ว จะกระตุ้นความสามารถพิเศษของกายทรราช คุ้มกันเวทห้าธาตุและการโจมตีทางจิตวิญญาณทุกชนิด..."

"สิ่งที่สำคัญที่สุดของกายทรราชห้าธาตุคือการหาวิธีสร้างสมดุล หนทางที่สะดวกที่สุดก็คือการตามหาภูตกำเนิดธาตุทั้งห้า..."

"กายทรราชห้าธาตุ ทะลวงขั้นรวมชี่ ต้องใช้ศิลาวิญญาณระดับสูงสามล้านก้อน ทะลวงขั้นชี่โลหิต ต้องใช้ศิลาวิญญาณระดับสูงแปดล้านก้อน..."

ลู่ชวนอ่านแล้วแทบจะพ่นฟองฟอด ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าไอ้กายทรราชห้าธาตุเนี่ย ทำไมถึงไม่มีใครอยากแตะต้อง

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องจะหาวิธีสร้างสมดุลได้หรือไม่ แค่ทรัพยากรที่ต้องผลาญไป ก็นับเป็นตัวเลขมหาศาลระดับดาราศาสตร์แล้ว

ลู่ชวนลองคำนวณคร่าว ๆ หากจะทะลวงถึงระดับเก้า ต้องใช้ศิลาวิญญาณระดับสูงประมาณสองพันล้านก้อน

ส่วนเหนือกว่าระดับเก้าขึ้นไป ไม่เพียงแต่ต้องอาศัยการหยั่งรู้ แต่ยังต้องรวบรวมแก่นแท้แห่งห้าธาตุให้ครบถ้วนอีกด้วย

"ถุย..." ลู่ชวนถ่มน้ำลายอย่างรังเกียจ

เมื่อมีวิธีฝึกฝนกายทรราชห้าธาตุแล้ว ระดับหนึ่งถึงเก้าตอนนี้ลู่ชวนก็พอจะฝึกได้อยู่

ด้วยความสามารถในการควบคุมของลู่ชวน ย่อมรักษาสมดุลห้าธาตุได้ชั่วคราว

ส่วนระดับเก้าขึ้นไป ไว้ถึงเวลาค่อยว่ากันอีกที!

"บอกแล้วว่าอย่าเก๊ก ให้ศิลาวิญญาณก็ไม่เอา ตอนนี้มานั่งเสียใจทีหลัง โคตรจะโง่บรม!" อาฝูเบิ่งตากลมโตแฝงสติปัญญา พลางเอ่ยเยาะเย้ย

"ไอ้โจรชั่ว... บังอาจนัก ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!" ต้าฉุยที่นั่งอยู่บนหัวลู่ชวนกระโดดถีบขาคู่ใส่หน้าอาฝูเข้าเต็มเปา

อาฝูผู้น่าสงสารลอยละลิ่วปลิวออกไปทันที

นับตั้งแต่ต้าฉุยออกมา พูดอย่างไรนางก็ไม่ยอมกลับเข้าไปอีก

ลู่ชวนก็ตามใจนาง เพียงสั่งให้นางแปลงกายเป็นมนุษย์จิ๋วขนาดเท่าฝ่ามือ นั่งเล่นอยู่บนหัวของตน

ลู่ชวนกลอกตา ภาพแบบนี้เกิดขึ้นมาไม่ต่ำกว่าสิบรอบในสองวันนี้ อย่างไรก็ชินชาแล้ว ทำเป็นมองไม่เห็นไปก็แล้วกัน!

"ไม่มีศิลาวิญญาณไม่ใช่เรอะ งั้นพวกเราไปปล้นแม่มันสักยกดีกว่า ให้ข้าตรวจดูหน่อยนะ!"

อาฝูรีบวิ่งกระดิกหางกลับมาอย่างกระตือรือร้น ดวงตาเปี่ยมสติปัญญากลอกไปมา

"เจอแล้ว... ที่ที่ใกล้ที่สุดเป็นแคว้นเล็กที่เป็นกลาง มีโรงประมูลที่ใหญ่ที่สุดในทวีปเทียนฮวาง พวกเราไปปล้นสักยก รับรองรวยเละ!"

"แถมแคว้นเล็กแห่งนี้ยังเป็นที่ที่อาศรมเต๋าของมหาจักรพรรดิจะปรากฏขึ้นด้วย ไม่เสียเวลาแถมยังได้กอบโกยอีกก้อน ไม่ยอดเยี่ยมหรอกหรือ!"

"เจ้าเห็นข้าเป็นอะไร โจรป่าเรอะ! ไปช็อปปิ้งศูนย์บาทเนี่ยนะ!" ลู่ชวนซัดหมัดเข้าที่หัวของอาฝูเต็มแรง

"มะ...ไม่ได้เป็นหรอกเหรอ" อาฝูยกหัวที่แตกร้าวขึ้นมา พยายามพูดประโยคสุดท้ายด้วยความดื้อรั้น

"ชิ..." ลู่ชวนกลอกตา

……

แคว้นอันหวาย ถือเป็นสิ่งแปลกประหลาดบนทวีปเทียนฮวาง เพราะที่นี่เป็นแคว้นที่เป็นกลาง

บนทวีปผืนนี้ หากไม่เลือกข้างแล้วคิดจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ย่อมแทบเป็นไปไม่ได้

ทว่าแคว้นอันหวายในฐานะแคว้นที่เป็นกลางเพียงหนึ่งเดียว กลับอยู่รอดปลอดภัยมาได้กว่าแสนปี

สาเหตุมีเพียงประการเดียว นั่นคือที่นี่เคยเป็นสถานที่ที่มหาจักรพรรดิตถุนเทียนพำนักอยู่นานที่สุด

ในมหาพิภพฮ่าวหราน เจ้าจะไม่ไว้หน้าใครก็ได้ แต่จะแกล้งไม่ไว้หน้ามหาจักรพรรดิตถุนเทียนไม่ได้

เพราะคนที่เคยไม่ไว้หน้านักเลงอันธพาลผู้นั้น หญ้าบนหลุมศพต่างงอกเงยรุ่นแล้วรุ่นเล่าไปหมดแล้ว

แม้มหาจักรพรรดิตถุนเทียนจะจากไปนานกว่าแสนปีแล้ว เมืองอันหวายก็ยังคงเป็นดินแดนแสวงบุญของผู้บำเพ็ญเพียร

แน่นอนว่าแคว้นอันหวายยังมีกิจการที่มีชื่อเสียงที่สุดอีกอย่างหนึ่ง นั่นคือโรงประมูล

สมบัติสวรรค์และโอสถทิพย์ล้ำค่ามากมายนับไม่ถ้วน ล้วนปรากฏในโรงประมูลใหญ่ ๆ ทุกวัน

มีเพียงของที่เจ้าซื้อไม่ไหว ไม่มีของที่เจ้านึกไม่ถึง

……

"ก๊ากๆๆ... สถานที่แบบนี้ ก็คือแหล่งฟาร์มทรัพยากรของพระเอกอย่างข้าไม่ใช่เรอะ วันนี้ท่านปู่จะจัดช็อปปิ้งศูนย์บาทครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ให้ดู"

หน้าเมืองฝูปัวซึ่งเป็นเมืองหลวงของแคว้นอันหวาย ท่ามกลางแถวเข้าเมืองที่ยาวเหยียด เด็กหนุ่มคลุมหน้าคนหนึ่งกับลาผอมคลุมหน้าตัวหนึ่ง กำลังมองดูตัวอักษรสีทองอร่ามสามคำว่า "เมืองฝูปัว" พลางส่งเสียงหัวเราะแปลกประหลาดกิ๊กกั๊ก

"สองตัวข้างหน้านั่น ทำอะไรกันอยู่น่ะ เร็วเข้าสิ ข้างหลังยังต่อคิวกันอยู่นะ!"

"ขออภัยด้วย ขออภัยด้วย!" ลู่ชวนรีบถอดหมวกคลุมหัวออก พร้อมกับกดต้าฉุยที่กำลังจะอาละวาดอยู่บนหัวเอาไว้

ลู่ชวนยังฟาดฝ่ามือใส่อาฝูที่อยู่ข้าง ๆ อีกฉาด "ย่ามันเถอะ มีแต่เสนอแผนห่วย ๆ ให้กูทั้งนั้น"

อาฝูอัดอั้นตันใจเหลือทน "ยังจะต้องแฝงตัวเข้าเมืองอีก แกถือกระบี่บุกเข้าไปตรง ๆ ฆ่าฟันให้เลือดนองเป็นสายน้ำไปเลยสิ ดูสิว่าใครจะกล้าไม่จ่ายเงิน"

ต้าฉุยที่ถูกกดอยู่บนหัว นานทีปีหนจะมีความเห็นตรงกันกับอาฝู

"ใช่แล้ว พวกเราบุกเข้าไปฆ่าด้วยกันเลย พวกผู้ชายก็เชือดเอาไปทำปุ๋ย พวกผู้หญิงก็เอามาเป็นเมียนายท่าน" รายนี้ยิ่งหนักข้อกว่าเดิม

ลู่ชวนถ่มน้ำลายใส่แรง ๆ หนึ่งที "ถุย เห็นกูเป็นตัวอะไรวะ จอมมารฆ่าคนไม่กะพริบตาเรอะ!"

"หรือว่า...ไม่ใช่ล่ะ?" ต้าฉุยกับอาฝูสวนกลับมาพร้อมเพรียงกัน

"พ่อหนุ่มขาดศิลาวิญญาณเหรอ!" ทหารเฝ้าประตูเมืองเห็นลู่ชวนแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้

เพราะเมื่อครู่ไอ้สองตัวนี้ดันวางแผนลับกันเสียงดังลั่น คนรอบข้างต่างได้ยินกันหมด

เมื่อเห็นลู่ชวนหน้าตางดงามน่ารัก ทั้งยังเป็นแค่อ่อนหัดระดับหนึ่ง ทุกคนจึงไม่ได้คิดจริงจัง ถือว่าฟังเรื่องตลกขำขันไป

"อะไรนะ? ข้าเนี่ยนะจะขาดศิลาวิญญาณ เจ้าเห็นข้าเป็นอะไร คนจนกรอบเรอะ!" ลู่ชวนถลึงตาใส่ทหารอย่างดุดัน

ลู่ชวนหน้าตาดีเกินไปจริง ๆ บนผิวเผินระดับบำเพ็ญก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ท่าทางดุร้ายนี้จึงดูเหมือนกำลังแง่งอนออดอ้อนเสียมากกว่า

ทหารเองก็อารมณ์ดี กล่าวอย่างเบิกบานว่า "ตระกูลซุนทางฝั่งบูรพาของเมืองกำลังรับสมัครบ่าวรับใช้ ได้ศิลาวิญญาณระดับสูงเดือนละสิบก้อน เจ้าหนุ่มน้อยลองไปดูได้นะ หากเข้าตาคุณหนูใหญ่ตระกูลซุนขึ้นมา การจะก้าวหน้าสู่ความรุ่งโรจน์ก็ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันหรอก"

"เกาะผู้หญิงกิน ข้าชอบเลย ฮะฮะฮะ... ถุย ข้าเป็นคนแบบนั้นเรอะ ลูกผู้ชายต้องมีศักดิ์ศรี!"

ลู่ชวนพูดประโยคนี้ออกมาได้โดยหน้าไม่แดงหัวใจไม่สั่น ความหน้าหนาไม่มีใครเทียบเคียงได้เลย

"ศักดิ์ศรีมันกินแทนข้าวไม่ได้หรอกนะ" ทหารส่ายหน้า ยื่นป้ายหยกให้ลู่ชวนหนึ่งแผ่น

"นี่คือป้ายผ่านทางในเมือง และเป็นป้ายสำหรับเข้าโรงประมูลต่าง ๆ ด้วย เก็บรักษาไว้ให้ดีล่ะ หากทำหายต้องชดใช้ศิลาวิญญาณระดับสูงหนึ่งพันก้อน"

"ทำไมไม่ไปปล้นเอาเลยล่ะ!" ลู่ชวนรับป้ายหยกมา ก่อนจะเก็บแนบกายไว้อย่างระมัดระวัง

เห็นท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูของลู่ชวน ทหารก็อดหัวเราะไม่ได้อีกครั้ง พลางยื่นมือไปเขียนอักษรสองสามตัวในอากาศ

"เจ้าหนุ่มน้อย ข้าแจ้งทางจวนตระกูลซุนไปแล้ว เจ้าไปรายงานตัวได้ตลอดเวลาเลยนะ วางใจเถอะ ไม่เสียเปรียบเจ้าแน่นอน"

"ดูถูกคนกันนี่หว่า ถุย!" ลู่ชวนเดินส่ายอาด ๆ เข้าไปในเมือง

ทว่าหลังจากเข้าเมืองมาแล้ว ลู่ชวนกลับมุ่งตรงไปยังฝั่งบูรพาของเมืองทันที

"ไอ้ลา มึงมองด้วยสายตาแบบนั้นหมายความว่าไงวะ? กูแค่อยากลองสัมผัสดูว่าความรู้สึกของการเกาะผู้หญิงกินมันเป็นยังไงก็เท่านั้น อย่าเข้าใจผิดเชียว!"

"เวรกรรมแท้ ๆ เวรกรรมจริง ๆ หน้าแกยังจะเอาอยู่ไหมเนี่ย ขายหน้าบรรพบุรุษชะมัด..." เมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นกระตือรือร้นของลู่ชวน อาฝูก็คร่ำครวญโอดครวญแทบขาดใจ

......

"เจ้าเขาปู้เหล่า เจ้าผู้ครองแคว้นรุ่นแรกแห่งแคว้นชิง และเจ้าหอเทียนจี ได้เข้ามายังเมืองฝูปัวแล้วตั้งแต่หนึ่งก้านธูปก่อนขอรับ"

ภายในจวนเจ้าเมืองอันโอ่อ่าอลังการของเมืองฝูปัว เยี่ยกู้เฉิงกำลังจิบน้ำชาอย่างสบายอารมณ์ พลางฟังรายงานจากลูกน้อง

เยี่ยกู้เฉิงเป็นเจ้าเมืองฝูปัว และนับว่าเป็นเจ้าผู้ครองแคว้นอันฮวยด้วยเช่นกัน

เพราะแผ่นดินเล็กเท่าขี้ตาแค่นี้ จะให้เรียกว่าฮ่องเต้ก็ชวนให้ขัดหูขัดตายิ่งนัก ดังนั้นธรรมเนียมที่เจ้าเมืองควบตำแหน่งเจ้าผู้ครองแคว้นจึงสืบทอดกันมาเนิ่นนานแล้ว

เมื่อได้ยินลูกน้องรายงานชื่อเสียงเรียงนามที่ดังก้องฟ้าเหล่านั้น คิ้วกระบี่ของเยี่ยกู้เฉิงก็ขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย จากนั้นก็อดทอดถอนใจไม่ได้

อาศรมเต๋าของมหาจักรพรรดิกำลังจะปรากฏสู่โลก ข่าวนี้ย่อมปิดไม่อยู่แน่นอน เพราะปรากฏการณ์บนฟากฟ้าได้บังเกิดขึ้นแล้ว

เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะมีพวกภูตผีปิศาจร้อยแปดแห่กันหลั่งไหลเข้ามาในเมืองฝูปัวมากน้อยเพียงใด นี่ไม่ใช่ข่าวดีอย่างแน่นอน!