ตอนที่ 84 ลู่ต้าฉุย

"เจ้าเป็นใครเนี่ย?"

หน้าท้องพระโรงพระราชวัง ลู่ชวนมองดูหญิงสาวที่นั่งร้องไห้น้ำตานองหน้าอยู่บนพื้นด้วยความมึนงง

แม่สาวคนนี้โผล่มาอย่างกะทันหัน แถมยังชักนำปราณกระบี่ของเขาได้อีก ช่างพิลึกพิลั่นจริง ๆ

พอได้ยินคำนี้ หญิงสาวร่างเลือนรางก็ยิ่งร้องไห้หนักข้อขึ้นด้วยความเสียใจ

"ท่านลืมข้าไปแล้ว ท่านลืมข้าไปแล้ว แง้ๆ..."

หนังตาลู่ชวนกระตุกยิก ๆ เขาเอามือไพล่หลังแล้วเดินทอดน่องเอื่อย ๆ มุ่งหน้าไปทางประตูเมือง

หญิงสาวเห็นลู่ชวนไม่สนใจตนเลยสักนิด จึงรีบลุกขึ้นทั้งน้ำตาแล้ววิ่งไล่ตามก้นลู่ชวนไปติด ๆ

"ชื่ออะไร?" พอกลางทางในที่สุดนางก็หยุดร้องไห้ ลู่ชวนจึงเอ่ยถามถึงความเป็นมา

"ลู่ต้าฉุย!" หญิงสาวดูจะไม่ค่อยพอใจเท่าไร ก้มหน้าทำแก้มป่องเอาเท้าเขี่ยพื้นไปมา

"พรวด!" ลู่ชวนเกือบจะพ่นน้ำลายออกมา "อะไรนะ? เจ้าชื่อต้าฉุยเนี่ยนะ? หน้าตาก็เป็นผู้หญิงแท้ ๆ ดันชื่อต้าฉุยเนี่ยนะ?"

หญิงสาวทำแก้มป่องด้วยความโมโห "ก็ชื่อนี้ท่านเป็นคนตั้งให้เองแท้ ๆ!"

"ฮ่าๆๆ..." ลู่ชวนหัวเราะแก้เก้อ พลันเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจังแล้วพยักหน้า "ชื่อดีนี่ ระดับสูงจริง ๆ ต้าฉุย ต้าฉุย ฟังดูไพเราะเสนาะหู แถมยังทรงพลังขนาดนี้"

"ฮี่ๆๆ... ข้ารู้อยู่แล้วว่ามันเป็นชื่อที่ดี!" พอได้ยินลู่ชวนเอ่ยชม หญิงสาวก็เชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ

ลู่ชวนอดไม่ได้ที่จะปาดเหงื่อ แม่สาวคนนี้สมองไม่มีปัญหาจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย?

"สถานะล่ะ? ทำไมเจ้าถึงชักนำปราณกระบี่ของข้าได้?"

"จิตวิญญาณกระบี่ จิตวิญญาณกระบี่ไงเล่า... ข้าน่ะเป็นจิตวิญญาณกระบี่ของท่านนะ" ต้าฉุยส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเคืองแค้น

"งั้นเหรอ? ทำไมข้าไม่มีความทรงจำเลยสักนิดล่ะ?" ลู่ชวนเคาะหน้าผากตัวเองอย่างงุนงง

"ไม่งั้นจะเป็นอะไรได้เล่า!" ต้าฉุยอดโวยวายไม่ได้ "หลังจากสมองท่านได้รับบาดเจ็บก็ผนึกความทรงจำไป แถมยังพลอยผนึกข้าไปด้วย คนไร้หัวใจเอ๊ย"

"หา?" ลู่ชวนขมวดคิ้ว "บาดเจ็บ? สมองข้าเคยได้รับบาดเจ็บด้วยเหรอ?"

ลู่ชวนรู้สึกว่าสมองของตนมีแนวโน้มจะเสื่อมถอยไปเป็นสมองหมูเข้าจริง ๆ ซะแล้ว

ที่เขาผนึกความทรงจำตัวเอง เหตุผลมันไม่ควรจะเป็นเพราะจิตเวชกำเริบหรอกเหรอ? ไฉนตอนนี้กลายเป็นสมองได้รับบาดเจ็บไปได้ล่ะ?

เรื่องนี้ไม่เจ้าลาพูดโกหก ก็ต้องเป็นต้าฉุยที่พูดโกหก!

"อย่าไปเชื่อคำพูดนังผู้หญิงประสาทนั่น" ตอนนั้นเอง อาฝูก็หอบแฮ่ก ๆ วิ่งพุ่งเข้ามาแต่ไกล

"แกบอกว่าใครประสาทกันห๊ะ?" บนใบหน้าอันเลือนรางของต้าฉุยพลันฉีกอ้าเป็นรอยแยก เผยให้เห็นฟันแหลมคมเรียงรายเป็นพืด จ้องมองอาฝูด้วยสีหน้าดุร้ายเหี้ยมเกรียม!

ดูจากตำแหน่งของรอยแยกน่าจะเป็นปาก ทว่ารอยแยกนี้กลับฉีกยาวไปจนถึงกกหู ดูราวกับสัตว์ประหลาดกินคนปากกว้างไม่มีผิดเพี้ยน

"หึ หุบปากเน่า ๆ ของเจ้าไปซะ เจ้าถือกำเนิดขึ้นมาได้ยังไง ในใจไม่รู้ตัวเลยรึไง?" อาฝูกลับมาวางท่าดุดันอย่างผิดวิสัย

"ไอ้ลาโง่ ถ้าไม่ใช่เพราะแก นายท่านของข้าจะกลายมาเป็นคนปัญญานิ่มแบบตอนนี้ไหม ข้าจะฆ่าแก!" ต้าฉุยไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย ถกแขนเสื้อเตรียมจะพุ่งเข้าไปปะทะทันที

"ปัญญานิ่ม? นี่กำลังพูดถึงข้าเหรอ?" ลู่ชวนรู้สึกว่าตนไม่รู้อีโหน่อีเหน่จริง ๆ

ตนเองทั้งสง่างามองอาจ สง่าผ่าเผยไร้ใดเปรียบ จะเอาคำว่าปัญญานิ่มมาพรรณนาได้ยังไงกัน?

"กลับมานี่เลยนะเจ้า!" ลู่ชวนคว้าคอเสื้อของต้าฉุย ดึงนางกลับมาไว้ข้างหลังตน

"เจ้าลา เรื่องการผนึกความทรงจำ เจ้ามีความลับอะไรปิดบังข้าอยู่รึเปล่า?" ลู่ชวนขมวดคิ้วมองไปทางอาฝู

อาฝูก็ตอบอย่างตรงไปตรงมา พยักหน้าพร้อมเบิกสายตาอันเปี่ยมปัญญา "ถูกต้อง มีเรื่องปิดบังจริง ๆ แต่วันนี้ข้ายังบอกเจ้าไม่ได้ รอจนความทรงจำคลายผนึก ทุกอย่างจะกระจ่างชัดขึ้นมาเอง"

"นายท่าน เจ้าลานี่คิดไม่ซื่อแน่ ข้าจะไปช่วยเชือดมันให้ท่านเอง..." ต้าฉุยฮึดฮัดไม่ยอม ถกแขนเสื้อเตรียมจะพุ่งไปซัดอาฝูอีกรอบ

ลู่ชวนคว้าหมับเข้าที่หูของต้าฉุย "อยู่นิ่ง ๆ เลยแก เป็นผู้หญิงแท้ ๆ วัน ๆ เอาแต่คิดจะฆ่าจะฟัน มันน่าดูที่ไหนกัน"

"โอ๊ย ๆ ๆ เจ็บ... รู้แล้ว รู้แล้ว!" ต้าฉุยที่โดนดึงหูร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

ลู่ชวนปล่อยมือแล้วหันไปพยักหน้าให้อาฝูเบา ๆ

ร่วมเคียงข้างกันมาหลายปีขนาดนี้ ลู่ชวนก็ยังคงเลือกที่จะเชื่อใจเจ้าลาโง่ตัวนี้ การที่มันปิดบังตนย่อมต้องมีเหตุผลแน่นอน

ยังไงเสียตอนนี้ก็อยู่ดีมีสุข สบาย ๆ ไร้ภาระ ไม่จำเป็นต้องยึดติดจับเรื่องนี้ไม่ปล่อย

เมื่อเห็นลู่ชวนยอมเชื่อใจตน อาฝูก็ซาบซึ้งใจจนแทบจะร้องไห้ออกมา

การเคียงข้างร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาเนิ่นนานหลายปีขนาดนี้ มันคือสายสัมพันธ์อันลึกซึ้งที่ยากจะพรรณนา

"ฮี่ ๆ พ่อรูปหล่อ ข้าเอาของดีมาให้แกด้วยนะ!"

อาฝูพูดด้วยท่าทางทะเล้นกวนประสาท มันอ้าปากลาอันกว้างขวาง น้ำเต้าสีแดงใบเล็กพลันเด้งออกมาจากปากของมัน

ลู่ชวนรับน้ำเต้ามา สัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่ถ่วงมือ เนื้อสัมผัสดีเยี่ยม จึงเอ่ยถามอย่างสงสัย "ของเล่นอะไรเนี่ย?"

"น้ำเต้าหล่อเลี้ยงกระบี่ชั้นยอดที่สุดเชียวนะ ฮี่ ๆ!" อาฝูเบิกตากว้างอย่างภาคภูมิใจลำพองตน

"พวกผู้ฝึกกระบี่ในโลกนี้มักจะใช้น้ำเต้าแบบนี้มาหล่อเลี้ยงกระบี่บิน แน่นอนว่าพ่อรูปหล่ออย่างแกคงไม่ได้ใช้อยู่แล้ว"

"ไอ้นี่นอกจากจะหล่อเลี้ยงกระบี่บินได้แล้ว ยังเอามาใส่เหล้าได้ด้วย เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่ใบในมือแก จุเหล้าได้เทียบเท่าครึ่งแม่น้ำใหญ่เลยทีเดียว"

"โอ้โห ลำบากท่านจริงเชียว!" ลู่ชวนยิ้มแก้มปริ กำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าไม่มีอะไรใส่เหล้า!

"เดี๋ยวก่อน ไอ้นี่แกไปเอามาจากไหนเนี่ย?"

"เก็บได้ตามทาง แกเชื่อปะล่ะ? ฟิ้ว ๆ ๆ..." อาฝูหันหน้าไปอีกทางพลางผิวปากหวือ

"เชื่อแกก็ผีหลอกแล้ว!" ลู่ชวนกลอกตาใส่

ความจริงไม่ต้องเดาก็รู้ว่าน้ำเต้านี่มาจากไหน

ต้องเป็นไอ้ตัวนี้นี่แหละที่อาศัยช่วงที่พระราชวังต้าเว่ยกำลังชุลมุน แอบย่องไปฉกมาจากท้องพระคลังแหง ๆ

ลู่ชวนเองก็ไม่เกรงใจ เอาขวดน้ำเต้าแขวนไว้ที่เอวทันที พลางพึมพำอย่างมีเหตุผลชอบธรรม

"พวกเวรนี่ ยืมบารมีข้าไปชิงราชบัลลังก์ ยึดน้ำเต้าสักใบมาเป็นค่าตอบแทน คงไม่เกินไปหรอกเนอะ!"

"ไม่เกินไป ไม่เกินไปเลย สมเหตุสมผลสุด ๆ!" อาฝูพยักหน้าหงึก ๆ อย่างอารมณ์ดี

ถึงแม้น้ำเต้าจะไม่มีค่าอะไรมากนัก แต่นี่ก็เป็นน้ำใจจากตัวมันเชียวนะ

หลังจากนั้น ลู่ชวนก็ถือน้ำเต้าออกไปกวาดซื้อสุราทั่วเมืองต้าตู

และสิ่งที่ทำให้ลู่ชวนประหลาดใจระคนยินดีก็คือ สุราต่างชนิดกันสามารถแยกเก็บเป็นหมวดหมู่ไว้ในน้ำเต้าได้ โดยไม่ต้องกังวลว่าจะปนกันเลย

หากพวกผู้ฝึกกระบี่รู้เข้าว่า ลู่ชวนเอาน้ำเต้าโกลาหลที่มีเพียงใบเดียวในมหาพิภพฮ่าวหรานมาใส่เหล้า คาดว่าคงโมโหจนอกแตกตายเป็นแน่

ตลอดครึ่งค่อนวัน ลู่ชวนตระเวนไปทั่วโรงสุราในเมืองต้าตู เหมาซื้อสุราจนเกลี้ยงทุกร้าน

ด้วยเหตุนี้ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เมืองต้าตูจึงมีตำนานเรื่องเซียนสุราเล่าขานกันปากต่อปาก

ในช่วงเวลานี้ เฉาอวิ๋นหลานก็ได้ส่งคนนำ "เคล็ดวิชากายทรราชห้าธาตุ" มามอบให้ แถมยังมีศิลาวิญญาณอีกนับร้อยล้านก้อนด้วย

แน่นอนว่าลู่ชวนรับไว้เพียงเคล็ดวิชากายทรราชห้าธาตุเท่านั้น หาได้รับศิลาวิญญาณไว้ไม่

เพราะในข้อตกลงด้วยวาจาแต่แรกไม่มีค่าตอบแทนเป็นศิลาวิญญาณ ลู่ชวนเป็นคนที่รักษาสัจจะในสัญญามาโดยตลอด

……

"ฝ่าบาท ฝ่าบาท แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ท้องพระคลังถูกขโมย..."

เฉาอวิ๋นหลานที่กำลังเตรียมการสำหรับพิธีบรมราชาภิเษกสะดุ้งวาบในใจ

ท้องพระคลังหลวงเก็บรวบรวมสมบัติของราชวงศ์ต้าเว่ยมานานนับแสนปี หากถูกปล้นขโมยไป ต่อให้ตอนนี้นางจะเป็นโอรสสวรรค์ ก็มิอาจแบกรับความรับผิดชอบนี้ไหว

"อะไรหายไปรึ" เฉาอวิ๋นหลานเอ่ยถามด้วยสีหน้านิ่งสงบ

"น้ำเต้าโกลาหลใบนั้นหายไปพ่ะย่ะค่ะ ตามที่เวรยามรายงาน ดูเหมือนจะเห็นลาผอมตัวหนึ่ง..."

เฉาอวิ๋นหลานได้ยินถึงตรงนี้ก็คลี่ยิ้มออกมา นางรู้ดีว่าลู่ชวนนั้นชอบดื่มสุรา

เฉาอวิ๋นหลานโบกมือ "ออกไปเถอะ ไม่มีอะไรแล้ว"