ตอนที่ 83 เลือดชโลมต้าเว่ย

"ได้คู่ประมือเช่นนี้ ตายก็ไม่เสียดายแล้ว!"

โจวเฉาหยางหัวเราะอย่างเบิกบาน พลางพาดศรสีทองลงบนคันธนู

ลู่ชวนยืนถือกระบี่ รวมพลังทั้งหมดไปที่ปลายกระบี่

สำหรับคู่ประมือผู้นี้ ลู่ชวนไม่ได้ใช้กระบวนท่ากระบี่ต่อยอดของ "กระบี่สิบ มารจุติ"

ลู่ชวนต้องการใช้วิถีแห่งมือกระบี่ มอบการโจมตีสุดท้ายให้แก่เขา

นี่คือการให้เกียรติโจวเฉาหยาง และเป็นการให้เกียรติตนเองเช่นกัน

ประกายแสงอันเจิดจ้าสองสายสว่างวาบขึ้นเหนือท้องฟ้า

แสงทั้งสองสีนั้นดั่งดอกเบญจมาศในฤดูใบไม้ร่วง กลีบดอกงดงามเย้ายวน เบ่งบานความงามเพียงชั่วพริบตาอยู่กลางฟ้าราตรี

"เข้ามา!"

"สู้กัน!"

โจวเฉาหยางคำรามลั่น หัวศรปะทุประกายแสงงดงามตระการตาถึงขีดสุด

ลู่ชวนมองหัวศรด้วยสายตาเย็นชา ในชั่วขณะที่พลังสั่งสมถึงจุดสูงสุด เขาก็พุ่งเข้าหาโจวเฉาหยาง

"ข้าคือมือกระบี่ มือกระบี่ก็คือผู้เชี่ยวชาญวิชากระบี่"

...

เมื่อมองดูกระบี่ของลู่ชวน มือที่น้าวคันธนูของโจวเฉาหยางกลับมิได้ปล่อยสายออกไป

สุดท้ายใบหน้าของเขาปรากฏแววขอโทษ แล้วหันหัวศรขึ้นสู่ผืนนภา

ศรสีทองพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า ระเบิดออก ณ ขอบฟ้าอันไกลโพ้น คลื่นแสงสีทองแผ่กระเพื่อมดั่งระลอกคลื่นน้ำ ครอบคลุมทั่วทั้งผืนฟ้า

"ไอ้เด็กสารเลว เจ้ากล้าดีอย่างไร!"

เสียงตื่นตระหนกและเกรี้ยวกราวดังขึ้นเหนือท้องนภา จากนั้นก็เงียบสงัดลง ไร้ความเคลื่อนไหวใดอีก

ในยามที่โจวเฉาหยางยิงศรดอกนั้นขึ้นสู่ท้องฟ้า กระบี่ของลู่ชวนก็ปาดผ่านลำคอของเขาไปแล้ว

โจวเฉาหยางกุมลำคอ หันกลับมามองลู่ชวนแล้วยิ้มออกมาด้วยใบหน้ารู้สึกผิด

"ขอโทษด้วยนะ น้องชาย!"

"พวกเจ้ากำลังยืมแรงข้า!" ลู่ชวนเก็บกระบี่สังหาร คิ้วขมวดมุ่นอย่างแรง

โจวเฉาหยางค่อย ๆ ยกนิ้วโป้งให้ลู่ชวน

"อย่าได้ตำหนิองค์หญิงใหญ่เลย พวกเรารอวันนี้มานานเหลือเกิน นานมากกว่าจะมีโอกาสเช่นนี้สักครั้ง"

โจวเฉาหยางยิ้มบาง ๆ ทอดสายตามองแสงไฟจากบ้านเรือนราษฎรนับหมื่นในแดนไกล

"ขอให้ราษฎรต้าเว่ยของข้า หลังผ่านค่ำคืนนี้ไปได้อยู่เย็นเป็นสุข ไม่ต้องกังวลถึงภัยพิบัติที่ไม่รู้อิโ

"เพื่อแผ่นดินอันกระจ่างแจ้งนี้ ตัวข้าโจวเฉาหยางนับเป็นอันใดได้ ฮ่าๆๆๆ..."

เสียงหัวเราะของโจวเฉาหยางแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ในที่สุดศีรษะของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นสู่เวหา โลหิตร้อนสายหนึ่งสาดกระเซ็นลงบนผืนแผ่นดินแห่งนี้

ลู่ชวนมองใบหน้าอันสงบนิ่งของโจวเฉาหยางแล้วถอนหายใจยาวออกมาอย่างลึกซึ้ง

เขาประคองศีรษะอันทรงเกียรตินั้นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ก่อนที่ลู่ชวนจะร่อนกายลงมาอย่างแผ่วเบาจนถึงหน้าห้องทรงพระอักษร

...

"ปีเซวียนอู่ที่สิบแปด ผู้บำเพ็ญระดับแปดสามคนเปิดศึกห้ำหั่นกันในเมืองไท่อัน ส่งผลให้ราษฎรผู้บริสุทธิ์ล้มตายไปเจ็ดหมื่นคน"

"ในปีเดียวกัน ผู้บำเพ็ญฝ่ายมารระดับเก้าคนหนึ่งถูกไล่ต้อนจนมุมที่เมืองฉางเฟิง บรรดาผู้ไล่ล่าไม่คำนึงถึงชีวิตชาวบ้าน ลงมือกันกลางเมือง ส่งผลให้ราษฎรล้มตายไปถึงสิบสองหมื่นคน"

"ปีเซวียนอู่ที่สิบเก้า ผู้บำเพ็ญนับร้อยคนยกพวกตีกันในเมืองหลินเยวี่ย ส่งผลให้ทั่วทั้งเมืองหลินเยวี่ยพังทลายไปครึ่งหนึ่ง มีราษฎรบาดเจ็บล้มตายเกินกว่ายี่สิบหมื่นคน"

ที่หน้าห้องทรงพระอักษร เฉาอวิ๋นหลานเปิดตำราในมือตนเองออกแล้วอ่านออกมาทีละคำละประโยค

ในตำราเล่มนี้ บันทึกเรื่องราวที่ผู้บำเพ็ญเพียรทำร้ายผู้บริสุทธิ์ซึ่งเกิดขึ้นบนแผ่นดินต้าเว่ยตลอดช่วงหลายปีที่ผ่านมาเอาไว้

ตัวเลขอันน่าสะเทือนขวัญเหล่านี้ หลอมรวมขึ้นมาจากหยาดโลหิตของราษฎรมากเพียงใดกัน

น้ำเสียงของเฉาอวิ๋นหลานสั่นเครือ ทว่ากลับยิ่งทวีความเด็ดเดี่ยวหนักแน่นขึ้นเรื่อยๆ

"ปีเซวียนอู่ที่ยี่สิบ..."

"พอได้แล้ว..." เสียงตวาดด้วยโทสะอันเดือดดาลของเฉาเซวียนดังแว่วมาจากหลังบานประตูห้องทรงพระอักษรที่ปิดสนิท

"เรื่องพวกนั้นล้วนเป็นอุบัติเหตุ เป็นอุบัติเหตุที่มิอาจหลีกเลี่ยงได้ เจ้ากลับมาข่มขู่เสด็จพ่อผู้ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเจ้ามาเพียงเพื่อชีวิตของพวกสถุลพวกนี้น่ะหรือ"

"อุบัติเหตุหรือ ช่างเป็นอุบัติเหตุที่ดีเหลือเกิน!" เฉาอวิ๋นหลานหัวเราะเยาะ "หากมิใช่เพราะเสด็จพ่อทรงปล่อยปละละเลยผู้บำเพ็ญเพียรเหล่านี้ จะมีอุบัติเหตุมากมายถึงเพียงนี้หรือเพคะ"

"บังอาจ! เจ้ากำลังพูดอยู่กับใครกัน" บานประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เขาปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าประตูด้วยเพลิงโทสะท่วมท้น

"เห็นเจิ้นแล้ว เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่คุกเข่า!"

เมื่อเห็นว่าผู้คนตรงหน้าประตูไม่ยอมทำความเคารพตนเอง เฉาเซวียนก็โมโหจนแทบจะคลุ้มคลั่งขึ้นมาตรงนั้น

ตึง ตึง ตึง...

องครักษ์หลายสิบนายข้างกายเฉาอวิ๋นหลานพลันคุกเข่าข้างเดียวลงกับพื้น หันหน้าไปทางเฉาเซวียน

"ขอฝ่าบาททรงสละราชบัลลังก์พ่ะย่ะค่ะ!"

"ขอฝ่าบาททรงสละราชบัลลังก์พ่ะย่ะค่ะ!"

"ขอฝ่าบาททรงสละราชบัลลังก์พ่ะย่ะค่ะ!"

แม้จะเป็นเพียงเสียงของคนไม่กี่สิบคน ทว่าในยามนี้กลับทรงพลังหนักแน่นถึงเพียงนั้น

"กบฏ! กบฏกันหมดแล้ว! เจ้าพวกขบถชั่วช้า เจ้าพวกคนทรยศ!" เฉาเซวียนโกรธจนควันออกหู

"โจวเฉาหยาง! โจวเฉาหยาง... รีบมาจับกุมพวกกบฏพวกนี้ให้ข้าเดี๋ยวนี้!"

จนถึงบัดนี้ ฮ่องเต้เลอะเลือนผู้นี้ยังคงไม่รู้เลยว่า ขุมกำลังอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงได้สิ้นชีพไปแล้ว

"หุบปากแม่งเหอะ ร้องอยู่ได้!" เสียงเย็นเยียบของเด็กหนุ่มพลันดังขึ้น

เฉาอวิ๋นหลานได้ยินเสียงนี้ ร่างกายก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที

ครั้นหันหน้าไปมองทิศทางที่มาของเสียง เมื่อเห็นว่าลู่ชวนกำลังอุ้มศีรษะของโจวเฉาหยางอยู่ หยาดน้ำตาในดวงตาของเฉาอวิ๋นหลานก็เอ่อล้นทะลักออกมาอย่างมิอาจสะกดกลั้นได้อีก

"ตายแล้วรึ? ตายแล้ว!" เฉาเซวียนมองดูลู่ชวนด้วยความตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

"ทหารรักษาพระองค์! ทหารรักษาพระองค์! เจิ้นยังมีกองทัพรักษาพระองค์อีกหลายแสนนาย จะจับพวกขบถชั่วช้าอย่างพวกเจ้าได้สบายๆ..."

ทว่าคำพูดของเฉาเซวียนกลับหยุดชะงักลงกะทันหัน เพราะตราพยัคฆ์อีกครึ่งหนึ่งอยู่ที่ตัวของโจวเฉาหยาง

"กองกำลังอักษรเฟิ่งเข้าเมืองมาแล้ว" เฉาอวิ๋นหลานเอ่ยขัดคำพูดของเฉาเซวียน

นี่กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำลายความหวังของเขาจนหมดสิ้น

กองกำลังอักษรเฟิ่ง คือกองทัพที่เก่งกาจและยอดเยี่ยมที่สุดของต้าเว่ย นอกเหนือจากกองทหารรักษาพระองค์

ในสถานการณ์ที่ไม่สามารถระดมพลทหารรักษาพระองค์ได้ด้วยตัวเอง การที่กองกำลังอักษรเฟิ่งจะเข้าควบคุมเมืองต้าตูจึงเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

เฉาเซวียนรู้ว่าสถานการณ์ไม่อาจกอบกู้ได้อีก เขาหมดแรงทรุดนั่งลงบนธรณีประตู ชั่วพริบตาราวกับแก่ลงไปถึงสิบปี "อวิ๋นหลาน... เจ้าเริ่มวางแผนตั้งแต่เมื่อไหร่"

เฉาอวิ๋นหลานมองเฉาเซวียนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "เรื่องนี้ยังสำคัญอยู่อีกหรือ"

"หึๆ..." เฉาเซวียนหัวเราะไปพลาง จู่ๆ ก็แผดเสียงคำรามออกมา "เจ้ามีชีวิตอยู่ได้อีกอย่างมากแค่ไม่กี่ปี เจ้าจะเอาบัลลังก์นี้ไปทำอะไร!"

"พอได้แล้ว!" เฉาอวิ๋นหลานยืดอกขึ้นตรง "ข้าจะบัญญัติกฎหมายขึ้นมาใหม่ให้ต้าเว่ย"

"ไร้เดียงสาเกินไป ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว" เฉาเซวียนแสยะยิ้มพลางส่ายหัว "เจ้าคิดจริงๆ รึว่ากฎหมายจะสามารถควบคุมผู้บำเพ็ญเพียรได้ หึๆ..."

"ข้าจะเข่นฆ่าจนกว่าพวกเขาจะยอมทำตาม" เฉาอวิ๋นหลานกล่าวพลางโบกมือให้องครักษ์ด้านหลัง "พาอดีตฮ่องเต้ไปพักผ่อน"

"เฉาอวิ๋นหลาน ข้าขอบอกเจ้าไว้เลย รากฐานของต้าเว่ยก็คือผู้บำเพ็ญเพียรเหล่านี้ หากกำจัดพวกเขาทิ้งไป รากฐานของแว่นแคว้นจะต้องสั่นคลอน..."

"น่าขัน รากฐานของต้าเว่ยคือราษฎรธรรมดาหลายร้อยล้านคนต่างหาก" เมื่อมองเฉาเซวียนที่ยังคงตะโกนไม่หยุด เฉาอวิ๋นหลานก็กัดฟันเค้นคำพูดนี้ออกมา

"พวกเจ้าถอยออกไปก่อนเถอะ ข้าจะคุยกับคุณชายท่านนี้สักหน่อย" เฉาอวิ๋นหลานโบกมือให้องครักษ์ถอยไป ก่อนจะนั่งลงกับพื้นด้วยใบหน้าที่เหนื่อยล้าเต็มทน

ลู่ชวนก้าวเข้าไป นั่งลงข้างกายเธอ แล้ววางศีรษะของโจวเฉาหยางลงบนพื้น

เฉาอวิ๋นหลานเงยหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้น เหม่อมองใบหน้าอันสงบนิ่งหลังความตายของโจวเฉาหยาง นิ่งเงียบไม่เอื้อนเอ่ยวาจาใด

เนิ่นนานผ่านไปจึงหันมามองลู่ชวน "คุณชาย ท่านมีสิ่งใดอยากจะถามหรือไม่"

ลู่ชวนส่ายหัวเบาๆ จากนั้นก็พยักหน้าตาม

"เจ้าตัดสินใจยืมพลังของข้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

เฉาอวิ๋นหลานอุ้มศีรษะของโจวเฉาหยางขึ้นมากอดไว้ในอ้อมอก ทอดสายตามองเส้นขอบฟ้าแล้วเอ่ยช้าๆ "ตั้งแต่ตอนอยู่ที่ตำบลไป๋เสีย"

"หลังจากได้คลุกคลีกับท่านอยู่หลายวัน และเข้าใจนิสัยของท่านคร่าวๆ แล้ว ข้าก็ปล่อยหงส์เพลิงอมตะที่ตำบลไป๋เสีย เพื่อส่งข่าวกลับมาที่เมืองต้าตู"

"หงส์เพลิงอมตะดูเผินๆ เหมือนเป็นการติดต่อเสด็จพ่อ แต่ความจริงในทางลับคือการนำตราพยัคฆ์กลับมา และแจ้งให้โจวเฉาหยางกับอัครมหาเสนาบดีเหวินเริ่มวางแผนเตรียมการ"

"พอกลับมาแล้ว ข้าก็แสร้งยอมให้เสด็จพ่อกักบริเวณ เพราะข้ารู้ดีว่าด้วยนิสัยของเสด็จพ่อ ย่อมจะต้องละเลยและทำตัวเสียมารยาทต่อท่านอย่างแน่นอน"

"ขอเพียงท่านบุกมาถึงประตู เสด็จพ่อจะต้องสั่งให้โจวเฉาหยางลงมือกับท่านแน่"

"ขอเพียงให้โจวเฉาหยางยืมพลังปราณมังกรมาได้ เพื่อผนึกเจดีย์ทงเทียนไม่ให้อดีตจักรพรรดิทั้งหลายออกมาก้าวก่ายได้ ข้าก็ถือว่าทำสำเร็จแล้ว"

"อืม" ลู่ชวนพยักหน้าเบาๆ เด็กสาวคนนี้ไม่เพียงแต่ความคิดอ่านรอบคอบ ทว่าสายตาในการมองคนยังเฉียบคมยิ่งนัก

เมื่อมองดูเฉาอวิ๋นหลานที่แววตาเปี่ยมไปด้วยความเหนื่อยล้า ลู่ชวนจึงเอ่ยถาม "เจ้ายังมีชีวิตอยู่ได้อีกนานเท่าไหร่"

เฉาอวิ๋นหลานไม่ได้หลบเลี่ยงคำถามนี้แต่อย่างใด "ราวๆ สามปี หลังจากข้าตายจะปิดข่าวการสิ้นพระชนม์ไว้เป็นความลับ ให้อัครมหาเสนาบดีเหวินคอยดูแลราชการแผ่นดิน รอจนกว่าน้องชายจะบรรลุนิติภาวะ"

ลู่ชวนลุกขึ้นยืน ตบกระบี่ยาวสีขาวที่เอวเบาๆ

"อีกสามปีให้หลัง หากข้าสามารถชักกระบี่เล่มนี้ออกมาได้ ข้าจะมาต่อชีวิตให้เจ้า เจ้าคู่ควรให้ข้าเดินทางมาหาเป็นพิเศษ"

พูดจบลู่ชวนก็ลุกขึ้นเดินตรงไปยังประตู พลันหันกลับมาเอ่ยเรียบๆ "จริงสิ ข้าจะรออยู่ที่ประตูเมือง ส่งคนเอาของมาให้ด้วย คราวนี้คงไม่ผิดคำพูดอีกแล้วกระมัง"

"ไม่แน่นอน!" เฉาอวิ๋นหลานพยักหน้าอย่างหนักแน่น บัดนี้นัยน์ตาของนางเริ่มมีประกายแสงขึ้นมาบ้างแล้ว

ยามมองแผ่นหลังผอมเพรียวของลู่ชวน นางก็อดถามขึ้นมาไม่ได้ "คุณชาย ท่านจะไปที่ใดหรือ"

"ไปหาทางกลับบ้าน!"