ตอนที่ 82 ยืมปราณมังกร

"ต้าเว่ยของข้าถึงคราวิบัติแล้ว!"

เมื่อเห็นลู่ชวนระเบิดค่ายกลเสวียนอู่จนแหลกละเอียดต่อหน้าต่อตา โจวเฉาหยางก็ตระหนักได้ว่า ตนเองกับองค์ฮ่องเต้ได้ทำเรื่องที่โง่เขลาเพียงใดลงไป

โจวเฉาหยางไม่มีความคิดที่จะถอยเลยแม้แต่ก้าวเดียว เขาเกิดที่นี่ เติบโตที่นี่ ที่นี่คือบ้านของเขา

เขาเรียกแยกร่างกลับคืน แล้วยืนนิ่งอยู่บนหลังคาตำหนักใหญ่ เฝ้ารอการมาถึงของลู่ชวน

แม้รู้ดีว่าวันนี้ตนคงไม่มีชีวิตรอดกลับไป แต่โจวเฉาหยางก็ยังปรารถนาการดวลเดี่ยวแบบตัวต่อตัวอย่างถึงพริกถึงขิงสักครั้ง

......

"ติ๋ง..."

หยดเลือดค่อย ๆ ไหลรินจากปลายนิ้ว หยดลงสู่พื้นดิน

เมื่อได้ยินเสียงนี้ หญิงสาวข้างกายลู่ชวนก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที

"ไอ้พวกสมควรตาย ฆ่าเจ้า ข้าจะฆ่าเจ้า..." หญิงสาวทะยานร่างขึ้นจากพื้นอย่างกะทันหัน พุ่งตรงเข้าใส่โจวเฉาหยางบนหลังคา

"ร่างวิญญาณรึ?" โจวเฉาหยางมองหญิงสาวที่พุ่งเข้ามาพลางน้าวคันศรพาดลูกธนูอย่างรวดเร็ว

"เคล็ดเก้าอักษรควบคุมศร สยบ!"

พริบตานั้น ผังค่ายกลแปดทิศขนาดมหึมาก็แผ่ขยายออกมาจากใต้ฝ่าเท้าของโจวเฉาหยาง

ลูกศรพุ่งแหวกอากาศออกไป ตรงเข้าหาหญิงสาวอย่างดุดัน

ทว่าหญิงสาวกลับเหมือนหมาบ้า ไม่คิดจะหลบเลยแม้แต่น้อย ปล่อยให้หัวศรทะลวงผ่านร่างของนางไป

"ปัง!"

ร่างของหญิงสาวแหลกสลาย ทว่าชั่วพริบตาถัดมา ร่างนั้นก็รวมตัวขึ้นใหม่กะทันหัน ปรากฏขึ้นตรงหน้าโจวเฉาหยาง

"ฆ่าเจ้า ข้าจะฆ่าเจ้า..."

หญิงสาวปล่อยจิตสังหารพลุ่งพล่าน ซัดหมัดตรงเข้าใส่ศีรษะของโจวเฉาหยาง

เสี้ยววินาทีต่อมา ร่างของโจวเฉาหยางกลับสลายไปตามลมหมัด เลือนหายไปในอากาศ

"ภูตผีปีศาจชั้นต่ำ บังอาจมาเหิมเกริมที่นี่!"

โจวเฉาหยางแค่นเสียงเย็น ชักนำพลังค่ายกลแปดทิศทั้งหมดเข้าสยบหญิงสาว

"เดรัจฉานไร้มารยาท..."

หญิงสาวเดือดดาล เส้นผมยาวสะบัดปลิวกระจาย ปราณกระบี่สีดำทะมึนสายมหึมาพวยพุ่งออกมาจากร่าง ทะยานตรงขึ้นสู่ท้องนภา

ม่านฟ้าถูกย้อมเป็นสีดำอย่างรวดเร็ว ผืนฟ้าราวกับถูกคลุมด้วยผ้าคลุมสีดำหนาทึบ

ค่ายกลแปดทิศใต้เท้าของหญิงสาวเริ่มปรากฏรอยร้าวขึ้นนับไม่ถ้วนภายใต้แรงกระแทกของปราณกระบี่อันบริสุทธิ์นี้

ลู่ชวนมองดูจนหนังตากระตุก หญิงสาวที่โผล่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยคนนี้ ดันชักนำปราณกระบี่ในตัวเขาไปใช้ได้ ช่างพิลึกพิลั่นเกินไปแล้ว

หากปล่อยให้ปราณกระบี่พวยพุ่งออกมาไม่หยุดหย่อนแบบนี้ต่อไป เมืองหลวงทั้งเมืองคงถูกนางฉีกเป็นชิ้น ๆ แน่

"หยุดมือ!" ลู่ชวนแตะปลายเท้าเบา ๆ พุ่งทะลวงเข้าสู่ค่ายกลแปดทิศอย่างรวดเร็ว ก่อนใช้พละกำลังดิบ ๆ เหวี่ยงหญิงสาวออกไป "อยู่เฉย ๆ ข้างล่างโน่นไป"

หญิงสาวตกลงสู่พื้นดิน ดูเหมือนจะยังไม่ทันตั้งตัว

พอนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง นางก็ทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ ร้องไห้กระซิก ๆ ขึ้นมา

"ดุข้า เขาตะคอกใส่ข้า... แง..."

"นังผู้หญิงประสาทกลับนี่!" อาฝูที่อยู่ไกลออกไปมองดูจนหนังหัวชาดิก ค่อย ๆ ย่องอ้อมหญิงสาวที่กำลังร้องไห้คร่ำครวญแอบมุดเข้าไปในพระราชวัง

......

หลังจากลู่ชวนโยนหญิงสาวลงไปข้างล่าง บนหลังคาก็สงบลงได้เสียที

โจวเฉาหยางเองก็เก็บค่ายกลแปดทิศ หันมามองลู่ชวนแล้วประสานมือคารวะ "ข้าต้องขออภัยในความเสียมารยาทก่อนหน้านี้ด้วย!"

"ถ้าขอโทษแล้วจบ โลกนี้คงสงบสุขไปนานแล้ว!" ลู่ชวนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

"นั่นย่อมแน่นอน!" โจวเฉาหยางพยักหน้า เขาไม่ได้หวังให้ลู่ชวนให้อภัยอยู่แล้ว

ความหยิ่งทะนงในใจของเขา ก็ไม่ยอมให้ตนเองได้รับการอภัยด้วยวิธีเช่นนี้เช่นกัน

"เพียงหวังว่าหลังจากข้าตายในศึกนี้ ท่านพี่จะไม่ไปเอาความกับชาวบ้านตาดำ ๆ นับล้านในเมืองหลวง"

โจวเฉาหยางรู้ซึ้งดีว่า ด้วยความแข็งแกร่งของลู่ชวน เขาสามารถกวาดล้างเมืองหลวงทั้งเมืองให้สิ้นซากได้อย่างง่ายดาย

แม้โจวเฉาหยางจะรับใช้ราชวงศ์ต้าเว่ย แต่ในใจเขานั้น ชาวบ้านตาดำ ๆ นับล้านต่างหากคือสิ่งที่เขาห่วงใย

"แน่อยู่แล้ว ข้าไม่ใช่คนบ้าที่จะเอาชาวบ้านมาระบายอารมณ์สักหน่อย!" ลู่ชวนพยักหน้า

"ขอบคุณมาก" โจวเฉาหยางประสานมือคารวะลู่ชวนอีกครั้ง

จากนั้นเขาจึงหันหน้าไปทางทิศใต้ ทอดสายตามองไปยังจุดหนึ่งในพระราชวังอันโอ่อ่า แล้วเอ่ยพึมพำแผ่วเบา "องค์หญิง เส้นทางต่อจากนี้ พระองค์คงต้องก้าวเดินไปด้วยตนเองแล้ว"

ภายในเรือนหลังเล็กแห่งนั้น เฉาอวิ๋นหลานที่ถูกกักบริเวณดูเหมือนจะสัมผัสได้บางอย่าง นางเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางที่เกิดการต่อสู้

เฉาอวิ๋นหลานกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดด้วยความบีบคั้น

ในยามนี้เอง เงาดำหลายสายได้กระโดดข้ามกำแพงเรือน ทะยานลงมาสู่ลานกว้างด้านใน

"จัดการเวรยามเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงสามารถเสด็จเข้าออกได้ตามพระทัย"

ในดวงตาของเฉาอวิ๋นหลานไม่หลงเหลือความโศกเศร้าอีกต่อไป ประกายเย็นยะเยียบวาบผ่าน นางค่อย ๆ นั่งลงบนเก้าอี้กลางลานเรือนอีกครั้ง

"แจ้งกองพันอักษรหงส์ให้เคลื่อนกำลังเข้าเมือง"

คนผู้หนึ่งรับคำสั่งลับของเฉาอวิ๋นหลานไป ก่อนจะอันตรธานหายไปในอากาศ

"ไปแจ้งอัครมหาเสนาบดีเหวิน บอกเขาว่า อวิ๋นหลานเริ่มลงมือแล้ว"

สุดท้าย เฉาอวิ๋นหลานก็นำป้ายพยัคฆ์ทหารรักษาพระองค์ออกมา กำมันไว้ในอุ้งมือแน่น

สิ่งนี้น่าจะเป็นของโจวเฉาหยาง ทว่ายามนี้กลับอยู่ในมือของนาง

ทว่าในมือของเฉาอวิ๋นหลานมีเพียงป้ายพยัคฆ์ครึ่งซีก อีกครึ่งหนึ่งอยู่ในพระหัตถ์ขององค์ฮ่องเต้

มีเพียงป้ายพยัคฆ์ที่สมบูรณ์เท่านั้น จึงจะสามารถเคลื่อนพลทหารรักษาพระองค์ในเมืองหลวงได้

แต่เฉาอวิ๋นหลานรอต่อไปไม่ไหวแล้ว นางต้องอาศัยกระแสคลื่นของลู่ชวนนี้ ทำความปรารถนาชั่วชีวิตของตนเองให้สำเร็จ

"คนที่เหลือ ตามข้าไปที่ห้องทรงพระอักษร!" เฉาอวิ๋นหลานหยิบตำราเล่มหนึ่งข้างกายขึ้นมา แล้วเดินนำไปยังประตู

……

"ข้า โจวเฉาหยาง ผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์แห่งต้าเว่ย ผู้บำเพ็ญจุดสูงสุดของขั้นดับสูญ ขอกราบทูลอดีตจักรพรรดิทุกพระองค์ในเจดีย์ทงเทียน ปรารถนายืมใช้ปราณมังกรที่สั่งสมมาสามแสนปีแห่งต้าเว่ย เพื่อสยบจอมมาร!"

เสียงของเฉาอวิ๋นหลานดังก้องกังวานระลอกแล้วระลอกเล่า สะท้อนไปทั่วทั้งเมืองหลวง

"อนุมัติ!"

เสียงอันเกริกไกรกึกก้องดังลงมาจากฟากฟ้า

จากนั้น พระราชวังทั้งหมดราวกับมีชีวิตขึ้นมา หมอกสีทองนับไม่ถ้วนลอยละล่องขึ้นมาจากผืนแผ่นดินของเมืองหลวง

เชี่ยวกรากโหมกระหน่ำ ดั่งแม่น้ำใหญ่ไหลบ่า

ผืนแผ่นดินที่ได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยปราณมังกรมาหลายแสนปีแห่งนี้ บัดนี้เริ่มตอบแทนคืนกลับมา

หมอกสีทองเหล่านี้แฝงไว้ด้วยบารมีอันเกรียงไกรที่ต้าเว่ยสั่งสมมาสามแสนปี พลานุภาพเกรียงไกรจนไม่อาจประเมินได้

ราตรีถูกหมอกสีทองย้อมจนสว่างไสวดั่งกลางวัน เสียงมังกรคำรามกึกก้องกังวานไปทั่วผืนแผ่นดินต้าเว่ย

ในเวลาเดียวกัน ปราณมังกรอันไร้ขอบเขตนี้เริ่มหลั่งไหลไปรวมกันที่มือของโจวเฉาหยาง ก่อตัวเป็นศรยาวสีทองดอกหนึ่ง

ชั่วขณะนี้ สายตาของคนนับไม่ถ้วนต่างจับจ้องไปยังเมืองหลวงต้าเว่ย พวกเขารู้ว่าค่ำคืนนี้จะมีเรื่องใหญ่สะเทือนฟ้าดินเกิดขึ้น

"คิดจะใช้ปราณฮ่าวหรานมากดดันข้า ดูท่าเจ้าจะคิดว่าข้าเป็นมารจริง ๆ สินะ!"

ลู่ชวนหัวเราะ หัวเราะอย่างโอหังไม่เกรงหน้าอินทร์หน้าพรหม

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นข้าก็จะเป็นมารให้ดูสักรอบแล้วกัน!"

"กระบี่ที่สิบ มารจุติ"

ลู่ชวนโคจรปราณกระบี่ที่ควบแน่นเป็นธารดาราในตันเถียน ปราณกระบี่สีดำมหาศาลทะลักพรั่งพรูออกมา

ท้องฟ้าครึ่งซีกถูกปราณกระบี่กลืนกินจนดำมืดยิ่งกว่าราตรี ความมืดดำนี้ราวกับจับตัวเป็นรูปธรรม เพียงปรายตามองก็ทำให้คนถลำลึกจนมิอาจถอนตัว

ในเวลาเดียวกัน ดาวปีศาจทั้งสี่ดวงบนยอดนภาก็ระเบิดแสงสีแดงประหลาด แสงสีแดงเหล่านั้นรวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียว แล้วพุ่งทะยานลงมาสาดส่องลงบนร่างของลู่ชวน

กลิ่นอายของลู่ชวนก็เปลี่ยนไปเช่นกัน ไม่ได้ดูเกียจคร้าน และไม่ได้ดูไม่แยแสสิ่งใดอีกต่อไป

ทั้งร่างราวกับจอมมารจุติลงมายังโลก แบกรับบาปมหันต์ท่วมฟ้า เพื่อมาชำระล้างโลกมนุษย์อันโสมมแห่งนี้

ทว่าลู่ชวนกลับยกมือขึ้น บดขยี้แสงมารสีแดงที่ฉายลงบนร่างตนจนเป็นดั่งรูปธรรมนั้นแหลกคามือ

"ตัวบัดซบอะไร กล้าดียังไงมารบกวนบิดา"

นี่มันคือจิตวิญญาณอันเกรียงไกรเพียงใด โอหังเพียงใด และสง่างามผ่าเผยเพียงใด

ปราณกระบี่สีดำและแสงเทพสีทองต่างครอบครองท้องฟ้ากันคนละฟากฝั่ง

ค่ำคืนนี้ เหนือท้องฟ้าเมืองหลวงต้าเว่ย ได้ปรากฏสองคู่สีที่งดงามจนถึงขีดสุด