ตอนที่ 81 โฉมงามสติเฟื่องปรากฏตัว

ห่าธนูปลิดชีพฟ้าถล่มดินทลายหวีดหวิวซัดสาด ทะลวงผ่านค่ายกลสีทองพุ่งตรงเข้าใส่ลู่ชวน

ลู่ชวนฟันกระบี่ลงไปอย่างแผ่วเบา ทว่ากลับรวดเร็วยิ่งกว่าคำว่าเร็ว

"กระบี่ที่สี่ วายุบังเกิด แปลงผีเสื้อ"

ไร้ซึ่งปราณกระบี่สีดำน่าสะพรึงกลัวดังเช่นเคย ลู่ชวนฟันกระบี่นี้ลงไป ตัวกระบี่พลิ้วไหวบริสุทธิ์ ปราณไร้รูปลักษณ์ ดั่งเงาผีเสื้อร่ายรำหยอกล้ออยู่ใจกลางพายุคลั่ง

นี่คือกระบวนท่าประยุกต์ของ "กระบี่ที่สี่ วายุบังเกิด"

ปกติแล้วลู่ชวนไม่ค่อยได้ใช้เพลงกระบี่ที่ใช้ความอ่อนสยบความแข็งเช่นนี้เท่าใดนัก แต่ยามนี้จำต้องสกัดห่าธนูพวกนี้ไว้ก่อน เพื่อทุบกระดองเต่าตรงหน้านี้ให้แหลกเสียก่อนค่อยว่ากัน

สายลมอ่อนละมุนแปรเปลี่ยนเป็นผีเสื้อโปร่งแสงนับไม่ถ้วน แฝงความนุ่มนวลเข้าพัวพันลูกศรขนนกอันดุดันเกรี้ยวกราดเหล่านั้น

พลังปราณผีเสื้อก่อตัวเป็นวังวนอันอ่อนโยนนุ่มนวลทีละวง

ลูกศรยาวแต่ละดอกถูกม้วนดูดเข้าไปข้างใน ราวกับวีรบุรุษผู้ลุ่มหลงในแดนสุขารมย์ ไม่อาจถอนตัวก้าวออกจากวังวนนั้นได้แม้อีกเพียงครึ่งก้าว

"ยอดเยี่ยม!"

โจวเฉาหยางเห็นกระบวนท่าของตนถูกคลี่คลายได้อย่างประณีตพิสดารปานนี้ ในใจก็อดเอ่ยชมมิได้

"ลองรับธนูของข้าอีกสักดอกดู!"

โจวเฉาหยางสะบัดมือขวาเบา ๆ แผนผังค่ายกลมหึมาด้านหลังพลันสลายไป นิมิตสะเทือนฟ้าสะท้านดินทั้งหมดมลายหายวับ

เขาหยิบผ้าดำผืนหนึ่งออกมาผูกปิดตาตนเอง ละทิ้งทัศนวิสัยซึ่งสำคัญที่สุดของมือธนู

โจวเฉาหยางเริ่มหายใจอย่างเป็นจังหวะ

ในทุกชั่วขณะที่เข้าออก ผืนฟ้าและแผ่นดินทั้งมวลล้วนสั่นสะเทือนตามจังหวะลมหายใจนั้น

ลู่ชวนมองไปยังโจวเฉาหยาง พลางหรี่ตาลงเล็กน้อย

เพราะลู่ชวนสัมผัสถึงตัวตนของโจวเฉาหยางไม่ได้แล้ว แม้อีกฝ่ายจะยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ชัดเจนว่ามองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ทว่ากลับอันตรธานไปอย่างพิลึกพิลั่น

"น่าสนใจ!"

ลู่ชวนหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่โลกใบนี้ มือธนูผู้นี้น่าจะเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ลู่ชวนเคยเจอมา

"เพื่อเป็นการให้เกียรติ ข้าจะยอมลงมือทุบเจ้าให้ตายคามือด้วยตัวเอง"

"เช่นนั้นก็ต้องดูว่าท่านมีปัญญาพอหรือไม่" โจวเฉาหยางเองก็เบิกบานใจเช่นกัน

เขาไม่เคยเจอคู่มือมานับหมื่นปีแล้ว

สำหรับคนเช่นเขา ศึกใหญ่ที่ซัดกันสุดฝีมือถึงใจต่างหากคือหัวใจสำคัญในการก้าวข้ามขีดจำกัด

"ดี ข้าชอบคนแบบเจ้า!" ลู่ชวนพยักหน้า ยกกระบี่สังหารขึ้นแล้วกระหน่ำฟันใส่ค่ายกลสีทองตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง

"ตูม!"

แรงปะทะของปราณอันน่าสะพรึงกลัวราวกับอาวุธนิวเคลียร์ระเบิด กลุ่มควันรูปดอกเห็ดสีดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

ทว่าค่ายกลตรงหน้ากลับไม่สะเทือนเลยแม้แต่น้อยในการปะทะนี้

"ดูท่ากระบี่ของท่าน จะไม่ได้เก่งกาจเหมือนปากสินะ"

โจวเฉาหยางน้าวคันศรพาดลูก ศรยาวโปร่งแสงดอกหนึ่งพลันก่อตัวขึ้น

"อาชาขาว"

ยามที่ปล่อยมือ ศรยาวก็สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ผืนฟ้าแผ่นดินคืนสู่ความสงบเงียบ ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

ทว่ายามนี้ลู่ชวนกลับยกกระบี่ในมือขึ้น

"ตูม!"

คลื่นกระแทกระเบิดกวาดซัดออกไปดั่งลมสารทพัดใบไม้ร่วง

ธนูดอกนี้ของโจวเฉาหยางมองข้ามระยะทางในมิติไปโดยสิ้นเชิง คล้ายกับแฝงกฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาเอาไว้

หากไม่ใช่เพราะจิตสำนึกของลู่ชวนแข็งแกร่งจนไร้ผู้เทียบเคียง ก็คงไม่มีทางจับสัมผัสศรพิสดารดอกนี้ได้เลย

"ฮะ ๆ ไม่เลวหนิ!" หลังการระเบิด ลู่ชวนปัดแขนเสื้อเบา ๆ

อาภรณ์กระบี่ที่กลั่นจากปราณกระบี่ ถึงกับเกิดรอยชำรุดเสียหายขึ้นมาบ้างในการระเบิดครั้งนี้

"ปัง!"

ลู่ชวนฟันกระบี่ลงไปบนกระดองเต่าสีทองอีกครา

'ไอ้คนบ้า คิดจะใช้กำลังดิบผ่าค่ายกลเสวียนอู่ออกงั้นรึ ช่างเพ้อเจ้อสิ้นดี'

แม้โจวเฉาหยางจะนึกเหยียดหยามพฤติกรรมบ้าระห่ำของลู่ชวนอยู่บ้าง แต่มือกลับไม่กล้าประมาท

เพราะเขารู้สึกได้ถึงลางร้ายบางอย่าง ผืนฟ้าแผ่นดินคล้ายแปรเปลี่ยนไปโดยไม่ทราบสาเหตุ กฎเกณฑ์กำลังถูกบางสิ่งอันไร้รูปส่งผลกระทบ

โจวเฉาหยางเงยหน้าขึ้นมองฟากฟ้าตามสัญชาตญาณ มีดาวปีศาจสีแดงสี่ดวงกำลังทอแสงสีเลือดเจิดจ้าอยู่บนท้องนภากาศ

"ดาวปีศาจสะท้อนเงาร่างเจ้า เจ้าเป็นจอมมารร้ายจริง ๆ ด้วย"

ในที่สุดโจวเฉาหยางก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดกฎเกณฑ์มรรคาถึงได้ถูกรบกวน

"เคล็ดเก้าอักษรคุมศร"

โจวเฉาหยางงัดสุดยอดวิชาออกมาอีกครา รวบรวมลมเมฆทั่วฟ้าดิน

ทันใดนั้น ร่างแยกแปดร่างก็กระโจนพรวดออกมาจากตัวเขา

ร่างแยกทั้งแปดโฉบผ่านเหนือพระราชวังอย่างรวดเร็ว เข้ายึดครองตำแหน่งสำคัญแปดจุดที่แตกต่างกัน

"ตูม!"

ยามนี้ลู่ชวนฟันกระบี่ที่สามลงไปแล้ว

"แครก"

ภายใต้แรงสั่นสะเทือนอันรุนแรง บนกระดองเต่าสีทองกลับมีเสียงแตกร้าวดังขึ้นมา

อาจเพราะออกแรงมากเกินไป หรือไม่ก็เพราะพละกำลังทางกายของลู่ชวนนั้นแกร่งกล้าเกินไป

ฟันกระบี่ที่สามนี้ลงไป ถึงกับสะเทือนเนื้อง่ามมือตัวเองจนฉีกขาด

เลือดสด ๆ ไหลรินตามนิ้วมือหยดลงบนกระบี่สังหาร

เลือดของนายท่านทำให้กระบี่สังหารสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น ส่งเสียงหวีดหวิวแหลมดั่งเสียงจักจั่น

ชั่วพริบตานั้น ราวกับมีเงาร่างเลือนรางของสตรีผู้หนึ่งปรากฏขึ้นข้างกระบี่สังหาร และกุมด้ามกระบี่ไว้ร่วมกับลู่ชวน

"เชี่ยแล้ว จิตกระบี่สังหาร ยัยคนสวยจิตหลุดนี่ตื่นขึ้นมาได้ยังไงเนี่ย"

อาฝูที่มองอยู่แต่ไกลเห็นภาพนี้แล้วถึงกับขนหัวลุกชัน

……

ภาพที่ลู่ชวนปะทะหักหาญกับค่ายกลเสวียนอู่โดยตรง ทำให้โจวเฉาหยางใจเต้นระทึกขวัญผวา

นี่มันตัวประหลาดอะไรกันแน่ ถึงอาศัยเพียงแรงดิบก็หักหาญกับสุดยอดค่ายกลป้องกันได้

"มังกรเหินรวมนภา!"

โจวเฉาหยางน้าวคันศรขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ลูกศรในมือเขามิใช่สิ่งที่ควบแน่นจากพลังปราณอีกต่อไป หากแต่เป็นลูกศรสีทองจริง ๆ หนึ่งดอก

ร่างแยกอีกแปดร่างก็มีลูกศรสีทองเช่นเดียวกัน

"ไป"

เสียงมังกรคำรามสะเทือนฟ้าสะท้านดินพลันดังกึกก้องเหนือน่านฟ้าพระราชวังต้าเว่ย

ลูกศรสีทองแปรเปลี่ยนเป็นมังกรยักษ์สีทองเก้าตัว หอบเอาไอมังกรแท้อันเกรียงไกรพุ่งทะยานเข้าใส่ลู่ชวน

"พังไปซะ!"

ยามนี้ลู่ชวนตวัดกระบี่ฟันลงมาอีกครา

กล้ามเนื้อทั่วร่างปูดโปนขึ้นมาในทันที ทั้งร่างแลดูใหญ่ขึ้นมาหนึ่งขนาด

ในเวลาเดียวกัน มังกรยักษ์สีทองทั้งเก้าตัวได้พุ่งทะลวงออกจากค่ายกล โถมเข้าหาลู่ชวนตรง ๆ

ภายใต้สิ่งมหึมาเยี่ยงนี้ เงาร่างผอมบางของลู่ชวนช่างดูเล็กกระจ้อยร่อยยิ่งนัก

ทว่าความแข็งแกร่งของพลัง มิเคยตัดสินกันด้วยขนาดของร่างกาย

"สัตว์เดรัจฉานไร้มารยาท!"

เสียงตวาดแผ่วหวานอันเย็นยะเยือกพลันดังก้องขึ้นระหว่างฟ้าดิน

เงาร่างเลือนรางที่กุมกระบี่ร่วมกับลู่ชวนผู้นั้น ในยามนี้เส้นผมดำขลับทั่วศีรษะพลันสะบัดพลิ้ว

"กระบี่ที่สี่ วายุบังเกิด พยัคฆ์กลืนกิน"

สุรเสียงเย็นเยียบของสตรีดังกึกก้องฟ้าดินอีกครั้ง พายุกระบี่สายหนึ่งยกตัวขึ้นจากพื้นดินโดยมีลู่ชวนเป็นศูนย์กลาง พุ่งทะยานตรงสู่เวหา

พยัคฆ์ร้ายสีดำทมิฬหลายตัวกระโจนพรวดออกมาจากพายุหมุนเสียดฟ้า

ชั่วพริบตานั้น พยัคฆ์ร้ายและมังกรยักษ์ก็โรมรันกัดฉีกกันอย่างบ้าคลั่ง

เหนือพระราชวังปรากฏภาพเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวระทึกขวัญ

เก้ามังกรเก้าพยัคฆ์ตะลุมบอนกันเป็นกลุ่มก้อน อานุภาพอันน่าสะพรึงฉีกกระชากมวลอากาศ ก่อเกิดเสียงหวีดหวิวคำรามดั่งฟ้าร้องระงม

"ดี!"

โจวเฉาหยางเห็นภาพนี้เข้า ดวงตาก็ตื่นเต้นจนเริ่มคั่งเลือดแดงก่ำ

"เมฆาบังเกิด!"

โจวเฉาหยางพร้อมด้วยร่างแยกทั้งแปดร่างยกคันศรชี้ขึ้นฟ้า ยิงลูกศรสีขาวออกไปพร้อมกัน

ชั่วอึดใจถัดมา ม่านหมอกเมฆาพลันก่อตัวหนาทึบขึ้นระหว่างฟ้าดิน

มังกรยักษ์สีทองทั้งเก้าตัวราวกับได้เทพหนุนช่วย แสงศักดิ์สิทธิ์เจิดจ้าเปล่งปลั่งขึ้น โรมรันขับเคี่ยวกับพยัคฆ์ดำอย่างคู่คี่สูสี

"ตูม!"

ในเวลานี้เอง กระบี่ที่สี่อันบ้าคลั่งของลู่ชวนก็ฟันลงบนกระดองเต่าสีทองในที่สุด

"แครก... แครก..."

เสียงแตกร้าวดังขึ้นระงมไม่ขาดสาย ในเวลาเดียวกัน สัตว์มงคลบนสันหลังคาพระที่นั่งเหล่านั้นต่างแหลกสลายกลายเป็นผุยผงมลายสิ้น

ในวันนี้ ค่ายกลเสวียนอู่ที่ราชวงศ์ต้าเว่ยขนานนามว่าการป้องกันอันเด็ดขาด กลับถูกคนบ้าบิ่นผู้หนึ่งใช้แรงดิบผ่าเปิดออกอย่างดื้อ ๆ