ตอนที่ 80 ค่ายกลเสวียนอู่

"ตูม!"

ขณะที่ลู่ชวนกำลังปากเสียใส่โจวเฉาหยาง เหล่าทหารที่ถูกควบคุมก็พุ่งมาถึงหน้าประตูพระตำหนักแล้ว

แรงระเบิดของ "ภัยมนุษย์" พุ่งทะยานเสียดฟ้า พลังงานอันน่าสะพรึงกลัวสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ เศษเนื้อและเลือดกลายสภาพเป็นหมอกคละคลุ้งไปทั่วในอากาศ

ทว่าสิ่งที่ทำให้ลู่ชวนประหลาดใจเล็กน้อยก็คือ แรงระเบิดระดับนี้กลับไม่ทำให้พระตำหนักพังทลายลงแม้แต่น้อย

ดูท่าวัสดุที่ใช้สร้างพระตำหนักแห่งนี้จะทนไม้ทนมือไม่เบา

"ปีศาจชั่ว ช่างกล้าควบคุมผู้อื่นให้ระเบิดตัวเอง!" โจวเฉาหยางเห็นภาพตรงหน้าก็เดือดดาลขึ้นมาทันที

กระแสลมหมุนสายหนึ่งก่อตัวขึ้นที่มือซ้ายของเขา ก่อนจะควบแน่นกลายเป็นลูกศรยาวสีแดงชาด ไอสังหารอันน่าหวาดหวั่นพลุ่งพล่านระเบิดออก

"วายุสะท้าน!"

โจวเฉาหยางแผดเสียงก้อง ลูกศรยาวในมือพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว

หัวศรแหวกอากาศส่งเสียงหวีดหวิวชวนขนลุก ราวกับมีกองทัพนับพันนับหมื่นกำลังโถมบุกเข้ามาพร้อมกัน

ในเวลาเดียวกัน ปลายเท้าของโจวเฉาหยางแตะพื้นเบา ๆ ร่างแปลงเป็นประกายแสงหายวับไปจากจุดเดิม ถอยห่างจากลู่ชวนด้วยความเร็วสูงสุด

โจวเฉาหยางเติบโตมาจากกองทัพ ย่อมไม่หวาดหวั่นการต่อสู้ระยะประชิด

ทว่าพลังฝีมือทั้งหมดของเขาล้วนอยู่ที่ธนูและลูกศร ย่อมไม่คิดจะแลกหมัดปะทะตรง ๆ กับลู่ชวนซึ่งหน้าอยู่แล้ว

เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นในชั่วพริบตา ขณะที่ลู่ชวนใช้นิ้วคีบหัวศรเอาไว้

ร่างของโจวเฉาหยางก็ขึ้นไปอยู่บนยอดหลังคาพระตำหนักแล้ว เว้นระยะห่างจากลู่ชวนได้มากพอ

เมื่อเห็นลู่ชวนคีบลูกศรของตนได้อย่างง่ายดาย มิหนำซ้ำยังใช้ปราณกระบี่ประหลาดห่อหุ้มหัวศรไว้ ไม่ยอมให้ลูกศรระเบิดออก ม่านตาของโจวเฉาหยางก็หดเกร็งลงทันที

เขาตระหนักได้ทันทีว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ดูเหมือนมีบำเพ็ญเพียงระดับหนึ่งคนนี้ มีพลังฝีมือไม่ได้ด้อยไปกว่าตนเลย

โจวเฉาหยางไม่กล้าประมาท มือทั้งสองประสานขึ้นรูปมุทราอันซับซ้อนอย่างรวดเร็ว

"ค่ายกลเสวียนอู่ เปิด!"

สิ้นเสียงของโจวเฉาหยาง รูปปั้นสัตว์ประดับสันหลังคารูปเต่าบนยอดพระตำหนักเหล่านั้นพลันมีชีวิตขึ้นมาทั้งหมด

แสงสีทองเจิดจ้าไร้ขอบเขตสว่างวาบขึ้นจากร่างของรูปปั้นสัตว์เหล่านั้น ภายในแสงทองเปี่ยมไปด้วยอักขระยันต์จำนวนมหาศาล เสียงหวีดหวิวคำรามก้องฉีกกระชากผ่านมวลอากาศ

แสงสีทองเหล่านี้เชื่อมต่อกันเป็นม่านแสงขนาดยักษ์ ก่อตัวเป็นม่านพลังสีทองทรงเปลือกไข่ครอบลงมา คลุมวังหลวงทั้งหลังเอาไว้ภายใน

ส่วนลู่ชวนก็ถูกกันไว้ภายนอกม่านพลังพอดิบพอดี

...

"ค่ายกลเสวียนอู่ถูกเปิดใช้งานแล้วงั้นหรือ" เวลานี้ หญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังนั่งกินมื้อดึกอยู่กลางตลาดกลางคืนอันคึกคัก เอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจพลางมองไปยังทิศทางของวังหลวง

หญิงสาวผู้นี้ก็คือเถ้าแก่เนี้ยที่ปรากฏตัวในโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ก่อนหน้านี้นั่นเอง

ข้างกายของนางมีบุรุษรูปงามคนหนึ่งติดตามมาด้วย เขากำลังถือเนื้อแกะเสียบไม้อยู่สองไม้ พลางหรี่ตายิ้มอย่างรื่นรมย์

บางทีคงไม่มีใครคาดคิดว่า โจวอวี้ ราชครูแห่งแคว้นต้าอู๋ จะกล้าปรากฏตัวในเมืองหลวงของราชวงศ์ต้าเว่ยอย่างโจ่งแจ้ง แถมยังมาเดินเล่นในตลาดกลางคืนอย่างเปิดเผยเช่นนี้

"แหม ค่ายกลเสวียนอู่เป็นหนึ่งในค่ายกลจตุรลักษณ์ฟ้าที่ตกทอดมาจากยุคบรรพกาล ได้ชื่อว่าเป็นค่ายกลที่มีการป้องกันแข็งแกร่งที่สุด คงไม่ได้เปิดใช้งานมาเป็นหมื่นปีแล้วกระมัง!"

โจวอวี้เอ่ยแซวอย่างอารมณ์ดี มิหนำซ้ำยังกัดเนื้อแกะเสียบไม้ที่ไม่เคยแตะต้องมาก่อนไปคำหนึ่ง

"พี่โจวช่างมีอารมณ์สุนทรีย์ยิ่งนัก" ขณะนั้นเอง บัณฑิตวัยกลางคนผู้หนึ่งก็เดินแหวกฝูงชนเข้ามาตรงหน้าคนทั้งสอง

บัณฑิตวัยกลางคนผู้นี้รูปร่างสูงแปดฉื่อ ใบหน้างดงามดั่งหยก สวมผ้าโพกศีรษะหลุนจิน สวมเสื้อคลุมขนนกกระเรียน ท่วงท่าสง่างามพริ้วไหวดั่งเซียนจุติ

ข้างกายบัณฑิตมีชายหนุ่มผู้หนึ่งติดตามมา สวมชุดคลุมขาว รูปร่างหน้าตาผึ่งผาย กลิ่นอายสง่างามภูมิฐานเป็นเลิศ

"พี่จูเก่อ สบายดีหรือไม่!" โจวอวี้ประสานมือคารวะพลางหัวเราะร่า จากนั้นหันไปพูดกับหญิงสาวข้างกาย

"ไป๋ไช่ ข้าจะแนะนำให้เจ้ารู้จัก นี่คือกุนซือแห่งแคว้นซีสู่ 'จูเก่อหมิง' ผู้รอบรู้เรื่องราวอดีตถึงปัจจุบัน วางแผนไร้ช่องโหว่ มี 'ผังแปดค่ายกลเทวะอสูร' โลดแล่นไปทั่วหล้าไม่มีผู้ใดทำลายได้"

"และท่านผู้นั้นก็คือแม่ทัพไร้พ่ายแห่งแคว้นซีสู่ ผู้ได้สมญาว่าเปี่ยมด้วยความกล้าหาญ ท่านจ้าวถ่ง"

หญิงสาวนามไป๋ไช่ ม่านตาหดเกร็งลงเล็กน้อย

ชื่อเสียงของทั้งสองคนนี้ นับว่าโด่งดังดุจฟ้าร้องสะเทือนหูอย่างแท้จริง

"คารวะใต้เท้าทั้งสองเจ้าค่ะ!" ไป๋ไช่ย่อกายคำนับอย่างแช่มช้อย

"ไป๋ไช่ ช่างเป็นชื่อที่แปลกตายิ่งนัก" จูเก่อหมิงพยักหน้ายิ้ม ๆ "แม่นางเก็บงำประกายเซียนได้อย่างมิดชิด ลมปราณแทบไร้ร่องรอย ไม่ต่างจากคนธรรมดาทั่วไป ในใต้หล้าปัจจุบันดูเหมือนจะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ทำถึงขั้นนี้ได้!"

ไป๋ไช่เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะแย้มยิ้มถามว่า "ไม่ทราบว่ากุนซือจูเก่อกำลังพูดถึงผู้ใดหรือ"

"เจ้าของโรงเตี๊ยมชิวหง" จูเก่อหมิงเอ่ยพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของไป๋ไช่

โรงเตี๊ยมชิวหงเคยลอบสังหารจอมกระบี่แห่งซีสู่ นี่ถือเป็นหนี้แค้นลึกดั่งทะเลเลือด

บรรยากาศพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที

"ฮะๆๆ มีอะไรค่อยพูดค่อยจากัน มีอะไรค่อยคุยกัน พวกเราต่างก็มาดูงิ้วด้วยกันทั้งนั้น ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ ไม่จำเป็นเลย" โจวอวี้รีบออกมาไกล่เกลี่ย

จูเก่อหมิงพยักหน้าเบา ๆ โดยไม่ได้คิดจะซักไซ้ไล่เลียงต่อ

อย่างไรเสียที่นี่ก็คือเมืองหลวงของราชวงศ์ต้าเว่ย หากเปิดเผยฐานะออกมาที่นี่จริง ๆ ต่อให้มีสิบชีวิตก็คงไม่พอให้ตาย

"ช่วงไม่กี่วันมานี้สี่ดาวอัปมงคลเคลื่อนไหวผิดปกติยิ่งนัก ถึงขั้นมีทีท่าจะโคจรเข้าหากัน นี่ไม่ใช่ลางดีเอาเสียเลย!"

"ไม่ทราบว่าวิชาพยากรณ์ต้าเหยี่ยนของพี่จูเก่อค้นพบสิ่งใดบ้างหรือไม่"

โจวอวี้ขยับตัวไปขวางหน้าไป๋ไช่ไว้อย่างแนบเนียน พลางเอ่ยถามและมองไปยังจูเก่อหมิง

จูเก่อหมิงไม่ได้ใส่ใจการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ของโจวอวี้ เขาพยักหน้าพลางกล่าวว่า "สี่ดาวอัปมงคลกำลังโคจรเข้าหากันจริง ๆ อีกทั้งยังสาดแสงสะท้อนลงมายังทวีปเทียนฮวาง มีใครบางคนกำลังดึงดูดพวกมันอยู่"

นี่ก็คือเหตุผลที่จูเก่อหมิงยอมเสี่ยงภัยเดินทางมายังเมืองต้าตู

หากมีคนดึงดูดแสงสะท้อนของดาวอัปมงคลได้จริง เกรงว่าจะต้องมีจอมมารร้ายถือกำเนิดขึ้นมาเป็นแน่

คำพูดของจูเก่อหมิงทำเอาคนอื่น ๆ ใจเต้นระทึก ต่างพากันหันไปมองทางทิศของวังหลวงโดยมิได้นัดหมาย

……

ลู่ชวนคลายนิ้วมือออก ลูกศรยาวที่ควบแน่นจากวังวนลมปราณจึงสลายกลายเป็นสายลมแผ่วเบากระจายหายไปในอากาศ

จากนั้นเขายื่นมือออกไป กระบี่ดำยาวที่ปักอยู่บนพื้นก็ลอยขึ้นมาตกสู่ฝ่ามือ

ลู่ชวนใช้สังหารเคาะเปลือกไข่ตรงหน้าเบา ๆ เสียงโลหะปะทะดังกังวานเสียดหูดุจไก่ทองคำจิกเหล็กกล้า

[ค่ายกลเฉพาะทางที่แข็งแกร่งมาก ไร้พลังโจมตี แต่พลังป้องกันถึงขีดสุด สามารถลองใช้วิธีเจาะทะลวงจุดเดียวเพื่อทำลายโครงสร้างทั้งหมด รวมศูนย์พลังจุดเดียวเพื่อทำลายมัน นี่คือจุดเด่นของท่าน!]

อาฝูปรากฏตัวขึ้นข้างกายลู่ชวน และเอ่ยอธิบายอย่างเอาอกเอาใจ

"เจ้าพูดมากจังวะ!" ลู่ชวนปรายตามองอาฝูแวบหนึ่ง

"อ่า ฮ่าๆ..." เปลือกตาของอาฝูกระตุก ยิ้มเจื่อนพลางว่า "มันต้องมีส่วนร่วมบ้างสิครับ งั้นไม่รบกวนเวลาทำงานของท่านแล้ว"

อาฝูรีบเผ่นหนีทันที เกรงว่าจะถูกลู่ชวนใช้เป็นที่ระบายอารมณ์

"พวกสวะหน้าด้าน ให้เกียรติแล้วไม่ชอบ ชอบให้ใช้กำลัง" ลู่ชวนหรี่ดวงตาคู่งามลง มองไปยังโจวเฉายางบนหลังคาตำหนักใหญ่ แล้วแย้มยิ้มอย่างเย็นชาไร้อารมณ์

โจวเฉายางได้ยินเช่นนั้นก็โกรธจนแทบระเบิดตัวเองตรงนั้น เขาไม่เคยพบเคยเห็นใครที่ปากร้ายแถมยังยโสโอหังขนาดนี้มาก่อน

คลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายออกมาจากร่างของโจวเฉายาง ด้านหลังของเขาปรากฏแผนผังค่ายกลสีแดงขนาดมหึมาขึ้นมาในชั่วพริบตา

แผนผังค่ายกลสีแดงแผ่จิตสังหารชวนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

โจวเฉายางง้างคันศรดึงสายธนู เมื่อสายธนูถูกน้าวโค้งออก ลูกศรขนนกนับไม่ถ้วนก็พวยพุ่งออกมาจากแผนผังค่ายกลด้านหลัง

"ศรหงส์ทะยานพิฆาต!"

โจวเฉายางเปิดฉากโจมตีก่อน เขานิ้วปล่อยสายธนูที่ขึงตึง

ค่ายกลด้านหลังสว่างวาบขึ้นมาทันใด ลูกศรขนนกสีแดงสาดเทลงมาราวกับคลื่นสมุทรคลุมฟ้า

"ไอ้เดรัจฉานน้อย กล้าสังหารทหารต้าเว่ยของข้า วันนี้เจ้าจงตายฝังร่างไปกับพวกเขาเสียเถอะ!"