ตอนที่ 79 ปากจัดถึงขีดสุด

ตอนนี้ตัวเลือกเดียวที่เหลืออยู่ ก็มีเพียงเด็กวัยหนึ่งขวบเท่านั้น

ยังเหลือเวลาอีกสองปี เฉาเซวียนก็ต้องเข้าไปในหอทงเทียนแล้ว ถึงเวลานั้นเด็กก็เพิ่งจะสามขวบเท่านั้น

ก่อนที่เด็กจะเติบใหญ่ จำเป็นต้องมีคนคอยค้ำจุนให้ราชวงศ์ต้าเว่ยดำเนินไปได้อย่างราบรื่น

ทว่าอดีตจักรพรรดิทั้งหลายในหอทงเทียน กลับมีกฎข้อหนึ่งที่มิอาจละเมิด

นั่นคือหากราชวงศ์ต้าเว่ยยังไม่ถึงคราวล่มสลายดับสูญ จะยื่นมือเข้าแทรกแซงมิได้เด็ดขาด

มิฉะนั้นจะผลาญโชคชะตาบ้านเมืองของต้าเว่ยจนหมดสิ้น และเกิดผลลัพธ์ร้ายแรงเกินจะแก้ไข

หลายปีมานี้แคว้นต้าอู๋ผงาดขึ้นมาอย่างก้าวกระโดด ราชวงศ์เก่าแก่อย่างแคว้นซีสู่ก็เริ่มเคลื่อนไหว จำต้องมีคนคุมสถานการณ์ให้อยู่หมัด

เฉาเซวียนหงุดหงิดใจยิ่งนัก ตัวเลือกผู้สำเร็จราชการแทนยังคงตัดสินใจไม่ได้เสียที

"ฝ่าบาท คนโอหังผู้นั้นลงมือสู้กันอยู่ที่หน้าท้องพระโรงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

มีคนมารายงานสถานการณ์หน้าท้องพระโรงจินหลวนให้เฉาเซวียนทราบ

"เจ้าหนุ่มนั่นมีที่มาอย่างไร สืบรู้ชัดเจนแล้วหรือยัง" เฉาเซวียนขมวดคิ้วแน่น

ในฐานะจักรพรรดิต้าเว่ย เรื่องราวที่เกิดขึ้นในแคว้นนี้ย่อมไม่อาจปิดบังเขาได้

ลู่ชวนที่กลับมาพร้อมกับเฉาอวิ๋นหลาน เขาย่อมรู้อยู่แล้ว และรู้ด้วยว่าชายหนุ่มผู้นั้นต้องการสิ่งใด

ในคลังสมบัติพระราชวังต้าเว่ย มีเคล็ดวิชาฝึกฝนกายทรราชห้าธาตุอยู่จริง ๆ

แต่เฉาเซวียนแค่อยากดึงเชิงไว้ อยากสืบประวัติลู่ชวนให้กระจ่างชัดเสียก่อน แล้วค่อยดึงลู่ชวนมาเป็นพวก

การปล่อยให้ลู่ชวนรอเก้ออยู่หนึ่งวัน ก็เป็นการปรามสั่งสอนจากเฉาเซวียนเช่นกัน

แม้เฉาอวิ๋นหลานจะเคยฝากคนมาเตือน ว่าอย่าได้ใช้ลูกไม้บ่าวไพร่พวกนั้นไปเล่นแง่กับลู่ชวน

แต่เฉาเซวียนกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เจ้าเด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่ง ต่อให้ฝีมือแข็งแกร่งเพียงใด จิตใจจะไปสุขุมรอบคอบสักแค่ไหนเชียว

เฉาเซวียนมั่นใจในศิลปะการปกครองคนของตนยิ่งนัก การจะควบคุมเด็กหนุ่มอายุสิบหกสิบเจ็ดปีสักคน ย่อมง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ

ทว่าเจ้าเด็กเมื่อวานซืนอายุสิบหกสิบเจ็ดปีที่เฉาเซวียนคิด กลับเป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าที่อยู่มานานถึงแสนปี

แถมยังเป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าอารมณ์ร้ายอีกต่างหาก

ขันทีที่หน้าประตูได้ยินน้ำเสียงของเฉาเซวียนไม่สู้ดี ก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง รีบกราบทูลทันที

"ยังมิได้พ่ะย่ะค่ะ รู้เพียงว่าคนผู้นี้ปรากฏตัวครั้งแรกเหนือน่านน้ำทะเลต้ากวน จากนั้นก็ช่วยองค์หญิงใหญ่ไว้ และสังหารมือสังหารขั้นทัณฑ์สวรรค์ของโรงเตี๊ยมชิวหงไปสองคน"

"เฮ้อ... เจิ้นประมาทไปเอง ไม่ควรให้อวิ๋นหลานไปที่ท่าเรือเฟยอวิ๋นเลย"

เฉาเซวียนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "โรงเตี๊ยมชิวหง ดูท่าคงเป็นโจวอวี้ที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง ไอ้สารเลวนี่"

เดิมทีภารกิจนี้ เฉาเซวียนตั้งใจให้เฉาอวิ๋นหลานไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ เพื่อสร้างบารมีให้ตัวเองแท้ ๆ

อีกทั้งกองเรือสินค้าขากลับ ก็มียอดฝีมือขั้นดับสูญคอยคุ้มกันอยู่คนหนึ่ง ย่อมไม่มีทางเกิดเรื่องผิดพลาดได้

ทว่าเฉาเซวียนกลับคำนวณตัวแปรอย่างโรงเตี๊ยมชิวหงพลาดไป

ตลอดหมื่นปีที่ผ่านมา แม้โรงเตี๊ยมชิวหงจะเลื่องชื่อลือชา แต่ก็ไม่เคยลงมือลอบสังหารคนของต้าเว่ยมาก่อนเลย

"เจ้าหนุ่มนั่นสังหารมือสังหารของโรงเตี๊ยมชิวหงได้ถึงสองคน ฝีมือไม่เลวเลย ให้ผู้บัญชาการโจวไปจับตัวเขามา หากยอมจำนนมารับใช้เราได้ก็ดีที่สุด แต่ถ้าไม่ยอม ก็ส่งไปคุกน้ำแข็งเสีย!"

ขันทีที่หน้าประตูทำท่าเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็จำต้องล่าถอยออกไปอย่างจนใจ

...

หน้าท้องพระโรงจินหลวน ลู่ชวนกำลังนั่งทับอยู่บนร่างของขันทีเฒ่าผู้นั้น พลางปรายตามองกองทัพที่กำลังตัวสั่นงันงกด้วยสีหน้ากวนประสาท

"เกิดเป็นคนเนี่ย สิ่งสำคัญที่สุดคืออะไร" ลู่ชวนฟาดฝ่ามือลงบนก้นของขันทีเฒ่าเผียะหนึ่ง

เจ็บจนขันทีเฒ่าน้ำตาเล็ดออกมา

"ความซื่อสัตย์ไงล่ะ ใช่ไหม คนเราไม่มีสัจจะก็ตั้งตัวไม่ได้ ราชวงศ์ต้าเว่ยของพวกเจ้าออกจะยิ่งใหญ่ คิดจะเบี้ยวหนี้กันแบบนี้ มันไม่ค่อยดีมั้ง!"

"ชะ... ใช่ ไม่ค่อยดีจริง ๆ จอมยุทธ์น้อย ท่านให้บ่าวชราผู้นี้ไปกราบทูลฝ่าบาทสักคำได้หรือไม่" น้ำเสียงของขันทีเฒ่าเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง กลายสภาพเป็นสุนัขเชื่องตัวหนึ่งไปแล้ว

"หยุดมือ!" ทันใดนั้น เสียงตวาดดังกึกก้องก็แผดขึ้น สะเทือนจนมวลอากาศโดยรอบสั่นสะท้านไม่หยุด

ขุนพลร่างกำยำผู้หนึ่ง ถือคันธนูยาวก้าวย่างอาด ๆ เข้ามา

"ผู้บัญชาการโจว ช่วยข้าด้วย!" เมื่อเห็นคนผู้นี้ ขันทีเฒ่าก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที น้ำเสียงพลอยดังขึ้นตามไปด้วย

โจวเฉาหยาง ผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ หนึ่งในสองยอดฝีมือขั้นดับสูญในที่แจ้งแห่งราชวงศ์ต้าเว่ย

โจวเฉาหยางเป็นพวกที่หาได้ค่อนข้างยาก เขาบรรลุรู้แจ้งเต๋าใหญ่จากการกรำศึกในสมรภูมิรบ

ทักษะการต่อสู้จริงไม่มีผู้ใดเทียบเคียงได้ ฝีมือยิงธนูยิ่งเข้าขั้นเลิศล้ำไร้เทียมทาน

ผลงานสร้างชื่อที่สุดคือ เมื่อหนึ่งพันสามร้อยปีก่อน โจวเฉาหยางได้น้าวคันธนูพาดลูกศร ณ พระราชวังต้าเว่ย

ยิงสังหารผู้บำเพ็ญในขั้นเดียวกันของแคว้นต้าอู๋ที่อยู่ห่างออกไปหลายล้านลี้

และนับแต่นั้นเป็นต้นมา โจวเฉาหยางก็ได้รับสมญานามว่า พลังสังหารเป็นเลิศใต้หล้า

ขอเพียงทิ้งระยะห่างได้ เกรงว่าทั่วทั้งทวีปเทียนฮวางคงไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้

"โอ้โฮ ตัวตึงมาเองเลยแฮะ ให้เกียรติข้าขนาดนี้เชียว!" เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังสังหารที่แหลมคมถึงขีดสุดของโจวเฉาหยาง ลู่ชวนก็อดประชดประชันไม่ได้

"น้องชาย เจ้าช่วยชีวิตองค์หญิงใหญ่ไว้ ข้าไม่อยากมีเรื่องกับเจ้า" โจวเฉาหยางนับว่ามีการอบรมสั่งสอนที่ดี คำพูดคำจาจึงไร้แววคุกคามข่มขู่

"ปล่อยขันทีเจิ้งซะ เรื่องที่เจ้าทำไปข้าจะไม่เอาความ ไปรายงานตัวที่กองทหารรักษาพระองค์ ข้าจะมอบตำแหน่งรองผู้บัญชาการให้เจ้า"

"หา... อะไร... นะ?" คำพูดนี้ทำเอาลู่ชวนงงเป็นไก่ตาแตก

อยู่ดีไม่ว่าดี ไหงเขาต้องไปเป็นขุนนางด้วยล่ะเนี่ย?

"ไม่พอใจรึ?" โจวเฉาหยางขมวดคิ้ว "เจ้าเพิ่งมาใหม่ ได้ตำแหน่งรองผู้บัญชาการก็ดีถมไปแล้ว วันหน้าอยากเลื่อนขั้นก็ต้องอาศัยผลงานสงคราม"

แม้ท่าทีของโจวเฉาหยางจะดูไม่เลว แต่น้ำเสียงที่ไม่อนุญาตให้ปฏิเสธเช่นนี้ ชวนให้คนรู้สึกอึดอัดไม่น้อย

"เชี่ยเอ๊ย..." ลู่ชวนเพิ่งคิดได้ นี่กะจะให้เขาขายชีวิตให้ราชวงศ์ต้าเว่ยเรอะ!

"รังแกกันชัด ๆ รังแกกันเกินไปแล้ว!" ลู่ชวนบิดขี้เกียจพลางลุกขึ้นยืน

"ข้าแค่อยากได้ค่าตอบแทนที่สมเหตุสมผลและชอบธรรมของตัวเอง ทำไมมันถึงได้ยากเย็นนักวะ สมองพวกเจ้ามีแต่ขี้เลื่อยรึไง!"

"เจ้าไม่ยินดีรึ?" โจวเฉาหยางมองลู่ชวนด้วยความประหลาดใจ

ในสายตาของเขา ผู้บำเพ็ญในทวีปเทียนฮวางไม่น่าจะมีใครปฏิเสธผลประโยชน์นี้ได้

ลู่ชวนเอียงคอบิดไปมาพลางยิ้มยิงฟัน "ลาบ้านข้าบอกไว้ว่า ให้ข้าสร้างกรรมฆ่าฟันให้น้อยลงหน่อย จะได้ไม่ดึงดูดความวิปริตครั้งใหญ่บนเส้นทางสู่การเป็นมหาจักรพรรดิในภายหลัง"

"เฮ้อ ข้าก็อยากทำตามอยู่นะ แต่สถานการณ์มันไม่อำนวยนี่สิ!"

"ปัง!"

พูดจบ ลู่ชวนก็ยกเท้าเตะหัวขันทีเฒ่าจนระเบิดพร้อมรอยยิ้มเริงร่า ของเหลวสีแดงขาวสาดกระจายเต็มพื้น

"เจ้ากล้าฆ่าขันทีสำนักพิธีการแห่งต้าเว่ยของข้าต่อหน้าตำหนักจินหลวนรึ!" โจวเฉาหยางเดือดดาล ไอสังหารสะเทือนฟ้าพวยพุ่งระเบิดออกมาทันที

"เจ้าว่าข้ากล้าไหมล่ะ!" รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่ชวนพลันเลือนหาย แทนที่ด้วยความเย็นชาไร้อารมณ์

"กระบี่สาม มนุษยภัย"

ลู่ชวนชักกระบี่ดำยาวออกมา ปักลงตรงหน้าอย่างแรง

โดยมีกระบี่ยาวเป็นศูนย์กลาง เส้นด้ายสีดำแผ่ขยายออกไปดั่งใยแมงมุม

เพียงชั่วลมหายใจเดียว ทหารโดยรอบทั้งหมดก็ถูกเชื่อมต่อด้วยเส้นด้ายสีดำ

พริบตานั้น ทหารเหล่านี้ก็กลายเป็นซากศพเดินได้ไปทีละคน

"ระเบิดให้ข้า!" ลู่ชวนดีดนิ้วเป๊าะ ทหารรอบด้านต่างพุ่งเข้าใส่ตำหนักทองอันวิจิตรตระการตา

โจวเฉาหยางสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงไม่พูดพร่ำทำเพลง น้าวคันธนูพาดลูกศรเล็งตรงมาที่ลู่ชวนทันที

"หยุดซะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ"

ลู่ชวนยืดอก เผชิญหน้ากับคันธนูของโจวเฉาหยางตรง ๆ

"มาเลย มาสิ ให้พ่อคนนี้ดูหน่อยว่าไอ้ลูกอกตัญญูอย่างเจ้าจะไม่เกรงใจยังไง!"

ปากหมาถึงขีดสุด บันเทิงใจถึงขีดสุด