ตอนที่ 78 ข้าเป็นปู่ของเจ้าได้ด้วยซ้ำ

"เจ้าเสียยอดฝีมือมือขวาไปถึงสองคน ยังกลืนโทสะนี้ลงคอได้อีกรึ" โจวอวี้เลิกคิ้ว มองไปยังเถ้าแก่เนี้ยผู้มีเสน่ห์เย้ายวน

"แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ" เถ้าแก่เนี้ยเท้าคางอย่างเกียจคร้านเล็กน้อย เหม่อมองเปลวไฟบนกำแพงอย่างใจลอย

"นี่ไม่สมกับเป็นสไตล์ของโรงเตี๊ยมชิวหงของเจ้าเลยสักนิด!" โจวอวี้ส่ายหน้า ยังไม่ยอมถอดใจ

เถ้าแก่เนี้ยยกมุมปากขึ้นอย่างเย็นชา "เจ้าอยากตายข้าไม่ห้ามหรอกนะ แต่ถ้าเจ้าคิดจะลากข้าไปด้วย ก็อย่าหาว่าข้าไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าก่อนก็แล้วกัน"

"อย่าเพิ่งโมโหสิ ข้าแค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง!" โจวอวี้รีบโบกมือ "พวกเราเปลี่ยนเรื่องคุยกันหน่อยเป็นไง"

"เจ้าอยากจะพูดเรื่องอาศรมเต๋าของมหาจักรพรรดิล่ะสิ" เถ้าแก่เนี้ยส่ายหน้า

"เตือนเจ้าไว้สักคำ อย่าได้เข้าไปเอี่ยวเลย ไม่รู้ว่ามีพวกภูตผีปีศาจกี่มากน้อยที่เฝ้ารอวันนี้ อาศรมเต๋าอาจไม่ใช่อาศรมเต๋า แต่ที่แน่ๆ มันต้องกลายเป็นลานประหัตประหารของเหล่าอสูรชูราอย่างแน่นอน"

"เหตุผลมันก็ใช่ แต่เจ้าจะตัดใจได้ลงคอรึ" โจวอวี้ถอนหายใจ "เจ้าติดอยู่ที่ขั้นดับสูญมาเป็นหมื่นปีแล้วไม่ใช่รึไง ไม่อยากลองเสี่ยงดูสักครั้งบ้างเหรอ"

"แล้วเจ้าล่ะ" เถ้าแก่เนี้ยแค่นหัวเราะ "เจ้าอ่านตำราจนกลายเป็นปราชญ์ขงจื๊อ ไม่อยากจะก้าวไปข้างหน้าอีกขั้นเพื่อผสานเต๋าบรรลุเป็นมหาจักรพรรดิบ้างหรือไร"

ทั้งสองคนพูดถึงตรงนี้ก็เงียบเสียงลง

ต่างฝ่ายต่างเข้าใจความคิดของกันและกันดี พวกเขาเฝ้ารอโอกาสนี้มาเนิ่นนานหลายปี ไม่มีทางยอมปล่อยมือไปอย่างแน่นอน

......

เมืองต้าตู นครหลวงแห่งราชวงศ์ต้าเว่ย

ความเจริญรุ่งเรืองย่อมไม่ต้องเอ่ยถึง

ลู่ชวนไม่ได้ตามเฉาอวิ๋นหลานเข้าวังไป แต่กลับเลือกร้านอาหารเล็กๆ สักแห่ง นั่งกินข้าวพลางรอให้เฉาอวิ๋นหลานส่งคนเอาของมาให้

ส่วนชะตากรรมหลังจากนี้ของเฉาอวิ๋นหลานจะเป็นอย่างไร ลู่ชวนไม่มีอารมณ์จะไปใส่ใจนักหรอก

ทว่า รอจนกระทั่งฟ้ามืดค่ำ ลู่ชวนก็ยังไม่ได้ของที่ว่าเสียที

อันที่จริงไม่ต้องเดาก็รู้ ยัยหนูเฉาอวิ๋นหลานนั่นต้องเกิดเรื่องขึ้นอีกแน่ๆ

ลู่ชวนหงุดหงิดหัวเสียเป็นอย่างมาก จึงพุ่งตรงจากถนนเสวียนอู่มุ่งหน้าสู่พระราชวังทันที

"ข้างหน้าเป็นเขตหวงห้าม ผู้บุกรุกมีโทษประหารสถานเดียว!" ทหารยามหน้าประตูพระราชวังขวางลู่ชวนเอาไว้

ผลลัพธ์คือถูกลู่ชวนตบกบาลสั่งสอนไปสองฉาดใหญ่จนตัวลอยกระเด็นออกไป

คราวนี้เรื่องใหญ่เลยทีเดียว

ราชวงศ์ต้าเว่ยในฐานะราชวงศ์ระดับแถวหน้าของทวีปเทียนฮวาง สืบทอดมาหลายแสนปี ไม่เคยมีเหตุการณ์คนถ่อยบุกอาละวาดวังหลวงเช่นนี้มาก่อน

ราชสำนักสั่นสะเทือน กองทหารองครักษ์หลวงและยอดฝีมือคุ้มกันวังหลวงจำนวนมากถูกระดมกำลังมาล้อมสกัดลู่ชวนไว้ที่หน้าตำหนักจินหลวน

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันใด ศึกใหญ่พร้อมจะปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ

"น้องชาย ฝีมือไม่เลวเลยนี่" ขันทีชราในชุดคลุมลายงูเหลือมก้าวขึ้นมาอยู่หน้าสุด

"น้องชาย ท่านคงเป็นยอดฝีมือที่องค์หญิงใหญ่เอ่ยถึงสินะ..."

น้ำเสียงแปร่งหูชวนขนลุกนี้ทำเอาลู่ชวนขนลุกซู่ไปทั้งตัว จึงโบกมือตัดบทขันทีผู้นั้นทันควัน

"ไอ้เฒ่าครึ่งหญิงครึ่งชาย ข้าไม่มีเวลามาพล่ามกับแกหรอกนะ ไปบอกให้เฉาอวิ๋นหลานเอาของออกมาส่งให้ข้าเดี๋ยวนี้ บิดายังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยโว้ย!"

หนังตาของขันทีชรากระตุกยิกๆ ในฐานะหัวหน้าขันทีสำนักพิธีการแห่งราชวงศ์ต้าเว่ย เคยต้องมาทนฟังวาจาต่ำช้าหยาบคายพรรค์นี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ทว่ายิ่งแก่ก็ยิ่งเจ้าเล่ห์ แม้ในใจขันทีผู้นี้จะเดือดดาลถึงขีดสุด แต่บนใบหน้าก็ยังคงปั้นรอยยิ้มประจบประแจงเอาไว้ได้

"น้องชายวางใจเถอะ ท่านช่วยชีวิตองค์หญิงใหญ่เอาไว้ นับเป็นความดีความชอบใหญ่หลวงเทียมฟ้า ไม่ว่าท่านจะเรียกร้องสิ่งใด ย่อมได้รับการตอบสนองอย่างแน่นอน"

"หา?" ลู่ชวนกลอกตาบน "ข้ารอมาทั้งบ่ายแล้ว ของอยู่ไหนล่ะ"

ขันทีเฒ่าหนังตากระตุกยิก ไม่เคยพบเคยเห็นใครโอหังบังอาจขนาดนี้มาก่อน

"น้องชายอย่าเพิ่งใจร้อน ตอนนี้ทางฝั่งองค์หญิงใหญ่กำลังติดปัญหาอยู่นิดหน่อย ขอเพียงสะสางเสร็จสิ้น จะต้องประคองของส่งมอบให้ท่านด้วยสองมืออย่างแน่นอน"

"สะสางบ้านป้าแกสิ สะสาง! ทำงานให้มันมีประสิทธิภาพหน่อยไม่ได้รึไง" ลู่ชวนแค่นหัวเราะเยาะ

"ไอ้ลูกหมา มารดาเจ้าไม่เคยสั่งสอนรึไงว่าพูดจากับคนอื่นต้องมีมารยาท!" ขันทีเฒ่าทนไม่ไหวอีกต่อไป โมโหจนเสียงแหลมสูงเหมือนเป็ดโดนบีบคอร้องก้าบๆ ออกมา

"คิดจะมาวางก้ามใส่บิดาใช่ไหม" ลู่ชวนกระทืบเท้าลงไปอย่างแรง ลานกว้างขนาดมหึมาพลันพังทลายยุบยวบลงไปทันตา

"ไอ้ลูกเต่า สาระแนกล้ามาก่อเรื่องที่นี่ เจ้าเป็นคนแรกเลยนะ!" ขันทีเฒ่าโกรธจัดจนหัวเราะร่า

"บิดาเป็นปู่แกได้สบายๆ โว้ย แม่งเอ๊ย ลูกเต่าคำนั้นลูกเต่าคำนี้อยู่ได้..."

ลู่ชวนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ปรากฏตัวตรงหน้าขันทีเฒ่าทันที พร้อมกับฟาดฝ่ามือเข้าใส่หน้ามันเต็มแรง

อันที่จริงฝีมือของขันทีเฒ่ามิได้อ่อนด้อย อย่างน้อยก็อยู่ระดับเก้า ทว่าน่าเสียดายที่ต้องมาเจอกับตัวประหลาดอย่างลู่ชวน

จึงถูกตบหน้าฉาดเดียวจนร่างลอยละลิ่วปลิวออกไป

"เฉาอวิ๋นหลาน ไสหัวออกมาหาบิดาเดี๋ยวนี้!" ลู่ชวนตวาดลั่น คลื่นพลังพวยพุ่งม้วนตลบ ซัดเอาเหล่าทหารโดยรอบกระเด็นกระดอนไปหมดสิ้น

เสียงของลู่ชวนดังก้องกังวานไปทั่วทั้งพระราชวังอันกว้างใหญ่

เฉาอวิ๋นหลานซึ่งอยู่ในเรือนพักอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง เมื่อได้ยินเสียงนี้ก็ลุกพรวดขึ้นด้วยความตื่นตระหนก

มิใช่ว่านางไม่อยากรักษาสัญญา แต่เป็นเพราะจนปัญญาจริง ๆ

ทันทีที่กลับมาถึงพระราชวัง เฉาอวิ๋นหลานก็ถูกกักบริเวณ กระทั่งตอนนี้ยังไม่ได้เข้าเฝ้าจักรพรรดิเลยด้วยซ้ำ

เดิมทีนางคิดจะวานคนไปส่งข่าวให้ลู่ชวน ทว่าคนข้างกายกลับถูกสับเปลี่ยนยกชุด

ด้วยเหตุนี้จึงไม่อาจแจ้งลู่ชวนได้ทันท่วงที จนเกิดสถานการณ์อย่างในตอนนี้ขึ้น

……

ภายในห้องทรงพระอักษร เฉาเซวียนผู้เป็นโอรสสวรรค์แห่งราชวงศ์ปัจจุบัน กำลังใคร่ครวญถึงเรื่องจักรพรรดิองค์ต่อไป

เฉาเซวียนครองราชย์มาสี่ร้อยเก้าสิบแปดปีแล้ว

ตามกฎมณเฑียรบาลแต่โบราณ จักรพรรดิแต่ละองค์ของต้าเว่ยจะครองราชย์ได้ไม่เกินห้าร้อยปี

ไม่ว่าจะเปี่ยมด้วยพระปรีชาสามารถล้ำเลิศเพียงใด ก็ไม่อาจละเมิดกฎข้อนี้ได้

เล่าลือกันว่า นี่คือคำทำนายเตือนสติที่ยอดคนท่านหนึ่งทิ้งไว้ให้จักรพรรดิปฐมกษัตริย์แห่งต้าเว่ย ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับชะตาบ้านเมือง

หลังจากจักรพรรดิแต่ละองค์สละราชสมบัติแล้ว หากไม่เข้าไปบำเพ็ญเพียรในเจดีย์ทงเทียน ก็ต้องละวางความผูกพันทางโลกทั้งหมดแล้วออกท่องไปทั่วยุทธภพ

ทว่าจักรพรรดิส่วนใหญ่เมื่อสละราชย์แล้ว ล้วนเลือกที่จะเข้าไปบำเพ็ญเพียรในเจดีย์ทงเทียน

เพราะทรัพยากรทั่วทั้งต้าเว่ยเรียกได้ว่าใช้ไม่มีวันหมด ย่อมสามารถเกื้อหนุนหล่อเลี้ยงเจดีย์ทงเทียนได้เป็นอย่างดี

คนทั่วหล้าต่างรู้ดีว่า สาเหตุที่ต้าเว่ยสามารถยืนหยัดอย่างมั่นคงบนทวีปเทียนฮวางมานานนับแสนปีโดยไม่ล่มสลาย มีที่พึ่งพิงเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือบรรดาอดีตจักรพรรดิในเจดีย์ทงเทียน

อดีตจักรพรรดิเหล่านี้ได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยทรัพยากรของทั้งต้าเว่ย กระทั่งเคยมีตัวประหลาดระดับครึ่งก้าวสู่ขั้นจักรพรรดิปรากฏขึ้นมาแล้วด้วยซ้ำ

เฉาเซวียนเหลือเวลาอีกเพียงสองปีก็จะต้องเข้าสู่เจดีย์ทงเทียน เมื่อถึงเวลานี้ แท้จริงแล้วเขาควรเริ่มส่งมอบอำนาจได้แล้ว

ทว่าหลายพันปีมานี้ สายเลือดตระกูลเฉากลับลดน้อยถอยลงไปทีละรุ่น แทบไม่มีทารกเกิดใหม่เลย

พอมาถึงรุ่นของเฉาเซวียน แม้จะรับสนมชายามามากมาย ทว่ากลับมีทายาทเพียงสามคนเท่านั้น

คนหนึ่งคือเฉาหยาง คนหนึ่งคือเฉาอวิ๋นหลาน และยังมีเด็กชายที่เพิ่งลืมตาดูโลกเมื่อปีก่อนอีกหนึ่งคน

อันที่จริงเคยมีคนทำนายดวงชะตาบ้านเมืองของต้าเว่ยไว้ ว่าได้มาถึงช่วงที่รุ่งเรืองถึงขีดสุดและกำลังจะเสื่อมถอยแล้ว ทว่าคนตระกูลเฉาทั้งเด็กและผู้ใหญ่ย่อมไม่คิดเช่นนั้น

เฉาเซวียนปวดเศียรเวียนเกล้ายิ่งนัก เฉาหยางตายอยู่ที่ตำบลไป๋เสีย สำหรับบุตรชายคนนี้ แต่เดิมเขาก็มิได้คาดหวังอะไรมากอยู่แล้ว ตายไปก็ช่างเถิด

ทว่าเฉาอวิ๋นหลานที่เคยฝากความหวังไว้อย่างสูง ตอนนี้กลับเกิดปัญหาใหญ่ขึ้น

เขาให้คนมาตรวจดูแล้ว ด้วยคุณลักษณะของหงส์เพลิงอมตะ เฉาอวิ๋นหลานจะมีอายุขัยเหลืออยู่อย่างมากที่สุดเพียงไม่กี่ปี จากนั้นจะเข้าสู่การนิพพานจุติใหม่

นี่คือการประเมินในแง่ดีที่สุด โดยมีเงื่อนไขว่าต้องใช้สมุนไพรและของวิเศษฟ้าดินจำนวนมหาศาลเพื่อยื้อชีวิตของเฉาอวิ๋นหลานไว้

ซึ่งยาสมุนไพรวิเศษหลายชนิดที่จำเป็นต้องใช้นั้น ล้วนมีมูลค่ามหาศาลประเมินค่ามิได้

ยิ่งไปกว่านั้น คำว่านิพพานจุติใหม่ของเฉาอวิ๋นหลาน หากพูดให้ฟังดูดีก็คือนิพพานจุติใหม่ แต่ถ้าพูดให้ตรงไปตรงมา มันก็คือการตกสู่ห้วงนิทราอันไร้กำหนดสิ้นสุด

เฉาอวิ๋นหลานจึงถูกตัดออกจากใจของเฉาเซวียนไปแล้ว

และนี่ก็คือเหตุผลว่าไฉนเขาจึงต้องกักบริเวณเฉาอวิ๋นหลาน

ความตายของเฉาอวิ๋นหลานเป็นสิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ไม่อาจสูญเสียสมุนไพรและของวิเศษฟ้าดินจำนวนมหาศาลไปกับนางได้อีก

แน่นอนว่ายังมีอีกเหตุผลสำคัญประการหนึ่ง นั่นคือเขาต้องการดึงอำนาจที่เคยกระจายไปให้เฉาอวิ๋นหลานกลับคืนมาทั้งหมด