ตอนที่ 77 เดี๋ยวเชือดให้ตาย ไอ้เศษสวะ

เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของเด็กชายตัวน้อย เปรียบประดุจเข็มแหลมคมทิ่มแทงเข้าไปในหัวของลู่ชวน

ลู่ชวนเคาะหน้าผากตัวเองเบา ๆ "อ๊าก ปวดหัวชะมัด!"

ลู่ชวนมีอาการคลุ้มคลั่งรุนแรง ซึ่งเป็นอาการผิดปกติทางจิตขั้นรุนแรงอย่างเห็นได้ชัด

ทว่าตั้งแต่มายังโลกใบนี้ อาการดังกล่าวก็ทุเลาลงไปมาก ต่อให้กำเริบขึ้นมาก็ไม่หนักหนานัก

แต่โคมแดงเมื่อครู่ ดันจำลองภาพความผูกพันที่ฝังลึกที่สุดในใจของลู่ชวนออกมาเป็นรูปธรรม จึงกระตุ้นให้อาการประสาทของเขาพลอยกำเริบหนักขึ้นไปอีก

"สลาย!" ลู่ชวนโบกมือเบา ๆ ดวงจันทร์สีทมิฬบนท้องฟ้าก็พลันสลายตัวหายไปในพริบตา

ผู้คนบนแผ่นดินนี้คงไม่มีทางรู้เลยว่า เพราะเสียงร่ำไห้ของเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่ง จึงช่วยให้พวกตนที่กำลังนอนหลับใหล รอดพ้นจากมหาภัยพิบัติล้างโลกมาได้อย่างหวุดหวิด

เมื่อรอดตายมาได้ โคมแดงก็รู้ดีว่าไม่อาจต่อกรกับเด็กหนุ่มตรงหน้า จึงเตรียมจะเผ่นหนีทันที

ทว่ามันคิดง่ายไป ลู่ชวนเป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้นเอาเรื่องเสียด้วย

โคมแดงเพิ่งจะขยับตัว ลู่ชวนก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้ามันแล้ว

เมื่อรู้ว่าหนีไม่พ้น โคมแดงจึงคิดจะสู้หลังชนฝา คลื่นพลังทางจิตวิญญาณอันพิศวงสายหนึ่งแผ่ซ่านออกมาจากร่างของมัน

ลู่ชวนโดนไปแล้วรอบหนึ่ง มีหรือจะยอมสะดุดล้มซ้ำสองตรงที่เดิม

ลู่ชวนพุ่งคว้าโคมแดงด้วยความเร็วประหนึ่งเคลื่อนย้ายพริบตา ก่อนจะบีบตรึงมันไว้ในอุ้งมือแน่น

"ไอ้บัดซบ ชอบลอบกัดนักใช่ไหม!"

ลู่ชวนรวมพลังทั่วร่างไว้ที่มือ แล้วฉีกกระชากโคมแดงออกเป็นสองท่อนทันที

"อย่าเพิ่งฆ่า อย่าเพิ่งฆ่า! นั่นของดีนะ เหลือไว้ให้ข้า เหลือไว้ให้ข้า เดี๋ยวข้าหลอมเป็นสมบัติวิเศษให้!"

อาฝูรีบพุ่งพรวดเข้ามา หมายจะห้ามลู่ชวน

ทว่าหากมันห้ามได้ ลู่ชวนก็คงไม่ใช่ลู่ชวนแล้ว

ลู่ชวนไม่สนใจอาฝู หลังจากฉีกโคมจนขาดวิ่น เขาก็ใช้ปราณกระบี่บดขยี้มันจนแหลกเป็นผุยผง

"สิ้นเปลืองแท้ ๆ! เปล่าประโยชน์ชะมัด!" เมื่อเห็นเศษซากปลิวว่อนเต็มฟ้า อาฝูก็ส่ายหัวดิกด้วยความเสียดายและโมโห

"นี่มันสิ่งไม่มีชีวิตที่บำเพ็ญจนกลายเป็นปีศาจซึ่งหาได้ยากมากเชียวนะ ไม่รู้ว่ามีชีวิตอยู่มากี่ปีแล้ว แถมดูจากพลังก็น่าจะเป็นสายจิตวิญญาณ สภาพจิตใจเจ้าไม่ค่อยจะปกติแท้ ๆ หากนำไปหลอมกลั่น ไม่แน่อาจช่วยรักษาโลกจิตวิญญาณของเจ้าให้คงที่ได้แท้ ๆ"

"มึงพูดเชี่ยอะไรนะ? มึงหาว่ากูเป็นบ้าเหรอ?"

เพลิงโทสะของลู่ชวนพลันปะทุขึ้นมา ความชั่วร้ายแล่นเข้าครอบงำ เขาจึงเตะหัวสุนัขของอาฝูจนระเบิดกระจุยไปในทีเดียว

……

ลู่ชวนมองซากปรักหักพังของโรงเตี๊ยม แล้วค่อย ๆ ก้าวเดินตรงไปยังเด็กชายตัวน้อยที่กำลังร่ำไห้อย่างน่าเวทนา

เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองลู่ชวน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "พี่ชาย ท่านเห็นท่านพ่อของข้าไหม"

ลู่ชวนส่ายหน้าพลางลูบศีรษะเด็กชายเบา ๆ ดูจากสภาพแล้ว คนในโรงเตี๊ยมทั้งหมดคงตายกันหมดสิ้น

เทวดาสู้กัน คนธรรมดาก็พลอยรับเคราะห์

ไม่รู้เพราะสาเหตุใด จู่ ๆ ดวงตาของลู่ชวนก็เริ่มเจ็บแปลบขึ้นมา

เขาไม่ได้สังเกตเลยว่า บัดนี้ดวงตาของตนเริ่มเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นแล้ว

ม่านตาสีดำค่อย ๆ ซีดจางลง จนเปลี่ยนกลายเป็นสีขาว

อาฝูที่เพิ่งฟื้นฟูสภาพกลับมาได้ พอเห็นสภาพของลู่ชวน ดวงตาเปี่ยมปัญญาคู่นั้นก็เบิกโพลงด้วยความตื่นเต้น

ทว่าไม่นานอาฝูก็ต้องผิดหวัง เพราะม่านตาคู่นั้นกลับคืนสู่สภาพปกติอย่างรวดเร็ว

"ไอ้เด็กเวร ทำไมไม่ร้องไห้ให้มันน่าเวทนากว่านี้อีกหน่อยวะ"

……

"คุณชาย..."

ยามนี้เสียงหวีดร้องของเฉาอวิ๋นหลานได้ดึงสติของลู่ชวนให้ตื่นขึ้น

เขาหันมองไปยังทิศทางของเสียง กองทหารม้ากลุ่มหนึ่งกำลังยาตราทัพเข้ามาในตำบลอย่างเกรียงไกร เฉาอวิ๋นหลานตกไปอยู่ในมือของเด็กหนุ่มชุดคลุมลายมังกรก่อนหน้านี้เสียแล้ว

ตอนที่ลู่ชวนลงมือเมื่อครู่ ได้ทำลายโรงเตี๊ยมพังพินาศไปทั้งหลัง

เฉาอวิ๋นหลานไม่อยากสร้างภาระให้ลู่ชวน และเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองโดนเศษซากปลิวมาทับตาย จึงวิ่งหนีไปค่อนข้างไกล

เฉาอวิ๋นหลานระมัดระวังตัวมากแล้ว ทว่านางที่มีพลังเพียงระดับหนึ่ง ช่างอ่อนแอเกินไปจริง ๆ

ลู่ชวนอุ้มเด็กชายที่ร้องไห้จนแทบหมดสติขึ้นมา ก้าวเท้าเพียงก้าวเดียว ก็มาโผล่ตรงหน้าเด็กหนุ่มชุดคลุมลายมังกรในพริบตา

"เจ้าอย่าเข้ามานะ ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่านาง!" คนในชุดคลุมลายมังกรข่มขู่ด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน

ดวงจันทร์สีทมิฬที่เกือบจะร่วงหล่นลงมาเมื่อครู่ สร้างความสะเทือนขวัญอย่างรุนแรงให้แก่จิตใจของเขา

แต่เขาก็ยังคงใจกล้าไม่กลัวตาย นำกำลังบุกเข้ามาในตำบลไป๋เสีย

เพราะเขารู้ดีว่า หากวันนี้เฉาอวิ๋นหลานไม่ตาย คนที่จะต้องตายก็คือตัวเขาเอง

ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องตาย แล้วทำไมไม่ลองเดิมพันดูสักตั้งล่ะ

กริชสีน้ำเงินเล่มหนึ่งจ่ออยู่ที่ลำคอของเฉาอวิ๋นหลาน

เมื่อมองไปยังลู่ชวนที่สีหน้าไร้อารมณ์อยู่เบื้องหน้า มืออันสั่นเทาของเด็กหนุ่มชุดคลุมลายมังกรก็เริ่มคุมไม่อยู่ จนกรีดผ่านผิวขาวผ่องของเฉาอวิ๋นหลาน

โลหิตร้อนผ่าวไหลรินตามแนวกริชลงมาเปรอะเปื้อนมือของเด็กหนุ่มชุดคลุมลายมังกร

"เจ้าเป็นใคร เจ้าเป็นใครกันแน่ ทำไมต้องมาทำลายแผนการของข้าด้วย"

เด็กหนุ่มชุดคลุมลายมังกรแทบจะแผดเสียงคำรามออกมา

แผนการทุกอย่างสมบูรณ์แบบถึงเพียงนี้ เฉาอวิ๋นหลานควรจะต้องตายไปตั้งแต่ที่ท่าเรือแล้ว

ทว่าจู่ ๆ กลับมีตัวยุ่งโผล่พรวดพราดขึ้นมากลางคัน ทำเอาทุกอย่างพังพินาศไปหมด

"ข้าเป็นบรรพบุรุษมึงไง ไอ้สวะ!" ลู่ชวนโกรธจนหัวเราะร่าออกมา

"ปัง!"

ร่างของลู่ชวนระเบิดพุ่งออกไป ทิ้งรอยเงาติดตาไว้เป็นสาย

ทหารม้านับหมื่นนายไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบสนอง กริชของเด็กหนุ่มชุดคลุมลายมังกรก็ยังไม่ทันได้กรีดลึกลงไป

"กร๊อบ!"

เสียงหักสะบั้นดังกึกก้อง ลู่ชวนหักคอเด็กหนุ่มชุดคลุมลายมังกรจนขาดใจตาย

กริชสีน้ำเงินร่วงหล่นลงพื้น รูม่านตาของเด็กหนุ่มชุดคลุมลายมังกรเริ่มแตกกระจาย

ในแววตาที่ตื่นตระหนกหวาดผวานั้น เต็มไปด้วยความไม่ยินยอมและไม่อยากจะเชื่อ

บางทีเขาคงไม่เคยคิดมาก่อนว่า ลู่ชวนจะกล้าลงมือฆ่ารัชทายาทแห่งราชวงศ์ต้าเว่ยอย่างเขาตรง ๆ ตั้งแต่แรกพบแบบนี้

บรรดาทหารม้าโดยรอบเริ่มได้สติจากการตายของเด็กหนุ่มชุดคลุมลายมังกร ต่างขยับเขยื้อนฮึดฮัดเตรียมจะเปิดฉากบุกจู่โจม

เฉาอวิ๋นหลานก้มเก็บกริชสีน้ำเงินเล่มนั้นขึ้นมา แล้วคารวะให้ลู่ชวน "คุณชาย ให้ข้าจัดการเองเถิด"

ลู่ชวนพยักหน้า ส่งเด็กชายตัวน้อยในอ้อมแขนให้เฉาอวิ๋นหลาน

"พ่อของเด็กน่าจะไม่รอดแล้ว เขาเป็นราษฎรของเจ้า ดูแลให้ดีด้วยล่ะ"

เฉาอวิ๋นหลานรับเด็กชายตัวน้อยมา โอบกอดเขาไว้ในอ้อมอกด้วยความเวทนาสงสาร

บ้านเมืองรุ่งเรือง ราษฎรทุกข์ยาก บ้านเมืองล่มจม ราษฎรก็ยังทุกข์ยาก

การที่ผู้บำเพ็ญเพิกเฉยต่อชีวิตของชาวบ้านตาดำ ๆ กลายเป็นเรื่องชินชาไปนานแล้ว

"ยังมีโอกาสอยู่!" แววตาของเฉาอวิ๋นหลานแน่วแน่ขึ้นมา

ขอเพียงตนเองยังมีชีวิตอยู่ จะวันเดียวหรือปีเดียวก็ตาม ขอแค่ได้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดนั่น ก็ย่อมมีโอกาสเปลี่ยนแปลงเรื่องพวกนี้ และคืนความสงบสุขให้แก่ราษฎรแห่งราชวงศ์ต้าเว่ย

ลู่ชวนไม่รู้ว่าเฉาอวิ๋นหลานพูดอะไรกับทหารม้ากองนี้บ้าง

รู้เพียงว่าบนเส้นทางกลับสู่เมืองต้าตู ทหารม้ากองนี้ได้กลายมาเป็นองครักษ์ขององค์หญิงใหญ่ผู้นี้ไปแล้ว

……

หลังจากที่พวกลู่ชวนออกเดินทางไป ตำบลไป๋เสียก็มีร้านเหล้าแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ร้านเหล้าเล็ก ๆ แห่งนี้ไม่มีชื่อ ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวริมถนนหลวง คอยต้อนรับแขกที่แวะเวียนมาอย่างเงียบเชียบ

ยามที่ราตรีมาเยือน ชายหนุ่มรูปงามผู้มีท่วงท่าสง่างามคนหนึ่งก็ผลักประตูร้านเหล้าเข้ามา

ภายในร้านเหล้าเรียบง่ายยิ่ง มีโต๊ะเล็ก ๆ หนึ่งตัว โต๊ะเคาน์เตอร์หนึ่งตัว ตะเกียงน้ำมันแสงสลัวหนึ่งดวง และเถ้าแก่เนี้ยผู้มีเสน่ห์เย้ายวนอีกหนึ่งคน

เถ้าแก่เนี้ยดูมีอายุราวสามสิบกว่าปี มีความงามอันเจิดจ้าจับตา พอยิ้มแย้มก็เผยให้เห็นลักยิ้มตื้น ๆ สองข้าง

"คุณชายโจว ถึงเวลาต้องจ่ายเงินแล้วนะ" เถ้าแก่เนี้ยรินสุราให้ชายหนุ่มหนึ่งจอก พลางดันจอกสุราไปตรงหน้าเขาพร้อมรอยยิ้ม

ชายผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นโจวอวี้ ราชครูแห่งแคว้นต้าอู๋ ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นหน่อพันธุ์ชั้นเลิศแห่งปัญญาชน

"เงินของพวกเจ้านี่หาช่างง่ายจริง ๆ !" โจวอวี้ยกจอกสุราขึ้นดื่มจนหมดในรวดเดียว จากนั้นก็วางแหวนวงหนึ่งลงตรงหน้าเถ้าแก่เนี้ย

เถ้าแก่เนี้ยโน้มตัวพิงโต๊ะเคาน์เตอร์ หยิบแหวนอันประณีตขึ้นมาพลิกดูเล่น ทรวดทรงชวนมองเผยให้เห็นเด่นชัด

"เรื่องนี้ก็ถือว่าจบลงแค่นี้แล้วกันนะ" เถ้าแก่เนี้ยถอนหายใจออกมาเบา ๆ

"รัชทายาทตายแล้ว เฉาอวิ๋นหลานก็มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ระยะเวลาครองราชย์ของฮ่องเต้ต้าเว่ยก็ใกล้จะหมดลงแล้ว ราชวงศ์ต้าเว่ยจะต้องเกิดความวุ่นวายใหญ่หลวงขึ้นภายในสิบปีนี้อย่างแน่นอน เป้าหมายของเจ้าสำเร็จแล้ว"