ตอนที่ 76 เพลงกระบี่ที่เจ็ด จันทร์ทมิฬ

นักฆ่าหลายคนพุ่งเข้าจู่โจมเฉาอวิ๋นหลานพร้อมกันในเวลานี้

เฉาอวิ๋นหลานที่ขั้นพลังตกฮวบ ย่อมไม่มีทางตอบโต้ได้แม้แต่น้อย

ทำได้เพียงเบิกตามองเหล่านักฆ่าขยับเข้าใกล้ตนเข้ามาเรื่อยๆ นางจึงหลับตาลงอย่างจนปัญญา

"แม่หนู เจ้ามาดิ้นพล่านอะไรตรงนี้กัน?" ลู่ชวนเรอเอิ๊กออกมา

ชั่วขณะถัดมา เฉาอวิ๋นหลานที่สมควรต้องตายกลับหายวับไปกะทันหัน

ตำแหน่งนั้นถูกแทนที่ด้วยลู่ชวน ส่วนตัวนางกลับไปปรากฏตรงจุดที่ลู่ชวนนั่งกินข้าว

แค่วิชาสลับร่างเปลี่ยนตำแหน่งธรรมดาๆ ก็คลี่คลายสถานการณ์จนตรอกถึงตายของเฉาอวิ๋นหลานได้ในพริบตา

ปราณกระบี่สีดำสายหนึ่งตวัดวาดเป็นประกายโค้งครึ่งวงกลม

ประกายโค้งนี้ตัดผ่าอากาศอันบิดเบี้ยว นักฆ่าหลายคนถูกฟันขาดสองท่อนในชั่วพริบตา กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตลบอบอวล

ลู่ชวนก้าวเท้าพุ่งตรงไปยังหน้าประตู ความเร็วสูงส่งจนทิ้งภาพเงาติดตาทอดยาวในอากาศ

ทุกย่างก้าวที่ลู่ชวนเหยียบย่าง จะมีเส้นไหมสีดำสายหนึ่งทะลวงผ่านมิติที่บิดเบี้ยว พวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นโดยรอบ

เส้นไหมสีดำแต่ละเส้นล้วนแทงทะลุร่างของนักฆ่าคนหนึ่ง

วิธีการฆ่าคนอันเรียบง่ายและป่าเถื่อน พอถึงตอนที่ลู่ชวนไปถึงหน้าประตู นอกจากคู่พิลึกพิลั่นคู่นั้นแล้ว นักฆ่าคนอื่นๆ ก็ถูกกวาดล้างจนเหี้ยนเตียน

"อาต้า ระวัง" เจ้าตัวเตี้ยเห็นลู่ชวนไม่ได้รับผลกระทบจากมิติที่บิดเบี้ยว ใบหน้าเหี่ยวย่นแก่ก่อนวัยจึงเปี่ยมไปด้วยความหวาดผวา

ชายร่างยักษ์สูงสามเมตรนามว่าอาต้า แม้ดูโง่งมงุ่มง่าม ทว่ายามลงมือกลับเหี้ยมโหดและว่องไวเป็นอย่างยิ่ง

"ตูม!"

อาต้าซัดหมัดออกมาหนึ่งหมัด ก่อเกิดอานุภาพถล่มฟ้าทลายดิน พุ่งตรงเข้าใส่ศีรษะของลู่ชวน

บนกำปั้นที่ใหญ่กว่าหัวของลู่ชวนเต็มไปด้วยอักขระรูนสีดำแดง อากาศรอบด้านถูกฉุดกระชากจนปรากฏสายธารกฎแห่งมรรคาเป็นสายๆ

ลู่ชวนยื่นนิ้วชี้ข้างหนึ่งออกมาขวางไว้ตรงหน้า

นิ้วนี้ปะทะเข้ากับหมัดของอาต้าอย่างจัง

พร้อมกับเสียงกระแทกทึบหนัก คลื่นกระแทกที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าก็แผ่กระจายออกเป็นระลอกๆ จากจุดปะทะระหว่างนิ้วกับกำปั้น

ชั่วพริบตา โรงเตี๊ยมทั้งหลังก็ถูกแรงอัดซัดจนพังทลาย เศษไม้เศษหินปลิวกระจัดกระจายพุ่งเฉียดฉิวราวกับลูกธนู

"เจ้ารนหาที่ตาย!" เจ้าตัวเตี้ยอ้าปาก

ของเหลวสีเขียวคล้ำสายหนึ่งพุ่งทะลักออกมาจากปาก

กลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งแผ่กระจาย ควันพิษสีเขียวคล้ำลอยกรุ่นออกมาจากของเหลวนั้น กัดกร่อนทุกสิ่งรอบตัวอย่างรวดเร็ว

"ปัง!"

ทว่าชั่วขณะถัดมา ปราณกระบี่สีดำสายหนึ่งก็พุ่งออกจากปลายนิ้วของลู่ชวน ทะลวงผ่านหมัดของอาต้า ก่อนจะพุ่งเฉียงทะลุกะโหลกของเจ้าตัวเตี้ย

เจ้าตัวเตี้ยคาดไม่ถึงเลยว่า ความแข็งแกร่งของร่างกายอาต้าจะต้านทานปราณกระบี่สีดำนี้ไม่อยู่

เขาอ้าปากค้าง ความตื่นตระหนกยังคงค้างอยู่บนใบหน้าที่ตายตาไม่หลับ

"วางใจเถอะ เดี๋ยวพี่น้องเจ้าก็ตามไปอยู่เป็นเพื่อนแล้ว ชาติหน้าก็จำไว้ด้วยล่ะว่าไปสมัครงานที่คณะละครสัตว์เสีย ไม่อย่างนั้นสารรูปแบบนี้คงเสียของแย่"

ลู่ชวนบ่นแซะไปประโยคหนึ่ง ชั่วพริบตาถัดมาแสงสีดำจุดหนึ่งก็กระจายออกจากปลายนิ้ว แตกตัวกลายเป็นปราณกระบี่สายเล็กๆ นับไม่ถ้วน

ร่างของอาต้าพลันถูกหั่นเป็นชิ้นๆ ในพริบตา

เจ้าคู่ประหลาดมลพิษทางสายตาคู่นี้ ในที่สุดก็เดี้ยงสนิทเสียที

แต่ลู่ชวนกลับยังไม่หยุดมือ ถึงขั้นชักกระบี่ตรงเอวออกมา งิ้วฉากเด็ดเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

ด้วยประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของลู่ชวน เขารู้ตั้งนานแล้วว่าไอ้คู่พิลึกนี่เป็นแค่หุ่นเชิด ตัวการใหญ่ที่แท้จริงคือโคมไฟคู่นั้นต่างหาก

พอคู่ประหลาดตายตกไป โคมไฟคู่ที่ดูคล้ายดวงตานั้นก็ลอยขึ้นมาท่ามกลางม่านหมอกโลหิต

คลื่นพลังอันพิกลพิการระลอกแล้วระลอกเล่าแผ่ออกจากตัวโคม โลกทั้งใบเริ่มบิดเบี้ยวผิดเพี้ยนไปอีกครั้ง

ลู่ชวนถูกดึงเข้าไปในห้วงมิติประหลาดแห่งหนึ่ง

"ตึง ตึง ตึง..."

ท่ามกลางราตรีกาลอันมืดมิด สิ่งปลูกสร้างไม่ทราบที่มาจำนวนมหาศาล บ้างก็ผุดขึ้นมาจากใต้ดิน บ้างก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

สิ่งปลูกสร้างเหล่านี้มีทั้งบ้านกระเบื้องผุพัง โซนบ้านพักตากอากาศสุดหรู ตึกระฟ้าสูงตระหง่าน...

ภายใต้แสงไฟนีออนอันเจิดจ้า ราวกับเมืองเล็กๆ จากอีกห้วงมิติเวลาหนึ่งถูกยกมาตั้งไว้ที่นี่

สิ่งปลูกสร้างพวกนี้คล้ายกับสิ่งชั่วร้ายที่ถูกฝังกลบมาเนิ่นนานนับปี ยามปรากฏขึ้นจึงนำพาไอมรณะอันเยียบเย็นมาเป็นจำนวนมาก

เพียงชั่วไม่กี่ลมหายใจ สภาพโดยรอบก็กลายเป็นแดนผีสางอันวังเวง

ลู่ชวนยืนอยู่กลางโลกใบนี้ ชั่วขณะหนึ่งเขาถึงกับเหม่อลอย ความคิดคำนึงนับไม่ถ้วนพรั่งพรูขึ้นมาในใจ

ที่นี่คือที่ไหนกัน?

นี่มัน... บ้านเกิดที่เขาจากมาเนิ่นนานนับปีไม่ใช่หรือไร!

ถนนของบ้านเกิด เรือนชานของบ้านเกิด ทว่ากลับไร้ซึ่งผู้คนในบ้านเกิด

"สารเลว!"

ลู่ชวนพลันเดือดดาลขึ้นมาอย่างกะทันหัน

นี่คือความคะนึงหาบ้านเกิดที่ตัดไม่ขาดที่สุดในหัวใจเขา ทว่ายามนี้กลับถูกโคมไฟคู่นั้นดึงออกมารังสรรค์ให้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นในโลกใบนี้

นี่คือการลบหลู่ที่ไม่อาจอภัยให้ได้

ลู่ชวนไม่ได้มีอารมณ์แปรปรวนรุนแรงขนาดนี้มานานแสนนานแล้ว

"ตึง!"

ลู่ชวนกระทืบเท้าลงไปอย่างหนักหน่วงด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี

โดยมีเท้าขวาเป็นศูนย์กลาง โลกใบนี้พลันเริ่มปริแตกพังทลายด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

โคมแดงคู่นั้นคงคาดไม่ถึงเลยว่า การกระทำของมันได้ไปยั่วโทสะตัวตนระดับใดเข้า

โลกที่ถูกจำลองขึ้นมานี้แตกสลายไปทีละคืบ โลกแห่งความเป็นจริงค่อยๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง

รวมศูนย์ ณ จุดเดียว บรรลุสู่จุดสูงสุด

ลู่ชวนถ่ายเทพลังทั้งหมดลงสู่ปลายกระบี่ยาวสีดำ ก่อนจะฟาดฟันขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างดุดัน

เมฆทมิฬที่ปกคลุมอยู่เหนือศีรษะถูกปราณกระบี่กวาดล้างจนเหี้ยนเตียน

ฝนหยุดตกแล้ว ในห้วงลึกของราตรีกาลถึงกับมองเห็นดวงดาวพร่างพราย

ทว่าเรื่องน่าสะพรึงกลัว เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

"กระบี่ที่เจ็ด จันทร์ทมิฬ"

ลู่ชวนพลิกข้อมือเบาๆ กระบี่สังหารในมือพลันส่งเสียงหวีดหวิวหลุดลอยพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดของท้องนภา

สังหารระเบิดแสงสีดำเจิดจ้าบาดตาอยู่บนฟากฟ้า ปราณกระบี่อันถาโถมดั่งคลื่นยักษ์ม้วนตัวพัวพันกันขึ้นมา

โดยมีสังหารเป็นจุดศูนย์กลาง จันทร์เพ็ญปราณกระบี่สีดำทมิฬดวงหนึ่งพลันก่อตัวขึ้นบนฟากฟ้าอย่างรวดเร็วถึงขีดสุด

"แกบ้าไปแล้วเรอะ อยากจะซัดแผ่นดินนี้ให้จมหายไปเลยหรือไง!"

อาฝูปรากฏตัวขึ้นข้างกายลู่ชวนอย่างกะทันหันพลางร้องตะโกนอย่างร้อนรน

มุมปากของลู่ชวนกระตุกอย่างคนประสาท ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมา

อาฝูรู้สึกหนังศีรษะชาดิก มันรู้ดีว่าลู่ชวนอาการกำเริบอีกแล้ว

"ไอ้ชาติหมา ไอ้สถุล มึงทำเหี้ยอะไรลงไปวะเนี่ย!"

อาฝูโมโหจนเต้นผาง หันไปมองโคมไฟสองดวงที่ลอยอยู่กลางอากาศพลางด่ากราดลั่น

และในยามนี้ โคมไฟที่ดูราวกับดวงตาทั้งสองข้างนั้นกลับเผยความหวาดกลัวที่สลักลึกถึงก้นบึ้งวิญญาณออกมา

"ฆ่าตัวตายไถ่โทษสิวะ! ฆ่าตัวตายไถ่โทษไปเลยสิโว้ย ไอ้เดรัจฉาน มึงอยากให้สรรพชีวิตนับไม่ถ้วนบนแผ่นดินนี้ต้องมาถูกฝังไปพร้อมกับไอ้ปัญญาอ่อนอย่างมึงหรือไง!"

อาฝูแผดเสียงคำราม ทว่าทุกอย่างสายเกินไปเสียแล้ว

"ทุบ!"

ลู่ชวนยื่นมือออกไป ก่อนจะสะบัดมือลงมาทางจันทร์เพ็ญสีดำทมิฬบนฟากฟ้าอย่างดุดัน

เป็นเพียงท่วงท่าโจมตีอันเรียบง่าย ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยแรงกดดันและความสิ้นหวังอันไร้ขอบเขต

จันทร์เพ็ญสีดำทมิฬส่งเสียงหวีดหวิวร่วงหล่นจากฟากฟ้า พุ่งกระแทกเข้าหาผืนพิภพในบัดดล

ผืนแผ่นดินนี้ถูกปกคลุมไปด้วยเงามืดขนาดมหึมา

จันทร์เพ็ญสีดำทมิฬประดุจดาวตกขนาดยักษ์ที่พุ่งชนลงมาอย่างรุนแรง หากมันกระแทกเข้าเต็มเปาจริงๆ ละก็

ก็คงเป็นจริงอย่างที่อาฝูว่า ผืนแผ่นดินนี้จะต้องจมหายไปทั้งแถบเป็นแน่

"สุดหล่อ พ่อรูปหล่อขั้นเทพ หยุดมือเถอะนะ!"

อาฝูร้อนใจจนกระโดดหยองๆ หากมันตกลงมาจริงๆ สรรพชีวิตนับไม่ถ้วนคงต้องดับสูญเป็นเถ้าถ่าน

ซึ่งสำหรับลู่ชวนแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด

ลู่ชวนไม่ได้ใช้วิถีพิสูจน์เต๋าด้วยการเข่นฆ่า บาปกรรมจากการสังหารที่มากเกินไปจะส่งผลกระทบต่อเส้นทางสู่การเป็นมหาจักรพรรดิของเขา

"ฮือ... ท่านพ่อ ท่านพ่ออยู่ที่ไหน?"

ทว่าในยามนั้นเอง เสียงร้องไห้ปานใจจะขาดสายหนึ่งก็ดังขึ้น

เด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งกำลังกอดลูกแมวเอาไว้ ปรากฏตัวขึ้นบนซากปรักหักพังของโรงเตี๊ยม

เด็กชายมองดูซากปรักหักพัง ร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางตามหาคนในครอบครัวของตน

เสียงร้องไห้ปานใจจะขาดนี้ ปลุกให้ลู่ชวนได้สติตื่นขึ้นมาในทันที

ลู่ชวนหันไปมองเด็กชายน้อยที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนซากปรักหักพัง หัวใจอันเย็นชาพลันสั่นไหวขึ้นมาวูบหนึ่ง