ตอนที่ 75 มือสังหารมาเยือนอีกครา

รัตติกาลมืดมิดเข้มข้นดั่งไม่อาจเจือจาง บนถนนทอดยาวอันเงียบสงัด ปรากฏ "โคมไฟ" สีแดงฉานขึ้นสองดวง

โคมไฟคู่นั้นกะพริบเบา ๆ สองครา มวลอากาศพลันถูกพลังประหลาดดึงรั้งจนบิดเบี้ยว

มิติโดยรอบเริ่มกระเพื่อมไหวอย่างไม่สมจริง ราวกับระลอกคลื่นกลางทะเลที่ซัดสาดเป็นระลอกชั้น

ทันใดนั้น พื้นโรงเตี๊ยมก็เริ่มสั่นสะเทือน จากไกลมาใกล้ และทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

นี่คือแรงสั่นสะเทือนเฉพาะตัวที่จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อกองทหารม้าจำนวนมากเคลื่อนพล

แขกเหรื่อทุกคนในโรงเตี๊ยมต่างลุกขึ้นยืนในเวลานี้ พวกเขาหันหน้าไปทางประตู ก่อนจะค้อมกายคารวะ "โคมไฟ" สีแดงฉานคู่นั้นด้วยความเคารพ

"ปัง!"

ประตูโรงเตี๊ยมถูกพลังขุมหนึ่งซัดแตกเป็นเสี่ยง ๆ เศษไม้ปลิวกระจัดกระจายไปทั่ว

คนประหลาดคนหนึ่ง... ไม่สิ น่าจะเป็นสองคน ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าทางเข้าโรงเตี๊ยมที่เปิดกว้าง

ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์สูงถึงสามเมตร ผู้มีมัดกล้ามปูดโปนแข็งแกร่งดั่งหินผายืนขวางอยู่ที่ปากประตู แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ซัดสาด

ท่อนบนของชายร่างยักษ์สวมเอี๊ยมสีแดง ท่อนล่างเป็นกางเกงพองขาสั้นสีแดง บนหัวมัดจุกชี้ฟ้า แก้มทั้งสองข้างทาด้วยเลือดสีแดงสด กำลังแสยะยิ้มกว้างอย่างเริงร่า

เอี๊ยมกับกางเกงไม่พอดีตัวอย่างยิ่ง รัดตึงเปรี๊ยะ สภาพบัดซบพรรค์นี้เมื่อบวกกับรอยยิ้มโง่เง่าไร้เดียงสา ช่างดูเหมือนลูกชายปัญญาอ่อนของเศรษฐีที่ดินไม่มีผิด

บนไหล่ของชายร่างยักษ์ มีเด็กอายุราวเจ็ดแปดขวบนั่งอยู่คนหนึ่ง

จะบอกว่าเป็นเด็กก็พูดได้ไม่เต็มปากนัก เพราะแม้ร่างจะเตี้ยแคระและอายุกระดูกจะอยู่ที่เจ็ดแปดขวบจริง ทว่าผิวหน้ากลับเหี่ยวย่นหย่อนคล้อย

มันเป็นความรู้สึกแก่ก่อนวัยที่พิลึกพิลั่นและชวนอึดอัดขัดตายิ่งนัก

ในมือของชายร่างยักษ์และเด็กคนนั้นต่างถือ "โคมไฟ" คนละดวง โคมไฟดูคล้ายกับลูกตาของสิ่งมีชีวิตบางอย่าง ขณะที่เปล่งแสงสีแดงสลัวก็กะพริบตาเป็นระยะ

"สัตว์ประหลาด! สัตว์ประหลาด..."

เสี่ยวเอ้อร์ตรงหน้าประตูสติแตกในที่สุด ภาพตรงหน้านี้มันคือการทำลายล้างทางประสาทอย่างรุนแรงชัด ๆ

เสี่ยวเอ้อร์ตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น กรีดร้องด้วยความหวาดกลัวพลางคิดจะเผ่นหนีออกจากโรงเตี๊ยม

ทว่าเพิ่งจะวิ่งไปได้เพียงสองก้าว ร่างของเขาก็อันตรธานหายไปในมวลอากาศที่บิดเบี้ยว

"ได้ยินว่าเหล่าชีถูกเด็กหนุ่มคนหนึ่งฆ่าตายงั้นรึ" เวลานี้เด็กแก่แดดหน้าเหี่ยวคนนั้นเอ่ยปากขึ้น ทว่าน้ำเสียงกลับเป็นเสียงของเด็กจริง ๆ

"ฮี่ๆๆ..." เมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าตัวเล็ก เจ้าตัวโตก็หัวเราะโง่ ๆ น้ำลายไหลยืดลงมาจากมุมปาก

ส่วนแขกเหรื่อคนอื่น ๆ พลอยหันขวับไปมองยังจุดที่ลู่ชวนนั่งอยู่ทันทีที่ได้ยินคำพูดของเจ้าตัวเล็ก

"ผู้บำเพ็ญระดับหนึ่ง น่าขำ ช่างน่าขำสิ้นดี!" เจ้าตัวเล็กอดส่ายหัวไม่ได้

"พรวด..."

ตอนนี้ลู่ชวนทนไม่ไหวอีกต่อไป พ่นพรวดออกมาคำโต

นี่มันเชี่ยอะไรวะเนี่ย ตัวตลกคณะละครสัตว์เรอะ!

ทว่านอกจากลู่ชวนแล้ว อีกสองคนกลับมีสีหน้าเคร่งเครียด กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งเขม็ง

ชายฉกรรจ์ร่วมโต๊ะ มือที่ถือจอกเหล้าในยามนี้เริ่มสั่นระริกอย่างควบคุมไม่อยู่

"คนของโรงเตี๊ยมชิวหง" ชายฉกรรจ์พยายามสะกดอารมณ์ให้สงบลง

"กำลังเสริมเรือนพันของพวกเราก็เจอกับไอ้ตัวพรรค์นี้ระหว่างทาง แค่ปะทะหน้ากันแวบเดียวก็พินาศย่อยยับทั้งกองทัพ"

เฉาอวิ๋นหลานฟังอย่างไร้อารมณ์ สองหมัดกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อเพราะออกแรงมากเกินไป

"องค์หญิง ฝีมือของคนผู้นี้พิสดารเกินหยั่งถึง ไม่อาจคาดเดาตามธรรมดาได้ ประเดี๋ยวข้าจะไปถ่วงเวลามันไว้ ท่านกับน้องชายท่านนี้รีบหนีไปก่อนเถิด"

ชายฉกรรจ์กระดกเหล้าอึกสุดท้ายลงคอ ก่อนจะกระแทกกาเหล้าลงบนโต๊ะอย่างแรงแล้วผุดลุกขึ้นพรวด

"ไอ้เศษสวะโรงเตี๊ยมชิวหง ปู่ของพวกแกอยู่นี่!" ในมือชายฉกรรจ์พลันปรากฏมีดดาบทหารสีดำเล่มหนึ่ง เขาก้าวข้ามโต๊ะเหล้ามายืนบังอยู่เบื้องหน้าลู่ชวนกับเฉาอวิ๋นหลาน

กลัวไหม?

แน่นอนว่ากลัว ในโลกนี้ยกเว้นคนบ้าอย่างลู่ชวนที่ไม่กลัวตายแล้ว ก็ไม่มีคนปกติที่ไหนไม่กลัวตายหรอก

ทว่าชายฉกรรจ์ก็ยังคงไม่คิดจะถอยแม้เพียงก้าวเดียว

เขาเป็นองครักษ์คนสนิทของเฉาอวิ๋นหลาน องครักษ์ก็ต้องทำหน้าที่ขององครักษ์ จะไม่มีวันยอมให้นายเหนือหัวต้องตายก่อนตนเด็ดขาด

"อาต้า มันเรียกพวกเราว่าเศษสวะแน่ะ" ใบหน้าของเจ้าตัวเล็กบิดเบี้ยวขึ้นมา

"ฮี่ๆๆ..." เจ้าตัวโตยังคงหัวเราะโง่ ๆ พลางจ้องเขม็งไปที่ลู่ชวนตาไม่กระพริบ

น้ำลายไหลทะลักราวกับเขื่อนแตก ทำท่าเหมือนอยากจะเขมือบลู่ชวนลงท้องไปเสียเดี๋ยวนั้น

"เด็กดี ไม่ต้องรีบ เล่นกับมันสักหน่อยก่อนค่อยว่ากัน" เจ้าตัวเล็กลูบหัวด้านหลังของเจ้าตัวโตเบา ๆ

ส่วนลู่ชวนน่ะหรือ ขี้เกียจแม้แต่จะเหลือบมองพวกมันสักแวบ

เขากำลังโซ้ยข้าวคำสุดท้ายในชามอย่างเอร็ดอร่อย พอกินยังไม่จุใจ ก็เทน้ำแกงในกะละมังลงใส่ชามต่อ

ท่าทางไม่เห็นหัวใครแบบนี้ ต่อให้เป็นคนเดินถนนผ่านมาเห็นก็คงโมโหจนอกแทบระเบิด นับประสาอะไรกับพวกตัวการที่ยืนอยู่ตรงนี้

ชายร่างเตี้ยดีดนิ้วเบาๆ "จัดการเป้าหมายก่อน แล้วค่อยไปเล่นกับมันช้าๆ"

บรรดาลูกค้าในโถงได้รับคำสั่งก็กรูเข้าใส่ พุ่งตรงไปยังเฉาอวิ๋นหลาน

"องค์หญิง รีบหนีไป!" ชายฉกรรจ์กวัดแกว่งดาบศึกสีดำ ชี่จริงทั่วร่างระเบิดทะลักออกมาในเวลานี้

ชายฉกรรจ์ผู้นี้น่าจะอยู่ระดับแปด ฝีมือระดับนี้หากอยู่ในทวีปเทียนหยวน ย่อมเป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับหัวแถวอย่างแน่นอน

ทว่าในทวีปเทียนฮวางที่เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดเกลื่อนกลาด พลังระดับแปดแม้ไม่อาจพูดได้ว่าต่ำต้อย แต่ก็พอให้เอาชีวิตรอดได้เพียงฉิวเฉียดเท่านั้น

ชายฉกรรจ์กวัดแกว่งดาบศึกอย่างดุดันเปิดกว้าง ไร้ซึ่งวิชาเวทฉูดฉาดหวือหวา มีเพียงกระบวนท่าทะลวงศึกที่ตรงไปตรงมา

ชั่วพริบตานั้น ปราณดาบก็ตลบอบอวลไปทั่วทั้งโถง ระเบิดออกอย่างไร้สุ้มเสียง

ที่แปลกประหลาดคือ ด้วยอานุภาพทำลายล้างของปราณดาบจากชายฉกรรจ์ อย่าว่าแต่โรงเตี๊ยมเล็กๆ แห่งนี้เลย แม้แต่ทั้งเมืองก็คาดว่าจะต้องแหลกเป็นผุยผง

ทว่าความเป็นจริงกลับกลายเป็นว่า ไม่เพียงโรงเตี๊ยมจะไร้รอยขีดข่วน

ปราณดาบของชายฉกรรจ์ที่ซัดเข้าใส่อากาศอันบิดเบี้ยวยังคล้ายกับฟาดลงบนปุยฝ้าย นอกจากจะไม่ระเบิดแล้ว แม้แต่เสียงสักนิดก็ยังไม่มี

ทว่าเหล่านักฆ่ากลับเคลื่อนไหวไปมาในอากาศอันพิกลนี้ได้อย่างอิสระ ปราณดาบที่ดูมหาศาลกลับไม่อาจทำร้ายพวกเขาได้แม้แต่น้อย

"อภิญญามิติ ระวังด้วย" เฉาอวิ๋นหลานเอ่ยเตือน

"ฉึก..."

เสียงฉีกขาดดังขึ้น นักฆ่าคนหนึ่งทะลุผ่านอากาศออกมาอย่างพิศวง มาปรากฏตัวเบื้องหน้าชายฉกรรจ์อย่างกะทันหัน

ปฏิกิริยาของชายฉกรรจ์นับว่าไม่ช้า รีบชักดาบกลับมาปัดป้องทันที ทว่าก็ยังคงช้าไปก้าวหนึ่ง

มีดสั้นเล่มหนึ่งกรีดผ่านหน้าท้องของเขา โลหิตสดๆ ย้อมเสื้อผ้าของเขาจนแดงฉานในพริบตา

ชายฉกรรจ์โซเซถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

เฉาอวิ๋นหลานรีบเข้าไปประคองชายฉกรรจ์ไว้ แล้วยัดโอสถหลายเม็ดเข้าปากเขา

เมื่อระงับอาการบาดเจ็บได้ ชายฉกรรจ์ก็เอ่ยด้วยสีหน้าละอายใจ "ผู้น้อยบกพร่องต่อหน้าที่ ไม่อาจปกป้องท่านให้ดีได้"

เฉาอวิ๋นหลานทอดถอนใจอย่างจนปัญญา "ข้าจะกล้าโทษพวกเจ้าได้อย่างไร สวรรค์จะลงทัณฑ์ข้าก็เท่านั้น"

"ปัง!"

ยามนั้น นักฆ่าคนหนึ่งพุ่งประชิดตัวเข้ามา ชายฉกรรจ์ผลักเฉาอวิ๋นหลานออกไป และสกัดมีดสั้นที่พุ่งมาในมุมพิสดารเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด

"ให้ผู้น้อยได้สู้เพื่อท่านเป็นครั้งสุดท้ายเถอะ!"

ชายฉกรรจ์โคจรชี่จริงทั่วร่าง ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว ปล่อยให้นักฆ่าหลายคนพุ่งเข้าใส่ตนเองโดยละทิ้งการป้องกันอย่างสิ้นเชิง

มีดสั้นหลายเล่มแทงทะลุร่างของชายฉกรรจ์แทบจะพร้อมกัน ขณะที่บนร่างของเขา บัดนี้มีไอสีดำพวยพุ่งทะลักออกมา

ไอสีดำม้วนกลืนเอานักฆ่าหลายคนที่อยู่รอบข้างเข้าไป จากนั้นแสงสว่างเจิดจ้าสายหนึ่งก็สว่างวาบขึ้นมา

คลื่นกระแทกที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าลูกหนึ่งพลุ่งพล่านระเบิดขึ้น

ทว่าคลื่นกระแทกเหล่านี้กลับสลายหายไปในอากาศอันบิดเบี้ยวอย่างน่าประหลาด

ชายฉกรรจ์ใช้วิธีระเบิดตัวเองเพื่อหวังจะช่วงชิงประกายแห่งความหวังในการรอดชีวิตให้แก่เฉาอวิ๋นหลาน ทว่าช่องว่างของพลังนั้นห่างชั้นเกินไป จึงทำได้เพียงทิ้งชีวิตไปเปล่าๆ เท่านั้น

"ฮู่ว..."

ยามนี้ลู่ชวนกินอาหารเย็นมื้อนี้เสร็จเสียที

กินอิ่มแล้วก็ไม่มีอะไรทำ ไม่มีอะไรทำ ก็ต้องหาอะไรทำสิ!