ตอนที่ 74 สนทนายามค่ำคืนในโรงเตี๊ยม

พอกินอิ่มแล้ว ลู่ชวนก็ยกม้านั่งตัวเล็กออกมาตัวหนึ่ง นั่งอาบแดดมองดูสาวงามอยู่ตรงประตูอย่างมีความสุขเบิกบานใจ

หน้าตาหล่อเหลาละอ่อนดูเป็นหนุ่มน้อยน่ารักดึงดูดสายตาคนเดินผ่านไปมาให้เหลียวมองไม่หยุด

ทว่าการกระทำของลู่ชวนกลับไม่เข้ากับเบ้าหน้าระดับเทพประทานนั่นเอาเสียเลย

"ไฮ คนสวย มาเล่นกันหน่อยสิจ๊ะ!"

"ประสาท!"

"อะไรนะ ป่วยเหรอ? ถ้างั้นก็ไม่รบกวนเวลาไปรักษาแล้วล่ะนะ! เดินดี ๆ ล่ะแม่คุณ!"

"แกนั่นแหละประสาท!"

"คนสวยอย่ามาพูดซี้ซั้วนะ ระวังฉันจะฟ้องข้อหาหมิ่นประมาท หมิ่นประมาทเชียวนะ!"

"ไฮ คนสวย เงินหล่นน่ะ!"

"แม่งเอ๊ย มองข้างหลังอยากก่อคดี มองข้างหน้าอยากถอยหนีแทบไม่ทัน!"

"เชี่ย ขายาวชะมัด พี่สาวจ๋า ขอดื่มน้ำล้างเท้าพี่หน่อยเถอะ"

ผ่านไปแค่สองชั่วโมงสั้น ๆ ข่าวลือก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งตำบล ว่าโรงเตี๊ยมเยวี่ยไหลมีไอ้หนุ่มลามกโรคจิตคนหนึ่งมาพักอยู่

เวลานี้เฉาอวิ๋นหลานที่อยู่ชั้นบนกลับรู้สึกกระสับกระส่ายนั่งไม่ติด

เมื่อสามวันก่อน ตอนที่ออกจากท่าเรือ นางได้ปล่อยวิหคอมตะของตนให้รีบบินกลับไปส่งข่าวที่เมืองต้าตู

วิหคอมตะคือสัตว์อสูรวิญญาณคู่กำเนิดของเฉาอวิ๋นหลาน ที่ถือกำเนิดขึ้นมาบนโลกนี้พร้อมกับนาง

ในมหาพิภพฮ่าวหราน การถือกำเนิดของบรรดาผู้ถูกเลือกจากสวรรค์มักจะมาพร้อมกับพรที่เบื้องบนประทานให้

และวิหคอมตะก็คือพรที่สวรรค์ประทานให้แก่เฉาอวิ๋นหลาน

หากไม่มีอะไรผิดพลาด ป่านนี้วิหคอมตะก็ควรจะกลับมาแล้ว

ทว่าจนถึงตอนนี้ กลับไร้วี่แววหรือความเคลื่อนไหวใด ๆ แม้แต่น้อย

สาเหตุที่เฉาอวิ๋นหลานเลือกที่จะรั้งอยู่ที่นี่มีเพียงเป้าหมายเดียว นั่นคือใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ

นางฟันธงได้เลยว่าเสด็จพี่คนโง่ของนางจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อขัดขวางไม่ให้นางกลับไปถึงเมืองต้าตู และต้องส่งคนมาดักสังหารนางกลางทางแน่

และตำบลไป๋เสียแห่งนี้ก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

เฉาอวิ๋นหลานรู้สถานการณ์ของตนเองดี นางเหลือเวลาไม่มากแล้ว จำเป็นต้องยอมเสี่ยงเอาชีวิตเข้าแลก

หากมุ่งหน้ากลับเมืองต้าตูโดยตรงเพื่อไปพบเสด็จพ่อแล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมด เกรงว่าผลลัพธ์ก็คงไม่เปลี่ยนไปจากเดิมเท่าใดนัก

เพราะระดับพลังของนางร่วงหล่นลงมาเหลือเพียงขั้นรวมชี่ มิหนำซ้ำยังมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน

เสด็จพ่อไม่มีทางปลดองค์รัชทายาทจนก่อให้เกิดความวุ่นวายโดยไม่จำเป็น เพียงเพื่อคนใกล้ตายอย่างนางคนเดียวแน่

ด้วยเหตุผลสารพัดรวมกัน เฉาอวิ๋นหลานจึงไม่อาจกลับเมืองต้าตู และต้องเดิมพันดูสักตั้งที่นี่

ขอเพียงวิหคอมตะนำจดหมายไปส่งถึงมือได้เร็วที่สุด นางก็จะมีโอกาสพลิกสถานการณ์เผด็จศึกได้

……

ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดสลัวลง แขกที่เข้ามาพักในโรงเตี๊ยมเริ่มมีมากขึ้น

ลู่ชวนส่องสาวจนจุใจแล้ว ก็ถือโอกาสเริ่มกินมื้อค่ำไปด้วย

ผู้คนที่มากินข้าวตรงชั้นหนึ่งเริ่มหนาตาขึ้น ดูจากลักษณะแล้วส่วนใหญ่คงเป็นพวกพ่อค้าเร่

เฉาอวิ๋นหลานเดินลงมาหาลู่ชวนอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้คุยเรื่องธุรกิจ แต่ลงมือกินข้าวด้วยกัน

นางเข้าใจดีว่าการที่วิหคอมตะยังไม่กลับมาจะต้องเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นแน่ ในยามนี้มีเพียงการอยู่ข้างกายลู่ชวนเท่านั้นถึงจะปลอดภัยที่สุด

ทั้งสองคนไม่มีใครคิดจะเปิดปากพูด บรรยากาศจึงค่อนข้างอึดอัดอยู่บ้าง

กระทั่งฟ้ามืดสนิทลง แสงโคมไฟในห้องโถงใหญ่จึงถูกจุดขึ้น

เสี่ยวเอ้อร์รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ว่าทำไมวันนี้แขกที่มานั่งกินข้าวในร้านถึงได้เยอะกว่าปกติขนาดนี้

แขกบางโต๊ะกินอิ่มเสร็จตั้งนานแล้วแท้ ๆ แต่กลับยังไม่ยอมลุกออกไปเสียที

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่ด้านนอกเริ่มมีสายฝนโปรยปรายลงมา ทั่วทั้งตำบลจมดิ่งลงสู่ค่ำคืนอันเงียบสงัดท่ามกลางสายฝนพรำ

แสงเทียนที่ไม่ค่อยสว่างนักสาดกระทบลงบนใบหน้าของเหล่าผู้คนที่นั่งกินอาหารอยู่ในห้องโถง

การชนจอกสุราและเสียงพูดคุยสัพเพเหระแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายประหลาดพิลึก

"บัดซบเอ๊ย สภาพอากาศผีบ้าอะไรวะเนี่ย"

ประตูโรงเตี๊ยมถูกผลักเปิดออก ชายฉกรรจ์หน้าดำร่างสูงแปดฉื่อเดินสบถด่าพลางก้าวเข้ามาด้านใน

"เสี่ยวเอ้อร์ เอาเหล้ามา! ฝนบ้าอะไรไม่รู้ เปียกจนเย็นยะเยือกเข้ากระดูกหมดแล้ว"

เสี่ยวเอ้อร์รีบวิ่งเข้ามา ปั้นหน้ายิ้มประจบพลางเอ่ย "นายท่าน ท่านดูสิ โต๊ะเต็มหมดแล้ว ไม่เช่นนั้น..."

"อะไรกัน แกคิดจะไล่ข้าเหรอวะ?" ชายฉกรรจ์ตวาดเสียงดังปานฟ้าร้อง ตัดบทคำพูดของเสี่ยวเอ้อร์

ชายฉกรรจ์พูดจบก็กวาดสายตามองรอบ ๆ นอกจากโต๊ะของลู่ชวนที่มีกันแค่สองคนแล้ว โต๊ะอื่น ๆ แทบจะนั่งกันเต็มหมด

"ข้านั่งร่วมโต๊ะกับพ่อหนุ่มคนนั้นก็สิ้นเรื่อง!" ชายฉกรรจ์ผลักเสี่ยวเอ้อร์ออกไปทางหนึ่ง แล้วเดินตรงรี่เข้ามาตรงหน้าลู่ชวนทันที

"พ่อหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาไม่เบานี่" ชายฉกรรจ์พอมองเห็นหน้าตาลู่ชวนชัด ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม "น้องชาย นั่งร่วมโต๊ะกันหน่อย ค่าเหล้าของเจ้าข้าจ่ายให้เป็นไง?"

ลู่ชวนหันไปมองเฉาอวิ๋นหลานด้วยรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม ฝีมือการแสดงของไอ้หมอนี่มันช่างห่วยแตกสิ้นดี

ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในร้านจนถึงตอนนี้ ไอ้ทึ่มนี่เหลือบมองเฉาอวิ๋นหลานไปไม่ต่ำกว่าห้ารอบแล้ว ขอแค่มีสมองคิดหน่อยก็เดาออกได้ว่ามันตั้งใจมาหาเฉาอวิ๋นหลานโดยเฉพาะ

บนตัวชายฉกรรจ์ยังมีกลิ่นคาวเลือดติดอยู่

แม้จะพยายามใช้เครื่องหอมกลบเกลื่อนสุดชีวิต แต่ก็ยังไม่อาจสะกดกลิ่นคาวเลือดนั้นไว้ได้

"นั่งตามสบาย!" ลู่ชวนเลื่อนเหล้าที่ดื่มไปครึ่งหนึ่งไปตรงหน้าชายฉกรรจ์

"ขอบใจ!" ชายฉกรรจ์ประสานมือคารวะ ยกกาเหล้าขึ้นกระดกอึกๆ จนเกลี้ยง

หลังจากนั่งลงแล้ว ชายฉกรรจ์ก็หันไปมองเฉาอวิ๋นหลาน

สีหน้าของเฉาอวิ๋นหลานย่ำแย่มาก นางพยักหน้าให้ชายฉกรรจ์เบาๆ

ชายฉกรรจ์ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ขยับเข้าไปใกล้เฉาอวิ๋นหลานแล้วกระซิบเสียงเบา "องค์หญิง จดหมายของท่านส่งถึงเมืองต้าตูแล้วขอรับ ทว่าฝ่าบาทกลับไม่มีท่าทีอะไรมากนัก"

"พวกเราจึงทำได้เพียงตัดสินใจโดยพลการ นำกำลังคนรุดมาช่วยท่าน แต่ระหว่างทางกลับถูกลอบดักสังหาร มีเพียงข้าคนเดียวที่หนีรอดมาได้ขอรับ"

เฉาอวิ๋นหลานเข้าใจดีว่าการเดิมพันครั้งใหญ่นี้ ในที่สุดนางก็ยังเดินหมากพลาดไปก้าวหนึ่ง

"ในจดหมายข้ามิได้เอ่ยถึงเคราะห์กรรมที่ตนเองเผชิญอยู่ ไฉนเสด็จพ่อถึงไม่สนใจไต่ถามกันบ้าง?" เฉาอวิ๋นหลานยังไม่ยอมถอดใจ

ชายฉกรรจ์ถอนหายใจอย่างจนปัญญา "มีจดหมายฉบับหนึ่งเข้าถึงเมืองต้าตูก่อนนกอมตะของท่านขอรับ"

เฉาอวิ๋นหลานพยักหน้า ดูท่าอีกฝ่ายจะลงมือเร็วกว่านางไปก้าวหนึ่ง ส่งสถานการณ์ของนางไปถึงมือเสด็จพ่อก่อนแล้ว

เดิมทีเฉาอวิ๋นหลานคิดจะอาศัยความได้เปรียบด้านเวลาของข้อมูล

ส่งเรื่องที่องค์รัชทายาทสมคบคิดกับแคว้นต้าอู๋จ้างวานฆ่าไปถึงมือฮ่องเต้ ก่อนที่สถานการณ์ของตนจะถูกส่งกลับไปถึงเมืองต้าตู

ขอเพียงข้อมูลนี้ส่งกลับไปได้ก่อน ด้วยน้ำหนักและฐานะของนาง ฮ่องเต้จะต้องส่งกองทัพใหญ่มาช่วยเหลือนางอย่างแน่นอน

ทว่าสถานการณ์ของนางกลับถูกส่งกลับไปถึงเมืองต้าตูก่อน เรื่องนี้จึงไม่มีหนทางให้กอบกู้ได้อีก

อันที่จริงหากลู่ชวนยอมช่วย เรื่องนี้คงคลี่คลายได้โดยง่าย

เพราะด้วยความเร็วของลู่ชวน ย่อมสามารถส่งข่าวสารกลับไปได้ในทันทีอย่างแน่นอน

เพียงแต่โลกนี้ไม่มีคำว่าถ้า คลาดเคลื่อนเพียงเส้นยาแดง ผิดพลาดไกลนับพันลี้

"องค์หญิง ที่นี่ไม่ควรอยู่นานขอรับ" ชายฉกรรจ์กวาดตามองลูกค้าในห้องโถงแล้วส่ายหน้าเบาๆ

เฉาอวิ๋นหลานหันไปมองลู่ชวน ยามนี้คนเดียวที่นางพึ่งพาได้มีเพียงเขาเท่านั้น

นี่เป็นแผนการสุดท้ายของเฉาอวิ๋นหลานเช่นกัน ต่อให้นกอมตะส่งจดหมายล้มเหลว ก็ยังมีลู่ชวนเป็นหลักประกันคุ้มกันอยู่

ขอเพียงลู่ชวนไม่ตระบัดสัตย์ คุ้มครองนางกลับไปถึงเมืองต้าตูอย่างปลอดภัย เช่นนั้นก็ยังมีโอกาสพลิกสถานการณ์กลับมาได้อยู่อีกนิดหน่อย

"ดึกดื่นค่ำมืดป่านนี้จะไปไหนกันล่ะ" ลู่ชวนกลับไม่ใส่ใจเท่าไรนัก

ในเมื่อเขารับปากเฉาอวิ๋นหลานว่าจะพานางกลับไป เขาย่อมปฏิบัติตามสัญญาอย่างแน่นอน

ชายฉกรรจ์อ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่ากลับถูกเฉาอวิ๋นหลานแตะห้ามไว้เบาๆ

ชายฉกรรจ์ถอนหายใจอย่างจนปัญญาแล้วนั่งลงตามเดิม สั่งเหล้ามาเพิ่มอีกสองกา

เวลาผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที บรรยากาศในโรงเตี๊ยมยิ่งมายิ่งพิลึกพิลั่น

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายที่ทำให้ผู้คนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ไม่มีผู้ใดเอ่ยปากพูดจาอีก มีเพียงเสียงเคี้ยวอาหารของลู่ชวนที่ดังขึ้นเป็นระยะ

"ปัง!"

ทันใดนั้น ประตูโรงเตี๊ยมก็ถูกลมหนาวพัดเปิดออก กระแสลมเยียบเย็นสายหนึ่งม้วนทะลักเข้ามา

"อากาศเฮงซวยนี่..." เสี่ยวเอ้อร์สบถพึมพำเรียกความกล้าให้ตัวเอง พลางวิ่งเหยาะๆ ตรงไปที่หน้าประตู

"อ๊าก..."

เสี่ยวเอ้อร์ที่เพิ่งคิดจะปิดประตูกลับร้องลั่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก่อนจะทรุดก้นกระแทกลงไปนั่งกับพื้น

เขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว จ้องมองไปยังหน้าประตูที่มืดมิด

ดวงตาสีแดงคู่หนึ่งที่ใหญ่โตราวกับโคมไฟ สว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด