ตอนที่ 73 ความสามารถของกระบี่ยาวสีขาว

"เวรแท้ ๆ ความสามารถของตัวเองดันลืมจนเกลี้ยง!" หลังจากฟังจบ อาฝูก็สะบัดลิ้นใหญ่ยักษ์อย่างเจ็บปวดใจ

อาศัยจังหวะที่ลู่ชวนไม่ทันระวัง ลิ้นใหญ่ยักษ์ก็ตวัดกวาดถั่วลิสงในจานบนโต๊ะไปหลายเม็ด

ถั่วลิสงพวกนี้เพิ่งโดนตะเกียบของลู่ชวนเขี่ยไปมา แถมยังมีน้ำลายติดอยู่นิดหน่อย

เจ้าลากามวิตถารนี่เคี้ยวถั่วพลางทำหน้าฟินสุดขีด

ลู่ชวนเห็นแล้วแทบจะขย้อน ตั้งแต่ที่ตัวเองกลับมาเป็นร่างเด็กหนุ่ม พฤติกรรมของไอ้งั่งตัวนี้ก็เริ่มจะไม่ปกติขึ้นเรื่อย ๆ

"ไอ้เวร ถ้าเอ็งอธิบายเรื่องนี้ไม่เคลียร์ คืนนี้ข้าจะจับเอ็งไปทำเนื้อลาย่างกินแน่!"

"ใจเย็นก่อน ใจเย็นก่อน!" อาฝูกลืนถั่วลิสงลงคออย่างพึงพอใจ ก่อนจะยื่นปากทำหน้าทะเล้นพลางมองไปที่เอวของลู่ชวน

"แกไม่เคยคิดบ้างเหรอว่าทำไมกระบี่ยาวสีขาวเล่มนั้นถึงไม่สนใจไยดีแกเลย?"

"ไม่สนใจก็ไม่สนใจสิ มันจะมีอะไรได้อีกล่ะ" ลู่ชวนอดที่จะกลอกตาไม่ได้

กระบี่ยาวสีขาวนามว่า "แสวงการุญ" เล่มนั้น ตั้งแต่ลู่ชวนพามันออกมา มันก็ไม่เคยชักออกจากฝักได้เลย และยิ่งใช้งานไม่ได้เข้าไปใหญ่

"เพราะว่าแสวงการุญคือก้นบึ้งแห่งกระบี่ช่วยชีวิต แกไม่มีความรู้สึกเมตตาสงสารอะไรพวกนี้ มันก็เลยแง่งอนไม่อยากมองหน้าแกไง" อาฝูพูดพลางแลบลิ้นทะเล้นออกมาอีกรอบ หมายจะตวัดเอาเนื้อวัวพะโล้ในจาน

ผลคือโดนลู่ชวนเอาตะเกียบแทงทะลุลิ้นปักคาโต๊ะไว้

"หอมจัง!" อาฝูหนังหนาไม่กลัวน้ำร้อนลวก ปลายลิ้นพลิกกลับมาอย่างคล่องแคล่ว แล้วเลียไปตามตะเกียบยกใหญ่

"เชี่ยเอ๊ย ไอ้โรคจิตวิตถาร..." ลู่ชวนหมดความอดทน ลากคออาฝูออกไปนอกโรงเตี๊ยม แล้วเริ่มกระหน่ำซ้อมอย่างไร้ความปรานี

ผ่านไปเต็ม ๆ สิบนาที ลู่ชวนถึงได้เดินกลับเข้ามาในโรงเตี๊ยมอย่างหนำใจ แล้วกินดื่มต่อ

ไม่นานนัก เฉาอวิ๋นหลานก็เดินลงมาจากชั้นบน ตรงมาที่โต๊ะแล้วย่อกายคารวะอย่างแช่มช้อย "คุณชาย สบายดีหรือไม่"

"นั่งสิ" ลู่ชวนสั่งให้เสี่ยวเอ้อร์จัดถ้วยชามและตะเกียบเพิ่มให้เฉาอวิ๋นหลานอีกชุด

เฉาอวิ๋นหลานไม่ได้ขยับตะเกียบ แต่กลับเปิดประเด็นคุยกับลู่ชวนอย่างตรงไปตรงมา

"คุณชายรู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าถึงต้องรั้งอยู่ที่เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้"

"ไม่รู้ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วยล่ะ" ลู่ชวนดื่มสุราคำกินกับข้าวคำ ปากมันเยิ้มไปหมด มีเวลาว่างไปสนใจเฉาอวิ๋นหลานเสียที่ไหน

คำตอบนี้เหนือความคาดหมายอย่างแท้จริง เฉาอวิ๋นหลานกัดริมฝีปาก "ข้าอยากจะทำการค้ากับคุณชายอีกสักรอบ"

ลู่ชวนเหลือบมองเฉาอวิ๋นหลาน อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากแล้วแค่นหัวเราะ "นอกจากเคล็ดวิชาฝึกกายทรราชห้าธาตุที่ข้าต้องการแล้ว เจ้ายังมีสิ่งอื่นมาเป็นสิ่งตอบแทนได้อีกงั้นรึ"

เฉาอวิ๋นหลานหลุบตาลง คิดทบทวนครู่หนึ่งแล้วกล่าว "ต้าเว่ยสืบทอดมายาวนานนับแสนปี ในคลังสมบัติหลวงมีทุกสิ่งทุกอย่าง ขอเพียงคุณชายพยักหน้า หลังเสร็จเรื่องแล้ว ข้าสามารถให้คุณชายเข้าไปในคลังสมบัติได้หนึ่งรอบ"

"ไม่สนใจ" ลู่ชวนส่ายหน้า ไม่มีกะจิตกะใจแม้แต่น้อย "ข้าต้องการแค่เคล็ดวิชาฝึกกายทรราชห้าธาตุเท่านั้น"

นี่เข้าข่ายดื้อตาใส ไม่ยอมรับเงื่อนไขใด ๆ ทั้งสิ้น

เฉาอวิ๋นหลานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็กัดฟันแน่น "ขอเพียงคุณชายยอมตกลง ข้าสามารถตอบสนองความต้องการได้ทุกข้อของคุณชาย"

ขอเพียงเป็นบุรุษ ย่อมต้องเข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของเฉาอวิ๋นหลาน

ลู่ชวนเป็นบุรุษ แถมยังเป็นปีศาจเฒ่าที่มีชีวิตอยู่มาแสนปี ย่อมต้องเข้าใจอยู่แล้ว

"พรวด..." เพียงแต่ลู่ชวนพ่นสุราออกมาเต็มปากทันที เขารีบยกมือกุมหน้าอก ทำท่าทางเหมือนภรรยาน้อยที่กำลังตื่นตระหนกตกใจ

"เจ้าคิดจะทำอะไรน่ะ ท่านปู่อย่างข้าหน้าตางดงามปานบุปผา จะปล่อยให้เจ้ามาชุบมือเปิบง่าย ๆ ได้ยังไงกัน!"

เฉาอวิ๋นหลานชะงักอึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นในใจก็ทั้งอับอายทั้งโมโห นางเป็นถึงองค์หญิงแห่งต้าเว่ยผู้สูงศักดิ์ รูปร่างหน้าตาก็งดงามปานจันทราหลบเมฆาลาร้างบุปผา ทว่ายามนี้กลับถูกรังเกียจเดียดฉันท์ถึงเพียงนี้

สละศักดิ์ศรีในฐานะสตรี แต่กลับแลกมาด้วยคำตอบเช่นนี้ เฉาอวิ๋นหลานจึงถอนหายใจออกมาอย่างท้อแท้ใจ

"รบกวนคุณชายแล้ว" เฉาอวิ๋นหลานลุกขึ้นด้วยแววตาเหนื่อยล้า

...

หลังจากเฉาอวิ๋นหลานเดินจากไป อาฝูก็เสนอหน้าเข้ามาอย่างไม่กลัวตายอีกครั้ง

"ฮิฮิ รูปหล่อ เป็นไงบ้างล่ะ จะรับภารกิจไหม ไม่เสียเปรียบสักหน่อย ต่อให้ทำไม่สำเร็จก็ไม่มีบทลงโทษ ลองดูหน่อยน่า!"

"เผื่อว่าทำสำเร็จขึ้นมาจริง ๆ ฮิฮิฮิ แสวงการุญอาจจะยอมออกจากฝักก็ได้นะ!"

ระบบที่ตกต่ำเจียมเนื้อเจียมตัวถึงขนาดนี้ ก็นับว่ามีแค่หนึ่งเดียวเท่านั้น

ลู่ชวนโยนถั่วลิสงเม็ดหนึ่งเข้าปาก พลางเคี้ยวพลางหรี่ตาทำหน้าเบ้จ้องมองอาฝู

"จะรับก็ได้ แต่ต้องอธิบายเรื่องแสวงการุญให้ข้าฟังกระจ่างก่อนว่ามันเป็นยังไงกันแน่?"

อาฝูดีใจจนคิ้วกระดิก ลูกตาที่เปี่ยมไปด้วย "ปัญญา" ถลนปูดออกมาอีกหน่อย

"จริง ๆ แล้วแสวงการุญเกี่ยวข้องกับข้อห้ามอย่างหนึ่ง นั่นคือการฟื้นคืนชีพ"

"ฟื้นคืนชีพ?" ลู่ชวนขมวดคิ้ว

อาฝูไม่ทำหน้าทะเล้นอีกแล้ว มันพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "ถูกต้อง ฟื้นคืนชีพ"

"แสวงการุญเป็นกระบี่ไม่ฆ่า ไม่มีพลังในการสังหารคน ทว่ามันกลับสามารถตัดขาดสายสัมพันธ์ระหว่างวิญญาณคนเป็นกับแดนยมโลกได้"

"โอ้ น่าสนใจดี พูดต่อสิ" ลู่ชวนเลื่อนถั่วลิสงที่เหลือไปตรงหน้าอาฝู

อาฝูดีใจจนตับสั่น ลิ้นใหญ่ตวัดทีเดียวถั่วลิสงค่อนจานก็เข้าปากไปเรียบร้อย

"อย่าเห็นว่าข้าพูดง่าย ๆ เชียวนะ พลังแบบนี้แท้จริงแล้วแตะต้องโดนข้อห้ามแห่งความเป็นความตายเข้าแล้ว"

"เกิดแก่เจ็บตาย เป็นมรรคาแห่งฟ้าดิน แต่กระบี่ของเจ้าสามารถตัดเส้นด้ายระหว่างความเป็นความตาย ก่อกวนระเบียบนี้ได้"

"ข้าเจ๋งขนาดนั้นเชียว!" ลู่ชวนเอนหลังพิงอย่างภาคภูมิใจ

"ฮิฮิ แย่งกิจการกับแดนยมโลกย่อมต้องเจ๋งอยู่แล้ว" อาฝูยื่นหน้าเข้ามาหัวเราะร่า

"เจ้าต้องรู้ไว้นะ แดนยมโลกปกครองโลกแห่งความตาย คอยรับประกันให้ระเบียบแห่งความตายดำเนินไปตามปกติ"

"ในทุกโลกที่มีสิ่งมีชีวิต ล้วนมีสาขาย่อยของพวกนั้นทั้งสิ้น ตั้งแต่โบราณจนถึงปัจจุบัน คนที่กล้าตั้งตัวเป็นศัตรูกับแดนยมโลก นอกจากไอ้นักเลงหัวไม้นั่นแล้ว ก็คงมีแค่เจ้าที่มีพลังนี้"

"นักเลงหัวไม้? มหาจักรพรรดิตถุนเทียนน่ะเหรอ?" ลู่ชวนเริ่มสนใจขึ้นมา

"อื้ม!" อาฝูพยักหน้า "ตอนนั้นมหาจักรพรรดิตถุนเทียนถล่มแดนยมโลกจนทะลุปรุโปร่ง เถ้ากระดูกเกือบจะถูกเอาไปโปรยทิ้งเสียแล้ว"

"นั่นทำให้ระเบียบแห่งความตายเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ คนตายไม่มีที่ไป"

"ไอ้นักเลงหัวไม้นั่นก็เป็นพวกฆ่าแล้วไม่รับผิดชอบฝังเสียด้วย พอย่านระเบียบแห่งความตายปั่นป่วน ก็เลยทำให้ห้วงดวงดารามีภัยมหันต์อันน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้นมากมาย แม้กระทั่งสิ่งอาถรรพ์พิลึกพิลั่นจากเมื่อหลายล้านปีก่อน ก็ยังฟื้นคืนชีพขึ้นมาในยุคนี้"

"โคตรเจ๋งเลยว่ะ ฮ่าๆๆ!" ลู่ชวนฟังแล้วก็ขำก๊าก

"ไม่ถูกสิ!" ลู่ชวนขมวดคิ้ว "ในเมื่อแสวงการุญจะรบกวนระเบียบแห่งความตาย ถ้าถูกแดนยมโลกรู้เข้า ข้าไม่โดนรุมตีจนตายรึไง!"

"ใช่แล้ว แต่ว่า!" อาฝูพยักหน้า แล้วเปลี่ยนน้ำเสียงกะทันหัน

"แสวงการุญสามารถตัดขาดสายสัมพันธ์ระหว่างวิญญาณคนเป็นกับแดนยมโลก ดึงคนที่กำลังจะตายกลับมาจากความตายได้"

"ขณะเดียวกันก็มีพลังเปิดช่องทางเชื่อมต่อระหว่างแดนยมโลกกับโลกมนุษย์ได้โดยตรง ส่งวิญญาณทั้งหมดเข้าสู่แดนยมโลก"

"แล้วยังไงต่อ?" ลู่ชวนงุนงงเล็กน้อย "มันมีความหมายอะไรด้วยรึ?"

"ทำไมเจ้าถึงยังไม่เข้าใจอีก!" เปลือกตาของอาฝูกระตุกรัว

เด็กคนนี้ดูฉลาดปราดเปรียวดีออก ทำไมสมองถึงทึ่มขนาดนี้นะ?

"พอเจ้าปลุกแสวงการุญขึ้นมา อาศัยพลังในการเปิดช่องทาง พวกเราก็สามารถไปเจรจาธุรกิจกับขาใหญ่แห่งแดนยมโลกได้น่ะสิ จุ๊ๆๆ ความมั่งคั่งของแดนยมโลกน่ะเกินกว่าจะจินตนาการได้เชียวนะ"

"ไสหัวไปเลยไอ้เวร สารเลวอย่างแกไม่เคยมีความคิดดี ๆ สักอย่าง" ลู่ชวนถีบอาฝูกระเด็นออกไปอีกรอบ ผลคือต้องจ่ายค่าเสียหายชดเชยเป็นทองคำอีกหนึ่งก้อน

ลู่ชวนไม่ได้โง่ เจรจาธุรกิจกับขาใหญ่แดนยมโลก มันจะไปดีได้ยังไง? มิต้องบุกน้ำลุยไฟลุยดงมีดไปขายชีวิตหรอกรึ!