ตอนที่ 72 มีแผนชั่วในใจ

"องค์รัชทายาท ทรงกลัดกลุ้มด้วยเรื่องอันใดหรือ?"

พอลู่ชวนพาเฉาอวิ๋นหลานจากไป ชายผู้หนึ่งที่ดูวัยราวสามสิบปีก็ปรากฏตัวขึ้นที่ท่าเรืออย่างกะทันหัน

ชายผู้นั้นหน้าหยกริมฝีปากแดงชาด ท่วงท่าสง่างามเปี่ยมเสน่ห์ รูปโฉมหมดจดงดงาม สมกับคำว่าบุรุษรูปงามอย่างแท้จริง

คนผู้นี้มีนามว่าโจวอวี้ ราชครูแห่งแคว้นต้าอู๋

ในโลกที่ผู้คนรู้จักแต่การบำเพ็ญเพียรนี้ โจวอวี้คือหนึ่งในหน่อเนื้อบัณฑิตที่มีอยู่น้อยนิดใต้หล้า

ในอกเปี่ยมด้วยวิชาครอบฟ้าคลุมปฐพี ในใจซ่อนกลยุทธ์สงบแคว้นสร้างแผ่นดิน

ใช้เวลาเพียงสองร้อยปี ก็ดึงราชวงศ์ต้าอู๋ทั้งหมดขึ้นไปสู่จุดสูงสุดที่ไม่เคยเอื้อมถึง

แท้จริงแล้ว แผนลอบสังหารเฉาอวิ๋นหลานในครั้งนี้ ตัวการใหญ่ที่แท้จริงคือโจวอวี้

เพราะด้วยสันดานอย่างรัชทายาทต้าเว่ย ต่อให้มีความกล้าอย่างโจร ก็ไม่มีสมองพอจะวางแผนเช่นนี้

"โจวอวี้ เจ้าดูเรื่องดีๆ ที่เจ้าทำสิ!" เด็กหนุ่มชุดคลุมลายเหลือบมองโจวอวี้ด้วยสายตาเย็นชา "เจ้ามิใช่รับประกันแล้วหรือว่า วันนี้เฉาอวิ๋นหลานต้องตายแน่?"

"องค์รัชทายาทโปรดใจเย็นก่อน" โจวอวี้ยิ้มบางๆ รอยยิ้มอันอ่อนโยนนั้นชวนให้รู้สึกอบอุ่นดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิ

"จะให้ข้าใจเย็นได้อย่างไร!" เด็กหนุ่มชุดคลุมลายเหลือบพลันระเบิดอารมณ์ เส้นเลือดปูดโปนขึ้นที่ลำคอ

"ตอนนี้เฉาอวิ๋นหลานยังไม่ตาย พอนางกลับไปถึงเมืองต้าตูแล้วทูลเรื่องนี้ต่อเสด็จพ่อ ทั่วทั้งต้าเว่ยจะไม่มีที่ให้ข้าได้ซุกหัวนอนอีก!"

"มิเป็นไร มิเป็นไร" โจวอวี้ยิ้มพลางส่ายหน้า เอ่ยขึ้นอย่างมั่นอกมั่นใจ

"แม้องค์หญิงใหญ่จะยังไม่ตาย แต่พลังก็ร่วงหล่นลงมาอยู่ที่ขั้นรวมชี่แล้ว หงส์เพลิงอมตะแม้จะรักษาชีวิตนางไว้ได้ ทว่าก็ผลาญแก่นแท้แห่งชีวิตของนางไปจนหมดสิ้น"

"เฉาอวิ๋นหลานอยู่ได้อีกไม่นาน ข้าเชื่อว่าเสด็จพ่อของท่านคงไม่คิดจะผลักดันคนอายุสั้นขึ้นครองราชย์หรอกกระมัง!"

"แล้วมันอย่างไรเล่า!" เด็กหนุ่มชุดคลุมลายเหลือบยังคงไม่ยอมรามือ บันดาลโทสะพวยพุ่ง "ด้วยวิธีและเส้นสายอำนาจของเฉาอวิ๋นหลาน เจ้าคิดว่าข้าจะมีชีวิตอยู่จนถึงวันที่นางตายหรือ!"

โจวอวี้ส่ายหน้าแล้วเอ่ยเสียงเบา "จากที่นี่ไปเมืองต้าตู ต้องใช้เวลาเดินทางอย่างน้อยห้าวัน หากพระองค์ยังมิวางใจ มิใช่ยังมีเวลาอีกห้าวันหรือ?"

เขาชอบรัชทายาทแห่งต้าเว่ยผู้นี้ที่สุด เพราะโง่เขลาพอ และยังหลงตัวเองเป็นเลิศ

ให้คนพรรค์นี้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ต้าเว่ย ยังน่ารักน่าชังกว่าสตรีเฉลียวฉลาดปราดเปรื่องอย่างเฉาอวิ๋นหลานเป็นไหนๆ

"เจ้าจะให้ข้าดักสังหารเฉาอวิ๋นหลานกลางทางรึ!" เด็กหนุ่มชุดคลุมลายเหลือบหน้าซีดเผือด

"ในเมื่อพระองค์กลัวเฉาอวิ๋นหลานกลับถึงเมืองต้าตู ไฉนจึงไม่ลงมือให้เด็ดขาดไปเสียเล่า?" โจวอวี้กล่าวพลางทอดถอนใจ

"องค์รัชทายาท จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของพระองค์คือมีจิตใจเมตตาเกินไป ยามควรเด็ดขาดกลับลังเล ย่อมต้องรับเคราะห์จากความวุ่นวาย"

เด็กหนุ่มชุดคลุมลายเหลือบหัวเราะเยาะ "แม้แต่ไป๋ชียังจัดการเฉาอวิ๋นหลานไม่ได้ เจ้าคิดจะให้ข้าไปเป็นเบี้ยสละชีพเรอะ"

'ยังไม่ถึงกับโง่เง่าเกินเยียวยานัก!' โจวอวี้อดพึมพำในใจไม่ได้

"พระองค์มิต้องกังวลมากความ การตายของไป๋ชีล้วนเป็นเพราะเขาประมาทศัตรูเกินไป"

"ข้าได้ติดต่อไปทางโรงเตี๊ยมชิวหงแล้ว เฉาอวิ๋นหลานยังไม่ตาย ภารกิจยังไม่ถือว่าสิ้นสุด"

"อีกสามวันให้หลัง จะลงมือใหม่อีกครั้งที่เมืองไป๋เสีย ถึงตอนนั้นพระองค์นำทัพไป๋หลิง ขนาบตีร่วมกับโรงเตี๊ยมชิวหงทั้งหน้าหลัง ครานี้ย่อมสำเร็จได้อย่างง่ายดายแน่นอน"

"แต่แน่นอนว่าค่าใช้จ่ายในระหว่างนี้ ยังคงต้องให้พระองค์เป็นผู้ออก ท่านมีตระกูลใหญ่โตทรัพย์สินมหาศาล คงไม่ใส่ใจเศษเงินเพียงเท่านี้กระมัง?"

กล่าวจบ โจวอวี้ก็จ้องมองเด็กหนุ่มชุดคลุมลายเหลือบเขม็ง นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงดวงวิญญาณ

เด็กหนุ่มชุดคลุมลายเหลือบลอบกลืนน้ำลายลงคอไปโดยไม่รู้ตัว ทว่ามิได้รับปากในทันที

โจวอวี้ไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ตกลง เพราะเจ้าโง่นี่ไม่มีทางให้ถอยอีกแล้ว

ไม่ว่าจะเพื่อตำแหน่งรัชทายาทของตน หรือเพื่อชีวิตน้อยๆ ของตัวเอง เขาย่อมไม่มีทางปล่อยให้เฉาอวิ๋นหลานกลับถึงเมืองต้าตูอย่างปลอดภัยเป็นแน่

ผลลัพธ์ในตอนนี้ ยังดีกว่าการสังหารเฉาอวิ๋นหลานตามที่คาดไว้แต่แรกเสียอีก

เฉาอวิ๋นหลานเหลือเวลาอีกไม่มาก ไม่มีทางได้สืบทอดบัลลังก์อีกต่อไป

ส่วนเจ้ากระสอบฟางนี่ เพื่อชีวิตตัวเองแล้ว จะต้องไปดักฆ่าเฉาอวิ๋นหลานอย่างแน่นอน

หากเด็กหนุ่มสะพายกระบี่ผู้นั้นสามารถสังหารกองทัพไป๋หลิงหนึ่งหมื่นนายนี้ได้ สำหรับแคว้นต้าอู๋แล้ว ย่อมเป็นข่าวดีอย่างยิ่งยวด

"องค์รัชทายาท ข้าน้อยขอตัวลา" หลังจากโจวอวี้พ่นวาจาหว่านล้อมไปยกใหญ่ ร่างเงาก็ค่อยๆ เลือนหายไป

ก่อนจากไป เขามองไปยังทิศทางที่ลู่ชวนจากไป ไม่รู้ด้วยเหตุใด ในใจกลับรู้สึกกระสับกระส่ายอยู่บ้าง

เด็กหนุ่มระดับหนึ่งผู้นั้น ยามสังหารไป๋ชีก่อนหน้านี้ ดูเหมือนจะเหนี่ยวนำให้เกิดปรากฏการณ์ฟากฟ้าอัปมงคลของสี่อสูรบรรพกาล

......

ตำบลไป๋เสีย

เส้นทางที่ต้องผ่านเพื่อเดินทางจากมณฑลชายฝั่งทะเลต่างๆ ของราชวงศ์ต้าเว่ยเข้าสู่เมืองต้าตู

เนื่องจากตั้งอยู่บนจุดยุทธศาสตร์การสัญจร แม้จะเป็นเพียงตำบลเล็กๆ แต่กลับเจริญรุ่งเรืองยิ่งกว่าเมืองใหญ่อีกหลายแห่งเสียอีก

ภายในตำบลมีเด็กหนุ่มรูปงามแสนประหลาดคนหนึ่งเดินทางมาถึง

เด็กหนุ่มจูงลาผอมโซตัวหนึ่ง ข้างกายมีหญิงงามผู้มีกลิ่นอายสูงศักดิ์ติดตามมาด้วย บนหลังลามีร่างของหญิงสาวอีกคนนอนพาดอยู่

เด็กหนุ่มผู้นี้ย่อมเป็นลู่ชวน

อันที่จริงหากใช้ความเร็วของลู่ชวน เพียงสองวันก็เดินทางถึงเมืองต้าตูได้แล้ว

ทว่าเฉาอวิ๋นหลานกลับขอให้ลู่ชวนชะลอฝีเท้าลง ตั้งใจถ่วงเวลาเอาไว้ จนกระทั่งวันที่สามจึงค่อยเข้าสู่ตำบลไป๋เสีย

รับเงินเขามา ก็ต้องช่วยเขาปัดเป่าภัย

ในเมื่อรับภารกิจคุ้มกันของเฉาอวิ๋นหลานแล้ว ลู่ชวนยังคงมีสปิริตในสัญญาจ้างอยู่เปี่ยมล้น ทุกอย่างขึ้นอยู่กับผู้ว่าจ้างเป็นหลัก

ลู่ชวนพาเฉาอวิ๋นหลานเข้าพักที่โรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดในตำบลไป๋เสีย

ชั้นหนึ่งของโรงเตี๊ยมเป็นที่รับประทานอาหาร หลายวันมานี้ท้องของลู่ชวนไม่มีเนื้อหนังลงไปหล่อเลี้ยงจนเริ่มกระสับกระส่ายไปหมด

หลังจากจัดการที่พักให้เฉาอวิ๋นหลานและดูแลศพของซ่างกวนฉิงเรียบร้อยแล้ว

ตัวเขาก็เตร็ดเตร่ลงมาชั้นล่างคนเดียว สั่งสุราอาหารมาเต็มโต๊ะแล้วเริ่มสวาปาม

"ฮิๆๆ สุดหล่อ" อาฝูปรากฏตัวขึ้นข้างกายลู่ชวนอย่างพิลึกพิลั่น

ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาอาหาร นอกจากลู่ชวนแล้วจึงไม่มีใครนั่งกินข้าวเลย

เสี่ยวเอ้อเห็นลู่ชวนหน้าตาหล่อเหลา กลิ่นอายสง่างาม จึงรู้สึกเอ็นดูถูกชะตา ประกอบกับไม่มีแขกคนอื่น จึงไม่ได้เข้าไปขับไล่อาฝู

"มีตดอะไรก็รีบผายออกมา" ลู่ชวนเอ่ยอย่างรำคาญใจ

อาฝูส่ายก้นอย่างกระมิดกระเมี้ยน ก่อนจะเอ่ยอย่างระมัดระวัง "ฮิๆๆ ให้ข้าออกภารกิจรองให้เจ้าสักอันเป็นไง?"

"กูว่าแล้วเชียวว่ามึงต้องไม่ได้คิดตดอะไรดีๆ แน่!" ลู่ชวนเบิกตากว้าง ทำท่าจะซัดกำปั้นใส่อาฝูสักสองหมัด

อาฝูรีบกระโดดหลบ พลางหัวเราะแหะๆ "อาศรมเต๋าของมหาจักรพรรดิยังเหลือเวลาอีกตั้งครึ่งเดือนกว่าจะเปิด ไหนๆ ก็ว่างอยู่แล้ว ทำภารกิจเพิ่มอีกสักอันก็ไม่เสียหายอะไรนี่!"

"ภารกิจอะไร ลองว่ามาซิ?" ลู่ชวนจิบสุราเบาๆ ไม่ได้ปฏิเสธในทันที

เมื่อเห็นว่าลู่ชวนมีเหล้ามีเนื้ออารมณ์ดูเหมือนจะดีขึ้น อาฝูจึงรีบยื่นหน้าเข้าไปใกล้

"ทำให้เฉาอวิ๋นหลานขึ้นครองบัลลังก์ฮ่องเต้แห่งต้าเว่ย เป็นไงล่ะ ภารกิจนี้ง่ายพอไหม ฮิๆ..."

"หา?!" ลู่ชวนวางตะเกียบลงกะทันหัน ก่อนจะใช้แขนล็อกคออาฝูไว้แน่น

พริบตานั้น ลิ้นของอาฝูก็แลบห้อยยาวออกมาสามเชียะ ลูกตาทะลักโปนออกมา ดูสภาพเหมือนใกล้จะตายรอมร่อ

"นังหนูนั่นมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว มึงจะให้กูทำภารกิจนี้เนี่ยนะ เกิดระหว่างทำภารกิจนางชิงตายกะทันหันขึ้นมาจะทำยังไง?"

"แค่กๆๆ... เจ้า... เจ้าก็ช่วยชีวิตนางก่อนก็สิ้นเรื่องแล้ว!" อาฝูเค้นคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก น้ำลายไหลเยิ้มตามลิ้นย้อยลงพื้นเป็นทาง

"มึงคิดว่ากูเป็นอะไร หมอเทวดาหัตถ์ทิพย์เหรอไง?" ลู่ชวนกลอกตา พอคลายแขนออกก็ถีบส่งอาฝูกระเด็นออกไปทันที

โรงเตี๊ยมถูกกระแทกจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ ชดใช้ทองคำแท่งก้อนโตไปหนึ่งก้อน เรื่องนี้จึงถือว่าจบลง

"โอ๊ย ข้ารู้ว่าเรื่องนี้มันค่อนข้างยาก นังหนูนั่นเผาผลาญแก่นแท้แห่งชีวิตของตัวเองไปแล้ว แถมยังมีคุณสมบัติของหงส์เพลิงอมตะอีก ต่อให้เซียนต้าหลัวจุติลงมาก็ช่วยไม่ได้ แต่เจ้าทำได้นี่!"

อาฝูหัวแข็งสมชื่อจริงๆ ลู่ชวนเพิ่งจะหยิบตะเกียบขึ้นมา มันก็โผล่มาอยู่ข้างตัวลู่ชวนอีกแล้ว

"หา!?" คำพูดของอาฝูทำเอาลู่ชวนถึงกับไปไม่เป็น

ก่อนจะประชดประชันเหน็บแนมขึ้นมา "เหอะ น่าสนใจแฮะ ทำไมกูไม่ยักรู้มาก่อนเลยวะ ว่าตัวเองมีความสามารถชุบชีวิตคนตายได้ด้วย?"