ตอนที่ 71 ข้าเป็นเพียงแค่มือกระบี่คนหนึ่ง

"อันที่จริงข้าค่อนข้างรำคาญวิธีต่อสู้ของผู้บำเพ็ญอย่างพวกเจ้านะ"

ลู่ชวนค่อย ๆ ชักกระบี่สังหารที่ข้างเอวออกมา แล้วตวัดออกไปเบา ๆ ทีหนึ่ง

เงาร่างมืดฟ้ามัวดินที่พุ่งเข้ามาเบื้องหน้า พลันถูกฟันสลายไปในพริบตา

"พวกเจ้าไม่เว้นระยะห่างเป็นหมื่นเป็นแสนลี้แล้วขว้างบอลพลังใส่กัน ก็เอาแต่กางอาณาเขตขึ้นมาแอบมุดหัวซ่อนตัว"

"ลูกผู้ชายตัวจริง มันต้องเปิดหน้าแลกดาบซัดกันเนื้อแนบเนื้อสิ"

"คนสวย เจ้าว่าจริงไหมล่ะ" ลู่ชวนพูดพลางหันไปยักคิ้วให้เฉาอวิ๋นหลาน

มุมปากของเฉาอวิ๋นหลานกระตุกขึ้นมาทันที แทบจะสำลักลมหายใจตาย

นี่มันเวลาไหนกันแล้ว ยังจะมีกะจิตกะใจมาถกเรื่องพรรค์นี้อีก

อีกอย่าง การเข้าปะทะแลกหมัดตรง ๆ นั่นมันเรื่องที่พวกคนเถื่อนเขาทำกัน จะไปคู่ควรกับสถานะอันสูงส่งของผู้บำเพ็ญได้อย่างไร

"น่าสนใจ เจ้าไม่ได้รับผลกระทบจากความร่วงโรยเลยสักนิด ผู้บำเพ็ญระดับหนึ่งอย่างเจ้าทำได้อย่างไรกัน"

เสียงของไป๋ชีดังขึ้นอีกครั้ง เขารู้สึกประหลาดใจแต่ไม่ได้ตื่นตระหนก

เพราะความร่วงโรยเดิมทีก็เป็นส่วนหนึ่งของความตาย ความตายคือมหาเต๋าที่แท้จริง ไม่มีใครสามารถเมินเฉยต่อความตายได้ตลอดไป

ขอเพียงอยู่ในอาณาเขตนี้เนิ่นนานพอ ก็ย่อมต้องถูกกัดกร่อนอย่างแน่นอน

"เหอะ เจ้ามันอ่อนเกินไป เทียบกับไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างประมุขมารแล้ว ยังห่างชั้นกันลิบลับเลยด้วยซ้ำ"

ประมุขมารนั้นคือขั้นดับสูญของจริง เป็นเพดานสูงสุดของระบบการบำเพ็ญเพียรในโลกนี้

การประเมินพลังที่อาฝูมอบให้ลู่ชวนก็คือระดับนี้ เทียบเท่ากับความแข็งแกร่งของขั้นดับสูญ

แต่ความเป็นจริงก็คือ ลู่ชวนสามารถจับประมุขมารแขวนขึ้นมาตบเล่นได้อย่างสบายมือ

คำอธิบายของอาฝูก็คือ คุณสมบัติของปราณกระบี่โกลาหลของลู่ชวน สามารถสะกดข่มคุณสมบัติของวิชาอาคมในโลกนี้ได้

มันเป็นเพียงแค่นั้นจริงหรือ ย่อมไม่ใช่แน่นอน!

ลู่ชวนมองว่าตัวเองเป็นเพียงแค่มือกระบี่คนหนึ่งมาโดยตลอด ไม่ใช่เทพกระบี่สูงส่งอะไรนั่น

มือกระบี่คืออะไร คือผู้ที่มีเพลงกระบี่อันลึกล้ำเชี่ยวชาญ

เรียบง่ายและบริสุทธิ์

และด้วยความเรียบง่ายบริสุทธิ์นี้นี่เอง ลู่ชวนจึงสามารถหลอมรวมทุกสรรพสิ่งไว้ในกระบี่เดียวได้

กระบี่เดียวสังหารคน กระบี่เดียวฟันเทพ

ลู่ชวนขยับแล้ว รวดเร็วเหลือเกิน

ไม่ใช่วิชาอาคมใด ๆ ทั้งสิ้น เป็นเพียงความเร็วล้วน ๆ จากการระเบิดพลังกล้ามเนื้อของร่างกาย

หนึ่งกระบี่ตวัดขึ้น หนึ่งกระบี่ฟันลง รวมพลังไว้ที่จุดเดียว บรรลุถึงจุดสูงสุด มันเรียบง่ายเพียงแค่นี้

ปราณกระบี่ฟันทำลายทุกสิ่งเบื้องหน้า เงาร่างไร้รูปในอาณาเขตถูกทำลายดับสูญ อาณาเขตที่มีตัวตนถูกฟันขาดสะบั้น

ไม่มีการระเบิดสะเทือนฟ้าสะท้านดิน ไม่มีการปะทะของสมบัติวิเศษอันตระการตา

ทุกสิ่งเกิดขึ้นเร็วเกินไป เร็วเสียจนดูไม่สมจริง

"เพล้ง!"

ลู่ชวนกลับมายืนที่จุดเดิม กระบี่ยาวเพิ่งจะเก็บเข้าฝัก ทั้งอาณาเขตก็พลันแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ราวกับเครื่องเคลือบที่ร่วงหล่นลงพื้น

เงาร่างของไป๋ชีปรากฏขึ้นไม่ไกล ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เขาตกตะลึงตื่นตระหนกราวกับพอน้ำลดแล้วเพิ่งค้นพบว่าตัวเองนี่แหละที่ไม่ได้ใส่กางเกงใน

ไป๋ชีจ้องมองลู่ชวนเขม็ง คล้ายจะมองหาความลับบางอย่างบนร่างของลู่ชวน ทว่าเขากลับมองไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

ลู่ชวนยังคงเป็นเหมือนเดิม ไก่อ่อนระดับหนึ่ง เด็กหนุ่มหน้าใสละอ่อนที่ผิวเนียนนุ่มจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้

"เจ้าหาข้าเจอได้อย่างไร ข้าซ่อนกายอยู่ในความร่วงโรย ไม่มีทางถูกหาเจอเด็ดขาด" ในที่สุดไป๋ชีก็ทนไม่ไหว เอ่ยถามสิ่งที่ตนอยากรู้มากที่สุดออกมา

"ไม่รู้สิ" ลู่ชวนยักไหล่

ลู่ชวนไม่รู้จริง ๆ แต่มันสำคัญตรงไหนกันเล่า

ขอแค่รู้ว่าไป๋ชีอยู่ในอาณาเขตนี้ก็พอแล้ว กระบี่สังหารจะนำทางพาเขาไปหาเอง

"หึ ๆ น่าสนใจ ข้าไม่เคยพบคนอย่างเจ้า และไม่เคยเห็นกระบี่แบบของเจ้ามาก่อนเลย"

ไป๋ชีถอนหายใจ ค่อย ๆ หันหลังแล้วก้าวขาเดิน

ทว่าเพิ่งก้าวไปได้เพียงสองก้าว ศีรษะของเขาก็พุ่งทะยานลอยละลิ่วขึ้นสู่ท้องฟ้า

เลือดสด ๆ พุ่งกระฉูดออกมา เกิดเสียงหวีดหวิวราวกับสายลม ช่างไพเราะเสนาะหูยิ่งนัก

ราวกับความฝัน ความเป็นความตายพลิกผันในชั่วพริบตา

เมื่อมองดูร่างไร้หัวของไป๋ชี เฉาอวิ๋นหลานก็นึกว่าตนเองเกิดภาพหลอนไปแล้ว

จนกระทั่งซ่างกวนฉิงที่อยู่ข้างกาย มือที่เคยเกาะกุมนางไว้ทิ้งตกลงอย่างสิ้นเรี่ยวแรง นางจึงค่อยได้สติกลับคืนมา

"ฉิงเอ๋อร์ ฉิงเอ๋อร์..." เฉาอวิ๋นหลานมองซ่างกวนฉิงอย่างเหม่อลอย นางกำลังจะตายแล้ว

อันที่จริงซ่างกวนฉิงควรจะตายไปตั้งนานแล้ว การที่ทนมาได้จนถึงตอนนี้นับเป็นปาฏิหาริย์โดยแท้

การโจมตีนั้นของไป๋ชีได้บดขยี้อวัยวะภายในของนางจนแหลกเหลว แม้แต่วิญญาณก็แตกสลาย

ลมหายใจเฮือกสุดท้ายนี้ เป็นเพราะปราณกระบี่ของลู่ชวนช่วยยื้อชีวิตเอาไว้ให้

ยามนี้เฉาอวิ๋นหลานพ้นภัยแล้ว ความปรารถนาสุดท้ายบรรลุแล้ว ลมหายใจที่ฝืนยื้อชีวิตเอาไว้จึงไม่อาจประคองต่อไปได้อีก

"ฉิงเอ๋อร์ อย่าเพิ่งหลับนะ อย่าเพิ่งหลับ ขอร้องละ ข้าขอร้อง..." เฉาอวิ๋นหลานกอดซ่างกวนฉิงไว้แน่น ละล่ำละลักอย่างทำอะไรไม่ถูก

หยาดน้ำตาเม็ดโตหยดลงบนริมฝีปากอันซีดเผือดของซ่างกวนฉิง

"องค์หญิง... ใบหน้าของท่านเปื้อนหมดแล้ว..."

ซ่างกวนฉิงอยากจะยกมือขึ้น อยากจะช่วยเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าให้เฉาอวิ๋นหลาน ทว่ามือข้างนั้นกลับไม่อาจยกขึ้นได้อีกต่อไป

ลู่ชวนมองดูพวกนาง ประโยคสุดท้ายของซ่างกวนฉิงสะกิดโดนสายใยบางอย่างในก้นบึ้งหัวใจของเขา

หัวใจอันเย็นเยียบของลู่ชวน ในยามนี้ดูเหมือนจะมีไออุ่นขึ้นมาบ้างแล้ว

......

เนิ่นนานเหลือเกิน กว่าเฉาอวิ๋นหลานจะยอมรับความจริงที่ว่าซ่างกวนฉิงได้จากไปแล้ว

นางอุ้มร่างไร้วิญญาณของซ่างกวนฉิงขึ้นมา ทอดสายตามองไปยังทิศทางของเมืองต้าตู "ฉิงเอ๋อร์ พวกเรากลับบ้านกันนะ ไปดูดอกไม้ไฟที่เมืองต้าตูกัน"

เฉาอวิ๋นหลานเดินซวนเซ ล้มลงแล้วลุกขึ้น ล้มแล้วลุกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จนกระทั่งล้มลงไปอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีเรี่ยวแรงจะลุกขึ้นมาได้อีก

นางกอดร่างของซ่างกวนฉิงไว้แล้วร่ำไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง

ร้องไห้ให้ความไร้ความสามารถของตนเอง ร้องไห้ให้มโนธรรมอันไร้ค่าของตัวเอง

หากไม่ใช่เพราะมโนธรรมเพียงน้อยนิดนั่น เรื่องเช่นวันนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น

ในที่สุดเมื่อร้องไห้จนเหนื่อยล้า เฉาอวิ๋นหลานก็หมดสติหลับไป

ลู่ชวนเฝ้าอยู่ข้างๆ เงียบๆ เป็นครั้งแรกที่เขาเกิดความรู้สึกเห็นอกเห็นใจขึ้นมา

อาฝูที่เดินตามอยู่ข้างหลังมาตลอดมองดูภาพนี้ มันถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง

"แสวงการุญ แสวงการุญ เจ้าเห็นหรือยัง เมื่อไรเจ้าถึงจะยอมออกจากฝักกันนะ"

......

"โรงเตี๊ยมชิวหงบัดซบ ไป๋ชีบัดซบ บังอาจลอบสังหารองค์หญิงใหญ่แห่งต้าเว่ยของข้า..."

กองทัพนับหมื่นนายปรากฏตัวขึ้นที่ท่าเรือ

เด็กหนุ่มในชุดคลุมลายมังกรเหลือบเห็นเฉาอวิ๋นหลานกับซ่างกวนฉิงที่นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนพื้น ก็วิ่งร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญเข้ามาทันที

ท่าทางเศร้าโศกเสียใจจนน้ำตานองหน้านั้น คนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่คงนึกว่าบิดาบังเกิดเกล้าของเขาเพิ่งตาย

ทว่าขณะที่เด็กหนุ่มกำลังแสดงละครอย่างสุดฝีมือนั้น เฉาอวิ๋นหลานกลับค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา

นัยน์ตาสีม่วงคู่นั้นไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เย็นชาเสียจนชวนให้ใจสั่นสะท้าน

เมื่อเห็นเฉาอวิ๋นหลาน "ฟื้นคืนชีพ" เด็กหนุ่มก็ตกใจจนก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น

จากนั้นจึงรีบปั้นรอยยิ้มชวนสะอิดสะเอียนขึ้นมาทันควัน

"หลานเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นไรหรือ ช่างดียิ่งนัก พอได้รับรายงานว่าเจ้าถูกลอบโจมตี พี่ก็ควบม้าสุดฝีเท้าเร่งรุดมาทันที ท่านซ่างกวนเป็นอะไรไป นางไม่เป็นไรใช่หรือไม่"

"ขอบพระทัยเสด็จพี่ที่เป็นห่วง" เฉาอวิ๋นหลานส่ายหน้าอย่างด้านชา "เรื่องเรือสินค้าคงต้องรบกวนเสด็จพี่จัดการแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อน"

เด็กหนุ่มได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของเฉาอวิ๋นหลาน ในใจก็อดหวาดหวั่นมิได้

จึงรีบพยักหน้ารับคำเป็นพัลวัน "ได้ๆๆ ที่นี่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่เถอะ ทหาร! คุ้มกันองค์หญิงกลับเมืองต้าตู!"

"ไม่ต้อง" เฉาอวิ๋นหลานอุ้มร่างของซ่างกวนฉิงขึ้นมา แล้วหันไปมองลู่ชวน

"คุณชาย ข้าขอรบกวนท่านอีกสักครั้ง ช่วยส่งข้ากลับเมืองต้าตูได้หรือไม่ ภายหน้าจะมีของตอบแทนอย่างงามแน่นอน"

ลู่ชวนยิ้มร่าพยักหน้ารับ "ได้สิ ทางผ่านพอดี"

ความรู้สึกเห็นอกเห็นใจเพียงน้อยนิดนั้น แม้จะเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา ทว่าเมล็ดพันธุ์ได้ถูกหว่านลงไปแล้ว ย่อมต้องมีวันผลิบานอย่างแน่นอน

"เสด็จพี่ ศีรษะของไป๋ชีข้ายกให้ท่านก็แล้วกัน ทางแคว้นซีสู่ตั้งค่าหัวไว้ตั้งสิบล้านศิลาวิญญาณเชียวนะ!"

ก่อนจากไป เฉาอวิ๋นหลานทิ้งคำพูดเช่นนี้ไว้ ทำเอาเด็กหนุ่มนั่งไม่ติดไปนานแสนนาน