ตอนที่ 70 ตัดทางทำมาหากิน

"องค์หญิง ได้เวลาออกเดินทางแล้ว!"

ไป๋ชียกเท้าเบอร์สี่สิบสี่ของตนขึ้นมา

ไป๋ชีมีความเคยชินอยู่อย่างหนึ่ง เวลาฆ่าคน เขามักชอบใช้เท้าเหยียบเหยื่อให้ตายเป็นขั้นตอนสุดท้าย เหมือนกับการเหยียบมดตัวหนึ่งให้ตายคาเท้า

โดยเฉพาะพวกบุคคลสำคัญที่เคยอยู่สูงส่งเหนือผู้คน การได้เห็นพวกมันสั่นสะท้านและสิ้นใจอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา ความรู้สึกนั้นทำให้เขาสุขสมไปทั้งกายและใจ

เฉาอวิ๋นหลานนอนอยู่บนพื้นด้วยความสิ้นหวัง นางไม่มีหนทางจะฟื้นคืนชีพได้อีกแล้ว

หลังฟื้นคืนชีพมาสิบครั้ง ขั้นพลังของนางก็ร่วงหล่นจากขั้นเต๋าเอกาลงมาเหลือเพียงขั้นรวมชี่

บางทีนางน่าจะเชื่อฟังคำพูดของฉิงเอ๋อร์ให้เร็วกว่านี้ ชิงลงมือก่อนเพื่อกุมความได้เปรียบ

การมัวแต่คำนึงถึงสายเลือดความผูกพันเพียงน้อยนิด สุดท้ายกลับกลายเป็นการทำร้ายตัวเอง

เฉาอวิ๋นหลานถอนหายใจยาว แล้วหลับตาลง

"องค์หญิง องค์หญิง รีบช่วยองค์หญิงเร็วเข้า..."

ในชั่วขณะที่เฉาอวิ๋นหลานเตรียมใจพร้อมรับความตาย เสียงอันคุ้นเคยก็ดังขึ้น

ความเจ็บปวดจากความตายที่คิดไว้ไม่ได้จู่โจมเข้ามา

เฉาอวิ๋นหลานลืมตาขึ้น พบเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินมาจากผิวน้ำทะเล ในมือของเขาหิ้วร่างซ่างกวนฉิงเอาไว้

เด็กหนุ่มผู้นี้หน้าตาหล่อเหลา ที่เอวเหน็บกระบี่ยาวไว้สองเล่ม สวมชุดคลุมยาวสีขาวลายดำ

ลมทะเลพัดพาเส้นผมยาวของเขาสยาย ริมฝีปากประดับรอยยิ้มจางๆ ดูเสเพลอยู่บ้าง แต่กลับให้ความรู้สึกอุ่นใจอย่างน่าประหลาด

รูปลักษณ์เช่นนี้ ช่างเหมือนกับจอมยุทธ์พเนจรผู้ท่องยุทธภพในปากของนักเล่านิทานโรงน้ำชาแห่งแคว้นต้าเว่ยเสียเหลือเกิน

"ยัยเด็กโง่ เจ้าจะกลับมาอีกทำไมกัน?"

เฉาอวิ๋นหลานบ่นพึมพำในใจ ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้นมา

นางพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้น แต่ลองอยู่หลายครั้งก็ไม่สำเร็จ

สุดท้ายทำได้เพียงนอนอยู่บนพื้นอย่างจำนน มองดูดวงดาวเต็มท้องฟ้า หัวเราะไปหัวเราะมาจนกลายเป็นร้องไห้

มิตรภาพระหว่างนางกับซ่างกวนฉิงที่ก้าวข้ามความตาย สุดท้ายกลับไม่อาจต้านทานนักฆ่าคนเดียวได้

ทว่าเท้าข้างนั้นของไป๋ชี สุดท้ายก็ไม่ได้เหยียบลงบนร่างของเฉาอวิ๋นหลาน

ไม่ใช่ไม่อยากเหยียบ แต่เหยียบไม่ได้

ตอนที่เด็กหนุ่มคนนั้นปรากฏตัวขึ้น ในใจเขากลับบังเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมาสายหนึ่ง

หากเขากล้าเหยียบเท้านี้ลงไป เฉาอวิ๋นหลานจะไม่ตาย แต่ตัวเขาเองต่างหากที่จะตาย

สัญชาตญาณต่อความตายนั้น นักฆ่าอย่างไป๋ชีย่อมเฉียบคมกว่าคนทั่วไปมากนัก

ไป๋ชีชักเท้ากลับ ยืนนิ่งอยู่บนท่าเรือ

เขาอยากจะดูนักว่า ผู้บำเพ็ญตัวจ้อยระดับหนึ่งผู้นี้ มีดีอะไรถึงทำให้เขารู้สึกเช่นนี้ได้

ไป๋ชียังจำได้ว่า คนล่าสุดที่ให้ความรู้สึกแบบนี้แก่เขา คือจักรพรรดิกระบี่สู่ประจิมผู้ชราภาพและอ่อนแอคนนั้น

ไป๋ชีเกลียดพวกใช้กระบี่ เพราะกระบี่เป็นอาวุธที่ดูหรูหราแต่ไร้ประโยชน์ คนใช้กระบี่ล้วนเสแสร้งและเย่อหยิ่งจองหอง

แต่ทว่า แรงกดดันแห่งความตายทั้งสองครา กลับมาจากผู้ใช้กระบี่ทั้งสิ้น

ลู่ชวนก้าวขึ้นสู่พื้นดินที่ไหม้เกรียมของท่าเรือ แล้วปล่อยมือจากซ่างกวนฉิงที่หิ้วมา

"องค์หญิง องค์หญิง..." ซ่างกวนฉิงฝืนพยุงร่าง โผเข้าไปข้างกายเฉาอวิ๋นหลาน

คนทั้งสองที่ผ่านพ้นความเป็นความตายมา ไม่อาจสะกดกลั้นอารมณ์ได้อีกต่อไป จึงโผเข้ากอดกันร้องไห้โฮ

"ผู้หญิงน่ะนะ มักจะอ่อนไหวอยู่เรื่อย" ลู่ชวนพูดพลางหันไปมองไป๋ชี พยักหน้าให้ด้วยรอยยิ้มตาหยี "ขอถามหน่อย สหายมีนามสูงส่งว่ากระไรหรือ?"

"ไป๋ชี ไป๋ที่แปลว่าสีขาว ชีที่แปลว่าเจ็ดจากหนึ่งสองสามสี่ห้าหกเจ็ด เป็นนักฆ่า" มุมปากของไป๋ชียกยิ้มขึ้นเช่นกัน

เพราะเขาดูออกว่า เด็กหนุ่มตรงหน้าคนนี้ เป็นคนประเภทเดียวกับตน

ไม่ว่าจะแสดงออกว่ากระตือรือร้นเพียงใด แต่ลึกเข้าไปในดวงตา ความเย็นชากลับไม่อาจซ่อนเร้นไว้ได้เลย

"นักฆ่า!" ลู่ชวนพยักหน้ายิ้มๆ "อาชีพดีนี่ ข้าจำได้ว่ามีคนเคยบอกไว้ นักฆ่ากับโสเภณีคือสองอาชีพที่เก่าแก่ที่สุดในโลก"

"คนที่พูดคำนี้คงเป็นคนที่น่าสนใจมากแน่ๆ!" ไป๋ชีผายอกขึ้นด้วยความภาคภูมิใจเล็กน้อย

ลู่ชวนยักไหล่ "คนที่พูดจะน่าสนใจไหมข้าไม่รู้ แต่ตอนนี้คงน่าสนใจแน่"

"น่าสนใจมาก" ไป๋ชีพยักหน้า น้ำเสียงพลันเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา "เจ้าคิดจะเข้ามายุ่งเรื่องนี้รึ?"

ลู่ชวนพยักหน้า ตอบกลับไปคำเดียวอย่างหนักแน่นทรงพลัง "ยุ่ง"

ไป๋ชีขมวดคิ้ว "เจ้าไม่เคยได้ยินหรือไงว่า การตัดทางทำมาหากินของคนอื่นก็เหมือนฆ่าพ่อแม่เขา ตอนนี้เจ้าจะมาตัดทางทำมาหากินของข้า พวกเราก็กลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้แล้วนะ"

"พูดแบบนี้ก็ไม่ถูก!" ลู่ชวนส่ายหน้า "ข้าช่วยพวกนาง ไม่ได้ช่วยฟรี ๆ นะ เจ้ามาขวางไม่ให้ข้าช่วย ก็เท่ากับตัดทางทำมาหากินของข้าเหมือนกัน"

"คุยกันไม่ได้สินะ?" ไป๋ชีพูดพลางปลดปล่อยชี่จริงในร่างให้พวยพุ่งขึ้นมา

ฟ้าดินพลันแปรปรวนเปลี่ยนสี อาณาเขตสีดำที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าคว่ำครอบลงมา ปกคลุมทั่วทั้งท่าเรือเฟยอวิ๋น

ผืนปฐพีที่ถูกอาณาเขตสีดำครอบคลุมแยกออกเป็นสองส่วนจากตรงกลาง

ในรอยแยกมืดสนิทมีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังแว่วออกมา ราวกับฝูงผีหมื่นตนแหกกรง คล้ายรอยแยกนี้เชื่อมต่อกับอีกฟากฝั่งของเก้าแดนยมโลกในตำนาน

"ระดับสิบเอ็ด ขั้นทัณฑ์สวรรค์!" เฉาอวิ๋นหลานกับซ่างกวานฉิงเห็นภาพนี้แล้ว สีหน้าก็ยิ่งดูย่ำแย่ลงไปอีก

ทั้งสองมองไปยังลู่ชวนโดยไม่รู้ตัว ทว่าลู่ชวนกลับเอาแต่ยืนอยู่อย่างนั้น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

พวกนางทำได้เพียงกอดกันแนบแน่นด้วยความสิ้นหวัง ใช้ไออุ่นจากร่างกายขับไล่ความสิ้นหวังอันไร้ขอบเขตนั้น

สามขั้นวิถีเทวะคือจุดสูงสุดที่ผู้บำเพ็ญเพียรทุกคนใฝ่ฝัน

ทว่าผู้บำเพ็ญส่วนใหญ่หลังจากก้าวเข้าสู่ขั้นเต๋าเอกาแล้ว ก็จะหยุดชะงักอยู่ที่ขั้นนี้ไปตลอดกาล

ผู้บำเพ็ญขั้นเต๋าเอกาแม้จะหาได้ยาก แต่ก็ไม่ได้ไกลเกินเอื้อมถึงขนาดนั้น

มีเพียงเหนือกว่าขั้นเต๋าเอกาขึ้นไปเท่านั้น จึงจะนับว่าได้สัมผัสถึงแก่นแท้แห่งมหาเต๋าอย่างแท้จริง

ถึงจะมีโอกาสเดินบนมรรคาที่เป็นของตนเองแต่เพียงผู้เดียว เพื่อเอื้อมแตะบัลลังก์มหาจักรพรรดิในตำนาน

เฉาอวิ๋นหลานคิดไม่ตก มือสังหารคนหนึ่ง มือสังหารที่ยอมขายชีวิตแลกเงิน เอาอะไรมามีสิทธิ์ได้รับการโปรดปรานจากมหาเต๋าจนก้าวมาถึงจุดนี้ได้

"คุยไม่ได้!" ลู่ชวนวางมือลงบนด้ามกระบี่

"งั้นก็ไม่ต้องคุยกันแล้ว!" ไป๋ชียิ้มพลางส่ายหน้า

ร่างของไป๋ชีค่อย ๆ พร่าเลือน จนกระทั่งสลายหายไปในอาณาเขตอย่างสมบูรณ์

ในเวลาเดียวกัน เงาร่างนับไม่ถ้วนก็พุ่งทะลักออกมาจากเหวลึกขนาดยักษ์ที่แยกออก

"จริงสิ ลืมบอกเจ้าไป อาณาเขตของข้ามีชื่อว่าเงามายาไร้สิ้นสุด พัฒนามาจากกระบวนท่าหนึ่งที่มหาจักรพรรดิตถุนเทียนทิ้งไว้บนโลก"

"น่าเสียดาย ที่มีแค่ท่าเดียว"

เสียงของไป๋ชีดังมาจากรอบทิศทาง จนไม่อาจแยกแยะตำแหน่งได้

มหาจักรพรรดิตถุนเทียน ช่างเป็นนามอันเกรียงไกรดังกึกก้องเพียงใด

เพียงแค่กระบวนท่าครึ่งกระบวนท่าที่ทิ้งไว้ ก็ทำให้ไป๋ชีก้าวเข้าสู่ขั้นทัณฑ์สวรรค์ ทั้งยังไร้เทียมทานในขั้นนี้

ลู่ชวนกลับยิ่งรู้สึกสนใจคนบ้านเดียวกันที่เป็นพวกนักเลงหัวไม้คนนั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ

"น่าเสียดาย ลอกเลียนความคิดคนอื่น สุดท้ายก็แค่ของดาด ๆ เอามาอวดใครไม่ได้!" ลู่ชวนหลับตาลง

"หวังว่ากระดูกของเจ้าจะแข็งแกร่งคมกริบเหมือนปากนะ" สิ้นเสียงของไป๋ชี เงาดำนับไม่ถ้วนที่ปีนป่ายขึ้นมาจากก้นเหวก็พุ่งตรงเข้าใส่ลู่ชวน

เงาดำนำพาเสียงหวีดหวิวแหลกสลาย อักขระประหลาดพิกลนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นในอากาศ

อักขระเหล่านี้ดูเหมือนจะเป็นกฎเกณฑ์แห่งมหาเต๋าบางอย่าง

สรรพสิ่งทั้งปวงภายใต้ขอบเขตการครอบคลุมของอาณาเขต ต่างร่วงโรยและเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็วภายใต้อิทธิพลของอักขระ

แม้แต่รูปปั้นหินเทพอสูรที่ยืนยงมาหลายหมื่นปีโดยไม่บุบสลายซึ่งคอยเฝ้าท่าเรืออยู่ ก็ยังแหลกสลายกลายเป็นผุยผงปลิวกระจายไปทั่วท้องฟ้า

ลู่ชวนก้าวออกไปหนึ่งก้าว มาอยู่ข้างกายสตรีทั้งสอง ช่วยพวกนางต้านทานกฎเกณฑ์แห่งมหาเต๋าอันประหลาดพิกลนี้ไว้

นี่เป็นความรู้สึกปลอดภัยที่ไม่เคยมีมาก่อน อากาศที่หนาวเหน็บแห้งแล้งและเปี่ยมไปด้วยไอสังหาร ในยามนี้คล้ายจะอบอุ่นขึ้นมา

เฉาอวิ๋นหลานมองแผ่นหลังผอมเพรียวของลู่ชวนตาค้าง คล้ายจะสลักภาพเงาร่างนี้ไว้ในส่วนลึกของดวงวิญญาณ