ตอนที่ 69 น้องหลิน ร่วงหล่นจากฟากฟ้า

"แหม คิดจะถ่วงเวลาข้าไว้ แล้วให้ใต้เท้าซ่างกวนหาโอกาสหนีไปตามกำลังเสริมมารึไง!"

ไป๋ชีเอ่ยเย้ยหยันเฉาอวิ๋นหลานด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

คนที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วนอย่างเขา ผ่านการพลัดพรากจากเป็นจากตายมามากมาย มีเรื่องใดบ้างที่จะรอดพ้นสายตาไปได้?

"ทำไม ข้อเสนอของข้ายังไม่น่าดึงดูดพอให้เจ้าหวั่นไหวรึ?" นัยน์ตาสีม่วงของเฉาอวิ๋นหลานหรี่ลงเล็กน้อย

"หวั่นไหวสิ ใครบ้างจะไม่หวั่นไหว เพียงแต่ว่า..."

ไป๋ชียังพูดไม่ทันจบก็เปิดฉากโจมตีกะทันหัน เงาร่างเลือนรางสายหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากร่างของเขา

เงาร่างนี้รวดเร็วปานสายฟ้าฟาด พุ่งเข้าสังหารเฉาอวิ๋นหลานด้วยอานุภาพดั่งอัสนีบาต

"ไป!" เฉาอวิ๋นหลานระวังลูกไม้นี้ของเขาอยู่ตลอดเวลา

ชั่วพริบตาที่เงานั้นปรากฏ เสียงหงส์กู่ร้องก้องกังวานก็แผดดังขึ้นระหว่างฟ้าดิน

เปลวเพลิงสีขาวลุกโชนระเบิดออก กลืนกินทั่วทั้งท่าเรือไว้ในพริบตา

ในเวลาเดียวกัน เฉาอวิ๋นหลานก็หันกลับมาซัดฝ่ามือเข้าที่หน้าอกของซ่างกวนฉิง

พลังอันนุ่มนวลสายหนึ่งส่งร่างนางลอยไปยังท้องทะเล "ฉิงเอ๋อร์ หนีไป"

"องค์หญิง!"

ซ่างกวนฉิงร่อนลงสู่ผิวน้ำทะเลอย่างมั่นคง น้ำตาพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย

แม้ในนามทั้งสองจะเป็นนายบ่าว ทว่าความผูกพันกลับลึกซึ้งยิ่งกว่าพี่น้องร่วมสายเลือด

การกระทำทั้งหมดนี้ของเฉาอวิ๋นหลาน จะไม่ทำให้นางเจ็บปวดรวดร้าวใจได้อย่างไร

เพลิงสีขาวอันร้อนระอุแผดเผาทุกสิ่งรอบตัวจนระเหยกลายเป็นไอในชั่วพริบตา

เปลวไฟบิดเบือนมิติรอบข้างจนชวนให้ผู้คนขนหัวลุก

ทว่าเงาร่างที่พุ่งออกมานั้นกลับไม่สะทกสะท้านต่อเปลวเพลิงแม้แต่น้อย มันซัดหมัดตูมเดียวเข้าใส่หน้าอกของเฉาอวิ๋นหลานอย่างจัง

เฉาอวิ๋นหลานปลิวกระเด็นออกไปราวกับว่าวสายป่านขาด เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกจากปากกองใหญ่

เมื่อเห็นภาพนี้ ซ่างกวนฉิงก็เบิกตากว้างจนแทบฉีกขาดด้วยความเคียดแค้นระคนปวดใจ

แต่นางไม่ได้พุ่งเข้าไปอย่างบุ่มบ่าม เพราะรู้ดีว่าหากตนเข้าไปก็มีแต่จุดจบคือตายในพริบตาเดียวเท่านั้น

ทางรอดเดียวในตอนนี้คือต้องไปยังทะเลต้ากวน เพื่อเรียกกองทหารหู่เป้าที่เหลืออยู่ให้กลับมาคุ้มกัน จึงจะมีโอกาสรอดชีวิตสักริบหรี่

คิดได้ดังนั้น ซ่างกวนฉิงก็ไม่ลังเลอีกต่อไป นางเค้นชี่จริงอย่างบ้าคลั่งแล้วพุ่งทะยานลึกเข้าไปในทะเล

"จุ๊ๆๆ คิดจะไปตามกำลังเสริมงั้นรึ!" ไป๋ชีส่ายหน้ายิ้มๆ

เงาร่างเลือนรางอีกสายพุ่งออกจากร่างของเขาอีกครา เพียงพริบตาเดียวก็ประชิดถึงด้านหลังของซ่างกวนฉิง

ด้วยความห่างชั้นของพลังที่ต่างกันเกินไป ซ่างกวนฉิงยังไม่ทันได้ตอบสนอง เส้นชีพจรหัวใจก็ถูกกระแทกจนแหลกสลาย จิตวิญญาณร่อแร่อยู่ตรงขอบเหวแห่งการแตกดับ

ถึงกระนั้น ซ่างกวนฉิงกลับกลืนเลือดที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอกลับลงไปอย่างฝืนทน แล้วพุ่งทะยานสู่ท้องทะเลต่อไปด้วยความเร็วสูงสุด

"ไป๋ชี เจ้าสารเลวเดรัจฉาน!"

เฉาอวิ๋นหลานที่เพิ่งยันกายลุกขึ้นมาเห็นภาพนี้เข้าก็โกรธแค้นจนแทบคลั่ง

เปลวเพลิงสีขาวทั่วร่างระเบิดออกอีกครั้ง กวาดล้างท่าเรือจนราบเป็นหน้ากลองอีกรอบ

หงส์เพลิงยักษ์ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยมีเฉาอวิ๋นหลานเป็นศูนย์กลาง

"หงส์เพลิงอมตะ จุ๊ๆ มิน่าเล่าเสด็จพี่ของเจ้าถึงได้กลัวเจ้านัก ยอมจ่ายศิลาวิญญาณตั้งสิบล้านเพื่อซื้อหัวเจ้า นี่มันนิมิตแห่งการขึ้นครองใต้หล้าชัดๆ!"

ไป๋ชีพูดพลางยกมือปิดปากแล้วหัวเราะแหะๆ "อุ๊ย ขออภัย เผลอหลุดปากไปเสียได้ แต่ก็ช่างเถอะ อย่างไรเสียเจ้าก็ไม่มีทางมีชีวิตรอดกลับไปฟ้องใครได้อยู่แล้ว"

"พรวด..." เมื่อได้ยินคำนี้ เฉาอวิ๋นหลานก็กระอักเลือดออกมาอีกคำโต

ประกายแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ในใจ มอดดับลงในบัดดล

วาจาเหล่านี้นับว่าเป็นการฆ่าคนควักหัวใจ ไป๋ชีผู้นี้ชั่วร้ายอำมหิตถึงขีดสุด ทั้งที่พลังฝีมือกดข่มได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่กลับยังเลือกที่จะทำลายจิตใจ

"ได้ยินมาว่าหงส์เพลิงอมตะนี่มีตั้งหลายชีวิต ถูกฆ่าแล้วฟื้นคืนชีพได้ ไม่รู้ว่าเจ้าจะมีกี่ชีวิตกันเชียว?"

สิ้นเสียงของไป๋ชี เงาร่างสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นด้านหลังของเฉาอวิ๋นหลานอย่างพิศวง

จากนั้นหัวใจของเฉาอวิ๋นหลานก็ถูกแทงทะลุอย่างเฉียบขาดไร้ความลังเล

ดวงตาสีม่วงงดงามของเฉาอวิ๋นหลานค่อยๆ ไร้ประกาย ร่างทั้งร่างล้มตึงลงกับพื้นอย่างหนักหน่วง

ทว่าในชั่วพริบตาถัดมา ร่างไร้วิญญาณของเฉาอวิ๋นหลานพลันสลายกลายเป็นเปลวเพลิงสีขาวแล้วจางหายไป

เสียงกู่ร้องโหยหวนของหงส์เพลิงดังก้องไปทั่วฟ้าดิน

เปลวเพลิงที่ยังไม่ทันมอดดับพลันลุกโชนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางกองเพลิงนั้น ร่างที่สลายไปของเฉาอวิ๋นหลานค่อยๆ หลอมรวมกลับคืนมา

ทว่าในยามนี้ ระดับบำเพ็ญของเฉาอวิ๋นหลานกลับร่วงหล่นจากขั้นเต๋าเอกาลงมาสู่ระดับเก้า

"เป็นเช่นนี้นี่เอง!" ไป๋ชีมองดูเฉาอวิ๋นหลานที่กำเนิดใหม่จากเปลวเพลิง พลางพยักหน้าเบาๆ

"หนึ่งขั้นบำเพ็ญแลกได้หนึ่งชีวิต เจ้าอยู่ขั้นเต๋าเอกา ฆ่าเจ้าสิบครั้งก็น่าจะพอแล้ว เมื่อครู่ฆ่าเจ้าไปหนึ่งครั้ง ยังเหลืออีกเก้าครั้ง"

เฉาอวิ๋นหลานรู้ดีว่าคราวนี้ตนไม่มีโอกาสรอดชีวิตแล้ว นางเงยหน้ามองไปยังทิศทางของเมืองต้าตูด้วยความโศกเศร้า

สุดท้ายแล้ว คนที่อยากให้นางตายที่สุด กลับเป็นพี่ชายแท้ๆ ของตน ช่างน่าขันสิ้นดี

......

"โครม!"

อาฝูลากแผ่นไม้ วิ่งตะบึงไปบนผิวน้ำทะเลอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น ร่างอันอรชรสายหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า กระแทกลงบนแผ่นไม้อย่างจัง

"ฮ่าๆๆๆ... ชะตาชีวิตบิดาพลิกผันแล้วเรอะเนี่ย ถึงกับเก็บสาวน้อยได้แบบนี้!"

ลู่ชวนอดไม่ได้ที่จะแหงนหน้าหัวเราะร่า

ทว่าหัวเราะได้ไม่ทันไรก็หยุดชะงักลง เพราะลู่ชวนพบว่า สาวน้อยที่ร่วงลงมาจากฟ้าคนนี้ กำลังจะตายมิตายแหล่อยู่รอมร่อ

สตรีผู้นี้ก็คือซ่างกวนฉิง นางโดนเงาร่างนั้นโจมตีเข้าไปทีหนึ่ง ด้วยระดับบำเพ็ญของนาง สามารถทนมาจนถึงตอนนี้ได้ก็นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว

ลู่ชวนมองดูพลางขมวดคิ้วมุ่น คนอื่นเขาฟ้าประทานน้องหลินลงมา ของตนกลับดีนัก ฟ้าส่งผีตายโหงลงมาแทนซะงั้น

"ไปให้พ้นเลย อัปมงคลชะมัด!" เขาถีบซ่างกวนฉิงลงทะเลไปทีหนึ่ง

สิ่งที่ลู่ชวนคาดไม่ถึงก็คือ ความอยากมีชีวิตรอดของแม่สาวคนนี้ช่างแรงกล้านัก นางถึงกับเกาะขอบแผ่นไม้ไว้แน่น แม้เล็บจะเปิดถลกออกหมด ก็ไม่ยอมปล่อยมือแม้แต่น้อย

ลู่ชวนกระโดดไปข้างตัวซ่างกวนฉิง ก่อนจะนั่งยองๆ ตรงหน้านางแล้วเอ่ยล้อเลียน

"น้องสาว เจ้าใกล้จะตายแล้วนะ วางใจแล้วไปเถอะ ถึงเทศกาลวันไหนคุณปู่อย่างข้านึกขึ้นมาได้ จะเผากระดาษเงินกระดาษทองไปให้เจ้าบ้าง"

อาจเป็นเพราะอาการแสงสะท้อนก่อนดับ ใบหน้าของซ่างกวนฉิงในยามนี้จึงแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างผิดปกติ และดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก

ซ่างกวนฉิงรู้ว่าตนเหลือเวลาไม่มาก จึงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเว้าวอน

"ขอร้องท่าน ช่วยส่งข่าวให้ที ไปบอกกองทหารพยัคฆ์เสือดาวแห่งต้าเว่ยที่อยู่บนทะเลต้ากวาน ว่าไป๋ชีกำลังลอบสังหารองค์หญิงใหญ่ ให้รีบกลับไปอารักขาโดยเร็ว"

"เฮ้ย~ เกี่ยวตูดอะไรกับข้าด้วย!" ลู่ชวนยักคิ้วหลิ่วตาพลางแค่นหัวเราะเยาะ

ซ่างกวนฉิงกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่งทันที นางกัดฟันพูดว่า "ย่อมไม่ขาดผลประโยชน์ของท่านแน่ องค์หญิงใหญ่แห่งต้าเว่ยมีฐานะสูงส่ง หากนางรอดชีวิต ท่านจะเรียกร้องสิ่งใดก็ได้ทั้งนั้น"

"สิ่งใดก็ได้รึ" ลู่ชวนเบิกตากว้างเป็นประกาย

"ถูกต้อง ทุกสิ่งเลย" ซ่างกวนฉิงร้อนใจจนน้ำตาไหลพราก นางแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

"ต้าเว่ยรึ" ลู่ชวนหันไปมองอาฝูที่กำลังลากแผ่นไม้ "มีภูมิหลังอะไรยังไง"

อาฝูยื่นปากลา เอ่ยอย่างเหยียดหยามว่า "จะมีภูมิหลังห่าเหวอะไร ก็แค่สืบทอดมายาวนานกว่าชาวบ้านเขาหน่อยแค่นั้นแหละ"

"สืบทอดมายาวนานรึ" ลู่ชวนพยักหน้าแล้วถามว่า "ต้าเว่ยของพวกเจ้า มีเคล็ดวิชาบำเพ็ญกายทรราชห้าธาตุหรือไม่"

"แค่กๆ!" ซ่างกวนฉิงไอโขลกออกมาสองครา อวัยวะภายในที่แหลกเหลวทะลักปนออกมาพร้อมกับลิ่มเลือดที่พ่นออกมา

"มี... ถึงไม่มี... ก็หาทางเอามาให้ท่านได้แน่"

"งั้นก็คุยกันง่ายหน่อย!" ลู่ชวนคว้าคอเสื้อซ่างกวนฉิงหิ้วขึ้นมา จากนั้นก็เหยียบบนหัวอาฝูทีหนึ่ง ทะยานร่างมุ่งตรงไปยังท่าเรือทันที

"ไอ้ลูกเต่า รังแกคน... รังแกเกินไปแล้วโว้ย" อาฝูโมโหจนแทบกระอักเลือด ลากแผ่นไม้วิ่งกวดตามข้างล่างอย่างไม่ลดละ

"ไป... ไปแจ้ง... กองทหารพยัคฆ์เสือดาว... อีกฝ่ายคือ... ไป๋ชี... เจ้า... ผู้บำเพ็ญตัวเล็กๆ... รับมือไม่ไหวหรอก..."

ซ่างกวนฉิงที่สติเริ่มเลอะเลือนเอ่ยออกมาอย่างกระท่อนกระแท่น

"เฮ้ยๆๆ ดูถูกกันเรอะ เชี่ยเอ๊ย เจ้าอย่าเพิ่งชิงตายห่าไปนะโว้ย เกิดองค์หญิงใหญ่อะไรนั่นของเจ้าไม่ยอมรับหนี้ขึ้นมา ถึงตอนนั้นบิดาจะไปทวงกับใครวะ"

ลู่ชวนถ่ายปราณกระบี่สายหนึ่งเข้าไปในร่างของซ่างกวนฉิง เพื่อรั้งลมหายใจของนางเอาไว้