ตอนที่ 68 นักฆ่าไป๋ชี

"องค์หญิง แย่แล้วขอรับ คนของเราถูกลอบโจมตีที่ทะเลต้ากวาน"

"ไม่เพียงมีกองพันเทพเพลิง แต่ยังพบองครักษ์โพ่หลู่แห่งซีสูด้วย เรือรบยี่สิบสามลำถูกเผาวอดไปเกินครึ่งแล้วขอรับ"

"องค์หญิง ที่นี่อันตราย ขอเชิญเสด็จกลับเมืองต้าเฟิงเพื่อทรงตัดสินพระทัยใหม่เถิดขอรับ"

ริมท่าเรือเฟยอวิ๋น เฉาอวิ๋นหลานรับฟังรายงานจากผู้ใต้บังคับบัญชาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"ใครให้ความกล้าพวกมันกัน" เฉาอวิ๋นหลานหน้าเขียวคล้ำ เค้นเสียงรอดไรฟันออกมาทีละคำ

"สั่งให้องครักษ์ที่ท่าเรือมุ่งหน้าไปยังน่านน้ำที่เกิดเหตุ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ต้องสกัดกองพันเทพเพลิงกับองครักษ์โพ่หลู่ไว้ให้ได้ ข้าจะติดต่อเสด็จพี่เดี๋ยวนี้ กำลังเสริมจะรีบตามไปถึงในไม่ช้า"

ทันทีที่เฉาอวิ๋นหลานออกคำสั่ง เหล่าองครักษ์โดยรอบต่างพากันตกใจ

หากไร้องครักษ์คอยคุ้มกัน แล้วมีมือสังหารโผล่มา หากองค์หญิงใหญ่เป็นอะไรไปแม้เพียงปลายก้อย คงไม่มีใครแบกรับความผิดนี้ไหว

"องค์หญิง มิได้เด็ดขาดขอรับ ช่วงนี้โรงเตี๊ยมชิวหงเคลื่อนไหวบ่อยครั้ง โดยเฉพาะการพุ่งเป้ามาที่พระองค์..."

เฉาอวิ๋นหลานนับเป็นแก้วตาดวงใจของจักรพรรดิต้าเว่ยรุ่นนี้ ไม่เพียงพรสวรรค์โดดเด่น แม้แต่การบริหารบ้านเมืองก็ยังเชี่ยวชาญยิ่ง

ถึงกับมีข่าวลือว่า องค์จักรพรรดิเคยพิจารณาจะสละบัลลังก์ให้องค์หญิงใหญ่ผู้อายุไม่ถึงยี่สิบปีด้วยซ้ำ

หากเรื่องนี้เป็นความจริง เช่นนั้นเฉาอวิ๋นหลานก็จะกลายเป็นจักรพรรดินีองค์แรกของราชวงศ์ต้าเว่ยที่สืบทอดมาร่วมสามแสนปี

อีกทั้งภารกิจคุ้มกันกองเรือสินค้าขากลับในครั้งนี้ ซึ่งเป็นเรื่องคอขาดบาดตายต่อความรุ่งเรืองและเสื่อมถอยของต้าเว่ย ก็ยังมอบหมายให้เฉาอวิ๋นหลานเป็นผู้จัดการ

จะเห็นได้ว่า ข่าวลือเรื่องยกบัลลังก์ให้นางอาจไม่ใช่เรื่องที่ไร้มูลความจริง

"พอได้แล้ว!" เฉาอวิ๋นหลานตัดบทผู้ใต้บังคับบัญชา เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "หน้าที่ของทหารคือการปฏิบัติตามคำสั่ง สั่งให้องครักษ์มุ่งหน้าไปน่านน้ำที่เกิดเหตุเดี๋ยวนี้"

"พ่ะย่ะค่ะ!" ทหารจำต้องน้อมรับคำสั่งอย่างจำใจ

โรงเตี๊ยมชิวหง คือองค์กรนักฆ่าที่ฉาวโฉ่ที่สุดในทวีปเทียนฮวางอย่างไม่ต้องสงสัย

องค์กรนี้ลึกลับถึงขีดสุด และกล้ารับงานทุกประเภท

สูงสุดสังหารเชื้อพระวงศ์และขุนนางผู้ใหญ่ ต่ำสุดสังหารพ่อค้าหาบเร่และชาวบ้านธรรมดา ขอแค่มีเงินให้กอบโกย พวกมันก็กล้าทำทั้งสิ้น

ยิ่งไปกว่านั้น จนถึงปัจจุบันโรงเตี๊ยมชิวหงยังไม่เคยมีประวัติทำงานล้มเหลวเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เมื่อเร็ว ๆ นี้มีข่าวลือว่า มีคนทุ่มศิลาวิญญาณระดับสูงเกือบสิบล้านก้อนซื้อหัวของเฉาอวิ๋นหลานจากโรงเตี๊ยมชิวหง ส่วนจริงหรือเท็จนั้นยากจะแยกแยะ

องครักษ์ประจำท่าเรือถูกโยกย้ายไปอย่างรวดเร็ว เพื่อไปเสริมกำลังยังน่านน้ำที่เกิดเหตุ

หลงเหลือเพียงเฉาอวิ๋นหลานกับขุนนางหญิงผู้นั้นยืนอยู่บนสะพานเทียบเรือ

"กองทัพไป๋หลิงของเสด็จพี่ประจำการอยู่ที่เมืองต้าเฟิง รุดหน้ามาที่นี่อย่างมากก็ใช้เวลาสองชั่วยาม หวังว่าจะทันการนะ!"

เฉาอวิ๋นหลานมองผืนทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาลด้วยความกังวลใจเต็มอก

"องค์หญิงเพคะ..." ขุนนางหญิงข้างกายอ้าปาก อยากจะพูดแต่ก็ยั้งไว้

"ฉิงเอ๋อร์ มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถอะ!" เฉาอวิ๋นหลานขมวดคิ้วเล็กน้อย

ขุนนางหญิงสูดหายใจเข้าลึก เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "เช่นนั้นผู้น้อยขอเสียมารยาทเพคะ"

"กำลังเสริมขององค์รัชทายาทคงไม่มาแล้วเพคะ เขาอยากให้กองเรือสินค้าเกิดเรื่องจะแย่ ต่อให้พวกเราฝืนรักษากองเรือสินค้าไว้ได้ พวกเราก็คงไม่มีชีวิตรอดกลับไปถึงต้าตูอยู่ดี"

"เจ้าว่าอย่างไรนะ" เฉาอวิ๋นหลานบันดาลโทสะ ตวาดเสียงเฉียบขาด "ซ่างกวนฉิง วาจาลบหลู่เบื้องสูงเช่นนี้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าจะมีผลอย่างไร!"

ซ่างกวนฉิงไม่สะทกสะท้าน ส่ายหน้าเบา ๆ "เส้นทางและเวลาขากลับของกองเรือสินค้า รวมถึงท่าเรือที่จะเข้าจอด เดิมทีล้วนเป็นความลับสุดยอด นอกจากราชวงศ์แล้วก็ไม่มีผู้อื่นล่วงรู้"

"พระองค์ไม่แปลกพระทัยบ้างหรือเพคะ ว่ากองพันเทพเพลิงกับองครักษ์โพ่หลู่ระบุตำแหน่งที่นี่ได้อย่างแม่นยำขนาดนี้ได้อย่างไร"

"หลายปีมานี้องค์รัชทายาททำตัวเหลวไหลเสเพล ฝ่าบาทจึงทรงมีพระราชดำริอื่นมานานแล้ว ยามนี้พระองค์กำลังโดดเด่น รัศมีเปล่งประกาย ข่าวลือภายนอกก็สะพัดไปทั่ว"

"การเดินทางขากลับครั้งนี้เดิมทีควรเป็นโอกาสให้รัชทายาทได้แสดงฝีมือ ทว่าฝ่าบาทกลับทรงให้พระองค์เป็นผู้นำจัดการเรื่องนี้..."

ซ่างกวนฉิงไม่ได้พูดต่อ นางรู้ดีว่าองค์หญิงใหญ่ทรงเป็นคนฉลาด เพียงแต่ในพระทัยยังคงหลงเหลือความหวังอันงดงามอยู่เศษเสี้ยวหนึ่งเท่านั้น

ทว่าเรื่องราวในราชสำนัก การเก็บเศษเสี้ยวความหวังนั้นไว้ในใจ ย่อมหมายถึงหายนะล้างผลาญชีวิต

สีหน้าของเฉาอวิ๋นหลานแปรเปลี่ยนไปมา สุดท้ายก็ทอดถอนใจยาว "หากเสด็จพี่ทำถึงขั้นนี้จริง ๆ..."

"องค์หญิงเพคะ การลอบโจมตีครั้งนี้ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่กองเรือสินค้าหรอกเพคะ กองเรือสินค้ามีผู้บำเพ็ญขั้นดับสูญคอยคุ้มกันอยู่ หากกองพันเทพเพลิงกับองครักษ์โพ่หลู่ไม่ทุ่มเทจนหมดหน้าตัก ย่อมไม่มีทางสร้างความเสียหายย่อยยับให้แก่กองเรือสินค้าได้เลย"

"ต้าอู๋กับซีสู่ยังไม่ได้โง่เขลาถึงขั้นนี้ พวกเราควรไปกันได้แล้วเพคะ" ซ่างกวานฉิงมองดูท่าเรือที่ว่างเปล่าพลางเอ่ยด้วยความกังวล

"แปะ แปะ แปะ..."

เวลานั้นเอง เสียงปรบมือพลันดังขึ้น

"นึกไม่ถึงเลยว่าใต้เท้าซ่างกวานจะอายุน้อยเพียงนี้ ทว่าทำการสิ่งใดกลับรอบคอบมองการณ์ไกล ช่างหาได้ยากยิ่งนัก"

สิ้นเสียง บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นบนท่าเรืออย่างกะทันหัน

ชายผู้นี้ดูมีอายุราวสี่สิบปีเศษ สวมชุดผ้าป่านหยาบกร้าน บนใบหน้ามีรอยเหี่ยวย่นลึก ดูคล้ายชาวบ้านตาดำ ๆ ที่หาเช้ากินค่ำตามท้องถนน

เขาร่างสูงใหญ่มาก ทว่ากลับผอมกะหร่องราวกับลำไม้ไผ่ ใบหน้าเหลืองซีดผอมแห้งประหนึ่งคนขาดสารอาหาร

ในมือบุรุษผู้นั้นหิ้วศีรษะมนุษย์โชกเลือดสองหัว เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มตาหยี "องค์หญิงใหญ่ช่างเป็นกิ่งทองใบหยกจริงแท้ เสด็จพ่อของท่านถึงกับส่งยอดฝีมือพลีชีพขั้นเต๋าเอกามาถึงสองคนเพื่อคอยอารักขาอยู่รอบกายท่าน"

ใบหน้าของเฉาอวิ๋นหลานซีดเผือด เรื่องยอดฝีมือพลีชีพนี้นางย่อมรู้อยู่แก่ใจ เพียงแต่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนเท่านั้น

ทว่าบัดนี้ ยอดฝีมือพลีชีพขั้นเต๋าเอกาทั้งสองคนกลับถูกสังหารไปเช่นนี้โดยไม่ก่อให้เกิดความเคลื่อนไหวใด ๆ แม้แต่น้อย

"ไป๋ชี!"

เมื่อเห็นบุรุษผู้นั้น ซ่างกวานฉิงก็ใจหายวาบ

ไป๋ชี มือสังหารอันดับเจ็ดแห่งโรงเตี๊ยมชิวหง

และยังเป็นมือสังหารแห่งโรงเตี๊ยมชิวหงเพียงคนเดียวที่สามารถสืบหาชื่อออกมาได้

สามปีก่อน จอมกระบี่เฒ่าแห่งซีสู่สิ้นใจลงกะทันหัน ว่ากันว่าก็ตกตายด้วยน้ำมือของคนผู้นี้

ซ่างกวานฉิงสะบัดมือเบา ๆ อาวุธเวทรูปร่างคล้ายพู่กันพิพากษาก็ปรากฏขึ้นในมือ

นางขวางอยู่หน้าเฉาอวิ๋นหลาน น้ำเสียงไม่สงบนิ่งเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป พลางเอ่ยอย่างร้อนรน "องค์หญิงเพคะ ข้าจะขัดขวางเขาไว้เอง พระองค์รีบไปรวมตัวกับกองกำลังหลักเถิดเพคะ"

ในสถานการณ์เช่นนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะหนีออกจากท่าเรือ มีแต่ต้องมุ่งหน้าไปทางทะเลเพื่อรวมตัวกับกองกำลังหลัก จึงจะพอมีโอกาสรอดชีวิตอยู่บ้าง

เฉาอวิ๋นหลานดึงตัวซ่างกวานฉิงมาไว้ด้านหลังตนเองทันที

ซ่างกวานฉิงเป็นเพียงขุนนางฝ่ายบุ๋น มีพลังแค่ระดับแปด หากต้องประมือกับมารสังหารผู้นี้ คงไม่พอให้เขายาไส้ด้วยซ้ำ

"ไป๋ชี มาคุยข้อตกลงทางการค้ากันหน่อยเป็นอย่างไร" เฉาอวิ๋นหลานกลับคืนสู่ท่าทีเย็นชาเฉยเมยตามเดิมแล้ว

"โอ้?" ไป๋ชีอดหัวเราะไม่ได้ "องค์หญิงกำลังจะบอกว่าจะยอมจ่ายสองเท่าเพื่อซื้อชีวิตตัวเองคืนงั้นหรือ"

"ข้าจ่ายสิบเท่า!" เฉาอวิ๋นหลานเอ่ยเสียงเรียบ

"จุ๊ ๆ ๆ ช่างร่ำรวยใจป้ำจริง ๆ" ไป๋ชียิ้มแก้มแทบปริอย่างห้ามไม่อยู่ "หากเป็นสิบเท่า ก็คือหนึ่งร้อยล้านศิลาวิญญาณระดับสูง เท่าที่ข้ารู้ ผลผลิตตลอดทั้งปีของเหมืองศิลาวิญญาณสามแห่งในแคว้นต้าเว่ยของพวกเจ้าก็คงได้ราว ๆ นี้กระมัง!"

แววตาของเฉาอวิ๋นหลานเย็นยะเยียบ ดูท่าข่าวลือที่ว่ามีคนทุ่มศิลาวิญญาณสิบล้านก้อนเพื่อซื้อศีรษะของนางจะไม่ใช่เรื่องเท็จ

"ต้าเว่ยสืบทอดมานับแสนปี ศิลาวิญญาณเพียงเท่านี้ยังพอควักจ่ายได้" เฉาอวิ๋นหลานตั้งสติ พยายามแสดงท่าทีสงบนิ่งให้มากที่สุด

"ช่างน่าหวั่นไหวจริง ๆ เงินก้อนนี้แทบจะเท่ากับรายได้ตลอดร้อยปีของข้าเลยนะเนี่ย" ไป๋ชีเริ่มคิดคำนวณอย่างรู้สึกลำบากใจ

"ฉิงเอ๋อร์ ประเดี๋ยวข้าจะถ่วงเวลาเขาไว้ เจ้าหาทางกลับเมืองหลวงให้เร็วที่สุด แล้วนำเรื่องนี้ไปกราบทูลเสด็จพ่อ" ในใจของซ่างกวานฉิงพลันมีเสียงของเฉาอวิ๋นหลานดังขึ้น