ตอนที่ 67 บุญคุณข้าวหนึ่งมื้อ

บนผืนทะเลเวิ้งว้างสุดลูกหูลูกตา เรือลำน้อยแล่นไปข้างหน้าอย่างโดดเดี่ยว

ลู่ชวนติดอยู่บนทะเลบัดซบนี้มาครบหนึ่งเดือนเต็มแล้ว

หากใช้คำพูดของอาฝูก็คือ นี่มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น!

โลกใบนี้มีพื้นที่ร้อยละแปดสิบเป็นมหาสมุทร หากคิดจะข้ามทวีป

ไม่พลังแก่กล้าสะเทือนฟ้าดินจนเหาะข้ามมหาสมุทรได้โดยไร้อุปสรรค ก็ต้องร่วมเดินทางไปกับกองเรือข้ามสมุทร

ทว่ากองเรือข้ามสมุทรมีความเร็วค่อนข้างช้า ไปกลับเที่ยวหนึ่งใช้เวลาตั้งแต่หลายปีไปจนถึงหลายสิบปี

......

หัวเรือลำน้อยมีหม้อใบหนึ่งตั้งอยู่ ลู่ชวนกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารกลางวันของวันนี้

ทะเลกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตนี้มีแค่ปลาให้กิน พอกินปลาทะเลติดต่อกันมาทั้งเดือน ตอนนี้แค่เห็นลู่ชวนก็แทบจะอ้วกแล้ว

ส่วนอาฝูนั้นถูกลู่ชวนบังคับเกณฑ์มาเป็นแรงงานทาสตั้งแต่สิบวันก่อน

เวลานี้จึงได้แต่ลากเรือลำน้อยแหวกว่ายไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วด้วยความเคียดแค้นเต็มอก

"ตึง ตึง ตึง..."

ทันใดนั้น บนผืนน้ำทะเลอันไกลโพ้นก็มีเสียงสัญญาณเตือนภัยอันแหลมคมดังขึ้น

เรือจู่โจมสามลำพุ่งตรงเข้ามาหาลู่ชวนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตั้งขบวนเป็นรูปสามเหลี่ยม ล้อมเรือหาปลาลำน้อยของเขาไว้ตรงกลาง

ลู่ชวนหยุดมือที่กำลังแล่ปลาดิบอย่างงุนงง แล้วเงยหน้ามองเรือจู่โจมทั้งสามลำ

บนเรือจู่โจมสามลำนั้นมีทหารทั้งหมดหกนาย ทุกคนสวมชุดเกราะสีดำที่สร้างขึ้นอย่างประณีต

รูปร่างแต่ละคนสูงใหญ่ล่ำสัน ไอสังหารพลุ่งพล่าน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นยอดทหารผ่านศึกร้อยสมรภูมิ

"ผู้บำเพ็ญระดับหนึ่ง?"

ทหารที่เป็นหัวหน้าถอดหมวกเกราะออกแล้วมองมาทางลู่ชวน

'คุณชายผู้สูงศักดิ์รูปงามอะไรเช่นนี้' ทหารผู้นั้นอดชื่นชมในใจไม่ได้

ลู่ชวนบำเพ็ญเพียรอยู่ที่หอหมิงเยวี่ยมาพักหนึ่ง ทว่าเนื่องจากไม่มีเคล็ดวิชาบำเพ็ญสำหรับกายทรราชห้าธาตุ ระดับพลังจึงติดแหง็กอยู่ที่ขั้นรวมชี่

การมาทวีปเทียนฮวางของลู่ชวนในครั้งนี้ นอกจากตามหาอาศรมเต๋าของมหาจักรพรรดิแล้ว

ยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่อง นั่นคือการเสาะหาวิธีบำเพ็ญเพียรของกายทรราชห้าธาตุ

เมื่อเห็นว่าลู่ชวนเป็นเพียงผู้บำเพ็ญระดับหนึ่ง นายทหารหัวหน้ากลุ่มจึงผ่อนลมหายใจเบา ๆ ด้วยความโล่งอก

เพื่อไม่ให้คุณชายรูปงามตรงหน้าตกใจกลัว ทหารผู้นั้นจึงพยายามกดเสียงให้ต่ำลงและทำตัวให้ดูดุน้อยที่สุด

"พวกเราคือกองทหารพยัคฆ์เสือดาวแห่งต้าเว่ย บริเวณนี้ถูกประกาศกฎอัยการศึกแล้ว คุณชายน้อยมาจากที่ใด จะไปที่ใด และไปทำอะไรหรือ"

ลู่ชวนแทบกระอักเลือดออกมา สามคำถามคลาสสิกชัด ๆ

"มาจากท่าเรือไป๋เฟิง มาเที่ยว มีปัญหาอะไรอีกไหม" ลู่ชวนไม่ได้สติหลุดแต่อย่างใด เพราะท่าทีของอีกฝ่ายยังถือว่าพอใช้ได้

ทหารผู้นั้นครุ่นคิด แม้จะไม่รู้ว่าท่าเรือไป๋เฟิงอยู่ที่ใด แต่ผู้บำเพ็ญขั้นรวมชี่คนหนึ่งคงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

"ท่านจะรังเกียจหรือไม่หากขึ้นไปพักผ่อนบนเรือรบสักครู่ รอให้เรื่องทางนี้คลี่คลายแล้ว พวกเราค่อยไปส่งท่านที่ท่าเรือ"

นี่คือข้อดีของการหน้าตาดี หากลู่ชวนยังอยู่ในสภาพตาแก่ซอมซ่อ คาดว่าคงถูกทหารพวกนี้ใส่กุญแจมือแล้วลากคอกลับไปแล้ว

"บนเรือพวกเจ้ามีของกินไหม" ลู่ชวนใส่ใจเรื่องนี้มากกว่า พอกินปลามาทั้งเดือน ในปากก็จืดชืดจนแทบไร้รสชาติ

"มี!" ทหารพยักหน้า

"เจ้าลาโง่ ขึ้นเรือได้แล้ว" ลู่ชวนเคาะกราบเรือ

"ตูม!"

อาฝูพุ่งพรวดทะลุผิวน้ำขึ้นมาแล้วกระโดดขึ้นไปบนเรือลำน้อย

อาฝูเบิกตาสะท้อนประกายแห่งปัญญา โกรธจนควันแทบออกหูทั้งเจ็ด

"ปกติให้เจ้าทุบตีก็ช่างเถอะ ตอนนี้ยังต้องช่วยเจ้าจับปลา ต้องลากเรือ ลากเรือก็ช่างเถอะ นี่ยังเรียกก็มาไล่ก็ไป คิดว่าบิดาเป็นตัวอะไรกันห๊ะ!"

เหล่าทหารเห็นอาฝูก็ตื่นตัวระแวดระวังขึ้นมาทันที

เมื่อครู่พวกเขาถึงกับจับสัมผัสไม่ได้เลยว่าในทะเลข้างหน้าเรือลำน้อยมีลาตัวนี้อยู่

"ทุกท่าน ไม่ต้องตื่นตระหนก ลาโง่บ้านข้าเอง อบรมสั่งสอนสักหน่อยก็เรียบร้อยแล้ว" ลู่ชวนซัดหมัดเปรี้ยงเข้าใส่หัวอาฝู

ซัดจนไอ้หมอนี่หมุนคว้างกลางอากาศเจ็ดร้อยยี่สิบองศา คอหมุนติ้วไปหลายรอบถึงได้หยุดลง

ทว่าในชั่วพริบตาถัดมา อาฝูกลับลุกพรวดขึ้นมาได้หน้าตาเฉย

เหล่าทหารมองจนหนังตากระตุกยิบ ๆ นี่มันตัวประหลาดบัดซบอะไรกันวะเนี่ย

หลังจากสั่งสอนอาฝูเสร็จ ลู่ชวนก็ติดตามเหล่าทหารไปยังเรือรบที่อยู่ใกล้ที่สุด

เรือรบโอ่อ่าอลังการยิ่ง ระวางขับน้ำพอ ๆ กับเรือบรรทุกเครื่องบินในบ้านเกิดเลยทีเดียว และนี่ก็เป็นเพียงแค่เรือรบธรรมดาที่สุดเท่านั้น

เรือรบเช่นนี้ บนผืนทะเลมีอยู่หลายสิบลำ

"คุณชายน้อย ท่านพักอยู่ในห้องนี้เถิด อีกประเดี๋ยวจะมีผู้นำอาหารมาส่งให้" ทหารพาลู่ชวนมาส่งที่ห้องห้องหนึ่งเพื่อจับตาดูไว้

ลู่ชวนก็ไม่ได้ใส่ใจ ขอแค่มีของกินก็พอ

กินตั้งแต่เที่ยงยันบ่าย สุราดื่มไปสิบกว่าไห ทำเอาพวกทหารยามที่เฝ้าอยู่ถึงกับหนังหัวชา

พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่า เด็กหนุ่มที่ดูเหมือนคุณชายผู้สูงศักดิ์คนนี้ ทำไมถึงได้กินจุเหมือนผีตายอดตายอยากเช่นนี้

จนกระทั่งพลบค่ำ ลู่ชวนจึงกินอิ่มดื่มหนำในที่สุด เขาเขย่าไหเหล้าที่ว่างเปล่าพลางถอนหายใจ

"ว่าง ๆ ต้องไปหาน้ำเต้าใส่เหล้ามาสักอันแล้ว เอาแบบที่จุได้สักสองสามตันนั่นแหละ"

"ตูม!"

ข้าวยังไม่ทันย่อยดี บนเรือรบพลันเกิดเสียงระเบิดดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น ตามมาด้วยเปลวเพลิงที่พวยพุ่งเสียดฟ้า

"ข้าศึกบุก! ข้าศึกบุก..."

ทหารยามที่เฝ้าอยู่ตรงประตูกระชากเปิดประตูห้อง แล้วดึงตัวลู่ชวนออกมาทันที

"คุณชายน้อย รีบออกมาไปที่ดาดฟ้าเรือเร็วเข้า พวกเราถูกโจมตี เรือจวนจะจมแล้ว!"

"เอ่อ..."

ลู่ชวนอ้าปากค้างเล็กน้อยอย่างเด๋อด๋า

คิดว่าลู่ชวนตกใจจนสติหลุดไปแล้ว ทหารร่างสูงใหญ่จึงยกตัวลู่ชวนขึ้นหนีบไว้ใต้รักแร้ แล้ววิ่งตรงไปยังดาดฟ้าเรือทันที

"พรูด..."

กลิ่นเต่าใต้รักแร้ของทหารนายนั้นทำเอาลู่ชวนแทบจะขิตไปตรงนั้นให้ได้

บนดาดฟ้าเรือเพลิงลุกโหมเสียดฟ้า เรือรบไม่รู้ว่าถูกสิ่งใดถล่มจนพังยับเยินไปหมด และมีครึ่งหนึ่งจมลงสู่ทะเลไปแล้ว

บนผืนทะเลมีศพของเหล่าทหารลอยเกลื่อนกลาด

บนผืนทะเลที่อยู่ห่างออกไปก็มีเรือรบอีกหลายลำกำลังลุกไหม้อย่างรุนแรงเช่นกัน แสงเพลิงที่พวยพุ่งสู่ท้องฟ้าสาดส่องจนผืนทะเลทั้งหมดกลายเป็นสีแดงฉาน

เมื่อเห็นภาพตรงหน้านี้ ทหารที่หนีบลู่ชวนอยู่ก็โกรธจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว "ไอ้พวกลูกหมาค่ายเทพเพลิง!"

"แหวะ... พี่ชาย พี่ชาย กลิ่นมันแรงเกินไปแล้ว วางข้าลงก่อน!" ลู่ชวนทนไม่ไหวจริง ๆ ร้องโวยวายเสียงดังลั่น

ทหารนายนั้นถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังหนีบเจ้าตัวเล็กไว้อยู่

เขารีบวางลู่ชวนลง ทหารกระทืบเท้าคราหนึ่ง แผ่นไม้ที่แตกหักชิ้นหนึ่งก็พุ่งตกลงไปในทะเล

จากนั้นก็โยนลู่ชวนลงไปบนแผ่นไม้ "อย่าหันหลังกลับไป พายไปทางทิศนั้นซะ!"

ทหารเพิ่งจะกล่าวจบ ลูกไฟขนาดยักษ์อันร้อนแรงลูกหนึ่งก็พุ่งโค้งลงมาอย่างงดงาม เล็งตรงมายังจุดที่เขาอยู่อย่างแม่นยำ

แสงเพลิงสาดสะท้อนใบหน้าของทหารจนแดงก่ำ เสียงหวีดหวิวของมันราวกับเสียงเรียกจากมัจจุราช

ลูกไฟนี้คือไม้ตายก้นหีบของค่ายเทพเพลิงแห่งต้าอู๋ เป็นสิ่งที่หลอมสร้างขึ้นมาจากเพลิงจริงเผาผลาญฟ้า

อย่าว่าแต่ร่างกายเนื้อหนังมนุษย์เลย แม้แต่เรือรบก็ยังต้านทานไม่ไหว

ทั้งที่รู้ว่าต้องตายแน่ แต่ในวินาทีสุดท้ายนี้ ทหารกลับชักดาบศึกที่ข้างเอวออกมา แววตาแน่วแน่มองดูลูกไฟที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ

"เป๊าะ..."

ในยามที่ทหารคิดว่าตนเองต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย เสียงดีดนิ้วที่ผิดจังหวะพลันดังขึ้นข้างหู

จากนั้นลูกไฟขนาดยักษ์บนท้องฟ้าก็ถูกบางสิ่งตัดขาด กระจายกลายเป็นเศษเสี้ยวเปลวไฟนับไม่ถ้วน

ทหารยืนอึ้งตะลึงงันอยู่บนดาดฟ้าเรือ มองดูสายฝนเพลิงโปรยปรายลงมาทั่วฟ้า

"บุญคุณข้าวหนึ่งมื้อ แลกกับช่วยเจ้าหนึ่งชีวิต"

ในเวลานี้ เสียงเอื่อยเฉื่อยเสียงหนึ่งดังขึ้น

และต้นตอของเสียงนั้น ก็คือคุณชายผู้ดูเหมือน "อ่อนแอไร้เรี่ยวแรง" คนนั้นนั่นเอง

ทหารมองไปยังลู่ชวนอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ลู่ชวนยิ้มตาหยีพลางโบกมือให้เขา

"ยังไม่รีบไปอีก เรือจะจมแล้วนะ!"

ทหารเพิ่งจะได้สติกลับมา จึงประสานมือคารวะลู่ชวน

"บุญคุณช่วยชีวิตวันหน้าจะขอตอบแทน คุณชายน้อยรีบมุ่งหน้าไปยังท่าเรือเถิด!"

กล่าวจบ ทหารก็ผละออกจากเรือรบ มุ่งหน้าไปยังเรือรบลำอื่นที่ยังไม่ถูกเพลิงเผาผลาญ