ตอนที่ 66 การจากลา

หลังผ่านพ้นมหันตภัยครั้งนี้ สามมหาสำนักแห่งทวีปเทียนหยวนก็ตกต่ำจนไม่อาจฟื้นตัว ส่วนขุมกำลังอื่นๆ ก็ล้มตายจนแทบหมดสิ้น

ขั้วอำนาจทั่วทั้งทวีปเทียนหยวนถูกล้างไพ่จัดระเบียบใหม่ทั้งหมด

ในช่วงเวลาหลังจากนั้น นอกจากการบำเพ็ญเพียรแล้ว ลู่ชวนก็ช่วยให้หอหมิงเยวี่ยตั้งหลักได้อย่างมั่นคงในสภาพแวดล้อมใหม่

ด้วยความช่วยเหลือของลู่ชวน หอหมิงเยวี่ยจึงก้าวขึ้นสู่การเป็นสำนักชั้นยอดเยี่ยมได้อย่างรวดเร็ว

เพื่อตอบแทนบุญคุณของยาแปลงโฉมที่ช่วยให้เขากลับคืนสู่วัยเยาว์ ลู่ชวนจึงทิ้งตำรากระบี่ไว้ให้หอหมิงเยวี่ยอีกสองสามเล่ม

ตำรากระบี่เหล่านี้เป็นสิ่งที่ลู่ชวนคิดค้นขึ้นมาตามวิถีการบำเพ็ญของโลกใบนี้

สามารถแก้ไขจุดอ่อนเรื่องที่หอหมิงเยวี่ยไร้วิชาสายโจมตีได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ในค่ำคืนที่จันทร์กระจ่างดาวพร่างพราย ลู่ชวนก็พาอาฝูจากหอหมิงเยวี่ยไป

ไม่ได้ทิ้งสิ่งใดไว้ และไม่ได้นำพาแม้แต่เศษเสี้ยวเมฆาหมอกติดตัวไป จากไปอย่างเงียบเชียบ ไร้ซึ่งความผูกพันอาลัย

อันที่จริงการจากลาที่แท้จริงก็เป็นเช่นนี้เอง

ไม่จำเป็นต้องมีศาลาริมทางสายเก่า ไม่ต้องมีสระดอกท้อคอยร่ำลา เพียงแค่ในราตรีอันอ่อนโยนเหมือนเช่นวันวาน คนบางคนก็กลายเป็นอดีตของเมื่อวานไปตลอดกาล

...

เมืองไป๋เฟิง!

ชาวบ้านในเมืองไป๋เฟิงย้ายกลับมาตั้งรกรากและฟื้นฟูบ้านเรือนกันนานแล้ว

ที่นี่จึงกลับมาคึกคักรุ่งเรืองเหมือนในอดีตอย่างรวดเร็ว

เพียงแต่เรือเมฆาเหินของสำนักอวิ๋นเมิ่งเจ๋อที่เคยออกทะเลนั้น บัดนี้กลับไร้ร่องรอยไปเสียแล้ว

ท่าเรือยังคงจอแจ ทว่าไม่อาจพบเห็นคาราวานการค้าอันยิ่งใหญ่ตระการตาของผู้บำเพ็ญเพียรอีกต่อไป

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด ที่ท่าเรือมีสามีภรรยาชาวประมงคู่หนึ่งเพิ่มขึ้นมา

หญิงสาวหน้าตางดงามบริสุทธิ์ผุดผ่อง ส่วนชายหนุ่มก็หล่อเหลาสง่างาม

อ้อ ใช่ หญิงสาวชอบเรียกชายหนุ่มว่าซิงเอ๋อร์

บุคคลดั่งเทพเซียนเช่นนี้ไม่ควรจะมาปรากฏตัวที่นี่เลยสักนิด แต่ดูเหมือนว่าชีวิตความเป็นอยู่ของทั้งสองจะไปได้สวยทีเดียว

"ไป เจ้าหมาน้อย ไปเดินเล่นกัน!"

คุณชายท่าทางเกียจคร้านผู้หนึ่งที่มีกระบี่ยาวสองเล่มเหน็บอยู่ข้างเอวและมีลาผอมตัวหนึ่งเดินตามข้างกาย หยุดยืนอยู่หน้าบ้านชาวบ้านหลังหนึ่ง

คุณชายสอดมือเข้าแขนเสื้อ ยิ้มแป้นมองเจ้าหมาน้อยตัวอ้วนกลมที่ไม่ยอมโตขึ้นสักเซนติเมตร เอาแต่เพิ่มพุงอย่างเดียว

"ต้าโถวอย่าไปนะ เจ้าเป็นใครกันน่ะ?" เด็กหญิงฟันหลอคนหนึ่งวิ่งพรวดออกมาจากหลังประตู แล้วกอดเจ้าหมาอ้วนไว้ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

เพราะเด็กหญิงตื่นเต้นเกินไป มือจึงเผลอออกแรงรัดแน่นจนเจ้าหมาอ้วนถึงกับตาเหลือก

"ไม่ต้องกลัวไป สาวน้อย ข้ากับเจ้าหมาน้อยบ้านเจ้าน่ะเป็นสหายที่ดีต่อกันเชียวนะ!" ลู่ชวนพูดอย่างอารมณ์ดี พลางถือโอกาสดีดเจ้าจู๋น้อยของเจ้าหมาอ้วนไปทีหนึ่ง

เจ้าหมาอ้วนมองลู่ชวนด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความ "น้อยใจระคนแค้นเค

"เอ้อ~ ดีจัง!" ลู่ชวนยิ้มพลางพยักหน้า

ฟ้าไม่ทอดทิ้งหมาที่มีความตั้งใจ เจ้าหมาอ้วนตัวนี้รอนายของมันจนเจอแล้ว

"ลาก่อน!" ลู่ชวนซุกมือเข้าแขนเสื้อแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังท่าเรือ

เจ้าหมาอ้วนมองลู่ชวนที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ น้ำตาเอ่อล้นเต็มสองเบ้าตา

ลาก่อน... ก็คือความหมายของการที่จะไม่ได้พบกันอีกแล้ว

……

"คนพายเรือ ยืมเรือออกทะเลสักลำได้หรือไม่" ลู่ชวนมาถึงท่าเรือ แล้วผิวปากแซวหญิงสาวงามสะพรั่งอย่างกวนประสาท

หญิงสาวเห็นลู่ชวน สีหน้าที่เดิมทีบึ้งตึงก็พลันสดใสเปล่งปลั่งขึ้นมาทันที

"ซิงเอ๋อร์ ซิงเอ๋อร์ รีบดูสิว่าใครมา!"

หญิงสาวตะโกนบอกเด็กหนุ่มรูปงามที่กำลังซ่อมแหจับปลาอยู่ไม่ไกล

เด็กหนุ่มขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย

"บอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกชื่อเล่น ข้าอายุเท่าไรแล้วปีนี้ ไม่ต้องไว้หน้ากันเลยหรือ..."

คำพูดของเด็กหนุ่มพลันชะงักกึก เมื่อเขาเหลือบไปเห็นลู่ชวน มุมปากก็ค่อยๆ ยกยิ้มขึ้น

"ยกเรือให้เจ้าลำหนึ่งเลยแล้วกัน จะได้ไม่มีใครหาว่าข้าขี้เหนียว" เด็กหนุ่มโบกมืออย่างใจป้ำ

"ขอบใจ!" ลู่ชวนยิ้มตามไปด้วย

"จะไปแล้วหรือ"

"อืม"

"ไม่กลับมาแล้วหรือ"

"อาจจะละมั้ง"

"ขอให้พวกเจ้ามีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองนะ!" ท้ายที่สุดลู่ชวนก็ก้าวขึ้นเรือเล็ก มุ่งหน้าสู่ใจกลางทะเลอันไร้ที่สิ้นสุด

……

หนานกงชูเสวี่ยยืนมองลานเรือนอันว่างเปล่า กัดริมฝีปากแน่น พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ให้น้ำตาไหลริน

ทว่าสุดท้ายน้ำตาก็ยังคงกลั้นไว้ไม่อยู่

นางรู้ดีว่าไม่ช้าก็เร็วลู่ชวนจะต้องจากไป แต่คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะมาถึงเร็วเพียงนี้

และยิ่งคิดไม่ถึงว่า ลู่ชวนจะใจร้ายใจดำถึงเพียงนี้ ไม่ทิ้งคำพูดไว้แม้แต่ประโยคเดียว จากไปเงียบๆ โดยไร้สุ้มเสียงเช่นนี้

นักพรตหญิงหงเยี่ยยืนอยู่ตรงประตู มองดูเรือนหลังเล็กอันเงียบเหงา ไร้ซึ่งวาจาใดๆ

สาวใช้ตัวน้อยสองคนยืนอยู่ในลานเรือน ถืออุปกรณ์ล้างหน้าล้างตาค้างไว้ ทำอะไรไม่ถูกด้วยความเคว้งคว้าง

การมาและการจากไปของลู่ชวน ล้วนราวกับความฝัน ช่างลวงตาจนไม่เหมือนเรื่องจริง

……

ทวีปเทียนฮวาง ถือเป็นดินแดนที่ติดอันดับหนึ่งในสามของมหาพิภพฮ่าวหราน

พูดง่ายๆ คือ ทวีปเทียนฮวางไม่เพียงมีพื้นที่ใหญ่กว่าทวีปเทียนหยวนนับพันเท่า แต่ทรัพยากรเองก็ต่างกันคนละระดับ

แค่ดึงคนที่มีชื่อมีแซ่สักคนของที่นี่ออกมา ก็สามารถกดสามมหาสำนักของทวีปเทียนหยวนลงไปทุบตีได้สบายๆ แล้ว

ทวีปเทียนฮวางต่างจากทวีปอื่น ที่นี่ไม่มีสำนัก มีเพียงราชวงศ์เท่านั้น

ราชวงศ์เก่าแก่ที่สืบทอดมาหลายแสนปีไม่กี่แห่ง กุมทรัพยากรและผืนแผ่นดินส่วนใหญ่ของทวีปเทียนฮวางเอาไว้

แน่นอนว่ายังมีแว่นแคว้นเล็กๆ ที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างยากลำบากอยู่ตามซอกหลืบระหว่างยักษ์ใหญ่เหล่านี้

......

ท่าเรือเฟิงหลิง คือเมืองท่าค้าขายกับทวีปอื่นที่สำคัญที่สุดของราชวงศ์ต้าเว่ย

วันนี้ท่าเรือเฟิงหลิงมีการป้องกันอย่างแน่นหนา "กองทหารพยัคฆ์เสือดาว" แห่งราชวงศ์ต้าเว่ยได้เข้าควบคุมท่าเรือทั้งหมด

ชาวบ้านทุกคนได้รับคำสั่งให้อยู่แต่ในบ้าน ห้ามก้าวเท้าออกไปข้างนอก

เพราะวันนี้เป็นวันที่กองเรือสินค้าของราชวงศ์จะเดินทางกลับมา

มหาพิภพฮ่าวหรานกว้างใหญ่ไพศาลเกินไป การแล่นเรือค้าขายของที่นี่ปกติแล้วจะนับรอบการเดินทางเป็นปี อย่างเร็วก็สามถึงห้าปี อย่างช้าก็เป็นสิบปี

หากราชวงศ์ต้าเว่ยต้องการค้าขายกับทวีปเทียนหยวน ไปกลับเที่ยวหนึ่งคงต้องใช้เวลาหลายสิบปี

แน่นอนว่าเรือสินค้าของที่นี่ก็ใหญ่โตจนเกินจินตนาการเช่นกัน

อย่างเรือไป๋ลู่ของราชวงศ์ต้าเว่ย ก็มีขนาดใหญ่เทียบเท่าเมืองหนึ่งเมืองเลยทีเดียว เรือสินค้าประเภทนี้จึงถูกขนานนามว่าเมืองกลางสมุทร

และเรือสินค้าเช่นนี้ ต้าเว่ยมีอยู่ถึงเก้าลำ

การไปกลับแต่ละครั้ง เรือสินค้าจะนำพาทรัพย์สมบัติมหาศาลเกินคณานับกลับมาเสมอ

ทุกครั้งที่กองเรือสินค้าแล่นกลับมา จึงเป็นเรื่องใหญ่ของราชวงศ์ต้าเว่ยที่ไม่ด้อยไปกว่าพิธีบวงสรวงเลย

ครั้งนี้กองเรือสินค้าเดินทางไปยังทวีปเฮ่าเทียนซึ่งเป็นอันดับหนึ่ง ใช้เวลาไปถึงสิบสองปีเต็ม กองเรือจะนำแร่หายากรวมถึงสมบัติสวรรค์และของวิเศษกลับมาเป็นจำนวนมาก

หากราบรื่น กองกำลังทหารของทั้งราชวงศ์ต้าเว่ยจะยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

บริเวณโดยรอบถูกกวาดล้างจนสะอาดหมดจดนานแล้ว เรือรบจำนวนมากคอยลาดตระเวนระแวดระวังอยู่ทั่วน่านน้ำ เพื่อรอคอยการปรากฏตัวของกองเรือสินค้าเท่านั้น

เฉาอวิ๋นหลาน องค์หญิงใหญ่แห่งต้าเว่ย คือผู้รับผิดชอบภารกิจในครั้งนี้

เฉาอวิ๋นหลานเป็นสตรีที่งดงามยิ่ง ดูแล้วอายุราวๆ ยี่สิบปี

นางสวมชุดคลุมหงส์สีดำแดง บนใบหน้าอันงดงามไร้ที่ตินั้น มีนัยน์ตาสีม่วงคู่หนึ่งที่เย็นชาดั่งน้ำแข็ง

ริมฝีปากสีส้มอมแดงเม้มสนิท สวมมงกุฎหยกฝังทอง ดูสง่างามน่าเกรงขามโดยไม่ต้องออกท่าทาง

นางไม่เพียงเป็นองค์หญิงใหญ่ที่ราษฎรรักใคร่ยิ่งของราชวงศ์ต้าเว่ย แต่ยังเป็นยอดฝีมือขั้นเต๋าเอกาที่อายุน้อยที่สุดในทวีปเทียนฮวางอีกด้วย

อายุเพียงยี่สิบเอ็ดปีก็ก้าวเข้าสู่สามขั้นวิถีเทวะ หากมองทั่วประวัติศาสตร์ของทวีปเทียนฮวาง พรสวรรค์ระดับนี้ย่อมติดหนึ่งในสิบได้อย่างแน่นอน

เฉาอวิ๋นหลานยืนอยู่บนแท่นสูง ทอดสายตามองท้องทะเลอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต มุมปากยกยิ้มขึ้นบางๆ

"รายงาน ทางทิศเหนือของทะเลต้ากวนห่างออกไปสามพันลี้ มีเรือประมงลำเล็กปรากฏขึ้นขอรับ"

คิ้วของเฉาอวิ๋นหลานขมวดมุ่นเล็กน้อย การกลับมาของกองเรือสินค้าในครั้งนี้ไม่อาจผิดพลาดได้แม้แต่นิดเดียว และไม่อนุญาตให้เกิดเหตุไม่คาดฝันใดๆ ทั้งสิ้น

ทั่วทั้งทะเลต้ากวนควรจะถูกกวาดล้างไปหมดแล้ว ไฉนถึงมีเรือประมงลำเล็กโผล่มาได้?

หากเป็นชาวประมงจริง ย่อมไม่มีทางแล่นเรือเข้ามาลึกขนาดนี้

"ไปสกัดเรือประมงลำนั้นไว้ ตรวจสอบตัวตนให้ชัดเจน หากไม่มีภัยคุกคามก็ให้พักอยู่บนเรือรบชั่วคราวไปก่อน ไปได้แล้ว" เฉาอวิ๋นหลานโบกมือเบาๆ

หญิงสาวในชุดขุนนางข้างกายเฉาอวิ๋นหลานส่ายหน้าอย่างจนใจ

องค์หญิงใหญ่ดีพร้อมไปทุกด้าน ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือจิตใจดีเกินไป

ในเวลาเช่นนี้ มีเรือประมงไม่ทราบที่มาปรากฏตัวขึ้น ไม่ต้องมีเหตุผลใดๆ ควรจะทำลายทิ้งไปตรงๆ เสีย

"ทูลองค์หญิง ค่ายเทพเพลิงแห่งต้าอู๋มีความเคลื่อนไหวไม่แน่ชัด จำเป็นต้องเตรียมการป้องกันล่วงหน้าเพคะ"