ตอนที่ 65 วิหารทองสัมฤทธิ์

[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจตาโยวเฉวียนสำเร็จ]

[โฮสต์ไม่ผ่านเงื่อนไข ไม่สามารถรับฉายาได้]

[ติ๊ง โฮสต์บรรลุเงื่อนไขฉายาพิเศษ ได้รับฉายาพิเศษ "ผู้กล้าเดียวดาย"]

[ผู้กล้าเดียวดาย: ยามที่โฮสต์ต่อสู้เพียงลำพัง จะได้รับพลังเสริมพิเศษ ชักนำดาวอัปมงคลจตุรทิศ ปั่นป่วนปรากฏการณ์สวรรค์]

ลู่ชวนไม่ได้สนใจฉายาหมาไม่แหลกอะไรนั่นเลยสักนิด

สิ่งที่ลู่ชวนสนใจคือรางวัลการเข้าสู่วิหารทองสัมฤทธิ์หลังจากทำภารกิจสำเร็จต่างหาก

[โฮสต์ทำภารกิจระดับมหากาพย์ดับสูญโยวเฉวียนสำเร็จ ได้รับสิทธิ์เข้าสู่วิหารทองสัมฤทธิ์]

[เตรียมการเคลื่อนย้าย]

[เริ่มการเคลื่อนย้าย สิบ เก้า แปด เจ็ด หก...]

แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นรอบกาย ครั้นทัศนวิสัยเบื้องหน้าของลู่ชวนกลับมากระจ่างชัด เขาก็พบว่าตนเองมาถึงสถานที่แปลกตาแห่งหนึ่งเสียแล้ว

รอบด้านล้วนเป็นเนบิวลาหลากสีสัน ใต้ฝ่าเท้าคือความว่างเปล่าที่มิอาจหยั่งถึง

ที่นี่เวิ้งว้างโดดเดี่ยว ไร้ซึ่งสรรพเสียงใด ๆ เงียบสงัดจนชวนให้เสียสติ

ทันใดนั้น ขั้นบันไดขั้นหนึ่งก็ก่อตัวขึ้นใต้เท้าของลู่ชวน

นั่นคือขั้นบันไดที่หล่อหลอมจากทองสัมฤทธิ์ สนิมเขียวด่างพร้อยราวกับกำลังบอกเล่าความผันผ่านแห่งกาลเวลาอันไร้ที่สิ้นสุด

ลู่ชวนก้าวขึ้นสู่ขั้นบันไดโดยไม่ลังเล จากนั้นบันไดทองสัมฤทธิ์ขั้นที่สองก็ปรากฏขึ้น

ลู่ชวนก้าวเหยียบบันไดทองสัมฤทธิ์ไปเรื่อย ๆ เช่นนี้ จนกระทั่งถึงขั้นที่เก้าร้อยเก้าสิบเก้า

ในที่สุดลู่ชวนก็มองเห็นสิ่งที่อยู่สุดปลายขั้นบันได

ประตูบานหนึ่ง

บานประตูทองสัมฤทธิ์ที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ไม่ได้หรูหรา ทั้งไม่โอ่อ่าอลังการ แถมยังดูผุพังทรุดโทรมอยู่บ้างเสียด้วยซ้ำ

ประตูทองสัมฤทธิ์ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางห้วงอวกาศอันลึกซึ้ง รอคอยให้ใครสักคนมาผลักเปิดออก

ลู่ชวนเดินมาหยุดอยู่หน้าประตู แล้วทาบมือลงไปอย่างแผ่วเบา

สิ้นเสียงเอี๊ยดอ๊าดของประตูทองสัมฤทธิ์ เรื่องราวที่ถูกปิดผนึกไว้ใต้ฝุ่นผงแห่งกาลเวลาก็ถูกเปิดออก ณ บัดนี้

ทว่าสิ่งที่เหนือความคาดหมายของลู่ชวนก็คือ ด้านหลังประตูทองสัมฤทธิ์ผุพังบานนี้ กลับเป็นโลกอีกใบหนึ่ง

หลังประตูคือโถงตำหนักใหญ่โต โถงตำหนักที่กว้างใหญ่จนมองไม่เห็นขอบเขต

ภายในโถงมีเสาทองสัมฤทธิ์เก้าต้นตั้งตระหง่าน โอ่อ่าตระการตาราวกับเสาค้ำสวรรค์

ลู่ชวนเดินมาหยุดใต้เสาทองสัมฤทธิ์ต้นที่อยู่ใกล้ตนที่สุดแล้วแหงนหน้ามองขึ้นไป

บนเสามีลวดลายภาพวาดอยู่ ทว่าเพียงแค่ลู่ชวนมองไปแวบเดียว ก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

ภาพนั้นวาดโครงร่างของชายชราผู้มีท่วงท่าดุจเซียน กำลังนั่งตกปลาอยู่บนมวลเมฆ

ทว่าสิ่งที่เขาตกกลับมิใช่ปลา แต่เป็นมนุษย์ที่อยู่ใต้ก้อนเมฆ

ข้างกายชายชรามีข้องใส่ปลาวางอยู่ใบหนึ่ง ปากข้องมิได้ปิดไว้

ภายในข้องมีมือหลายคู่ยื่นออกมาเกาะขอบเอาไว้ ราวกับพยายามจะดิ้นรนหนีออกมาให้ได้

ลู่ชวนรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นในใจ จึงรีบเลื่อนสายตาไปยังภาพถัดไป

ในภาพนี้ ชายชราเก็บคันเบ็ดแล้วยกข้องใส่ปลาขึ้นมา

ตรงปากข้องที่มืดมิด มีดวงตาหลายคู่ที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังปรากฏให้เห็นราง ๆ

ความสิ้นหวังอันลึกล้ำนั้นทำเอาแม้แต่ลู่ชวนยังรู้สึกขนหัวลุก

ถัดมาคือภาพต่อไป

ในภาพนี้มีคนเพิ่มเข้ามาอีกคน เป็นไอ้กุ๊ยหนวดเครารุงรังที่สวมเสื้อกล้าม กางเกงขาสั้นตัวโคร่ง และคีบรองเท้าแตะหูหนีบ

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม พอเห็นไอ้หมอนี่ปุ๊บ ในหัวของลู่ชวนก็ผุดคำว่า "ไอ้กุ๊ย" ขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว

ในภาพนี้ ไอ้กุ๊ยยกอีแตะหูหนีบขึ้น กดตาแก่ตกปลาลงกับพื้น แล้วฟาดรองเท้าแตะเข้าที่หน้าตาแก่อย่างจัง

"เดี๋ยวนะ... เสื้อกล้าม กางเกงขาสั้น รองเท้าแตะหูหนีบ ไอ้หมอนี่คงไม่ได้มาจากดาวบลูสตาร์เหมือนกันหรอกนะ!"

ในใจของลู่ชวนพลันตื่นเต้นขึ้นมา ได้มาเจอคนบ้านเดียวกันในสถานที่แบบนี้ มันชวนให้น้ำตาแทบไหลพรากจริง ๆ

พอดูต่อไปเรื่อย ๆ ภาพหลังจากนั้นก็ล้วนเป็นภาพไอ้กุ๊ยคนนี้ไล่กระทืบพวกเทพเซียนทุกสารทิศแทบทั้งสิ้น

ดูแล้วทำเอาลู่ชวนรู้สึกตื่นเต้นสะใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ลู่ชวนมองหาบนเสาทองสัมฤทธิ์อย่างละเอียด หวังว่าจะพบข้อความบันทึกไว้สักคำสองคำ

ในที่สุด ลู่ชวนก็เห็นตัวอักษรแถวหนึ่งอยู่บนสุดของเสาทองสัมฤทธิ์ "ไร้ผู้ใดเทียบในอดีต ไร้ผู้ใดเทียบในอนาคต มหาจักรพรรดิตถุนเทียน"

ไร้ผู้ใดเทียบในอดีต ไร้ผู้ใดเทียบในอนาคต ถ้อยคำไม่กี่คำนี้ช่างโอหังอวดดีและหยิ่งยโสถึงขีดสุด

ลู่ชวนอดกลอกตาไม่ได้ สภาพไอ้กุ๊ยเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นแบบนั้นเนี่ยนะ ยังจะกล้าบอกว่าไร้ผู้ใดเทียบในอดีตไร้ผู้ใดเทียบในอนาคตอีก?

ขณะนั้นเอง ความเปลี่ยนแปลงประหลาดพลันบังเกิดขึ้นในโถงตำหนัก

แม่น้ำสายยาวสีดำสนิทอันเงียบสงัดไร้ชีวิตปรากฏขึ้นกลางโถงตำหนักอย่างพิศวง

เมื่อมองดูแม่น้ำอันเงียบสงัดสายนี้ หัวของลู่ชวนก็เริ่มปวดหนึบขึ้นมา

ความเจ็บปวดนี้ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีตะปูเหล็กนับไม่ถ้วนตอกตรึงเข้ามาในสมอง ปวดร้าวแทบจะระเบิดออก

ทว่าลู่ชวนกลับยืนนิ่งไร้อารมณ์อยู่ที่เดิม ปล่อยให้ความเจ็บปวดระเบิดพล่าน เพียงแต่จับจ้องแม่น้ำสายยาวนี้เขม็ง

ในที่สุดลู่ชวนก็นึกออกแล้วว่าเคยเห็นแม่น้ำสายยาวนี้ที่ไหน

ในความทรงจำที่ถูกผนึกไว้ของตนเอง ก็มีแม่น้ำสีดำสนิทอันเงียบสงัดไร้ชีวิตซึ่งไม่อาจย่างกรายเข้าไปได้เช่นนี้สายหนึ่ง

แต่ไม่เหมือนกับแม่น้ำที่สงัดเงียบโดยสิ้นเชิงในความทรงจำ แม่น้ำสายที่ปรากฏขึ้นในวิหารทองสัมฤทธิ์นี้กำลังไหลเอื่อยๆ ช้าๆ

ไม่นานนัก เงาร่างเลือนรางร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางแม่น้ำสายยาว

ลู่ชวนมองเค้าหน้าของเขาไม่ชัด ทว่าคนผู้นี้กลับให้ความรู้สึกที่ทำให้คนอยากเข้าไปใกล้ชิดสนิทสนมโดยไม่รู้ตัว

เงาร่างนี้ลอยล่องไปตามลำน้ำ ค่อยๆ ลับหายไปที่ปลายทาง

และในชั่วพริบตาก่อนจะลับหายไป เขาก็หันหน้ากลับมา แย้มยิ้มให้ลู่ชวน

ลู่ชวนแทบจะกระอักเลือดเก่าออกมา

เพราะว่าคนผู้นี้ ก็คือไอ้กุ๊ยที่ใช้รองเท้าแตะหูหนีบฟาดคนในภาพบนเสาทองสัมฤทธิ์นั่นมิใช่หรือไง?

แต่ลู่ชวนกลับมีความรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่ง พวกเขาควรจะเป็นคนคนเดียวกัน แต่ก็เหมือนกับไม่ใช่คนเดียวกัน

เมื่อเงาร่างเลือนรางนั้นลับหายไป แม่น้ำสายยาวก็พลันบิดเบี้ยวขึ้นมา

แม่น้ำที่บิดเบี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นแม่น้ำแห่งดวงดาราในห้วงเอกภพ เนบิวลานับไม่ถ้วนเปล่งประกายระยิบระยับอยู่กลางธารดารา

ทว่ายังไม่ทันได้ชื่นชมทัศนียภาพอันงดงามนี้ ธารดาราแห่งเอกภพก็เริ่มแตกสลาย

หัวใจของลู่ชวนเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรงตามการแตกสลายของธารดารา ความเจ็บปวดเกินจะบรรยายผุดขึ้นมาในใจ

"นี่คือการล่มสลายของห้วงดาราจักรเหรอ?"

"คนผู้นั้นต้องการจะบอกข้าว่า ทั่วทั้งห้วงดาราจักรจะล่มสลายเพราะมหันตภัยบางอย่างงั้นเหรอ?"

ลู่ชวนขมวดคิ้วแน่น ความเจ็บปวดรุนแรงกลับทำให้สมองของเขาปลอดโปร่งแจ่มชัดยิ่งขึ้น

[ติ๊ง หมดเวลา!]

เสียงของระบบดังขึ้นในจังหวะนี้

แสงสีขาววาบผ่านตรงหน้าลู่ชวน พอลืมตาขึ้นมาอีกที ตนเองก็กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงแล้ว

เขานอนอยู่บนเก้าอี้ ทอดมองท้องฟ้าแจ่มใสพลางเหม่อลอยไปบ้าง

"ตาเฒ่าตกปลา คนบ้านเดียวกันที่เป็นกุ๊ย แม่น้ำสายยาวอันเงียบสงัด ธารดาราที่ล่มสลาย แล้วยังมีเงาร่างที่ชวนให้อบอุ่นใจนั่นอีก วิหารทองสัมฤทธิ์อยากจะสื่ออะไรให้ข้ากันแน่?"

"เป็นไงบ้าง เป็นไงบ้าง เห็นจุดสิ้นสุดไหม?"

อาฝูโผล่มาข้างกายลู่ชวน สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น

"สิ้นสุดเตี่ยแกสิ!" ลู่ชวนซัดหมัดเข้าที่หัวของอาฝูเต็มแรง "จุดสิ้นสุดหมาหม่ำอะไรกัน เกี่ยวห่าอะไรกับข้า ข้าแค่อยากกลับบ้านโว้ย"

"ฮิๆ งั้นก็กลับบ้าน!" อาฝูโดนต่อยไปทีหนึ่งแต่ไม่สะทกสะท้าน ยื่นหน้าเข้ามาหาลู่ชวนอย่างไม่กลัวตายอีกครั้ง

"อาศรมเต๋าของมหาจักรพรรดิจะปรากฏขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้า อยู่ที่ทวีปเทียนฮวาง ที่นั่นต้องมีโอกาสบรรลุมหาจักรพรรดิแน่ๆ"

"พวกเราออกเดินทางกันตอนนี้เลย ต้องรีบหน่อย ไม่งั้นแม้แต่ขี้อุ่นๆ ก็ยังแดกไม่ทันชาวบ้านเขา"

ลู่ชวนปรายตามองอาฝูอย่างเหยียดๆ แล้วแค่นหัวเราะ "ไอ้เวรนี่ แอบรู้อะไรมารึเปล่า ถึงได้กระตือรือร้นอยากให้ข้าเป็นมหาจักรพรรดินักหนา"

"แล้วไหนแกบอกว่าต้องรอให้อาศรมเต๋าเปิดออกก่อนถึงจะระบุตำแหน่งได้ไง ทำไมตอนนี้ถึงล่วงหน้าตั้งนานขนาดนี้?"

"ฮิๆ ข้าเป็นแค่ระบบตัวน้อยที่น่ารัก ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ" อาฝูผิวปากแล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง