ตอนที่ 64 สังหาร

"ถอยทัพ!"

เมื่อมองดูร่างผอมบางของเด็กหนุ่มผู้นั้น มหาปุโรหิตก็เอ่ยสองคำนี้ออกมาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ทว่าประมุขมารกลับไม่สะทกสะท้าน เขาส่ายหน้าแล้วเอ่ยอย่างหยิ่งยโส "ข้าไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว ราชาอย่างข้าไม่เชื่อหรอกว่า นักรบแดนมารนับล้านรวมกับยอดฝีมือสามขั้นวิถีเทวะอีกห้าสิบคน จะสะกดข่มมันเพียงคนเดียวไม่อยู่"

มหาปุโรหิตอ้าปาก ริมฝีปากสั่นระริก ชั่วขณะนั้นกลับไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใด

เพราะในใจของนางเองก็ไม่ยินยอมพร้อมใจที่จะถอยทัพในยามนี้เช่นกัน

"องครักษ์ บุกตีพวกคนทรยศเหล่านี้ให้แตกกระเจิงเพื่อข้า!" ประมุขมารสะบัดมือใหญ่ ออกคำสั่งด้วยความฮึกเหิมเปี่ยมล้น

สายธารทัพสีขาวเงินสายหนึ่งพุ่งทะยานมาจากด้านหลัง

สีสันนี้ดูแปลกแยกขัดตากับความมืดมิดและหม่นหมองโดยรวมของแดนมารอย่างสิ้นเชิง

กองทัพนี้คือกองกำลังชั้นยอดของทั่วทั้งแดนมาร และเป็นความมั่นใจสูงสุดที่ทำให้ประมุขมารกล้าเหยียบย่างเข้าสู่มหาพิภพฮ่าวหราน

สายธารสีเงินเปิดฉากพุ่งเข้าใส่กองทัพสองแสนห้าหมื่นนายที่ถูกควบคุม

สองสายธารสีดำและขาวปะทะเข้าหากันในชั่วพริบตา

กององครักษ์ดุจกระบี่คมกริบ แทงทะลุผ่านกองทัพมารมังกรดิน ผ่าทัพใหญ่ทั้งหมดออกเป็นสองส่วน

ทว่าภาพที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น กลับไม่ได้งดงามดังที่ประมุขมารจินตนาการไว้

ในยามที่สองทัพตะลุมบอนกันอยู่นั้น การระเบิดก็บังเกิดขึ้น

ไร้ซึ่งสัญญาณเตือน ไร้ซึ่งความลังเลเหนี่ยวรั้ง กองทัพที่ถูกควบคุมระเบิดตัวเองพร้อมกันแทบจะในเสี้ยววินาที

"ตูม——!"

เสียงกึกก้องสะเทือนฟ้าดิน จุดประกายแสงสีดำร้อนระอุสว่างวาบขึ้นระหว่างฟ้าดิน ดวงตาของเกือบทุกคนมืดบอดไปในทันที

จากนั้นคลื่นลมร้อนระอุระลอกหนึ่งก็ทะลักออกมาจากใจกลางกองทัพที่กำลังชุลมุน

พร้อมกับเสียงดังกึกก้องสะเทือนปฐพี พลังงานที่คำรามเกรี้ยวกราดประหนึ่งพายุทรายถล่มฟ้าดินก็ทะยานขึ้นสู่ห้วงเวหา

ม่านหมอกโลหิตสีแดงฉานเบ่งบานอย่างเย้ายวน ดั่งดอกปี่อั้นฮวาอันงดงามเฉิดฉายที่กำลังประชันความงาม

กองทัพแดนมาร กองกำลังชั้นยอดสองแสนห้าหมื่นนายระเบิดตัวเอง

พลังมหาศาลนี้กลับแผดเผาน้ำทะเลโดยรอบจนเหือดแห้งในเวลาอันสั้น ไอหมอกที่ลอยคละคลุ้งปกคลุมไปทั่วทั้งสมรภูมิ

ขณะนั้นลู่ชวนก็เริ่มกระบวนท่ากระบี่อีกครั้ง กระบี่ยาวที่จมลงสู่ก้นทะเลพุ่งทะยานขึ้นมาจากผืนน้ำ ตกลงสู่มือของเขา

เมื่อมองดูไอน้ำที่คลุ้งทั่วฟ้า ลู่ชวนก็สะบัดกระบี่ในมือเบา ๆ

"กระบี่ที่หก แค้นหิมะ"

ไอน้ำจุดหนึ่งกลั่นตัวเป็นหยดน้ำ ตกลงบนปลายกระบี่สังหารอย่างพอดิบพอดี

หยดน้ำแตกกระจายกลายเป็นเม็ดน้ำเล็ก ๆ

ทว่าเม็ดน้ำที่แตกกระจายเหล่านั้นกลับหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศอย่างพิศวง

เม็ดน้ำกลมเกลี้ยงน่าเอ็นดูถูกแช่แข็งในชั่วพริบตานั้น

เม็ดน้ำที่แข็งตัวนี้ประหนึ่งเป็นสัญญาณแห่งความตาย

เริ่มจากปลายกระบี่สังหาร ไอเย็นยะเยือกเกินจินตนาการขุมหนึ่งแผดเสียงคำรามแล้วพุ่งทะลักออกไป

วินาทีถัดมา ไอน้ำที่ตลบอบอวลทั่วสมรภูมิก็ถูกแช่แข็ง ตามด้วยผิวน้ำทะเล และในท้ายที่สุด แม้แต่มวลอากาศก็มิอาจรอดพ้น

เพียงลู่ชวนตวัดกระบี่เดียว ที่นี่ก็กลายสภาพเป็นขุมนรกน้ำแข็ง

ในโลกที่ถูกแช่แข็ง มองเห็นเงาร่างคนมากมายนับไม่ถ้วนติดอยู่ภายในน้ำแข็งอันใสกระจ่าง

"กระบี่ที่หนึ่ง ดับสวรรค์"

ลู่ชวนยกกระบี่ขึ้นอีกครา

กระบี่หนึ่งวาดเสยขึ้นสู่ท้องนภา ปราณกระบี่ทั่วร่างก็พวยพุ่งเสียดฟ้าตามไปด้วยในบัดดล

ท้องฟ้าถูกย้อมจนกลายเป็นสีดำ แม้กระทั่งเมฆอัสนีดับเทพที่คำรามลั่น ก็ยังดูเล็กกระจ้อยร่อยภายใต้ปราณกระบี่ทะยานฟ้านี้

ปราณกระบี่สีดำที่พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดของฟากฟ้า แปรเปลี่ยนเป็นกระบี่ยาวนับไม่ถ้วน

จากนั้น ห่าฝนกระบี่ก็กระหน่ำลงมาจากฟากฟ้า

นรกน้ำแข็งเริ่มแตกสลายลงภายใต้การโหมกระหน่ำของห่าฝนกระบี่

กองทัพแดนมารที่ถูกแช่แข็งก็แหลกสลายกลายเป็นผงธุลีตามก้อนน้ำแข็งไปด้วย

"ครืนนน!"

ราวกับทนดูการเข่นฆ่าสังหารของลู่ชวนไม่ได้ เต๋าสวรรค์จึงเริ่มสำแดงเดช

อัสนีดับเทพสายหนึ่งสีแดงฉานผ่าฟาดลงมาจากยอดฟากฟ้าตรงดิ่งลงมา

"ไอ้ปัญญาอ่อนเอ๊ย"

ลู่ชวนแค่นหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา พลิกข้อมือตวัดกระบี่ฟันเข้าใส่ทัณฑ์อัสนี

อัสนีดับเทพคราวนี้ไม่ได้โชคดีเหมือนคราวก่อน

มันถูกกระบี่เดียวฟันจนแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี

"เจ้าสมควรตาย สังหารเหล่านักรบแดนมารของข้าไปนับล้าน!"

เสียงคำรามดังก้องขึ้นท่ามกลางห่าฝนกระบี่ทั่วฟ้า

อาณาเขตสีแดงสายหนึ่งพลันระเบิดออก เข้าปกคลุมผืนทะเลทั้งหมดโดยตรง

อักขระสีเลือดนับไม่ถ้วนกะพริบวูบวาบอยู่ภายในอาณาเขต

ทั่วทั้งร่างของประมุขมารลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉาน ดุจเทพแห่งอัคคีจุติลงมายังโลกมนุษย์ เขาย่างสามขุมเข้าหาลู่ชวนอย่างช้า ๆ พร้อมกับแรงกดดันอันไร้เทียมทาน

ทุกย่างก้าวที่เดินผ่าน มหาเต๋ากู่ก้องคำราม มิติต่างปริแตก

รอยแยกในห้วงมิติดังก้องด้วยเสียงหวีดหวิวเย็นเยียบระลอกแล้วระลอกเล่า ราวกับวิญญาณแค้นของผู้ล่วงลับกำลังหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือดร่ำร้องความคับแค้นใจ

ระหว่างที่ก้าวเดิน ประมุขมารออกคำสั่งเสียงดัง "มหาปุโรหิต เจ้าพาทุกคนกลับไปก่อน"

"อย่าทำเช่นนี้เลย ซิงเอ๋อร์!" เสียงอันโศกเศร้าของมหาปุโรหิตดังขึ้น ซิงเอ๋อร์คือชื่อเล่นของประมุขมาร

ทั่วทั้งแดนมาร มีเพียงมหาปุโรหิตเท่านั้นที่มีสิทธิ์เรียกเขาเช่นนี้

เมื่อได้ยินคำว่าซิงเอ๋อร์ ประมุขมารชะงักไปครู่หนึ่งแล้วหยุดเดิน เขาก้มหน้าลง แววตาคล้ายมีบางสิ่งวูบไหว

"จะรบกวนให้ข้าไปบอกลาได้หรือไม่"

ไร้ซึ่งประกายไฟดุเดือดอย่างที่คิด มีเพียงน้ำเสียงเรียบเฉยของประมุขมารที่ดังขึ้น

ตอนที่ประมุขมารพูดประโยคนี้ออกมา คล้ายกับว่าเขามองเห็นความตายของตนเองอยู่แล้ว

ดังนั้นเขาจึงได้เอ่ยคำว่าบอกลา

ทว่ายามเผชิญหน้ากับความตาย ประมุขมารกลับดูสงบนิ่งยิ่งนัก กระทั่งเยือกเย็นสุขุมไร้ความลนลาน

ลู่ชวนเก็บกระบี่สังหารเข้าฝัก พยักหน้า "เจ้าก็กลับไปด้วยเถอะ ข้าไม่ค่อยมีอารมณ์เท่าไรแล้ว"

ประมุขมารส่ายหน้า ปฏิเสธการละเว้นชีวิตจากลู่ชวน

"ทำผิดก็ต้องชดใช้ ความผิดที่ข้าก่อ มีเพียงต้องเอาชีวิตนี้ไปชดเชยแล้ว"

กองทัพสูญเสียไปเกินครึ่ง สองทัพที่แกร่งที่สุดอย่างกององครักษ์และมารมังกรปฐพีถูกกวาดล้างจนสิ้น รากฐานของแดนมารสั่นคลอน

ความสูญเสียระดับนี้ เกรงว่าต้องใช้เวลานับหลายหมื่นปีถึงจะฟื้นฟูกลับมาได้

ทั้งหมดนี้ ประมุขมารล้วนคิดว่าเป็นผลลัพธ์จากความยโสโอหังของตนเอง

หากก่อนหน้าที่ทหารกว่าสองแสนนายจะระเบิดตัวเอง เขากางอาณาเขตออกได้ ก็คงรักษาทัพที่เหลือเอาไว้ได้แล้ว

เพียงแต่บนโลกใบนี้ไหนเลยจะมีคำว่าถ้าหาก

ประมุขมารเป็นคนหยิ่งทะนง

คนหยิ่งทะนงย่อมไม่อาจทนเห็นความผิดพลาดของตน ยิ่งไม่อาจทนรับความพ่ายแพ้ของตนได้

เขาตั้งใจจะชดใช้ให้กับความผิดพลาดของตน ใช้ชีวิตนี้ไปแลกกับลู่ชวนสักตั้ง

"อยากตายงั้นรึ" ลู่ชวนยืดตัวตรง ถือเป็นการให้เกียรติประมุขมารอย่างหนึ่ง "ได้ ข้าจะรอเจ้า"

ปกติลู่ชวนไม่ค่อยมีความอดทนเท่าไร แต่ยามนี้ยอมรอประมุขมาร แสดงว่าจากก้นบึ้งของหัวใจเขายอมรับคนหยิ่งทะนงผู้นี้แล้ว

"ขอบใจ"

……

ตอนที่ประมุขมารกลับมา ข้างกายมีคนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน เป็นสตรีผู้สวมผ้าคลุมหน้า

ลู่ชวนไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต้องการตายไปด้วยกัน

หญิงสาวมองประมุขมารพลางยิ้มหวานอย่างมีความสุขจนดวงตาแทบหยีลง

พวกเขากุมมือกันไว้ ไม่แยกจากกันอีก

เหมือนดั่งวัยเยาว์ที่นางจูงมือเขา เดินผ่านถนนสายคึกคักของเมืองหลวงแดนมาร

เพียงแต่ยามนั้นมือของเขายังเล็กนิดเดียว นางสามารถกุมไว้ได้อย่างง่ายดาย

บัดนี้มือของเขาใหญ่โตแล้ว สามารถกุมมือของนางไว้ได้อย่างง่ายดายเช่นกัน

อยู่เคียงข้างกันมาหลายหมื่นปี ในช่วงเวลานี้ในที่สุดพวกเขาก็วางทุกสิ่งลง แล้วก้าวเดินไปด้วยกัน

กาลเวลาไร้วาจา หากแต่อธิบายทุกสิ่ง

ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าในค่ำคืนนี้ ท้ายที่สุดแล้วเกิดสิ่งใดขึ้น

ผู้คนรู้เพียงว่า ในค่ำคืนอันมืดมิดนี้มีคุณชายสูงศักดิ์ท่านหนึ่ง ก้าวเดินเข้าหากองทัพนับล้านของแดนมาร

ทัณฑ์อัสนีบนท้องฟ้าถูกฟันขาดสะบั้น กองทัพแดนมารหลายล้านไร้ร่องรอย ตาโยวเฉวียนถูกผนึกใหม่อีกครา

ทวีปเทียนหยวนรอดพ้นจากมหาภัยพิบัติครั้งนี้ไปได้