ตอนที่ 63 คนเยอะก็ไร้ประโยชน์

ผู้คนในเมืองไป๋เฟิงต่างเบิ่งตาค้างด้วยความตะลึงงัน

ปากของพวกเขาอ้ากว้างจนแทบยัดหีบลงไปได้ แข็งทื่อไปในพริบตา

จากนั้นทุกคนก็กลืนน้ำลายลงคอตามสัญชาตญาณ ทว่าในลำคอยังคงแห้งผาก

ไป่หลี่อวี่เจ๋อราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมดร่าง แทบจะทรุดฮวบลงกับพื้น

เขาฝืนยันกายไว้ สายตามองไปยังร่างผอมเพรียวนั้นจากระยะไกล ในดวงตาคล้ายมีเปลวเพลิงลุกโชนขึ้นมา

บางที พวกเขาอาจมีประกายความหวังที่จะรอดชีวิตขึ้นมาจริงๆ

......

"ตูม!"

กลางท้องทะเล ม่านฟ้าขนาดยักษ์สองฟากที่ก่อตัวจากเกลียวคลื่นซัดโหม กระแทกเข้าหากันอย่างดุดันรุนแรง

ชั่วพริบตานั้นแผ่นดินสะเทือนภูผาสั่นไหว คลื่นทะเลที่แตกกระจายถล่มลงมาราวกับขุนเขาทลาย

ภายใต้การปะทะอันน่าสะพรึงกลัวประหนึ่งทัณฑ์สวรรค์นี้ ในใจของทุกคนพลันผุดความรู้สึกสิ้นหวังและไร้กำลัง รู้สึกว่าตนเองช่างเล็กจ้อยราวกับเศษธุลี

ลู่ชวนเอามือไพล่หลัง ก้าวเท้าเหยียบเกลียวคลื่นไปข้างหน้า ทีละก้าว... ทีละก้าว ไม่ช้าและไม่เร็ว

ม่านทมิฬบดบังฟ้าค่อยๆ สลายตัว เส้นสายสีดำที่เป็นระเบียบสายหนึ่งปรากฏขึ้นบนผืนทะเลที่ค่อยๆ คืนสู่ความสงบ

เส้นยาวสีดำนั้นมิใช่ระลอกคลื่น หากแต่เป็นกองทัพทหาร

กองทัพนี้มีจำนวนพลมหาศาลจนแผ่คลุมผืนทะเลสุดลูกหูลูกตา จึงดูราวกับเส้นสีดำทอดยาว

พลับพลาสูงอันหรูหราตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางกองทัพอันไร้ขอบเขต

ประมุขมารกำลังทอดสายตาชื่นชมทิวทัศน์ของทะเลเว่ยเหมียน

ในสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายของแดนมาร เขาไม่มีทางได้เห็นทัศนียภาพอันงดงามเช่นนี้

ประมุขมารวาดฝันว่า หากตนสามารถรู้แจ้งเต๋าที่หลงฉางและก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดอันไร้เทียมทานได้ ในอนาคตที่นี่ก็จะเป็นบ้านของแดนมาร

พลับพลาสูงเบื้องหน้าค่อยๆ หยุดชะงักลง คิ้วอันประณีตงดงามของประมุขมารขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

"เหตุใดจึงหยุด?" ประมุขมารเริ่มมีโทสะ

เขาคิดว่าบนทวีปเทียนหยวนนี้ ไม่มีผู้ใดหรือสิ่งใดสามารถหยุดยั้งฝีเท้าการเดินทัพของกองทัพแดนมารได้

ทว่าไม่นาน ประมุขมารก็รู้ว่าเหตุใดกองทัพของตนจึงหยุดลง

เด็กหนุ่มรูปงามคนหนึ่งเหยียบคลื่นน้ำ ยืนขวางหน้ากองทัพนับล้านของเขาอย่างผ่าเผยองอาจ

และกองทัพที่กำลังเคลื่อนพลไปข้างหน้า ก็หยุดลงเพราะเขาเพียงคนเดียว

น่าขันไหมล่ะ?

ช่างน่าขันสิ้นดี!

ประมุขมารหรี่ตาลงเล็กน้อย มองไปยังเด็กหนุ่มผู้นั้น แสงจันทร์จางๆ สาดส่องลงบนร่างของเขา ขับเน้นกลิ่นอายสูงส่งหลุดพ้นโลกีย์อย่างบอกไม่ถูก

เวลานี้มหาปุโรหิตที่อยู่ข้างกายประมุขมารขมวดคิ้วแน่น

ในดวงตาคู่นั้นวาบผ่านความหวาดกลัวสายหนึ่ง

"ดาวมหากาฬเปล่งประกาย ดาราพยากรณ์เริ่มแปรเปลี่ยน เขา... เขาคือ... ต้นตอแห่งการแปรเปลี่ยนของดวงชะตาสวรรค์!"

"น่าสนใจ!" ประมุขมารหัวเราะออกมาพลางโบกมือเบาๆ "แค่มนุษย์คนเดียว ต่อให้ปั่นป่วนดวงชะตาสวรรค์ได้ แล้วเขาจะเอาอะไรมาขวางกองทัพแดนมารของข้า"

"เปลี่ยนค่ายกล บดขยี้เหยียบมันไปให้สิ้น"

กองทัพแดนมารที่หยุดนิ่ง ภายใต้คำสั่งของประมุขมาร จึงเริ่มเคลื่อนพลอีกครั้ง

กองกำลังแรกที่เริ่มเคลื่อนไหว คือกองทัพที่อยู่ใจกลางที่สุด

กองทัพนี้คือกองหน้าบุกทะลวงที่แข็งแกร่งที่สุดของแดนมาร ทหารทุกคนล้วนประกอบขึ้นจากคนมารมังกรปฐพีที่สูงเกือบสิบเมตร

คนมารสายพันธุ์นี้มีสายเลือดมังกรปฐพี ไม่เพียงพละกำลังมหาศาลไร้ขีดจำกัด แต่ความแข็งแกร่งของร่างกายยังสูงลิบลิ่ว

เกล็ดบนร่างพวกมันคือชุดเกราะชั้นยอด สามารถต้านทานพลังทำลายของศัสตราวุธเวทส่วนใหญ่ได้

นี่คือกองหน้าชั้นเลิศ ไม่มีใครเชี่ยวชาญการบุกทะลวงไปกว่าพวกมันอีกแล้ว

ทหารมังกรปฐพีหนึ่งแสนนายเหยียบผืนน้ำเปิดฉากพุ่งทะลวงไปข้างหน้า

เงาร่างวิญญาณศึกมังกรปฐพีขนาดยักษ์ดั่งขุนเขาปรากฏขึ้นเหนือทัพนี้

ขนาดตัวอันน่าสะพรึงกลัวของวิญญาณศึกตนนี้ แทบจะบดบังไปครึ่งค่อนฟ้า

ขณะเดียวกัน กองทัพเกราะเหล็กกล้าอีกสองสายก็คอยคุ้มกันปีกซ้ายขวาของกองทัพคนมารมังกรปฐพีอย่างใกล้ชิด และเปิดฉากพุ่งทะลวงไปพร้อมกัน

แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ราวกับขุนเขาถล่มทลาย

ลู่ชวนเข้าใจแล้วว่า เหตุใดผู้บำเพ็ญแห่งทวีปเทียนหยวนถึงได้พ่ายแพ้ยับเยินรวดเร็วปานนี้

เมื่อเทียบกับทหารที่ปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดและฝึกฝนมาเป็นอย่างดีเหล่านี้

พวกผู้บำเพ็ญที่เปรียบเหมือนกองกำลังกองโจรไร้ระเบียบของทวีปเทียนหยวนนั้น ช่างเทียบอะไรไม่ได้เลยจริงๆ

ลู่ชวนมองกองทัพที่กำลังบุกตะลุยเข้ามาพลางยิ้มส่ายหน้า

"บางครั้งคนเยอะ ก็ไม่ได้ช่วยตัดสินอะไรหรอกนะ"

ประมุขมารไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะเอาอะไรมาขวางกองทัพแดนมาร

ทว่าไม่นาน เขาก็ได้รับคำตอบ

ลู่ชวนสูดหายใจเข้าลึก มือขวาค่อยๆ วางทาบลงบนด้ามกระบี่สังหาร

อันที่จริงในฐานะมือกระบี่คนหนึ่ง สิ่งที่ลู่ชวนชอบมากกว่าคือการประลองเข่นฆ่าแบบตัวต่อตัวกับยอดฝีมือชั้นแนวหน้า

ไม่ใช่สถานการณ์แบบตอนนี้

......

สังหาร ออกจากฝักแล้ว

ประกายแสงสีดำสายหนึ่งพวยพุ่งทะยานเสียดฟ้า

ขณะเดียวกันบนท้องฟ้า เมฆสายฟ้ามหาศาลก็เริ่มรวมตัวกันเข้ามา

วินาทีที่กระบี่สังหารออกจากฝัก ราวกับว่าเต๋าสวรรค์จะสัมผัสได้ถึงอันตราย จึงเริ่มลงทัณฑ์สวรรค์ใส่ลู่ชวน

ลู่ชวนยกยิ้มมุมปากอย่างกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม

"กระบี่สาม มนุษยภัย!"

กระบี่สังหารหลุดลอยออกจากมือ ค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ผืนทะเลเบื้องหน้า

พริบตาถัดมา ลู่ชวนก็ขับเคลื่อนเนบิวลาที่ก่อตัวขึ้นจากเจตจำนงกระบี่ภายในตันเถียน

เนบิวลาหมุนวน พลังอันน่าสะพรึงกลัวถูกอัดฉีดลงไปในกระบี่สังหารที่จมอยู่ใต้ทะเล

ตรงจุดที่กระบี่สังหารจมลง มีมวลน้ำทะเลสีดำผุดขึ้นมา สีดำทมิฬนี้รวมตัวกันแน่นไม่ยอมสลายตัว

ทันใดนั้น ภายในมวลสีดำนั้นก็แตกแขนงออกเป็นเส้นไหมสีดำนับไม่ถ้วน

เส้นไหมสีดำเหล่านี้เปรียบดั่งใยแมงมุม แผ่ขยายจากจุดศูนย์กลางสีดำนั้นออกไปทั่วทุกทิศทุกทางอย่างบ้าคลั่ง

เส้นสีดำเหล่านี้ดั่งอสรพิษทะเลอันชั่วร้ายอำมหิต แทรกซึมผ่านกองทัพที่กำลังบุกตะลุยไปอย่างเงียบเชียบ

กว่าที่กองทัพบุกตะลุยจะสังเกตเห็นว่าบนผิวน้ำทะเลเต็มไปด้วยเส้นไหมสีดำที่นับไม่ถ้วน ก็สายเกินไปเสียแล้ว

มารมังกรปฐพีหนึ่งแสนนาย รวมกับกองทหารม้าเหล็กคุ้มกันปีกข้างอีกหนึ่งแสนห้าหมื่นนาย ใต้เท้าของทุกคนล้วนถูกเชื่อมโยงด้วยเส้นไหมสีดำสายหนึ่ง

เจตจำนงกระบี่อันพิลึกพิลั่นและเหี้ยมเกรียมถูกส่งผ่านเส้นไหมเหล่านี้มาอย่างบ้าคลั่งระลอกแล้วระลอกเล่า

จิตใจของพวกเขาถูกทำลายจนพังทลายลงในชั่วพริบตา กลายสภาพเป็นหุ่นเชิดซากศพเดินได้ไปทีละคน

ลู่ชวนยกมือขึ้นแล้วโบกเบาๆ

กองทัพที่กำลังบุกตะลุยหยุดชะงักลง จากนั้นกองทัพก็หันหลังกลับ เบนปลายหอกดาบเข้าหาพี่น้องร่วมรบด้านหลังของตน

ประมุขมารเห็นภาพนี้เข้าก็ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้พรวด สีหน้าเขียวคล้ำ

"พวกเจ้าคิดจะก่อกบฏหรือไง!" ประมุขมารแผดเสียงคำราม

ทว่ากลับไม่มีใครตอบเขาสักคน มีเพียงเสียงฝีเท้าก้าวเดินอย่างพร้อมเพรียงของกองทัพยี่สิบห้าหมื่นนายนี้เท่านั้น

"พวกเขาถูกควบคุมแล้ว รีบตัดเส้นสีดำพวกนั้นทิ้งเสีย"

มหาปุโรหิตรีบร่ายมุทราในมืออย่างรวดเร็ว อักขระยันต์อันลึกซึ้งเข้าใจยากพวยพุ่งออกจากร่างของนางทีละตัว

อักขระเหล่านี้กวนกฎเกณฑ์แห่งมหาเต๋าจนปั่นป่วน ในอากาศปรากฏรอยแตกร้าวพังทลายขึ้นเป็นสาย

อักขระเหล่านี้ตกลงสู่ผิวน้ำทะเล หมายจะตัดขาดเส้นสีดำเหล่านั้น

ทว่าเพิ่งจะสัมผัสโดนเส้นสีดำเหล่านั้น มหาปุโรหิตก็รู้สึกได้ถึงเจตจำนงกระบี่อันไร้เทียมทานที่น่าสะพรึงกลัวสายหนึ่ง โหมซัดส่งกลับมาทางอักขระยันต์อย่างบ้าคลั่ง

"พรวด" มหาปุโรหิตหน้าซีดเผือด กระอักโลหิตออกมาหนึ่งคำ รีบตัดการเชื่อมต่อกับอักขระยันต์เหล่านั้นทันที

"นะ...นี่ไม่ใช่พลังของชี่จริง ไม่ได้แฝงพลังแห่งกฎเกณฑ์ใดๆ เลย มีเพียงพลังแห่งการสังหารอันบริสุทธิ์ที่สุดเท่านั้น"

มหาปุโรหิตพลันตระหนักถึงบางสิ่งขึ้นมาได้ จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"เขาไม่ใช่คนของโลกนี้ พลังของเขาไม่ได้เป็นของโลกนี้"

พูดพลางมหาปุโรหิตก็เงยหน้าขึ้นมองทัณฑ์อัสนีดับเทพที่รวมตัวกันเสร็จสมบูรณ์บนท้องฟ้า

"มิน่าเล่า เต๋าสวรรค์ถึงได้พุ่งเป้าเล่นงานเขา"