ตอนที่ 62 ฉากใหญ่

"วู่ววว~"

เคราะห์ซ้ำกรรมซัด โชคดีไม่มาแต่คราเคราะห์ไม่เคยมาเดี่ยว!

ขณะที่ความสิ้นหวังกำลังแผ่ลาม เสียงแตรเขาสัตว์อันเยือกเย็นวังเวงระลอกแล้วระลอกเล่าก็ดังขึ้นเหนือน่านน้ำทะเลอันไกลโพ้น

ตรงจุดที่ขอบฟ้าจรดผืนน้ำ ปรากฏกำแพงวารีสีทมิฬสายหนึ่งขึ้นมา

นั่นคือคลื่นมหาสมุทรที่ซัดโหมม้วนตัวขึ้นสูง

ราวกับแม่น้ำสวรรค์ถล่มเทลงมา เมืองไป๋เฟิงที่อยู่ใต้กำแพงวารีนี้ ดูเล็กกระจ้อยร่อยจนแทบจะมองไม่เห็น

หัวใจของทุกคนเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งตามจังหวะเสียงแตร

ฟ้าดินสั่นสะเทือนตามระลอกคลื่นยักษ์ที่ถาโถม

สีเทาหม่นแผ่คลุมใบหน้าของทุกคน นี่คือสีหน้าที่จะปรากฏบนคนตายเท่านั้น

พวกเขาได้พิพากษาโทษประหารให้แก่ตนเองในใจไปเรียบร้อยแล้ว

ทะเลที่บ้าคลั่งนั้นไม่ได้รุกคืบเร็วนัก คล้ายกับตั้งใจชะลอการเคลื่อนที่เข้ามาอย่างช้าๆ

แรงกดดันไร้รูปถูกปลดปล่อยออกมาจนถึงขีดสุด ผู้บำเพ็ญบางคนหวาดกลัวจนเกินทนถึงขั้นเริ่มอาเจียนออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ผู้บำเพ็ญบางคนอยากจะหนี แต่ขากลับก้าวไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

"ครืนนน ครืนนน!"

ทว่าเรื่องที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากลับเกิดขึ้น

ด้านหลังของเมืองไป๋เฟิงมีเสียงกีบม้าเหยียบย่ำผืนปฐพีดังกึกก้อง

วิญญาณสงครามร่างมนุษย์ที่สูงตระหง่านนับหมื่นเมตรตนหนึ่ง ปรากฏขึ้นหลังแนวเทือกเขา

ช่างโอ่อ่ายิ่งใหญ่และเหลือเชื่ออะไรปานนี้

วิญญาณสงครามร่างมนุษย์นั้นกวัดแกว่งดาบศึกในมือ ฟันขุนเขาที่ขวางทางจนราบเตียน แล้วมุ่งหน้าตรงมายังเมืองไป๋เฟิง

ข้างหน้ามีหมาป่า ข้างหลังมีเสือ ทั่วทั้งเมืองไป๋เฟิงกลายเป็นไส้แซนด์วิชที่ถูกประกบ ตอนนี้คิดจะหนีก็หนีไม่พ้นแล้ว

"ตั้งค่ายกล! ตั้งค่ายกล! ตั้งค่ายกล!"

เสียงแหบพร่าของไป่หลี่อวี่เจ๋อดังกึกก้องเสียดฟ้า

น้ำเสียงนี้แฝงไว้ด้วยปณิธานพร้อมสละชีพ

มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ประหลาดเช่นนี้เสมอ

ยามอยู่ในความหวาดกลัวจะกลายเป็นคนขลาดเขลาไร้ประโยชน์

แต่ทว่าเมื่อตกอยู่ในสถานการณ์ตายลูกเดียว กลับจะกลายเป็นสัตว์จนตรอกที่แยกเขี้ยวสู้ตาย

"บัดซบ ถึงจะตายก็ต้องลากพวกมันลงนรกไปด้วยสักสองสามตัว!"

"สู้ตายกับพวกเดรัจฉานพวกนี้!"

จิตใจอันเด็ดเดี่ยวของผู้บำเพ็ญ กลับรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในสถานการณ์สิ้นหวังนี้ได้อย่างน่าประชดประชัน

ทั่วทั้งเมืองไป๋เฟิงในเวลานี้กลับเงียบสงัดลงอย่างพิลึกพิลั่น

ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรอีก หลงเหลือเพียงเสียงร่ายเคล็ดวิชาและตั้งค่ายกลของผู้บำเพ็ญเท่านั้น

สุนัขอ้วนตัวน้อยตัวหนึ่งกำลังคาบชามใบเล็กเดินลัดเลาะไปมาท่ามกลางฝูงชน

โชคดีที่ไม่มีใครคันเท่ายื่นไปเตะเจ้าตัวเล็กนี่เข้าสักที ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงได้โดนลู่ชวนเชือดทิ้งก่อนเป็นแน่

"โฮ่งๆๆ..."

ในที่สุดเจ้าหมาอ้วนก็มองเห็นร่างนั้น มันดีใจจนโยนชามใบเล็กลงตรงหน้าลู่ชวน

"เจ้าตามมาจริงดิเนี่ย!"

ลู่ชวนก้มลงลูบหัวเจ้าหมาอ้วนเบาๆ พลางแบมือออกอย่างจนปัญญา

"มื้อเย็นไม่มีอะไรให้กินหรอกนะ ยังไม่ได้ทำเลย!"

เจ้าหมาอ้วนวิ่งมาตลอดทางจนหิวโซ มันเอียงคอมองลู่ชวน

มันนึกว่าลู่ชวนไม่เข้าใจความหมายของมัน จึงใช้ขาหน้าเขี่ยชามใบเล็กของตัวเองแล้วเห่าโฮ่งๆ สองที

ลู่ชวนทั้งขำทั้งเอือมระอา ซัดกำปั้นใส่อาฝูที่อยู่

"เจ้าบ้าไปแล้วหรือ พูดดี ๆ ไม่เป็นหรือไง!" อาฝูโมโหจนริมฝีปากเปิดเผยอ เผยให้เห็นฟันหน้าซี่โตเต็มปาก

ลู่ชวนเหลือบมองมันแวบหนึ่ง อาฝูก็รีบหยิบถุงเล็ก ๆ ออกมาอย่างว่าง่ายทันที

"หมาเน่าตัวเดียว คู่ควรให้กินยาลูกกลอนเพิ่มพลังของท่านปู่ลาอย่างข้าด้วยเรอะ บัดซบเอ๊ย ได้กำไรไปนะไอ้ลูกกระต่าย..."

อาฝูเริ่มพึมพำบ่นอุบอิบอย่างไม่สบอารมณ์

ลู่ชวนขี้เกียจสนใจเจ้าตัวนี้ เขาเปิดถุงแล้วหยิบเม็ดยาลูกกลอนสีเงินออกมาหนึ่งกำมือ เทลงไปในชามใบเล็ก

พอดันชามใบเล็กไปตรงหน้าลูกหมาอ้วน ลู่ชวนก็ยิ้มจนตาแทบจะหยีเป็นเส้นตรง

"กินเถอะ ถึงจะไม่มีรสชาติ แต่อิ่มท้องแน่ กินเสร็จแล้วเจ้าจะเป็นไอ้ตัวที่เฟี้ยวที่สุดในย่านนี้"

ลูกหมาอ้วนเองก็หิวจัดจริง ๆ ถึงแม้ยาลูกกลอนเพิ่มพลังจะไม่มีรสชาติอะไรเลย แต่ในเมื่อถูกใส่ลงมาในชามแล้ว ย่อมต้องกินได้แน่นอน

มันมูมมามเคี้ยวหยับ ๆ ไม่กี่คำ ก็ฟาดเรียบยาลูกกลอนเพิ่มพลังไปครึ่งชาม

ลู่ชวนเห็นแล้วก็ขำ จึงเทยาลูกกลอนเพิ่มพลังอีกครึ่งถุงที่เหลือลงในชามของลูกหมาอ้วนจนหมด

"เปลืองของชะมัด สวรรค์ช่วยด้วยเถอะ~"

อาฝูเห็นแล้วขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แทบอยากจะยกกีบถีบลูกหมาอ้วนให้ตายคาส้นเดี๋ยวนี้

บรรยากาศตึงเครียดดูเหมือนจะเจือจางลงไปไม่น้อย เพราะการมาถึงของลูกหมาอ้วน

ผู้บำเพ็ญที่วางค่ายกลเสร็จสิ้นต่างพากันมองไปยังลู่ชวนที่กำลังให้อาหารหมา

เงาร่างผอมเพรียวสูงโปร่งของลู่ชวน ทอดยาวออกไปไกลแสนไกลใต้แสงจันทร์สลัว

กระบี่ยาวสองเล่มที่มีสีตัดกันตรงเอว ดูขัดกับหลักเหตุผลอยู่บ้าง

เพราะผู้บำเพ็ญไม่มีทางใช้กระบี่เช่นนี้ ผู้บำเพ็ญใช้เพียงกระบี่บินเท่านั้น

"คุณชายน้อย รีบเข้ามาในค่ายกลเร็วเข้า รอดไปได้อีกหน่อยก็ยังดี"

ผู้บำเพ็ญที่อยู่ใกล้ที่สุดเหมือนไม่อยากเห็นคุณชายผู้มีสง่าราศีสูงส่งผู้นี้ต้องตายใต้คลื่นยักษ์ จึงร้องบอกด้วยความหวังดี

ทว่าพวกเขาคงไม่รู้ว่า ความมีน้ำใจชั่ววูบนี้เองที่ได้ช่วยชีวิตน้อยๆ ของพวกเขาเอาไว้

ลู่ชวนเงยหน้าขึ้นมองผู้บำเพ็ญที่ร้องเตือน อดไม่ได้ที่จะยิ้มพลางส่ายหน้า

คำโบราณว่าไว้ไม่ผิด คนใกล้ตายวาจามักเปี่ยมเมตตา

ลู่ชวนปัดมือเบาๆ แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

ท้องทะเลที่บ้าคลั่ง ในยามนี้มองเห็นได้อย่างชัดเจนแล้ว

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า น่าสะพรึงกลัวกว่าที่คิดไว้มากนัก

มวลน้ำทะเลที่ถาโถมซัดสาดเปรียบประดุจม่านทมิฬบดบังแผ่นฟ้า หมายจะตัดขาดโลกตรงหน้าให้ดับสูญ

"อย่าเพิ่งตื่นตระหนก รักษาใจกลางค่ายกลไว้ ขอเพียงค่ายกลไม่แตก เราก็ยังมีโอกาส!"

เสียงสั่นเครือของไป่หลี่อวี่เจ๋อดังขึ้น

ทว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เชื่อคำพูดที่ตนเพิ่งเปล่งออกไป

ยามที่ "ม่านทมิฬ" บดบังฟ้านี้ซัดถล่มลงมา ย่อมเป็นเวลาที่เมืองไป๋เฟิงทั้งเมืองต้องพินาศย่อยยับ

ไป่หลี่อวี่เจ๋อมองไปยังร่างผอมบางนั้นอีกครั้ง

เขาไม่รู้ว่าในยามนี้ ตนเองยังควรจะตั้งความหวังไว้อยู่อีกหรือไม่

พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงตามม่านทมิฬบดบังฟ้าที่เคลื่อนกระชั้นเข้ามา

ไม่เพียงเท่านั้น ทั่วทั้งเมืองไป๋เฟิงยังเริ่มเผชิญกับแผ่นดินไหวอันน่าสะพรึงกลัว

ลู่ชวนเอามือไพล่หลัง ยืนมองด้วยท่าทีไม่ทุกข์ไม่ร้อนเช่นนั้น

"โฮ่งๆๆๆ..."

เจ้าหมาอ้วนพุ่งปราดมาตรงหน้าลู่ชวนอย่างกะทันหัน แล้วเห่าคำรามใส่ม่านทมิฬบดบังฟ้าอย่างดุร้าย

มันดูเหมือนกำลังปกป้องลู่ชวนอยู่

แม้ว่ามันจะหวาดกลัวอย่างยิ่ง แม้ว่าหางของมันจะหดลู่จนหนีบก้น และร่างกายสั่นเทาไม่หยุด

มันก็ยังคงก้าวมายืนขวางอยู่เบื้องหน้าลู่ชวนอย่างไม่ลังเล

บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลที่ลู่ชวนชอบสุนัขมากกว่ามนุษย์กระมัง

"น้ำใจนี้ข้ารับไว้แล้วนะ!"

เขายิ้มพลางลูบตัวเจ้าตัวเล็กเบาๆ แล้วก้าวเท้าออกไปอย่างแผ่วเบาหนึ่งก้าว

ทุกคนเห็นแล้วต่างก็อ้าปากค้าง ไม่เข้าใจว่าคุณชายท่านนี้คิดจะทำอะไร

"เขาจะทำอะไรน่ะ"

"อย่าเพิ่งเสียสมาธิ เขาคงตกใจจนเสียสติไปแล้ว คนจะรนหาที่ตายเราก็ห้ามไม่ได้หรอก"

"น่าเสียดายจริง!"

ทุกคนล้วนคิดว่าลู่ชวนเป็นบ้าไปแล้ว มีเพียงดวงตาของไป่หลี่อวี่เจ๋อเท่านั้นที่สว่างวาบขึ้นมาในเวลานี้

"ยันค่ายกลไว้ ขอเพียงทานรับระลอกนี้ได้ เราก็มีโอกาสรอดชีวิต!"

เสียงที่เปี่ยมด้วยความฮึกเหิมของไป่หลี่อวี่เจ๋อดังก้องสะท้อนอยู่ในเมืองไป๋เฟิงที่กำลังสั่นสะเทือนอย่างไม่ขาดสาย

ลู่ชวนก้าวเท้าออกไปยืนอยู่เหนือผิวน้ำทะเล ระลอกคลื่นใต้ฝ่าเท้ากระเพื่อมไหวแผ่วเบา

อาฝูก็เดินตามไปด้วย พลางมองม่านทมิฬบดบังฟ้าแล้วหัวเราะร่าออกมา

"นี่นับว่าเป็นฉากใหญ่ได้หรือยัง" อาฝูเอ่ยถามเจือความล้อเลียนสามส่วน

ลู่ชวนส่ายหน้า รวบนิ้วเป็นดรรชนีกระบี่แล้ววาดผ่านหน้าตนเบาๆ พลางเอ่ยเรียบๆ

"นี่ต่างหากถึงจะเรียกว่าฉากใหญ่"

คลื่นขาวถาโถมม้วนตัวทะยานขึ้นจากท้องทะเลเบื้องหน้าอย่างบ้าคลั่ง

เกลียวคลื่นสีขาวเงินสว่างจ้าซัดสาดไล่กวดกัน พลางยกตัวสูงขึ้นเรื่อยๆ ไม่หยุดยั้ง

ในที่สุดถึงกับพลิกผืนทะเลโดยรอบขึ้นมาทั้งหมด เผยให้เห็นก้นสมุทรอันขรุขระเป็นหย่อมๆ

คลื่นยักษ์เทียมฟ้านี้ ยิ่งสูงขึ้นก็ยิ่งกู่ร้องกึกก้อง ราวกับกองทัพนับพันนับหมื่นที่ควบทะยานไปพร้อมเสียงคำรามดั่งฟ้าร้องสะท้านพิภพ