ตอนที่ 61 ปิดล้อมเมืองไป๋เฟิง (2)

"เยี่ยเซี่ยงหว่าน มหาเซียนกระบี่เยี่ย ได้ยินชื่อเสียงมานาน"

โมเคอเจียสือมองบุรุษวัยกลางคนที่ยืนประจันหน้ากับตน มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้ม เปลวเพลิงสีดำลุกโชนขึ้นรอบกาย

อากาศโดยรอบถูกเปลวเพลิงนี้แผดเผาจนบิดเบี้ยว ทำให้เงาร่างของโมเคอเจียสือดูพร่าเลือนไม่สมจริง

การที่มันเอ่ยชื่อเยี่ยเซี่ยงหว่านออกมาได้ แสดงว่าแดนมารรวบรวมข่าวสารของทวีปเทียนหยวนมาเป็นอย่างดี

เยี่ยเซี่ยงหว่านแสยะยิ้มเย็นชาไร้อารมณ์ "พวกสวะที่แม้แต่หมายังรังเกียจ เสวนาด้วยก็เปลืองน้ำลายเปล่าๆ"

"หึๆ!" โมเคอเจียสืออดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าหัวเราะ "เช่นนั้นก็หวังว่ากระดูกของเซียนกระบี่เยี่ยจะแข็งเหมือนปากนะ!"

"พี่เยี่ย เรื่องฆ่าสัตว์เดรัจฉานแบบนี้ ไฉนถึงไม่เรียกข้าด้วยเล่า!"

พริบตานั้น แสงสีขาวสายหนึ่งพลันพวยพุ่งขึ้นมาจากท้องทะเล

เซียนกระบี่ชุดขาวผู้หนึ่งเหยียบคลื่นลมทะยานเข้ามา

"ซีเหมินฉางเกอ ซีเหมินฉางเกอแห่งหอเผิงไหล!"

หอเผิงไหล หนึ่งในสี่ตระกูลโบราณที่เร้นกายอยู่เหนือทะเลเว่ยเหมียน

ไม่มีใครคาดคิดว่าคนของตระกูลซีเหมินจะมาด้วย นั่นหมายความว่าอีกสามตระกูลที่เหลือก็อาจจะส่งคนมาเช่นกันมิใช่หรือ

หากรวบรวมยอดฝีมือขั้นสามวิถีเทวะทั้งหมดเข้าด้วยกัน บวกกับผู้บำเพ็ญเพียรนับล้าน ก็ใช่ว่าจะไม่มีกำลังพอจะต่อกร

อารมณ์ของผู้คนพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครา ประกายความหวังในการมีชีวิตรอดลุกโชนขึ้นมาใหม่

"พี่เยี่ย สองตัวข้างล่างนั่นยกให้ข้า ท่านจัดการตัวข้างบนเถอะ"

ซีเหมินฉางเกอเปี่ยมล้นด้วยความฮึกเหิม ปลายเท้าเหยียบแตะเบาๆ หนึ่งครา

สายลมและเมฆาบนท้องฟ้าพลันปั่นป่วนขึ้นมาอีกระลอก ค่ายกลกระบี่ขนาดยักษ์ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เจตจำนงกระบี่อันน่าเกรงขามที่เปี่ยมด้วยพลังทำลายล้างแผ่ซ่านไปทั่วฟ้าดินในชั่วพริบตา

"พี่ซีเหมินช่างใจนักเลงแท้ ประเดี๋ยวค่อยไปร่ำสุราด้วยกัน!"

เยี่ยเซี่ยงหว่านหัวเราะร่า ยกมือขึ้นกวักหนึ่งครั้ง กระบี่บินสีครามที่พัวพันต่อสู้อยู่กับมารสองตนด้านล่างก็บินกลับมาข้างกาย

"พวกโง่เขลาเบาปัญญา ย่อมไม่อาจรอดพ้นเคราะห์กรรม" โมเคอเจียสือส่ายหน้าเบาๆ

ชั่วพริบตาถัดมา เปลวเพลิงรอบกายของมันก็ระเบิดลุกลามดั่งไฟลามทุ่ง

อสูรมารสูงตระหง่านนับร้อยเมตรตนหนึ่ง ผุดลุกขึ้นมาจากเปลวเพลิงสีดำอันโชติช่วง

ไอมารสีดำพวยพุ่งเสียดฟ้า ต่างฝ่ายต่างแบ่งแยกยึดครองผืนฟ้าคนละส่วนร่วมกับม่านกระบี่สีครามของเยี่ยเซี่ยงหว่าน และค่ายกลกระบี่สีขาวของซีเหมินฉางเกอ

"ให้ข้าได้ลิ้มลองเจตจำนงกระบี่หานซานของเจ้าตำหนักคุนหลุนรุ่นนี้หน่อยเถอะ"

โมเคอเจียสือปลายเท้าแตะเบาๆ ทะยานขึ้นไปยืนอยู่บนบ่าของอสูรมาร

เปลวเพลิงคำรามคำรนลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง หลอมรวมกลายเป็นเกราะเพลิงห่อหุ้มร่างของอสูรมาร

"อยากดูนัก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้!"

เจตจำนงกระบี่สะเทือนฟ้าดินระเบิดออกมาจากร่างของเยี่ยเซี่ยงหว่าน

ความหนักแน่นดั่งขุนเขาและความเยือกเย็นยะเยือกอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว

เจตจำนงกระบี่นี้ปะทะเข้ากับเปลวเพลิงสีดำของโมเคอเจียสืออย่างจัง

คุณสมบัติอันสุดขั้วทั้งสองเสียดสีกันจนเกิดแสงสีเจิดจรัส สว่างไสวไปทั่วราตรีอันมืดมิด

ขณะเดียวกัน ค่ายกลกระบี่สีขาวนั้นก็สั่นสะท้าน ระเบิดแสงเทวะตระการตาเจิดจ้าออกมา

เนื่องจากสมรภูมิระหว่างซีเหมินฉางเกอกับพวกมารอยู่บนพื้นดินและปิดทางออกหน้าประตูเมืองเอาไว้ บรรดาผู้บำเพ็ญแห่งเมืองไป๋เฟิงจึงจำต้องเบียดเสียดถอยร่นกลับมาที่ท่าเรืออีกครั้ง

ทุกคนจึงได้เห็นเด็กหนุ่มท่าทางเกียจคร้านที่เหน็บกระบี่ยาวสองเล่มไว้ข้างเอว คนที่เพิ่งสังหารลั่วอวิ๋นเทียนไปผู้นั้นอีกครา

เขานั่งเท้าคางอยู่สุดปลายสะพานยาวริมท่าเรือ เหม่อมองท้องทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาลอย่างเหม่อลอย

ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจการต่อสู้ในเมืองไป๋เฟิงเลยแม้แต่น้อย

……

ยามฟ้ามืดลง เจ้าหมาน้อยตัวอ้วนก็ลุกขึ้นยืนจากหน้าประตูที่ปิดสนิท

ความโกลาหลสั่นสะเทือนในเมืองไป๋เฟิงโชคดีที่ไม่ส่งผลกระทบมาถึงมัน

เจ้าหมาน้อยตัวอ้วนกระโดดโลดเต้นเตรียมจะไปหาลู่ชวน เพราะถึงเวลากินข้าวแล้ว

วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว เจ้าหมาน้อยตัวอ้วนก็วิ่งกลับมาที่หน้าประตู คาบชามใบเล็กของตัวเองขึ้นมา

มันมาถึงที่เดิมเหมือนทุกวัน ทว่ากลับว่างเปล่าไร้เงาคน ไม่เห็นคนที่คุ้นเคยผู้นั้นอีก

ชามในปากของเจ้าหมาน้อยตัวอ้วนตกลงบนพื้นดังเคร้ง ดวงตาเปี่ยมล้นไปด้วยความเศร้าสร้อย เจ้านายไม่อยู่แล้ว "เพื่อนใหม่" ที่เพิ่งรู้จักก็ไม่อยู่แล้วเช่นกัน

ดวงตาของเจ้าหมาน้อยตัวอ้วนเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา มันเดินวนเวียนไปรอบๆ จุดที่ลู่ชวนเคยนั่งไม่หยุด พลางย่นจมูกเล็กๆ ดมฟุดฟิดไปด้วย

ไม่นานมันก็หยุดลง แล้วเริ่มดมกลิ่นในอากาศอย่างต่อเนื่อง

มันได้กลิ่นของลู่ชวน

เจ้าหมาน้อยตัวอ้วนจำกลิ่นนี้ได้ขึ้นใจ เพราะนี่คือกลิ่นที่หอมที่สุดเท่าที่มันเคยได้กลิ่นมา หอมยิ่งกว่าเนื้อในชามเสียอีก

เจ้าหมาน้อยตัวอ้วนคาบชามวิ่งดุ๊กดิ๊กอย่างร่าเริง มุ่งหน้าไปยังทิศทางของท่าเรือ

......

"ท่านประมุขไป่หลี่ พวกเราควรฉวยโอกาสนี้ฝ่าวงล้อมออกไป ขอเพียงไปถึงเมืองอู๋เซี่ยงได้ พวกเราก็ยังมีโอกาส"

"ใช่แล้วใต้เท้าไป่หลี่ นี่คือโอกาสเดียวของพวกเราแล้ว ตราบใดที่ขุนเขายังอยู่ย่อมไม่กลัวไร้ฟืนเผา ใต้เท้าโปรดออกคำสั่งเถิด"

เจ้าสำนักเสวียนเทียนซึ่งเป็นหนึ่งในสามมหาสำนักก็ตายตกไปแล้ว ส่วนเจ้าสำนักอวิ๋นเมิ่งเจ๋อก็ไร้อิทธิพล ไม่มีสิทธิ์มีเสียงเท่าใดนัก

ยามนี้มีเพียงไป่หลี่อวี่เจ๋อ เจ้าสำนักเจิ้นหยวนเท่านั้นที่พอจะคุมสถานการณ์เอาไว้ได้

ไป่หลี่อวี่เจ๋อมองไปยังสนามรบที่เหล่าผู้บำเพ็ญขั้นเต๋าเอกากำลังประหัตประหารกัน ท้องฟ้าทั้งผืนสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เมืองไป๋เฟิงเองก็กำลังถูกทำลายล้างอย่างรวดเร็ว

หากสู้กันต่อไปอีกนิด เกรงว่าพวกตนคงต้องตายตกอยู่ใต้คลื่นพลังปะทะของยอดฝีมือเหล่านี้เป็นแน่

ยามนี้คือโอกาสที่ดีที่สุดที่จะหนีออกจากเมืองไป๋เฟิง

ทว่าไป่หลี่อวี่เจ๋อกลับรู้ดีแก่ใจ ต่อให้หนีไปถึงเมืองอู๋เซี่ยง พวกเขาก็ไม่มีทางต้านทานไว้ได้

การที่ทวีปเทียนหยวนจะล่มสลายทั่วทั้งแดน เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

ต่อให้สี่ตระกูลโบราณออกโรงกันทั้งหมด ร่วมมือกับตำหนักเทพคุนหลุน ก็ไม่มีทางต้านทานกองทัพแดนมารเอาไว้ได้

ไป่หลี่อวี่เจ๋อเบนสายตาไปทางลู่ชวน

ก่อนหน้านี้ตอนที่ลู่ชวนสังหารสตรีขั้นเต๋าเอกาแห่งแดนมารในเมืองไป๋เฟิง ลั่วหรานก็ได้ส่งข่าวมาบอกเขาแล้ว

เขาย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าเด็กหนุ่มที่รูปงามจนเกินบรรยายผู้นี้ ก็คือเทพสังหารแห่งหอหมิงเยวี่ยคนนั้น

เพราะลั่วหรานแห่งสำนักเจิ้นหยวนเคยสัมผัสใกล้ชิดกับลู่ชวนมาก่อน

ดังนั้นในฐานะเจ้าสำนักเจิ้นหยวน ไป่หลี่อวี่เจ๋อจึงเป็นหนึ่งในคนส่วนน้อยที่พอจะคาดเดาระดับพลังของลู่ชวนได้

"สามารถสังหารยอดฝีมือขั้นเต๋าเอกาได้อย่างง่ายดาย บางทีอาจจะ..."

"ท่านประมุขไป่หลี่ พวกเราจะตายกันหมดที่นี่ไม่ได้ ในเมื่อท่านไม่ยอมออกคำสั่ง เช่นนั้นก็อย่าหาว่าพวกเราไร้คุณธรรม!"

ตอนนั้นเองที่มีคนเอ่ยขัดความคิดของไป่หลี่อวี่เจ๋อ

"พี่น้องทั้งหลาย ตามข้ามา ฝ่าออกไปพร้อมกัน!"

"ตกลง..."

เพียงเสียงหนึ่งขานรับก็เกิดเสียงสะท้อนนับร้อย เบื้องหน้าความเป็นความตาย ย่อมไม่มีผู้ใดมาสนใจเรื่องคุณธรรมอีกต่อไป

"หลีกไป! หลีกไป..."

ท่ามกลางเสียงตวาดก้อง มีผู้บาดเจ็บคนหนึ่งถูกหามมาส่งตรงหน้าไป่หลี่อวี่เจ๋อ

"นี่ไม่ใช่ศิษย์ของลัทธิร้อยบุปผาหรอกหรือ"

"พวกนางถอนตัวออกไปก่อนแล้วมิใช่หรือ เหตุใดถึงกลับมาได้"

เมื่อเห็นผู้บาดเจ็บคนนี้ ลางสังหรณ์ไม่ดีก็ผุดขึ้นมาในใจของทุกคน

ไป่หลี่อวี่เจ๋อรีบยัดโอสถเม็ดหนึ่งเข้าปากของผู้บาดเจ็บทันที

อาการของผู้บาดเจ็บทุเลาลงเล็กน้อย แต่ก็เพียงเท่านั้น

จิตวิญญาณของเขาจวนเจียนจะแตกดับ ต่อให้เป็นโอสถขนานใดก็ไม่อาจยื้อชีวิตไว้ได้แล้ว

"ใต้... ใต้เท้าไป่หลี่ พะ... พวกเราถูกกองทัพแดนมารดักสกัด... แล้ว... อย่าไป... เมืองอู๋เซี่ยง... เส้นทางถอย... ถูกตัดขาดแล้ว!"

ผู้บาดเจ็บเค้นคำพูดกระท่อนกระแท่นออกมาได้เพียงไม่กี่คำ ก็สิ้นลมหายใจไป

หัวสมองของไป่หลี่อวี่เจ๋อดังอื้ออึง ตอนที่ลุกขึ้นยืนเขาก็ซวนเซมึนงงจนเกือบจะหมดสติล้มพับไปตรงนั้น

ข่าวนี้แพร่สะพัดออกไปราวกับโรคระบาด ทุกคนต่างหน้าถอดสีซีดเผือด ไร้ซึ่งความหวัง มีเพียงความสิ้นหวังสุดขีดเท่านั้น

"ใต้เท้าไป่หลี่ ใต้เท้าไป่หลี่... ท่านเป็นอันใดหรือไม่!"

คนข้างกายรีบเข้าไปประคองไป่หลี่อวี่เจ๋อไว้ทันที

"เฮ้อ..."

ไป่หลี่อวี่เจ๋อถอนหายใจยาว พลางหัวเราะอย่างขมขื่น

"พวกเราไร้หนทางถอยแล้ว ทวีปเทียนหยวนยังไม่ทันข้ามวัน ก็ประกาศความพ่ายแพ้ล่มสลายได้แล้ว!"

"ช่างเถอะ ช่างเถอะ ต่างคนต่างหนีเอาชีวิตรอดกันไปเถิด!"

ไป่หลี่อวี่เจ๋อโบกมืออย่างโรยแรง ทั้งร่างดูชราลงไปนับสิบปีในพริบตา