ตอนที่ 60 ปิดล้อมเมืองไป๋เฟิง 1

"ว่างนักหรือไง!"

ลู่ชวนมองลั่วอวิ๋นเทียนที่คางแหลกจนพูดไม่เป็นภาษา แล้วก็อดกลอกตาไม่ได้

จากนั้นก็หักคอทิ้ง กลัวว่าเจ้านี่จะตายไม่สนิท จึงเหยียบหัวจนเละแหลกไปอีกที

ทำเรื่องพวกนี้เสร็จ ลู่ชวนถึงนั่งลงตามเดิม แล้วกวาดตามองหาคนของสำนักหมื่นอสูรในฝูงชนต่อไป

เขายุ่งจนถึงช่วงพลบค่ำ กองทัพนับล้านขึ้นฝั่งเรียบร้อย เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปลาหลุดรอดแหไปได้ ถึงค่อยหยุดมือ

และในยามนี้ บนท้องฟ้ามีสมบัติวิเศษบินได้ขนาดยักษ์ลอยอยู่ยี่สิบลำ บดบังท้องฟ้าจนมืดมิด

ดูท่าคงเตรียมจะขนย้ายผู้บำเพ็ญที่ถอยทัพกลับมาเหล่านี้ไปยังเมืองอู๋เซี่ยง

ลู่ชวนลองคำนวณดู ต่อให้สมบัติวิเศษบินได้หนึ่งลำจุคนได้แค่หนึ่งแสนคน ก็ยังบรรจุผู้บำเพ็ญได้ถึงสองล้านคนอย่างสบาย ๆ

จำนวนผู้บำเพ็ญที่ล่าถอยมาจากแนวหน้า มีมากเสียจนลู่ชวนตกใจเล็กน้อย

ลู่ชวนสงสัยขึ้นมา กองทัพผู้บำเพ็ญขนาดใหญ่โตเพียงนี้กลับแตกพ่ายเร็วถึงเพียงนั้น ความแข็งแกร่งของแดนมารจะทรงพลังไปถึงขั้นไหนกันแน่

"ก็แค่พวกสวะรวมกลุ่มกัน!"

อาฝูปรากฏตัวขึ้นข้างกายลู่ชวนในเวลานี้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

"ถ้าเปลี่ยนเป็นสามทวีปชั้นนำ ยังพอฟัดพอเหวี่ยงกับแดนมารได้บ้าง ทวีปเทียนหยวนน่ะไม่มีคุณสมบัติพอเลยสักนิด"

ลู่ชวนกลอกตา "สองวันมานี้มึงหายหัวไปไหนมาวะ"

สองวันนี้ไม่เห็นแม้แต่เงาของเจ้าลา ช่างผิดปกติเสียจริง

อาฝูได้ยินลู่ชวนถาม ก็ทำตาล่อกแล่กชะเง้อมองรอบข้าง พอแน่ใจว่าไม่มีใครแอบฟังถึงกระซิบเสียงเบา

"สองวันนี้ข้าไปหาข้อมูลมา พบสาเหตุที่แดนมารบุกทวีปเทียนหยวนแล้ว"

ลู่ชวนขมวดคิ้ว "ทำไม มีสาเหตุพิเศษอะไรอีกงั้นรึ"

อาฝูพ่นลมหายใจอย่างตื่นเต้น "ฮี่ ๆ ถ้าเดาไม่ผิดละก็ น่าจะเกี่ยวข้องกับลานหยั่งรู้เต๋าของมหาจักรพรรดิ"

"ลานหยั่งรู้เต๋า?" ลู่ชวนงงงวยเล็กน้อย

อาฝูพยักหน้า "เมื่อแสนปีก่อน มีผู้มีมหาวาสนาหยั่งรู้เต๋าที่หลงฉ่าง จนบรรลุสู่ตำแหน่งมหาจักรพรรดิ ช่วงนี้ลานหยั่งรู้เต๋าอาจจะปรากฏขึ้นมาในโลกอีกครั้ง น่าจะมีโอกาสสู่การเป็นมหาจักรพรรดิอยู่"

"ตำแหน่งที่แน่นอนข้ายังคำนวณไม่ออก ต้องรอลานหยั่งรู้เต๋าปรากฏขึ้นมาก่อน ถึงจะระบุตำแหน่งได้"

ลู่ชวนพยักหน้า นี่นับเป็นข่าวดีไม่เลว

ในตอนนั้นเอง สมบัติวิเศษบินได้ที่ใช้ขนส่งผู้บำเพ็ญบนท้องฟ้า ลำหนึ่งก็ระเบิดออกกะทันหัน

ชั่วพริบตานั้นเปลวเพลิงพุ่งเสียดฟ้า แสงสีขาวที่เจิดจ้ากว่าดวงอาทิตย์ร้อยเท่าแผ่กระจายออกไป

จากนั้นลำที่สองก็ระเบิดตามติด ตามด้วยลำที่สาม... เพียงแค่ไม่กี่นาที สมบัติวิเศษบินได้ทั้งยี่สิบลำต่างระเบิดจนสิ้น

เวลาสั้นเพียงนี้ สมบัติวิเศษบินได้แหลกเป็นผุยผงทั้งหมด ผู้บำเพ็ญที่ขึ้นไปล้วนดับสูญสิ้น นี่มิใช่ตายไปเป็นแสนคนแล้วหรือ

ความโหดร้ายของสงครามเห็นได้ชัดเจนเช่นนี้เอง นับยอดผู้เสียชีวิตกันเป็นหลักหมื่นหลักแสน

"ไอ้พวกโง่เง่า เป้าใหญ่โตขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าตะโกนเรียกให้เขามาตีหรอกเรอะ"

อาฝูอดเบะปากแสยะยิ้มเยาะไม่ได้

"ข้าศึกบุก ข้าศึกบุก..."

เสียงคำรามแหบพร่าดังก้องทั่วฟ้าดิน

ผู้บำเพ็ญที่ยังไม่ทันได้ขึ้นไปรีบชะงักฝีเท้า จัดตั้งค่ายกลกันอย่างลนลาน

เงาร่างสามสายพลันปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าตรงจุดที่สมบัติวิเศษบินได้ระเบิดออก

กลิ่นอายพลังอันแข็งแกร่งดุจขุนเขาแผ่กดทับลงมาจากร่างของคนทั้งสาม

เมืองไป๋เฟิงที่เคยจอแจพลันเงียบสงัดลงราวกับป่าช้า

"พวกเจ้าทั้งหลาย ไม่ต้องลำบากเดินทางเหน็ดเหนื่อยแล้ว ฮวงจุ้ยที่นี่ดีนัก ฝังไว้ที่นี่ ชาติหน้าจะได้ไปเกิดในที่ดี ๆ"

บนท้องฟ้า ชายวัยกลางคนตรงกลางผู้สวมเกราะสีดำในมือถือทวนมังกรขด มองดูมดปลวกเบื้องล่างพลางแค่นหัวเราะ

ลู่ชวนมองทั้งสามคนด้วยความสงสัยจึงเอ่ยถาม "เจ้าลา ระหว่างผู้ฝึกบำเพ็ญ พลังแต่ละขั้นห่างชั้นกันขนาดนี้ จริง ๆ ขอแค่เผ่ามารระดับสามขั้นวิถีเทวะไม่กี่คน ก็ฆ่าล้างผู้บำเพ็ญพวกนี้ได้หมดแล้ว ทำไมแดนมารยังต้องยกทัพใหญ่ เคลื่อนกองทัพบุกเข้ามาอีกล่ะ"

"มึงจะไปรู้อะไร!" เจ้าลากลอกตา

"การรับมือกับผู้บำเพ็ญขั้นสูง ผู้บำเพ็ญขั้นต่ำสามารถใช้ค่ายกลศึกและค่ายกลเวทได้ ไม่ใช่ว่าจะไร้หนทางต่อกรโดยสิ้นเชิง"

"ถ้าไม่ใช่เพราะผู้บำเพ็ญพวกนี้ตื่นตระหนกจนเสียกระบวน มั่วซั่วไปหมดจนตั้งค่ายกลไม่ได้"

"ไอ้เศษสวะขั้นเต๋าเอกาสามตัวบนฟ้านั่น ก็โดนผู้บำเพ็ญธรรมดานับล้านพวกนี้รุมซ้อมจนยับไปแล้ว"

ลู่ชวนพยักหน้า "อย่างนี้นี่เอง งั้นข้าชิ่งดีกว่า ถึงเวลาทัพมารนับไม่ถ้วนตั้งค่ายกลขึ้นมา หากฟันไม่เข้าคงขายขี้หน้าแย่"

"พรวด..."

อาฝูแทบจะกระอักเลือดเก่าออกมา

"คนอื่นก็คือคนอื่น ท่านก็คือท่าน มันไม่เหมือนกันสักหน่อย"

อาฝูรีบห้ามลู่ชวนไว้ แล้วเริ่มประจบสอพลอยกใหญ่

"ท่านน่ะคือเทพกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์เชียวนะ ประสิทธิภาพการสังหารเร็วยิ่งกว่าสายพานโรงงานเสียอีก ยอดคนระดับนี้ ไอ้สามขั้นวิถีเทวะมันจะไปเป็นตัวอะไรได้ เศษปลากากกุ้งแค่นั้นจะมาเทียบกับท่านได้ยังไง?"

"ฮี่ๆ พูดจาเข้าหูแบบนี้ก็พูดให้มันเยอะๆ หน่อย" ลู่ชวนนั่งลงที่เดิมอีกครั้ง ส่วนอาฝูก็รอดจากการโดนโบกอย่างหาได้ยาก

"ตั้งค่ายกล! ตั้งค่ายกล! ประจำตำแหน่งตัวเองไว้ อย่าตื่นตระหนก อย่าเสียกระบวน!"

ในที่สุดก็มีคนก้าวออกมารับหน้าที่คุมสถานการณ์

ทว่าในเวลานี้ กองทัพใหญ่ต่างขวัญหนีดีฝ่อกันไปหมดแล้ว เสียงนั้นจึงถูกกลืนหายไปในความหวาดกลัวอย่างรวดเร็ว

"เงียบ!"

บนท้องฟ้า แม่ทัพผู้ถือทวนยาวพันมังกรเอ่ยปากขึ้นมาอีกครา

แรงกดดันมหาศาลกวาดผ่านเมืองไป๋เฟิง ฝูงชนถูกกดทับจนต้องหุบปากลงอีกครั้ง

"ตัวข้าคือโมเคอเจียสือ แม่ทัพกองหน้าแห่งแดนมาร ก่อนหน้านี้มีนายกองคนหนึ่งตายลงที่นี่ มีใครรู้บ้างว่าเป็นฝีมือใคร? ใครบอกข้าได้ ข้ารับรองว่าจะปล่อยให้มันผู้นั้นออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัย"

"เฮ้~ เขามาหาท่านน่ะ!" อาฝูมองลู่ชวนด้วยสีหน้าสะใจเต็มประดา

เมืองไป๋เฟิงเงียบกริบไร้สุ้มเสียง ไม่มีผู้ใดให้คำตอบ

เพราะคนที่รู้เรื่องต่างก็เผ่นหนีกันไปหมดตั้งนานแล้ว

"ไม่มีใครรู้เลยรึ ช่างทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ!" โมเคอเจียสือส่ายหัว พลางพยักหน้าให้ทั้งสองคนที่ขนาบซ้ายขวาเบาๆ

ทั้งสองคนนั้นไม่พูดพร่ำทำเพลง ทะยานลงมาจากท้องฟ้า แล้วเปิดฉากการสังหารหมู่อยู่ฝ่ายเดียว

ชั่วพริบตา เสียงร้องไห้โหยหวนและเสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนาก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งเมืองไป๋เฟิง

"เดรัจฉาน บังอาจนัก!"

ทันใดนั้น ลำแสงสีชิงสายหนึ่งก็พุ่งแหวกฟ้ามาด้วยความเร็วสุดขีด

กระบี่บินเล่มหนึ่งแผ่รังสีพลังอันเกรียงไกร พุ่งตรงเข้าใส่สองมารที่ร่อนลงสู่เมือง

ด้านหลังกระบี่บิน มีคนผู้หนึ่งก้าวเดินมาจากสุดขอบฟ้า

ภาพมายาของพระราชวังหลังมหึมาปรากฏขึ้นรางๆ อยู่เบื้องหลังของเขา

คนผู้นี้ดูเหมือนจะก้าวเดินไม่เร็วนัก แต่กลับแฝงความรู้สึกประหลาดพิกลอย่างบอกไม่ถูก

ราวกับก้าวข้ามมิติ เพียงไม่กี่กะพริบตาก็มาถึงเหนือน่านฟ้าเมืองไป๋เฟิง

เมื่อได้เห็นพระราชวังอันวิจิตรตระการตาที่ปรากฏเลือนรางนั้น มีบางคนก็จำได้ขึ้นมา

"กระบี่บินสีชิง สายน้ำบุปผาร่วง สวรรค์บนแดนมนุษย์...นั่นคือเยี่ยเซี่ยงหว่าน เจ้าตำหนักเทพคุนหลุน!"

ครั้นได้ยินชื่อนี้ เหล่าผู้บำเพ็ญที่ตกอยู่ในสภาพเหมือนหมูหมาพร้อมถูกเชือดก็พลันฮึกเหิมขึ้นมาทันที

ตำหนักเทพคุนหลุนเป็นสำนักที่ลึกลับที่สุด เป็นแดนแสวงบุญอันศักดิ์สิทธิ์ในใจของผู้บำเพ็ญทั่วทวีปเทียนหยวน

เจ้าสำนักคุนหลุนรุ่นปัจจุบันมีนามว่าเยี่ยเซี่ยงหว่าน เป็นผู้ฝึกกระบี่ขั้นเต๋าเอกา

ตำหนักเทพคุนหลุนแทบจะไม่ข้องแวะกับโลกภายนอก ทว่าตำนานเล่าขานเกี่ยวกับสำนักแห่งนี้กลับได้รับการถ่ายทอดปากต่อปากมาหลายชั่วอายุคน

ร่างนั้นค่อยๆ ปรากฏชัดเจนขึ้น เป็นบุรุษวัยกลางคนสวมชุดผ้าป่านขาดรุ่งริ่ง หนวดเคราดกรกเต็มใบหน้า

แม้จะผิดแผกจากภาพลักษณ์เซียนกระบี่ผู้สง่างามหลุดพ้นจากโลกิยะในจินตนาการของทุกคนไปบ้าง แต่ปราณกระบี่อันแหลมคมน่าสะพรึงกลัวทั่วร่างนั้น ก็พิสูจน์แล้วว่าคนผู้นี้คือเยี่ยเซี่ยงหว่านอย่างแท้จริง