ตอนที่ 59 มหาศึกเปิดฉาก

หญิงสาวยืนเหม่อตะลึงอยู่กับที่เนิ่นนาน จนกระทั่งเหล่าไทยมุงรอบข้างแทบจะหมดความอดทน นางจึงค่อยหันหลังเดินจากไป

ท้ายที่สุดนางก็ยังไม่มีความกล้าพอที่จะลงมือกับลู่ชวน

"พรวด..."

หญิงสาวเดินออกไปได้ไม่ไกลนัก โลหิตคำหนึ่งก็พวยพุ่งออกมาจากปาก

สำหรับลู่ชวนแล้ว นี่เป็นเพียงเรื่องแทรกเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย

แต่สำหรับหญิงสาว มันกลับส่งผลให้จิตแห่งเต๋าเกิดรอยร้าวขึ้นมาโดยตรง

หากซ่อมแซมรอยร้าวนี้ไม่สำเร็จ เกรงว่านางคงต้องติดแหง็กอยู่ที่ระดับนี้ไปตลอดกาล

เพียงแต่รอยร้าวนี้ นางคงไม่ต้องหวังว่าจะได้ซ่อมแซมมันอีกแล้วชั่วชีวิต เพราะลู่ชวนไม่มีทางให้โอกาสนาง

นี่แหละที่เขาเรียกว่า ฟ้าทำบาปยังพอหลบเลี่ยง ตัวทำบาปเองยากจะรอดพ้น

"วู่ว... วู่ว... วู่ว..."

ลู่ชวนเพิ่งกินมื้อเที่ยงเสร็จ เสียงเขาสัตว์ดังกังวานทุ้มต่ำก็แว่วมาจากท้องทะเลอันไกลโพ้น

สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปยังทะเลเว่ยเหมียน พวกเขารู้ดีว่ามหาศึกได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

...

ผ่านไปเพียงหนึ่งชั่วยาม

ท้องฟ้ามีลำแสงสายหนึ่งพาดผ่าน สมบัติวิเศษเหินเวหาขนาดยักษ์ร่อนลงมาจากฟากฟ้า ลอยตระหง่านอยู่เหนือเมืองไป๋เฟิง

"แนวป้องกันด่านแรกแตกแล้ว! กองทัพแดนมารเคลื่อนพลเข้าสู่ทะเลเว่ยเหมียนเต็มรูปแบบ บุคลากรหน่วยส่งกำลังบำรุงทุกคนจงถอนกำลังออกจากเมืองไป๋เฟิง มุ่งหน้าไปยังเมืองอู๋เซี่ยงเดี๋ยวนี้!"

ข่าวร้ายจู่โจมกะทันหัน ทุกคนต่างตกตะลึงอึ้งงันกับข่าวนั้น

เร็วเกินไปแล้ว ผ่านไปแค่ชั่วยามเดียวเอง เหตุใดแนวป้องกันด่านแรกถึงได้พังทลายลงเล่า

"แนวป้องกันด่านแรกไม่ใช่ค่ายกลเซินหลัวหรอกหรือ ทำไมถึงถูกตีแตกเร็วขนาดนี้!"

มีคนไม่อยากเชื่อข่าวนี้ จึงตะโกนถามเสียงดังลั่น

"จำนวนทัพของแดนมารเกินกว่าจะจินตนาการ ต้านทานไม่ไหวเด็ดขาด! เร็วเข้า ทุกคนรีบขึ้นมา หน่วยส่งกำลังบำรุงต้องย้ายไปเมืองอู๋เซี่ยงก่อนหนึ่งก้าว เพื่อจัดตั้งจุดเสบียง!"

คำตอบนี้ทำให้ทุกคนจมดิ่งสู่ความสิ้นหวัง

"เมืองอู๋เซี่ยง... ใช่แล้ว เรายังมีเมืองอู๋เซี่ยงอยู่!"

มีคนได้สติ จึงวิ่งกรูไปยังสมบัติวิเศษเหินเวหาขนาดยักษ์นั่น

เมืองอู๋เซี่ยงคือเมืองอันดับหนึ่งแห่งทวีปเทียนหยวน กำแพงเมืองสูงตระหง่าน มีชัยภูมิตามธรรมชาติอันตรายให้ตั้งรับ ย่อมต้องมีหนทางแน่นอน

"ผู้อาวุโส พวกเราต้องไปหรือไม่เจ้าคะ"

หนานกงชูเสวี่ยพาศิษย์หอหมิงเยวี่ยปลีกตัวออกมาจากฝูงชนที่กำลังแตกตื่น

ลู่ชวนมองดูผู้บำเพ็ญเหล่านี้ที่วิ่งพล่านไปทั่วเมืองเหมือนแมลงวันหัวขาด ก็อดส่ายหน้าไม่ได้

"ไปสิ ยังไงก็ต้องไปอยู่แล้ว แต่ไม่ใช่ไปกับพวกมัน"

หนานกงชูเสวี่ยไม่เข้าใจเล็กน้อย "ขอผู้อาวุโสโปรดชี้แนะด้วยเจ้าค่ะ!"

ลู่ชวนชี้ไปยังสมบัติวิเศษเหินเวหาที่มีขนาดใหญ่โตปานครึ่งหนึ่งของเมืองไป๋เฟิง

"ไอ้ของพรรค์นี้มันใหญ่เกินไป เป้าล่อสายตาชัดเจนจะตาย อย่าไปร่วมทางกับพวกมันเลย เดี๋ยวได้โดนกวาดล้างยกรัง พวกเจ้าตรงกลับหอหมิงเยวี่ยไปซะ"

หนานกงชูเสวี่ยฟังออกว่าลู่ชวนจะไม่ร่วมทางไปด้วย จึงถามอย่างกังวลว่า "ผู้อาวุโสไม่ไปกับพวกเราหรือเจ้าคะ"

ลู่ชวนส่ายหน้า "เจ้าไม่ต้องมาห่วงข้า เอาเวลาไปกังวลเรื่องรักษาชีวิตศิษย์ในสำนักให้รอดปลอดภัยดีกว่า หลังจากสงครามครั้งนี้ ขั้วอำนาจบนทวีปเทียนหยวนจะต้องถูกสับไพ่จัดระเบียบใหม่ หอหมิงเยวี่ยจะมีที่ยืนได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว"

"เจ้าค่ะ" หนานกงชูเสวี่ยพยักหน้าอย่างหนักแน่น จากนั้นก็นำศิษย์ในสำนักมุ่งหน้าไปยังประตูเมือง

หอหมิงเยวี่ยมีคนเพียงไม่กี่ร้อย หากเทียบกับกองทัพเรือนแสนในเมืองไป๋เฟิงแล้ว ย่อมไม่สะดุดตาแม้แต่น้อย

ไม่มีใครสนใจว่าหอหมิงเยวี่ยจะไปที่ใด และยิ่งไม่มีใครสนใจความเป็นความตายของพวกเขา

ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม ผู้คนทั้งเมืองไป๋เฟิงก็หนีเตลิดไปจนเกลี้ยง

ผู้คนบนสมบัติวิเศษก้มมองลงมายังเมืองทั้งเมืองที่เหลือเพียงลู่ชวนอยู่อย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย ในใจต่างรู้สึกปั่นป่วนบอกไม่ถูก

พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมลู่ชวนถึงไม่ยอมหนีไป

...

ลู่ชวนได้ความสงบเงียบกลับคืนมา และในที่สุดก็ยอมยกก้นออกจากเก้าอี้เสียที

เขาลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ เอามือไพล่หลังแล้วเดินเอ้อระเหยไปยังบ้านเรือนชาวบ้านที่อยู่ไม่ไกล

ไม่นานนักลู่ชวนก็พบเจ้าหมาอ้วน

มันนอนหมอบอยู่หน้าประตูบ้านที่ปิดสนิท แววตาเปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้า

ที่นี่น่าจะเป็นบ้านของมัน เพียงแต่เจ้านายของมันดูเหมือนจะไม่ต้องการมันอีกแล้ว

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เจ้าหมาอ้วนก็เงยหน้าขึ้น

พอเห็นว่าเป็นลู่ชวน หางสั้นๆ ก็กระดิกเบาๆ พร้อมกับส่งเสียงครางหงิงออกมาคำหนึ่ง

"ไอ้น้องหมา ไปเร็ว ไปเดินเล่นกัน!"

ลู่ชวนทักทายด้วยรอยยิ้ม

เจ้าหมาอ้วนลุกขึ้นยืน มองดูประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท ขาที่ก้าวออกไปก็ชักกลับมา

มันกลัว

หากมันไม่เฝ้าอยู่ที่นี่ ถ้าเกิดเจ้านายกลับมาแล้วไม่เห็นมัน จะทำอย่างไรเล่า?

เจ้าหมาอ้วนเอียงคอ ส่ายหาง ยืนอยู่หน้าประตูไม่ยอมไปไหน

ลู่ชวนก็ไม่ฝืนใจ วางชามเนื้อที่เตรียมไว้ลงตรงหน้าเจ้าหมาอ้วน

เขาลูบหัวมันเบาๆ แล้วยิ้ม "ถ้าหิวก็ไปหาข้าที่ท่าเรือนะ ข้าอยู่ที่นั่นแน่ๆ!"

เจ้าหมาอ้วนเลียมือของลู่ชวน มันไม่เข้าใจหรอกว่าลู่ชวนกำลังพูดอะไร

"ไปล่ะ ไม่ต้องส่ง!"

ลู่ชวนยกมือขึ้นโบกเบาๆ พลางแย้มยิ้ม

เจ้าหมาอ้วนมองดูแผ่นหลังของลู่ชวน ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความสงสัย

มันไม่รู้ว่าทำไมคนดีคนนี้ วันนี้ถึงมีกลิ่นตัวแปลกไปจากเดิม

......

ผู้บำเพ็ญของทวีปเทียนหยวนแตกพ่ายเร็วกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก

ลู่ชวนเพิ่งมาถึงท่าเรือ ก็เห็นเรือรบขนาดยักษ์ราวกับเมืองย่อมๆ หลายลำแล่นมาจากเส้นขอบฟ้าทะเล

ไม่นานเรือรบก็เทียบท่า ผู้บำเพ็ญจำนวนมหาศาลพากันกรูกันลงมาจากเรือราวกับฝูงผึ้งแตกรัง

พวกเขาหวาดกลัวอย่างยิ่ง บนใบหน้ามีแต่ความตื่นตระหนกจนบิดเบี้ยว

ลู่ชวนหาทำเลเหมาะๆ ริมท่าเรือ นั่งมองผู้คนที่กำลังหนีตายอย่างลนลานด้วยความสำราญใจ ขณะเดียวกันสายตาก็กวาดมองหาอะไรบางอย่าง

ในไม่ช้า ผู้บำเพ็ญที่สวมชุดยาวของสำนักหมื่นอสูรคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตา

ลู่ชวนยกมือขึ้นเบาๆ ปราณกระบี่สายหนึ่งส่งเสียงแหวกรังสีพุ่งทะลวงเข้ากลางหว่างคิ้วของคนผู้นั้น

ลู่ชวนเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น สำนักหมื่นอสูรบังอาจมาหาเรื่องเขาเมื่อวันก่อน จะปล่อยให้พวกมันอยู่อย่างสงบสุขได้ยังไง?

การตายของคนคนหนึ่ง ไม่อาจสร้างระลอกคลื่นใดๆ ในกระแสฝูงชนที่กำลังวิ่งหนีเตลิด

แต่ถ้าเป็นร้อยคนล่ะ!

เมื่อฆ่าไปถึงคนที่หนึ่งร้อย ในที่สุดก็มีคนสังเกตเห็นว่าลู่ชวนกำลังดักสังหารผู้บำเพ็ญของสำนักหมื่นอสูร

"อายุยังน้อย เหตุใดถึงได้ต่ำช้าเช่นนี้ ถึงขั้นลงมือโหดเหี้ยมในสถานการณ์แบบนี้?"

ชายวัยกลางคนที่มีสภาพกระเซอะกระเซิงคนหนึ่งพาคนไม่กี่คนเดินเข้ามาเอาเรื่อง

ชายวัยกลางคนที่นำหน้ามานั้นคือลั่วอวิ๋นเทียน เจ้าสำนักเสวียนเทียน

ทว่าในยามนี้ เขาไม่มีบารมีของเจ้าสำนักหนึ่งในสามมหาสำนักหลงเหลืออยู่อีกแล้ว มีแต่ความตื่นตระหนกราวกับสุนัขจรจัดไร้บ้าน

"ก็มีความแค้นน่ะสิ! จะมีเหตุผลอะไรได้อีกล่ะ?"

ลู่ชวนดีดนิ้วอีกครั้งด้วยความเบื่อหน่าย ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังวิ่งหนี ผู้บำเพ็ญของสำนักหมื่นอสูรก็ล้มฟุบลงไปอีกหลายคน

"เจ้าเด็กสารเลวนี่"

ลั่วอวิ๋นเทียนเห็นเด็กหนุ่มตรงหน้าเมินเฉยใส่ตนอย่างสิ้นเชิง

โทสะที่อัดอั้นมาจากกองทัพแดนมารจึงระเบิดออกมาใส่ลู่ชวนทันที

"ช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ บังอาจมาดักฆ่าผู้บำเพ็ญแนวหน้า ไม่ว่าเจ้าจะเป็นศิษย์สำนักไหน ข้าก็ฆ่าเจ้าได้ทั้งนั้น!"

ลั่วอวิ๋นเทียนเดือดดาลจนควันออกหู ฟาดฝ่ามือใส่ศีรษะของลู่ชวนฉาดใหญ่

"มึงนี่น่ารำคาญฉิบหาย ทำตัวเป็นหมาจรจัดไปดีๆ ไม่ชอบหรือไงวะ?"

ลู่ชวนชักจะหงุดหงิดขึ้นมา และผลลัพธ์นั้นร้ายแรงมาก

เมื่อต้องเผชิญกับฝ่ามือที่ฟาดเข้ามา ลู่ชวนที่ออกตัวทีหลังกลับเร็วกว่า คว้าจับจุดชีพจรข้อมือของลั่วอวิ๋นเทียนเอาไว้ได้ทันที

ในตอนที่ลั่วอวิ๋นเทียนยังไม่ทันได้ตั้งตัว เขาก็กระชากอีกฝ่ายเข้ามาหาตัวอย่างแรง

จากนั้นหมัดฮุกซ้ายก็ซัดเข้าใส่คางของลั่วอวิ๋นเทียนเต็มเหนี่ยว

เสียงกระดูกแตกละเอียดดังเสียดแทงแก้วหูขึ้นมา

หมัดชุดนี้ซัดจนคางของลั่วอวิ๋นเทียนแหลกละเอียด แม้แต่ใบหน้าก็หายไปเกือบครึ่งซีก

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้อนก้องขึ้นท่ามกลางฝูงชนที่กำลังวิ่งหนีเตลิด