ตอนที่ 58 ประมุขแดนมาร

ประมุขมารดูภายนอกคล้ายเด็กหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง ทว่าอายุขัยที่แท้จริงของเขากลับเกินห้าหมื่นปีไปแล้ว

เขานั่งตัวตรงอยู่บนแท่นสูง มือข้างหนึ่งเท้าคาง มองดูกองทัพไร้ขอบเขตที่กำลังรวมพลด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายไร้กะจิตกะใจ

ด้านข้างยืนไว้ด้วยสตรีสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวผู้มีกลิ่นอายเย็นชา นางสวมผ้าคลุมหน้าไว้จึงมองเห็นรูปโฉมไม่ชัดเจน

นางคือมหาปุโรหิตแห่งแดนมาร

การมีอยู่ของมหาปุโรหิตนั้นเก่าแก่กว่าประมุขมารมากนัก

แดนมารมีคำกล่าวว่า ประมุขมารผลัดเปลี่ยนดั่งสายน้ำ มหาปุโรหิตมั่นคงดั่งเหล็กกล้า

หลังจากเป็นประจักษ์พยานความรุ่งเรืองและเสื่อมถอยมาหลายยุคสมัย มีเพียงครั้งนี้เท่านั้นที่นางยอมวางเดิมพันทุกสิ่งไว้บนตัวประมุขมารรุ่นนี้

"จื่อเซี่ยตายในสนามรบแล้ว"

มหาปุโรหิตยื่นมือออกไป ลูกแก้วผลึกสีดำลูกหนึ่งปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ

ลูกแก้วสีดำเต็มไปด้วยรอยร้าว ดูเหมือนพร้อมจะแตกสลายได้ทุกชั่วขณะ

ลูกแก้วชนิดนี้มีชื่อว่าแกนมาร เป็นสิ่งพิเศษที่มีมาแต่กำเนิดของสิ่งมีชีวิตในแดนมาร และเป็นจุดอ่อนของพวกเขาเช่นกัน

มีเพียงผู้ที่มีพลังแข็งแกร่งเพียงพอเท่านั้นจึงจะสามารถใช้วิธีการพิเศษนำแกนมารออกมาได้

ตราบใดที่แกนมารไม่ดับสูญ ต่อให้ร่างกายแหลกสลายก็สามารถฟื้นคืนกลับมาได้อย่างรวดเร็ว

นี่คือสาเหตุสำคัญที่ทำให้ผู้บำเพ็ญแห่งทวีปเทียนหยวนต้องหน้าเปลี่ยนสีทุกครั้งที่เอ่ยถึงมาร

มารระดับสูงสังหารไม่ตาย ผลาญไม่หมด ต่อให้ร่างกายดับสูญ ก็จะกำเนิดใหม่จากแกนมารได้ในเวลาอันสั้น

ทว่าในยามนี้ แกนมารในมือของมหาปุโรหิตกลับแตกร้าวทีละส่วน ก่อนจะแหลกสลายกลายเป็นผงธุลีจางหายไปในอากาศ

นั่นหมายความว่า ดวงจิตวิญญาณของจื่อเซี่ยถูกทำลายล้างจนสิ้นซาก ไม่อาจฟื้นคืนชีพได้อีกต่อไป

นี่คือเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

มหาปุโรหิตเงยหน้าขึ้น มองทะลุผ่านเมฆดำหนาทึบขึ้นไปบนท้องฟ้า

"ปรากฏการณ์บนท้องฟ้าวิปริต ดาวอัปมงคลเคลื่อนไหวผิดปกติ เกรงว่าจะมีตัวแปรเกิดขึ้น"

ประมุขมารได้ยินดังนั้นกลับหัวเราะเยาะอย่างไม่ใส่ใจ

"ทวีปเทียนหยวนก็แค่ดินแดนเท่าขี้เล็บ พลังปราณและทรัพยากรขาดแคลน แม้แต่ผู้บรรลุสามขั้นวิถีเทวะก็มีอยู่แค่ไม่กี่คน จะมีตัวแปรอะไรโผล่มาได้?"

มหาปุโรหิตส่ายหน้า รอยกังวลระหว่างคิ้วยังไม่จางหาย "ข้าพยากรณ์ไม่ได้ ทุกครั้งที่พยายามเข้าใกล้ดาวอัปมงคลเหล่านั้น ทุกสิ่งจะถูกบดบังไปหมด"

ประมุขมารหัวเราะพลางส่ายหน้า "มหาปุโรหิตอย่าได้กังวลเกินไป การที่ตาโยวเฉวียนระเบิดออกโดยไร้สาเหตุในครั้งนี้ นับเป็นความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อนในรอบแสนปี พวกเราต้องคว้าโอกาสนี้ไว้เพื่อบุกเข้าสู่มหาพิภพฮ่าวหรานให้ได้"

เมื่อมหาปุโรหิตฟังจบ คิ้วที่ขมวดมุ่นก็ค่อยๆ คลายออก

นั่นสินะ นางรอคอยมานานถึงแสนปีแล้ว หากครั้งนี้ยังคว้าไว้ไม่ได้ เกรงว่าคงต้องรอไปอีกแสนปี

"มหาจักรพรรดิตถุนเทียนรู้แจ้งวิถีที่หลงฉางเมื่อแสนปีก่อน ยามนี้แดนรู้แจ้งของมหาจักรพรรดิกำลังจะปรากฏขึ้นอีกครั้ง ที่นั่นจะต้องมีโอกาสในการบรรลุขั้นมหาจักรพรรดิอย่างแน่นอน"

"ที่นั่นคือโอกาสของเจ้า และเป็นโอกาสของทั่วทั้งแดนมารด้วย"

......

"เจ้าหมาน้อย เจ้าหมาน้อย... มานั่งนี่เร็ว"

เจ้าหมาอ้วนตัวน้อยมาขอข้าวกินตรงเวลาเป๊ะ ลู่ชวนรู้หน้าที่เป็นอย่างดี ยกของอร่อยมาเสิร์ฟให้มันทันที

การได้รับความเอาอกเอาใจจาก "ทรราช" ผู้นี้ เกียรติยศระดับนี้นับว่าเป็นจุดสูงสุดของชีวิตหมาแล้ว

"ได้ยินว่า หลายวันก่อนเจ้าสังหารขุนพลแดนมารที่เปิดเขตแดนได้ไปคนหนึ่งงั้นรึ"

ลู่ชวนเพิ่งจะหยิบตะเกียบขึ้นมา เสียงเรียบนิ่งของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นไม่ไกล

หญิงสาวเท้าเปล่าสวมชุดผ้าป่านหยาบๆ ปรากฏตัวขึ้นตรงนั้น

หญิงสาวหน้าตาไม่ได้สะสวย ผิวคล้ำ บนใบหน้าเต็มไปด้วยกระ ดูเหมือนเด็กสาวแก่นแก้วบ้านนอกที่ชอบเกลือกกลิ้งในโคลนทั้งวันไม่มีผิด

ลู่ชวนสัมผัสได้ในทันทีว่าบนร่างของหญิงสาวซ่อนเร้นพลังมหาศาลขุมหนึ่งเอาไว้ ซึ่งสูสีกับขุนพลแดนมารผู้นั้น

นั่นหมายความว่าสตรีผู้นี้คือยอดฝีมือระดับสามขั้นวิถีเทวะ

"ไสหัวไป รำคาญโว้ย!"

ลู่ชวนโบกมืออย่างรำคาญใจ เพราะในน้ำเสียงของหญิงสาวผู้นี้ เขาได้ยินความตื่นเต้นและเจตนามุ่งร้ายที่สะกดข่มเอาไว้

มีเพียงพวก "บ้าการต่อสู้" เท่านั้นถึงจะมีอารมณ์ความรู้สึกแบบนี้

สรุปก็คือ ยัยเด็กสาวคนนี้ตั้งใจมาหาเรื่องสู้กับเขาชัดๆ

หญิงสาวมองดูลู่ชวน รูม่านตาค่อยๆ หดเล็กลง

ร่างกายเริ่มสั่นเทาอย่างรุนแรงด้วยความตื่นเต้น สีหน้าบิดเบี้ยวแปลกประหลาด

เพราะในตอนที่ลู่ชวนเอ่ยปากไล่ว่า "ไสหัวไป" หญิงสาวก็สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งบางอย่าง... ความแข็งแกร่งอันเกินจะบรรยาย

ทั้งที่เห็นชัดๆ ว่าเป็นแค่ผู้บำเพ็ญระดับหนึ่ง ทำไมถึงให้ความรู้สึกแบบนี้ได้กันนะ

เด็กสาวไม่อยากคิดถึงปัญหานี้อีกต่อไปแล้ว ความตื่นเต้นขั้นสุดทำให้รูม่านตาของนางเริ่มเกิดความผิดปกติ

รูม่านตาของนางเปลี่ยนเป็นแนวตั้งคล้ายดวงตางู ภายในรูม่านตาเรียวแหลมดุจเข็ม เริ่มมีอักขระกะพริบวาบวูบดับ

"เนตรเถิงเสอ ตระกูลลั่วแห่งมหาทะเลทราย"

เหล่าไทยมุงเห็นความเปลี่ยนแปลงในดวงตาของเด็กสาว ต่างก็ตกใจจนตัวสั่นสะท้าน

ตระกูลลั่วแห่งมหาทะเลทราย หนึ่งในสี่ตระกูลโบราณ ดำรงอยู่มายาวนานกว่าสามมหาสำนักเสียอีก

และสัญลักษณ์ที่โดดเด่นที่สุดของตระกูลลั่วก็คือ เนตรประหลาด "เนตรเถิงเสอ"

เล่าลือกันว่าเนตรเถิงเสอนี้มีความเกี่ยวข้องกับเทพอสูรโบราณเถิงเสอ สามารถมอบอภิญญาแต่กำเนิดอันทรงพลังให้แก่ผู้ครอบครอง

มีเพียงสายเลือดบริสุทธิ์ของตระกูลลั่วเท่านั้น และยังมีโอกาสต่ำเตี้ยเรี่ยดินที่จะเบิกเนตรเถิงเสอขึ้นมาได้

เด็กสาวผอมเกร็งผิวคล้ำตรงหน้านี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าต้องเป็นสมาชิกระดับแกนนำของตระกูลลั่วแน่นอน

"คุณชายน้อยระวังด้วย ยัยหนูนี่เป็นคนของตระกูลลั่ว"

เหล่าไทยมุงต่างเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

เด็กสาวยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันขาวสะอาดเรียงตัวเป็นระเบียบ นางมองไปยังลู่ชวน

"มาสู้กับข้าสักยก ถ้าชนะ เจ้าก็จะได้กินข้าวอย่างสงบ"

เปลือกตาลู่ชวนกระตุก เขาตบตะเกียบกระแทกลงบนโต๊ะดังปัง

เจ้าหมาอ้วนใต้โต๊ะตกใจเสียงตบโต๊ะจนสะดุ้ง มันเงยหน้าขึ้นมองลู่ชวนด้วยดวงตากลมโตไร้เดียงสา

"ฮิๆๆ..." ลู่ชวนเปลี่ยนสีหน้าทันควัน มุมปากยกยิ้มอ่อนโยน เอ่ยกับเจ้าหมาอ้วน "ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรนะ กินของเจ้าต่อไปเถอะ"

เจ้าหมาอ้วนเอียงคอร้องหงิงๆ คล้ายจะฟังคำพูดของลู่ชวนรู้เรื่อง มันก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ

พอมองเจ้าหมาอ้วนเสร็จ ลู่ชวนก็สูดหายใจเข้าลึกๆ หยิบตะเกียบขึ้นมาใหม่ หันไปมองเด็กสาว พลางเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

"คิดให้ดีนะไอ้หนู ถ้าลงมือเมื่อไหร่ มีแค่เจ้าตายหรือไม่ก็ข้าม้วย ไม่มีผลลัพธ์แบบที่สามหรอก"

บางทีเด็กสาวอาจไม่รู้ว่า นางควรจะขอบคุณเจ้าหมากินเก่งตัวนั้นเสียด้วยซ้ำ

ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวมันจะตกใจ ลู่ชวนคงบิดหัวนางหลุดกระเด็นไปแล้ว

ในวินาทีนั้นเอง จู่ๆ รูม่านตารูปเข็มของเด็กสาวก็มีเลือดสดๆ ไหลรินออกมา

ร่างกายของนางสั่นเทายิ่งกว่าเดิม

ทว่าอาการสั่นเทาคราวนี้กลับเกิดจากความหวาดกลัว

เนตรเถิงเสอมีความสามารถอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือการมองเห็นปราณบนร่างของผู้อื่น

สามารถตัดสินความแข็งแกร่งได้จากความเข้มข้นของปราณ

แต่ปราณที่ลู่ชวนแผ่ออกมาโดยไม่ตั้งใจเมื่อครู่นี้ กลับย้อมโลกตรงหน้าของเด็กสาวจนกลายเป็นสีดำมืดมิด

นางไม่เคยพบเห็นไอพลังอันบ้าคลั่งป่าเถื่อนที่บริสุทธิ์ถึงเพียงนี้มาก่อน

ปราณสายนี้มหาศาลจนบดบังฟ้าดิน ราวกับจะฉีกกระชากทั้งพิภพให้แหลกเป็นเสี่ยงๆ

เด็กสาวยืนอึ้งอยู่กับที่ นางรู้ดีว่าหากตนเองลงมือ ผลลัพธ์จะมีเพียงคำเดียว นั่นคือตาย

เหล่าไทยมุงที่คลุกคลีกันมาหลายวัน ย่อมรู้ซึ้งถึงนิสัยใจคอของลู่ชวนเป็นอย่างดี

ขอแค่ไม่ไปยั่วโมโหลู่ชวน ทุกอย่างก็คุยกันง่าย แต่ถ้าเจ้าคิดจะรนหาที่ตายตาบอดขึ้นมา ก็ช่วยไม่ได้แล้ว

เหล่าไทยมุงต่างตื่นเต้นจนแทบจะส่งเสียงร้องเชียร์ เฝ้ารอให้เด็กสาวคนนี้พุ่งเข้าไปแจกความตายให้ตัวเอง

บรรดาผู้บำเพ็ญทั่วไปมีความรู้สึกต่อสี่ตระกูลโบราณที่ย่ำแย่มาก

ตระกูลพวกนี้ก็คือตัวมอดบ่อนทำลายของทวีปเทียนหยวน

ยามมีภัยก็ปลีกวิเวกไม่ยอมออกหน้า อ้างอย่างไพเราะเพราะพริ้งว่าคล้อยตามลิขิตสวรรค์

แต่พอยามสงบสุข กลับยึดครองเหมืองวิญญาณและแดนลับขนาดใหญ่ไว้หลายแห่ง คอยกอบโกยทรัพยากรอย่างบ้าคลั่ง

ด้วยพฤติกรรมพรรค์นี้ ผู้คนจึงอยากให้สี่ตระกูลโบราณฉิบหายวายป่วงไปให้พ้นๆ เสียที