ตอนที่ 57 กระบี่ห้า บุปผาร่วงโรย

ลู่ชวนมองหญิงสาวที่อยู่ไม่ไกล ส่ายหน้าแล้วกล่าวอย่างจริงจัง "ความจริงแล้วข้าเป็นมือกระบี่"

"มือกระบี่รึ" หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ถูกต้อง มือกระบี่!"

ลู่ชวนแย้มยิ้มน้อย ๆ

จากนั้นยกมือขวาขึ้นเบา ๆ วางทาบลงบนด้ามกระบี่ "สังหาร"

"มือกระบี่ประเภทสิบก้าวสังหารหนึ่งคน ไกลพันลี้ไร้ร่องรอยนั่นแหละ"

"น่าสนใจ!" หญิงสาวหัวเราะขึ้นมาบ้าง

"แดนมารไร้สิ้นสุด รองแม่ทัพกองหน้าฝ่ายซ้าย จื่อเซี่ย"

หญิงสาวชักดาบยาวข้างเอวออกมา

ไอสังหารอันเข้มข้นถึงขีดสุดแผ่ซ่านลงมาจนบดบังฟ้าดิน

หมอกควันสีแดงแผ่ออกจากร่างของนาง เข้าปกคลุมผืนฟ้าแผ่นดินโดยรอบ

"อาณาเขต..."

ผู้บำเพ็ญที่ยืนดูการต่อสู้อยู่หน้าประตูเมืองกล่าวคำสองคำนี้ออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ

อาณาเขตคือกระบวนท่าเฉพาะตัวของยอดฝีมือขั้นสามวิถีเทวะ

ปลดปล่อยมรรคาไร้ลักษณ์ที่หยั่งรู้ ออกมาในรูปแบบที่จับต้องได้อย่างอาณาเขต

อาณาเขตคือไม้ตายก้นหีบที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และเป็นกระบวนท่าโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดของผู้บำเพ็ญขั้นสามวิถีเทวะ

สิ่งที่สามารถต่อกรกับอาณาเขตได้ มีเพียงแค่อีกอาณาเขตหนึ่งเท่านั้น

หญิงสาวจากแดนมารตรงหน้านี้ มีพลังฝีมือทัดเทียมกับผู้บำเพ็ญขั้นสามวิถีเทวะเป็นอย่างน้อย

ทุกคนมองไปยังลู่ชวน

เห็นเพียงเขาวางมือไว้บนด้ามกระบี่สีดำเล่มนั้น โดยไม่ได้แสดงการรับมือใด ๆ ออกมาเลย

ความสิ้นหวังแพร่กระจายออกไปราวกับโรคระบาด

พวกเขาเข้าใจดีว่า เมื่ออยู่ต่อหน้าศัตรูที่กางอาณาเขตได้ แม้แต่การวิ่งหนีก็เป็นเพียงความหวังลม ๆ แล้ง ๆ

"ตัดบาป"

หญิงสาวดีดดาบยาวในมือเบา ๆ

เสียงสั่นสะท้านกังวานแว่วมาจากตัวดาบ

ตัวดาบค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงดั่งโลหิต

ชุดเกราะบนร่างหญิงสาวเปลี่ยนเป็นสีแดงเช่นกัน อักขระลึกลับค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง

ไอพลังของนางพุ่งทะยานขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งหยุดอยู่ที่จุดสูงสุด

หญิงสาวในยามนี้ราวกับเทพสังหารตัวจริงจุติลงมาสู่โลก เพื่อเก็บเกี่ยวทุกชีวิต

"หมดแล้วหรือ"

ลู่ชวนเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"ยังไม่พออีกรึ" หญิงสาวหัวเราะ น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

"แน่นอน ยังไม่พอ"

ลู่ชวนส่ายหน้า ชักกระบี่ "สังหาร" ออกมาอย่างช้า ๆ

ชั่วขณะที่สังหารถอดออกจากฝัก คลื่นพลังอันพิศวงระเบิดออกจากตัวกระบี่

เจตนาฆ่าอันบ้าคลั่งปะทุขึ้นในใจของทุกคน

เจตนาฆ่านี้กระตุ้นพวกเขาอย่างรุนแรง ราวกับว่าในพริบตาถัดไปจะสูญเสียสติและคลุ้มคลั่งจนเป็นบ้า

"กระบี่ห้า บุปผาร่วงโรย"

ร่างของลู่ชวนเลือนหายไปจากจุดเดิม

หลงเหลือไว้เพียงดอกไม้กระบี่สีดำดอกหนึ่งที่ค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมา

"เร็วมาก... จับสัมผัสไม่ได้เลย"

หญิงสาวมองตำแหน่งที่ลู่ชวนหายตัวไป ม่านตาหดเล็กลงทันที

ดาบยาวในมือฟันขวางลงไป ทว่าในพริบตาต่อมา สีหน้าของนางพลันแข็งค้าง ดาบในมือหยุดนิ่งอยู่กับที่

ดอกไม้กระบี่สีดำดอกหนึ่งร่วงผ่านหน้าของนาง นางอยากจะยื่นมือออกไปรับ ทว่าร่างกายกลับไม่ยอมฟังคำสั่ง

ร่างของลู่ชวนปรากฏขึ้นด้านหลังนางสิบก้าว พอดิบพอดี ไม่ขาดไม่เกิน

"สังหาร" เก็บเข้าฝักเรียบร้อยแล้ว ลู่ชวนไม่ได้หันกลับไปมอง แต่ก้าวเดินเอื่อยเฉื่อยตรงไปยังกองทหารม้า

"กระบี่เร็วเหลือเกิน!"

ริมฝีปากอันสั่นเทาของหญิงสาวเค้นคำพูดออกมา

ชั่วพริบตาถัดมา อาณาเขตของนางแตกกระจายดังสนั่น ศีรษะของนางลอยละลิ่วขึ้นสู่ท้องฟ้า เลือดสด ๆ พุ่งทะลักออกมาจนเกิดเสียงหวีดหวิวราวกับสายลม

นางจนกระทั่งตายก็ยังไม่เข้าใจว่า เหตุใดเด็กหนุ่มที่ไร้อาณาเขตผู้นี้ ถึงเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระเสรีในอาณาเขตของตน

ผู้คนตรงหน้าประตูเมือง รอจนกระทั่งอาณาเขตพังทลายและศีรษะของหญิงสาวลอยขึ้น ถึงได้สติกลับคืนมาจากความตื่นตะลึง

ทุกสิ่งอยู่เหนือสามัญสำนึกและการรับรู้ พวกเขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า คุณชายท่านนั้นเป็นตัวตนระดับใดกันแน่

กองทหารม้าแดนมารเริ่มตั้งขบวนบุกตะลุย พวกเขาไม่ได้เสียกระบวนเพราะการตายของแม่ทัพเลยแม้แต่น้อย

ร่างวิญญาณยุทธ์ขนาดยักษ์กวัดแกว่งดาบยาว ฟาดฟันลงมาทางลู่ชวนอย่างดุดัน อานุภาพที่พามาด้วยแทบจะถล่มขุนเขาแยกพสุธา

กองทหารม้าควบมาถึงเบื้องหน้า เตรียมเข้าปะทะระยะประชิด

"ดอกไม้บานแล้ว!"

ลู่ชวนยกมือขึ้นเบา ๆ ดอกไม้ที่รังสรรค์ขึ้นจากปราณกระบี่ พลันร่วงโรยลงมาจากทั่วท้องฟ้า

กระบี่ห้า บุปผาร่วงโรย

หนึ่งในสิบสองเพลงกระบี่ของลู่ชวนที่โรแมนติกที่สุด

ทว่าความโรแมนติกเช่นนี้ กลับต้องแลกมาด้วยชีวิต

พริบตาต่อมา ดอกไม้กระบี่ที่เบ่งบานก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง

กลืนกินกองทหารม้าแดนมารเข้าไปในชั่วพริบตา

...

ศึกใหญ่ปิดฉากลง เมืองไป๋เฟิงรักษาไว้ได้แล้ว

ทว่านอกจากลู่ชวนที่ยังคงกินอิ่มนอนหลับตามปกติแล้ว คนอื่น ๆ ล้วนกระวนกระวายและหวาดผวา บรรยากาศทั่วทั้งเมืองไป๋เฟิงเต็มไปด้วยความหดหู่หม่นหมอง

การที่ทหารม้าแดนมารเข้าจู่โจมเมืองไป๋เฟิงกะทันหันในครั้งนี้

กองทหารม้าของสามมหาสำนักแทบจะพินาศย่อยยับจนหมดสิ้น ส่วนผู้บำเพ็ญที่ประจำการอยู่ก็ล้มตายไปเกือบสามพันคน

ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ อีกฝ่ายมีทหารม้าเกราะเหล็กเพียงห้าร้อยนายเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น หากไม่มีลู่ชวนคอยสังหารสตรีแดนมารผู้สามารถกางอาณาเขตคนนั้น จุดจบของเมืองไป๋เฟิงคงไม่ต้องเอ่ยถึง

หลังผ่านศึกใหญ่ครั้งนี้ ทุกคนเริ่มตระหนักถึงความต่างชั้นระหว่างทวีปเทียนหยวนกับแดนมารขึ้นมาทีละน้อย

หากไม่สามารถผนึกตาโยวเฉวียนได้ใหม่ในเวลาอันสั้น ต่อให้มียอดคนสุดเถื่อนอย่างลู่ชวนอยู่ การที่ทวีปเทียนหยวนจะล่มสลายก็เป็นแค่เรื่องของเวลา

ต่อให้ลู่ชวนจะแข็งแกร่งปานใด ก็ไม่มีใครคิดว่าเขาเพียงลำพังจะต้านทานแดนมารไร้สิ้นสุดได้

ข่าวดีเพียงหนึ่งเดียวคือ หลังศึกใหญ่สงบลง เมืองไป๋เฟิงก็กลับสู่ความสงบเสียที หลายวันต่อจากนั้นไม่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นอีก

"เจ้าหมาน้อย เจ้าหมาน้อย มานี่มะ..."

ลู่ชวนปฏิเสธคำเชิญของลั่วหรานที่ชวนให้ไปพักในจวนเจ้าเมือง เขายังคงนอนแผ่เป็นซากศพอยู่ที่ฝั่งค่ายกลเสินหนงตามเดิม

หลายวันมานี้ พอถึงเวลากินข้าวทีไร จะมีลูกหมาตัวอ้วนกลมตัวหนึ่งแวะมาขอกินข้าวฟรีกับลู่ชวนเสมอ

เจ้าตัวเล็กนี้น่าจะเป็นสัตว์เลี้ยงของชาวบ้านในเมืองไป๋เฟิง ตอนอพยพอาจจะไม่ได้พาไปด้วยจึงถูกทิ้งไว้ที่นี่

ลู่ชวนเป็นคนที่มีความซับซ้อนและประหลาดพิกล

เขาไม่มีความอดทนอดกลั้นให้กับผู้คนหรือเรื่องราวมากมายเท่าไรนัก

แต่กลับไม่อาจปฏิเสธสิ่งมีชีวิตตัวกลมนุ่มฟูพวกนี้ได้เลย

ลู่ชวนหาชามมาให้เจ้าหมาตัวหนึ่ง พอถึงเวลาอาหาร ตักให้ตัวเองชามหนึ่ง แล้วก็ตักให้เจ้าหมาน้อยอีกชามหนึ่ง

ตัวหนึ่งอยู่บนโต๊ะ ตัวหนึ่งอยู่ใต้โต๊ะ หนึ่งคนหนึ่งหมากินกันจนปากมันเยิ้ม

พอกินเสร็จ เจ้าหมาน้อยจะนอนหมอบข้างกายลู่ชวนสักพัก จากนั้นก็เดินจากไปอย่างเงียบเชียบ

ลู่ชวนก็ไม่เคยรั้งมันไว้ ปล่อยให้มันไปมาตามใจชอบ

นี่จึงกลายเป็นภาพทิวทัศน์อันแปลกตาของเมืองฝั่งทิศใต้

...

แดนมารไร้สิ้นสุด

โลกอันลี้ลับที่มีพลังกล้าแข็งพอจะต่อกรกับมหาพิภพฮ่าวหรานได้ทั้งมหาพิภพ

ผู้คนมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับแดนมารไร้สิ้นสุดน้อยมาก ทั้งยังเป็นภาพจำที่ไม่ดีเอาเสียเลย

เพราะนอกจากก่อสงครามแล้ว พวกเขาก็เหมือนจะไม่มีเรื่องอื่นใดให้ทำอีก

ยังดีที่ตลอดมา ความคับแคบของตาโยวเฉวียนได้จำกัดไม่ให้กองทัพแดนมารบุกเข้าสู่มหาพิภพฮ่าวหรานได้โดยง่าย

ทว่าคราวนี้ ตาโยวเฉวียนกลับระเบิดออกทั้งอัน

พื้นที่ที่ระเบิดออกกินอาณาบริเวณเกือบหนึ่งในสิบของทะเลเว่ยเหมียน

นั่นหมายความว่า กองทัพของแดนมารไร้สิ้นสุดจะสามารถข้ามผ่านตาโยวเฉวียนเข้ามาเปิดศึกได้โดยไร้สิ่งกีดขวาง

...

อีกฟากหนึ่งของตาโยวเฉวียน ภายในแดนมารไร้สิ้นสุด

ท้องฟ้าที่นี่เป็นสีเทาหม่น บรรยากาศกดดันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

กองทัพอันไพศาลไร้ที่สิ้นสุดกำลังระดมพล เผ่ามนุษย์เป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ในบรรดาทหารเหล่านี้เท่านั้น

ทหารส่วนใหญ่ล้วนเป็นอสูรมารที่ไม่สามารถระบุชื่อได้

ใจกลางกองทัพ มีแท่นสูงอันวิจิตรงดงามตั้งตระหง่านอยู่

ประมุขมารผู้ปกครองแดนมาร กำลังทอดสายตามองเหล่าใต้บังคับบัญชาระดมพล