ตอนที่ 56 สู้เพื่อผืนแผ่นดินใต้ฝ่าเท้า

ลั่วหรานเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบาย ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้มานั่งตำแหน่งในทุกวันนี้

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขารู้ชัดเจนอย่างยิ่ง

นั่นคือผืนแผ่นดินนี้มอบทุกสิ่งให้แก่เขา หากทวีปเทียนหยวนถูกแดนมารยึดครอง เขาย่อมสูญสิ้นทุกอย่างที่มีอยู่

ลั่วหรานจัดเกราะที่สร้างขึ้นอย่างประณีตให้เข้าที่ แล้วทอดสายตามองไปยังทิศทางที่แผ่นดินกำลังสั่นสะเทือน

เส้นสายสีดำสายหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นในครรลองสายตา

กองทหารม้าที่ขี่ไนท์แมร์ทมิฬราวห้าร้อยนายปรากฏสู่สายตา

เกราะทมิฬ ทวนยาวทมิฬ สัตว์พาหนะทมิฬ ราวกับกลืนหายไปในราตรีกาล

มีเพียงเสียงเกือกม้ากระทืบผืนพสุธา ที่ทำให้หัวใจของทุกคนเต้นระทึกด้วยความกระวนกระวาย

กลิ่นอายสังหารอันเยียบเย็นโถมซัดเข้ามาประดุจคลื่นยักษ์กระหน่ำซัดฝั่ง

เปลวเพลิงสีครามที่ลุกโชนใต้เท้าของไนท์แมร์ใต้ร่างทหารม้าแดนมาร ดูราวกับเพลิงวิญญาณในแดนภูตผีอันวังเวง

ม้าศึกสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัว จึงส่งเสียงร้องฮี้อย่างตื่นตระหนก

สายตาของลั่วหรานเริ่มมองเห็นได้ชัดเจนขึ้น นั่นหมายความว่าทหารม้าแดนมารเข้ามาใกล้มากพอแล้ว

"เตรียมพร้อม!"

ลั่วหรานยกทวนยาวในมือขึ้น แล้วเอาผ้าปิดตาม้าศึกใต้ร่าง

เขารู้ดีว่านี่คือการปะทะซึ่งหน้า กลยุทธ์และการจัดวางค่ายกลทั้งปวงไม่อาจขัดขวางการรุกคืบของทหารม้ากองนี้ได้เลย

สิ่งที่พวกเขาทำได้มีเพียงสังหารศัตรูให้สิ้นซากในการประจันหน้าเท่านั้น

หากพ่ายแพ้ พวกเขาจะเสียค่ายหลัง กองทัพแนวหน้าจะไม่ได้รับการเสริมกำลัง ต้องถอยร่นไปตั้งรับในแผ่นดินชั้นใน และเปลวเพลิงแห่งสงครามจะลุกลามไปทั่วทั้งทวีปเทียนหยวน

"ฆ่า!"

ลั่วหรานโคจรชี่จริงทั่วร่างพลุ่งพล่าน คำรามคำนี้ออกมา

กองทหารม้าเหล็กกล้าทั้งสามของเมืองไป๋เฟิงเริ่มพุ่งทะยานเข้าชาร์จ

ในเวลาเดียวกัน ทหารม้าห้าร้อยนายของแดนมารก็เริ่มเร่งความเร็ว

ผืนแผ่นดินทั้งมวลสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งภายใต้แรงกระแทกของกองทัพม้าเหล็ก

จิตสังหารชวนอึดอัดแผ่กระจายไปทั่ว ผู้คนคล้ายจะได้กลิ่นคาวเลือดผสมสนิมเหล็กที่โชยออกมาจากอาวุธ

เงาร่างสัตว์ร้ายขนาดยักษ์สามร่างปรากฏขึ้นเหนือขบวนทหารม้าทั้งสามระหว่างการพุ่งทะยาน

นี่คือจิตค่ายกล มีเพียงกองทัพที่เข้าขากันอย่างที่สุดและเจนจัดในการจัดค่ายกลบุกทะลวงเท่านั้น จึงจะมีโอกาสอัญเชิญจิตค่ายกลศึกเช่นนี้ออกมาได้

การปรากฏขึ้นของจิตค่ายกลศึกช่วยปลุกขวัญกำลังใจให้เหล่าผู้บำเพ็ญเบื้องหลังเป็นอย่างมาก

พลังรบของจิตค่ายกลศึกหนึ่งตนเทียบเท่ากับผู้บำเพ็ญระดับเก้าหนึ่งคน

ในสายตาของเหล่าผู้บำเพ็ญทั่วไป ระดับเก้าก็นับเป็นเทพเซียนบนสรวงสวรรค์แล้ว

ตูม!

เปลวเพลิงสีดำระเบิดปะทุขึ้นพร้อมกับการพุ่งทะยานของทหารม้าแดนมาร

ร่างมหึมาสูงร้อยเมตรปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของพวกเขา

นั่นคือมัจจุราชแห่งสมรภูมิผู้สวมเกราะหนาและถือดาบศึกในมือ

ทหารม้าแดนมารกองนี้ก็มีจิตค่ายกลศึกของตนเองเช่นกัน

นั่นหมายความว่า กองทหารม้านี้ไม่ใช่กุ้งฝอยปลายแถว แต่เป็นกองกำลังสำคัญของแดนมาร

ตูม!

ทหารม้าทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะกัน เปิดฉากการต่อสู้ตะลุมบอนระยะประชิดอันนองเลือด

ขณะเดียวกัน จิตค่ายกลศึกทั้งสี่ตนก็เข้าห้ำหั่นกัน

โลหิตสดๆ เริ่มชโลมผืนปฐพี เสียงปะทะฉีกกระชากและเสียงคำรามสอดประสานกลายเป็นบทเพลงแห่งมัจจุราชมาเยือน

จิตศึกร่างมนุษย์สวมเกราะตนนั้น เมื่อเผชิญหน้ากับจิตศึกร่างอสูรของสามมหาสำนัก สู้หนึ่งต่อสามกลับไม่เพลี่ยงพล้ำแม้แต่น้อย ซ้ำยังมีทีท่าจะกดข่มได้อีกด้วย

การศึกระหว่างสองเผ่าพันธุ์คือความโหดเหี้ยมที่สุด มีเพียงความเป็นกับความตาย ไม่มีทางเลือกที่สาม

ตูม!

เสียงระเบิดกึกก้อง จิตศึกร่างมนุษย์ฟันดาบเดียวขยี้ศีรษะของจิตศึกสำนักเสวียนเทียนจนแหลกละเอียด

ทหารม้าบุกทะลวงของสำนักเสวียนเทียนแตกพ่ายในพริบตา

ชั่วพริบตาก็ถูกกองทัพม้าเหล็กทมิฬกลืนกินจนหมดสิ้น

ต่อมาคือจิตศึกของสำนักอวิ๋นเมิ่งเจ๋อที่ถูกฟันศีรษะขาดกระเด็นในดาบเดียว จุดจบของทหารม้าบุกทะลวงไม่ต่างจากสำนักเสวียนเทียน ถูกเข่นฆ่าสังหารจนเกลี้ยงในชั่วพริบตา

เห็นได้ชัดว่าจิตศึกร่างมนุษย์มีพลังรบเหนือกว่าจิตศึกร่างอสูรไปอีกขั้น

สำนักเจิ้นหยวนที่เหลืออยู่จะถูกกวาดล้างก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

ลั่วหรานอาบไปด้วยเลือดทั่วร่าง มือของเขากำลังสั่นเทา

เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะเกิดผลลัพธ์เช่นนี้ กองทัพม้าเหล็กที่ตนภาคภูมิใจ เมื่อเผชิญการพุ่งทะยานของฝ่ายตรงข้าม กลับเปราะบางจนไม่อาจทานทนได้ถึงเพียงนี้

ในฐานะแม่ทัพ การที่ความมุ่งมั่นของลั่วหรานสั่นคลอน ย่อมส่งผลกระทบโดยตรงต่อสภาพการคงอยู่ของจิตศึก

จิตศึกตนสุดท้ายนี้เริ่มมีร่างพร่าเลือน ราวกับจะสลายตัวไปในพริบตาถัดไป

"ศิษย์หอหมิงเยวี่ย บุกไปกับข้า!"

หนานกงชูเสวี่ยรู้ดีว่าไม่อาจรอช้าได้อีก หากรอจนจิตศึกตนสุดท้ายถูกบดขยี้แหลกสลาย พวกนางก็จะไม่เหลือพลังต่อต้านใดๆ อีกต่อไป

เมืองไป๋เฟิงทั้งเมืองจะต้องล่มสลาย

สตรีกลุ่มหนึ่งเมื่อต้องเผชิญกับสมรภูมิที่นองเลือดถึงเพียงนี้ พวกนางไม่กลัวหรือ

พวกนางย่อมกลัวแน่นอน ทว่าพวกนางเข้าใจดีว่าการเอาตัวรอดไปวันๆ ไม่อาจรักษาชีวิตไว้ได้ มีเพียงไม่รอดก็ตายเท่านั้น

หนานกงชูเสวี่ยควบม้านำหน้า มีศิษย์ระดับห้าเพียงยี่สิบกว่าคนของหอหมิงเยวี่ยตามติดอยู่เบื้องหลัง

พวกนางคือกำลังหลักของหอหมิงเยวี่ย หากพวกนางตายตกกันหมด หอหมิงเยวี่ยจะไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปากอีกเลย

ทว่าหนานกงชูเสวี่ยยังคงมุ่งไปข้างหน้าโดยไม่คิดหันหลังกลับ

เพราะนี่คือแผ่นดินของพวกนาง ผืนแผ่นดินนี้มอบทุกสิ่งแก่พวกนาง หากสูญเสียมันไป พวกนางก็จะไม่เหลือสิ่งใดอีก

เมื่อเห็นกลุ่มสตรีพุ่งทะยานเข้าใส่ ผู้บำเพ็ญเพียรด้านหลังต่างชะงักไปชั่วขณะ

"บุก มารดามันเถอะ!"

มีเสียงใครคนหนึ่งตะโกนก้องขึ้น ผู้บำเพ็ญเพียรนับหมื่นต่างโถมเข้าสู่สนามรบอย่างเกรียงไกร

......

เงาร่างของลู่ชวนปรากฏขึ้นหน้าประตูเมืองอันว่างเปล่า

เขามองดูกลุ่มผู้บำเพ็ญที่กำลังโถมเข้าใส่ด้วยแววตาอิจฉาอยู่บ้าง

พวกเขาอาจไม่ใช่คนร่วมทางกัน ทว่าในยามนี้กลับมีเป้าหมายเดียวกัน นั่นคือสู้เพื่อผืนแผ่นดินใต้ฝ่าเท้าของตน

"แล้วบ้านเกิดของข้า แผ่นดินที่ข้าเหยียบยืนอยู่เล่า"

ลู่ชวนเขย่าไหสุราที่ว่างเปล่าเบาๆ พลางถอนหายใจยาว

อาฝูที่เดินตามอยู่ด้านข้างมิได้ส่งเสียง มันรู้ว่าเขาคิดถึงบ้านอีกแล้ว

......

ความกล้าหาญเป็นคุณสมบัติอันล้ำค่า ทว่าปกติแล้วคุณสมบัตินี้กลับไม่อาจตัดสินสิ่งใดได้

ผลลัพธ์ของเรื่องราว ต้องตัดสินกันด้วยพลังฝีมือเท่านั้น

ผู้บำเพ็ญเพียรนับหมื่น เผชิญหน้ากับทหารม้าเหล็กราวห้าร้อยนาย

ไม่มีการปะทะอันดุเดือดตามที่จินตนาการไว้ มีเพียงการสังหารหมู่อยู่ฝ่ายเดียว

การผสานกันของค่ายกลศึก ทำให้ทหารม้าแดนมารเปรียบดั่งถังเหล็กกล้า น้ำสักหยดยังไม่อาจสาดซึมเข้าไปได้

ทุกครั้งที่ค่ายกลศึกพุ่งทะลวง ล้วนพรากชีวิตผู้คนไปนับร้อย

บางครั้ง เลือดที่เดือดพล่านก็ไม่อาจถมช่องว่างของพลังฝีมือได้

"กากชิบหาย ทำไมมันถึงได้กากขนาดนี้วะ!"

ลู่ชวนมองดูพลางส่ายหน้าไม่หยุด

"เพล้ง!"

เขาโยนไหสุราในมือทิ้ง ก่อนก้าวออกไปหนึ่งก้าว

ฝุ่นผงบนพื้นปลิวกระจายออกไป ไอสังหารอันบ้าคลั่งเหี้ยมโหดที่จะผลาญล้างสรรพชีวิตพลันกวาดผ่านทั่วทั้งสนามรบในพริบตา ดุจดั่งลมสารทพัดใบไม้ร่วง

ผู้บำเพ็ญเพียรที่กำลังต่อสู้อย่างถวายชีวิตต่างชะงักลง ทหารม้าแดนมารก็หยุดลงเช่นกัน ผืนฟ้าและปฐพีในยามนี้เงียบสงัดจนน่าสะพรึงกลัว

"ถอย!"

เมื่อเห็นลู่ชวน ลั่วหรานที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ตั้งสติได้ รีบออกคำสั่งถอยทัพทันที

ผู้บำเพ็ญที่รอดชีวิตต่างพากันวิ่งกรูกลับไปยังประตูเมือง ตามหลังทหารม้าเหล็กไม่กี่สิบนายที่เหลืออยู่ของสำนักเจิ้นหยวน

เมื่อเผชิญกับการถอยทัพของฝูงชน ทหารม้าแดนมารมิได้ไล่ตาม ทว่าจัดขบวนทัพใหม่และตั้งค่ายกลอีกครั้ง

ขบวนใหญ่ที่กำลังล่าถอยหลบทางให้ลู่ชวนโดยสัญชาตญาณ

พวกเขามองดูคุณชายผู้ดูเฉื่อยชาเล็กน้อยผู้นี้ ไม่รู้จะเอ่ยคำขอบคุณในใจออกมาเช่นไร

เสียงฝีเท้าม้าอันเนิบช้ากังวานขึ้น ทหารม้าแดนมารที่จัดขบวนอยู่ก็เปิดช่องทางออกเช่นกัน

สตรีผู้หนึ่งเหน็บดาบไว้ที่เอว มวยผมรวบสูง ท่าทางอาจหาญองอาจ กำลังเดินตรงมาทางลู่ชวนอย่างช้าๆ

รัตติกาลคลุมทับใบหน้าของนางไว้ดั่งม่านบาง จนมองเห็นเค้าโครงหน้าไม่ชัดเจน

ทว่าคิดดูแล้วคงดูไม่แย่นัก เพราะเกราะดำที่แนบเนื้อนั้น ไม่อาจบดบังเรือนร่างอันเย้ายวนดั่งปีศาจของนางได้เลย

"ผู้บำเพ็ญระดับหนึ่งรึ"

เสียงเย็นเยียบของสตรีดังขึ้น เต็มไปด้วยความผิดหวัง