ตอนที่ 55 วิกฤตเมืองไป๋เฟิง

"ผู้อาวุโส รอเดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ!"

ลู่ชวนเพิ่งจะหยิบตะเกียบขึ้นมา เสี่ยวลั่วลั่วที่อยู่ด้านข้างก็รีบร้องห้ามไว้ ก่อนจะยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งให้

ที่แท้บนใบหน้าของลู่ชวนก็เต็มไปด้วยคราบเลือด ขืนกินข้าวในสภาพนี้คงดูน่ากลัวเกินไปจนเหมือนกำลังกินเด็กอย่างไรอย่างนั้น

"ปล่อยเด็กหนุ่มคนนั้นซะ ให้ข้าจัดการเอง!"

ลู่ชวนเพิ่งรับผ้าเช็ดหน้ามา เจ้าลาก็วิ่งห้อตะบึงมาจากไม่ไกล

อาฝูแลบลิ้นยาวแกว่งไปมา น้ำลายกระเด็นว่อนเต็มฟ้า ดูท่าทางมันกะจะเลียคราบเลือดบนหน้าลู่ชวนให้สะอาดเกลี้ยงเกลา

"พรวด... ไอ้หมาโง่!" ลู่ชวนแทบจะกระอักเลือดออกมา

ในจังหวะที่ลิ้นใหญ่ของอาฝูเกือบจะฟาดโดนใบหน้า ลู่ชวนก็คว้าหมับแล้วกระชากลิ้นของมันออกมาอย่างแรง

จากนั้นก็เอาลิ้นพันรอบคอของมันแล้วออกแรงดึง โลกใบนี้จึงพลันสงบสุขลงได้ในที่สุด

"หอม..." ลู่ชวนใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าออกจนหมด ก่อนจะยกขึ้นมาจ่อที่ปลายจมูกแล้วสูดดมเข้าไปฟอดใหญ่

สีหน้าเคลิบเคลิ้มราวกับพวกโรคจิต

ทำเอาสาวใช้ตัวน้อยสองคนที่อยู่ข้างๆ ตกใจกลัวจนต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว

ในเวลานี้ ที่หน้าจวนเจ้าเมือง

ภายใต้สายตาจับจ้องของเหล่ายามรักษาการณ์ หนานกงชูเสวี่ยได้นำศพของเจิ้งหนานเฉินกับยายเฒ่าไปแขวนไว้บนประตูใหญ่อันหรูหรา

หลังจากพวกยามจำศพของทั้งสองคนได้ ต่างก็พากันตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

ไม่นานนัก ชายร่างสูงใหญ่ผิวดำคล้ำคนหนึ่งก็เดินมาถึงหน้าประตู

ไม่ใช่ใครอื่น เป็นคนคุ้นเคยอย่างลั่วหรานนั่นเอง

เจิ้งหนานเฉินรับผิดชอบจัดการเรื่องทั่วไปของเมืองไป๋เฟิง ส่วนลั่วหรานรับผิดชอบดูแลภาพรวมทั้งหมด

ความจริงแล้ว ลั่วหรานต่างหากที่เป็นผู้มีอำนาจสูงสุดของเมืองไป๋เฟิงแห่งนี้

เมื่อเห็นศพของทั้งสองคน สีหน้าของลั่วหรานก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

แต่พอเห็นหนานกงชูเสวี่ยที่ยังคงมีโทสะคุกรุ่นอยู่ด้านข้าง เขาก็พลันเข้าใจได้ทันที

"เจ้าหอหนานกง เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ" ลั่วหรานเดินยิ้มร่าเข้ามาถาม

หนานกงชูเสวี่ยประสานมือคารวะตามมารยาท ก่อนจะเล่าเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟังอย่างละเอียด

ลั่วหรานฟังจบก็แสดงสีหน้าเดือดดาลไม่พอใจออกมาทันที

"ฮึ! ไอ้พวกสวะสำนักเสวียนเทียน ปกติก็กร่างจนเคยตัว สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ยังจะมาเรียกร้องสิทธิพิเศษ ปฏิบัติสองมาตรฐานอีก ตายไปน่ะดีแล้ว!"

หนานกงชูเสวี่ยแค่นยิ้มในใจ หากเจ้าไม่รู้ว่ามีคนอย่างลู่ชวนอยู่ สำนักเจิ้นหยวนของพวกเจ้าก็สันดานเดียวกันไม่ใช่หรือไง?

"ผู้อาวุโสลั่วช่างเปี่ยมด้วยคุณธรรม เข้าใจความถูกต้องอย่างยิ่ง นับเป็นแบบอย่างแก่คนรุ่นเราโดยแท้!" หนานกงชูเสวี่ยเองก็ไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมัน นางเอ่ยปากเยินยอออกไปชุดใหญ่พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

ลั่วหรานพยักหน้า "แม่นางหนานกงวางใจเถอะ เรื่องนี้ข้าจะรายงานตามความเป็นจริงอย่างแน่นอน จะไม่มีใครมาเอาผิดย้อนหลัง และจะไม่มีใครกล้าไปหาเรื่องหอหมิงเยวี่ยด้วย"

"ขอบคุณผู้อาวุโสลั่วที่ทวงคืนความยุติธรรมให้"

ทั้งสองต่างรู้ไส้รู้พุงกันดี จึงพูดคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง

ครั้นหนานกงชูเสวี่ยเดินจากไป ลั่วหรานก็มองศพทั้งสองพลางยกยิ้มเย็นชาที่มุมปาก

"สำนักเสวียนเทียนเอ๋ยสำนักเสวียนเทียน พวกเจ้าจะยอมกลืนเลือดกลืนฟันลงคอ หรือว่าจะหาทางระบายโทสะนี้กันแน่นะ?"

"ผู้อาวุโส จะให้ปลดศพพวกนี้ลงมาหรือไม่ขอรับ" ยามด้านข้างเอ่ยถาม

ลั่วหรานโบกมือ "แขวนไว้ แขวนไว้อย่างนั้นแหละ ศึกใหญ่จวนจะระเบิดอยู่รอมร่อ สำนักเสวียนเทียนยังคิดจะรวบอำนาจไว้คนเดียว นี่นับเป็นคำเตือนชั้นดีเลยทีเดียว ไปหาสมุนไพรดับกลิ่นเน่ามาโรยใส่..."

"นอกจากนี้ ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ศิษย์สำนักเจิ้นหยวนห้ามไปหาเรื่องคนของหอหมิงเยวี่ยเด็ดขาด หากจำเป็นต้องติดต่อ ก็ต้องให้เกียรติและปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างสุภาพ ผู้ใดฝ่าฝืน ประหารทันที!"

ถึงขั้นใช้คำว่า 'ประหารทันที' ออกมา ยามคนนั้นได้ฟังก็ถึงกับหนังหัวชาดิก

ลั่วหรานบิดขี้เกียจอย่างสบายอารมณ์ พลางพึมพำกับตัวเอง "ถ้าสำนักอวิ๋นเมิ่งเจ๋อไปแหย่รังแตนเข้าด้วยก็คงจะดีไม่น้อย"

แน่นอนว่าลั่วหรานไม่มีทางไปยุแยงตะแคงรั่วหรอก เขาเป็นคนฉลาดมากคนหนึ่ง

อีกทั้งช่วงก่อนหน้านี้เขาเคยติดต่อกับลู่ชวนมาแล้ว จึงรู้ซึ้งดีว่าคนผู้นั้นน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน

...

ลู่ชวนกินข้าวเสร็จก็งีบหลับตรงนั้นทันที

ในช่วงเวลานี้ ลั่วหรานได้ออกคำสั่งให้หอหมิงเยวี่ยรับผิดชอบกิจการทางฝั่งเมืองใต้ทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว

นี่ถือเป็นการให้เกียรติอย่างยิ่ง หนานกงชูเสวี่ยรู้ดีว่าเป็นเพราะบารมีของลู่ชวน หอหมิงเยวี่ยจึงได้รับการปฏิบัติเช่นนี้

เพื่อไม่ให้ลู่ชวนต้องเสียหน้า เหล่าศิษย์หอหมิงเยวี่ยจึงเริ่มลงมือปฏิบัติหน้าที่ ไม่มีการเลือกปฏิบัติสองมาตรฐาน ทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่เพื่อรักษาผู้บาดเจ็บทุกคน

ค่ายกลเสินหนงที่เคยวุ่นวายโกลาหลก่อนหน้านี้ บัดนี้จึงดูเป็นระเบียบเรียบร้อยขึ้นมาก

จวบจนกระทั่งตกค่ำ จู่ๆ ก็มีผู้บาดเจ็บหลายร้อยคนถูกลำเลียงเข้ามา

นี่เป็นครั้งที่มีผู้บาดเจ็บมากที่สุดในรอบหลายวันมานี้

"สหาย เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ เหตุใดผู้บาดเจ็บถึงเพิ่มขึ้นมากมายขนาดนี้?"

หนานกงชูเสวี่ยสั่งการให้ทุกคนขนย้ายผู้บาดเจ็บ พลางเอ่ยถามผู้บำเพ็ญที่ลำเลียงผู้บาดเจ็บมา

"ช่วงพลบค่ำ จู่ๆ กองทหารม้าแดนมารกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่ตาโยวเฉวียน เข้าโจมตีห้ำหั่นจนมีผู้บาดเจ็บล้มตายจำนวนมาก!"

หนานกงชูเสวี่ยสีหน้าดูไม่สู้ดีนัก ไม่เข้าใจว่าผู้บำเพ็ญมากมายขนาดนั้น เหตุใดจึงต้านกองทหารม้าเพียงกองเดียวไม่อยู่?

"เฮ้อ~" ผู้นั้นถอนหายใจแล้วกล่าวต่อ

"นอกจากพวกเราที่ส่งกำลังหลักไปแล้ว สี่ตระกูลโบราณแทบจะไม่ส่งคนมาเลย หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าคงต้องสละเมืองไป๋เฟิงแล้วถอยไปตั้งรับในแผ่นดินใหญ่"

"อ้อ จริงสิ พวกเจ้าก็ระวังตัวกันไว้ด้วย กองทหารม้าแดนมารนั่นหลังจากทะลวงแนวปิดล้อมขึ้นฝั่งมาได้แล้ว อาจจะบุกมาโจมตีเมืองไป๋เฟิง!"

หนานกงชูเสวี่ยสีหน้าเปลี่ยนไป เหลือบมองลู่ชวนที่กำลังจิบสุราอยู่ไม่ไกลโดยสัญชาตญาณ

เมื่อเห็นหนานกงชูเสวี่ยสีหน้าไม่ดี ผู้นั้นจึงกล่าวปลอบ

"สหายเต๋าก็อย่าได้กังวลเกินไป เมืองไป๋เฟิงมีกองกำลังไพ่ตายของสามมหาสำนักประจำการอยู่ น่าจะไม่มีปัญหาอะไร"

การสนทนาสิ้นสุดลง

หลังคนลำเลียงผู้บาดเจ็บจากไปได้ไม่นาน ผืนปฐพีก็เริ่มสั่นสะเทือนเป็นจังหวะ

นี่คือแรงกดดันอันเป็นเอกลักษณ์ยามกองทหารม้าพุ่งทะยานเข้าโจมตี

ไม่นานนัก ศรแสงสีแดงดอกหนึ่งก็พุ่งทะยานสู่ท้องนภา ส่องสว่างทั่วราตรีอันมืดมิด

สุรเสียงกึกก้องกังวานไปทั่วทั้งเมืองไป๋เฟิง

"กองทหารม้าแดนมารบุกจู่โจม ผู้บำเพ็ญทุกคนเข้าสู่สภาวะเตรียมพร้อมรบ ผู้บำเพ็ญระดับห้าขึ้นไป จงมุ่งหน้าไปยังประตูด้านทิศตะวันออก เตรียมตัวเปิดศึก"

ข่าวที่มาอย่างกะทันหันนี้ ทำให้เมืองไป๋เฟิงที่เคยเงียบสงบพลันคึกคักวุ่นวายขึ้นมาทันที

ค่ายกลจำนวนมหาศาลสว่างวาบ ส่องประกายให้ทั่วทั้งเมืองไป๋เฟิงสว่างไสวราวกับกลางวัน

"ผู้อาวุโส พวกเราจะไปที่ประตูเมืองทิศตะวันออกแล้วเจ้าค่ะ" หนานกงชูเสวี่ยพาศิษย์ระดับห้าของหอหมิงเยวี่ยที่มีอยู่เพียงยี่สิบกว่าคนอย่างน่าเวทนา มารายงานต่อลู่ชวน

ลู่ชวนพยักหน้า "ให้พวกเด็กๆ ออกศึกไปสัมผัสคาวเลือดบ้างก็ดี"

ว่าพลาง ลู่ชวนก็ดีดนิ้ว ปราณกระบี่สีดำสายแล้วสายเล่าพลันหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของเหล่าแม่นางน้อย

"เอาปราณกระบี่ไว้คุ้มกายพวกเจ้า ร่างกายพวกเจ้าอ่อนแอเกินไป ทนรับปราณกระบี่ที่แข็งแกร่งมากไม่ได้ แต่ถ้าแค่เอาชีวิตรอดก็เพียงพอแล้ว"

"ไปเถอะเด็กๆ ถึงเวลาสร้างชื่อสร้างผลงานแล้ว"

ลู่ชวนโบกมือพลางส่งเสียงให้กำลังใจทุกคน

หนานกงชูเสวี่ยค้อมคารวะอย่างนอบน้อม แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

นางเข้าใจดีว่า หอหมิงเยวี่ยไม่มีทางก้าวเดินภายใต้การปกป้องของลู่ชวนไปได้ตลอด ถึงเวลาแล้วที่ต้องให้ศิษย์ในสำนักได้สัมผัสคาวเลือด

……

เบื้องหน้าประตูเมืองทิศตะวันออก กองทหารม้าสามกลุ่มพร้อมรบอยู่ก่อนแล้ว

กองทหารม้าทั้งสามกลุ่มนี้ ได้แก่ องครักษ์หลงหยวนแห่งสำนักเจิ้นหยวน องครักษ์เทียนจีแห่งสำนักอวิ๋นเมิ่งเจ๋อ และองครักษ์เหลยอิ๋งแห่งสำนักเสวียนเทียน

ทหารม้าทั้งสามกลุ่มนี้ คือไพ่ตายตัวจริงของสามมหาสำนัก เป็นกองทัพที่สร้างขึ้นมาเพื่อทำศึกสงครามขนาดใหญ่โดยเฉพาะ

แม้ทหารม้าทั้งสามกลุ่มรวมกันจะมีเพียงพันกว่านาย ทว่ากลิ่นอายความน่าเกรงขามกลับเหนือล้ำกว่าผู้บำเพ็ญนับหมื่นคนที่อยู่เบื้องหลังเสียอีก

ลั่วหรานในฐานะผู้บัญชาการสูงสุด ยืนอยู่หน้าสุดของขบวนทัพ

ยามที่เขาเห็นหนานกงชูเสวี่ยพาเหล่าศิษย์หอหมิงเยวี่ยมาถึงประตูเมืองทิศตะวันออก หัวใจที่แขวนไว้บนเส้นด้ายก็พลันโล่งอกในที่สุด

เขาเข้าใจดี ตราบใดที่หอหมิงเยวี่ยเข้าร่วมศึก ต่อให้กองทหารม้าทั้งสามกลุ่มต้องสละชีพจนหมดสิ้น เมืองไป๋เฟิงก็ไม่มีวันแตกพ่าย

คนผู้นั้นย่อมไม่มีทางยืนดูอยู่เฉยๆ แน่นอน