ตอนที่ 54 โขลกหัวหมาพวกเจ้าให้แหลก

เมื่อหนานกงชูเสวี่ยเห็นชายวัยกลางคนผู้นี้ สีหน้าพลันหม่นหมองลงทันที

นางกระซิบข้างหูลู่ชวนเสียงเบา "เจิ้งหนานเฉิน ผู้อาวุโสสูงสุดสำนักเสวียนเทียน ผู้บำเพ็ญระดับแปดขั้นสูงสุด ตอนนี้รับผิดชอบดูแลกิจการต่างๆ ในเมืองไป๋เฟิง..."

หนานกงชูเสวี่ยยังพูดไม่ทันขาดคำ เจิ้งหนานเฉินก็มาถึงตรงหน้าของทั้งสองแล้ว

เจิ้งหนานเฉินกวาดสายตามองลู่ชวนแวบหนึ่ง เมื่อสัมผัสได้ว่าเป็นเพียงผู้บำเพ็ญตัวจ้อยขั้นรวบรวมลมปราณ ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

เขาหันไปมองหนานกงชูเสวี่ยแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มงวด "เมื่อครู่ใครเป็นคนลงมือ? ไม่มีใครบอกเจ้าให้ชัดเจนหรืออย่างไรว่าตอนนี้เมืองไป๋เฟิงห้ามวิวาทเด็ดขาด"

ขณะที่เจิ้งหนานเฉินพูด ไอปราณทั่วร่างก็แผ่ออกมา กดทับจนหนานกงชูเสวี่ยขยับเขยื้อนไม่ได้

หนานกงชูเสวี่ยถูกกดดันจนกระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ทว่านางยังคงเชิดหน้า จ้องเขม็งไปยังหญิงชราด้านหลังเจิ้งหนานเฉินอย่างดุเดือด

"ผู้อาวุโสเจิ้ง ท่านไม่ถามถึงต้นสายปลายเหตุ ก็มาเอาเรื่องข้าแล้ว ไม่คิดว่าไร้เหตุผลแยกแยะถูกผิดไม่ออกไปหน่อยหรือ?"

เหล่าไทยมุงได้ยินคำตอบของหนานกงชูเสวี่ยเข้า ต่างก็ขนลุกซู่ไปทั้งหนังศีรษะ

เจิ้งหนานเฉินผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องปกป้องพวกพ้องตัวเองเป็นที่สุด การที่นางไปหักหน้าตอกกลับเขาตรงๆ แบบนี้ เกรงว่าจะไม่มีจุดจบที่ดีแน่

"ฮะๆ ที่นั่งเช่นข้าทำการใด ยังต้องให้เจ้ามาซักไซ้ด้วยรึ?" เจิ้งหนานเฉินแค่นหัวเราะ "สรุปแล้วใครเป็นคนซัดคนจนเป็นสภาพนี้? ถ้าเจ้าไม่ตอบข้า เรื่องนี้จะถูกนับเป็นความผิดของหอหมิงเยวี่ยทั้งหมด"

หนานกงชูเสวี่ยโกรธจนแทบจะระเบิด นี่หรือคือสันดานของสามมหาสำนัก?

"ท่านก็ถามนังแก่ตายยากนั่นดูสิว่านางทำอะไรไว้!"

พอได้ยินคำว่านังแก่ตายยาก หญิงชราก็โกรธจนควันแทบออกหัว

อาศัยที่มีเจิ้งหนานเฉินคอยหนุนหลัง นางจึงตอบกลับอย่างถือดี "ฮึ ผู้บำเพ็ญระดับสี่ตัวเล็กๆ ของหอหมิงเยวี่ยอย่างพวกเจ้า มีคุณสมบัติอะไรมาสิ้นเปลืองเม็ดยา ถ้าจะตายก็ต้องโทษที่ดวงมันซวยเอง!"

"เจ้า..." หนานกงชูเสวี่ยคิดไม่ถึงเลยว่าจะได้ยินคำตอบที่ไร้ยางอายแต่พูดออกมาได้อย่างหน้าด้านๆ ขนาดนี้ ช่างหน้าหนาถึงขีดสุดจริงๆ

ฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบๆ ฟังแล้วไฟโทสะก็พลุ่งพล่านขึ้นมาเหมือนกัน

แต่มันจะมีทางทำอะไรได้เล่า?

ในเมื่อเขาเป็นใหญ่ มีสิทธิ์ชี้ขาด เจ้าก็ได้แต่ยืนตาค้างมองดูเฉยๆ!

"เอาละๆ พอแล้ว ไม่มีอะไรแล้ว ไม่มีอะไรแล้ว"

ลู่ชวนที่ยืนดูความสนุกอยู่นาน ค่อยๆ ยืดตัวลุกขึ้นมาอย่างเฉื่อยชา

อันที่จริงลู่ชวนไม่ค่อยพอใจวิธีจัดการแบบหัวร้อนเลือดขึ้นหน้าของหนานกงชูเสวี่ยสักเท่าไร

ยัยเด็กหนานกงชูเสวี่ยคนนี้ดีไปหมดทุกอย่าง ทว่าพอเป็นเรื่องความปลอดภัยของศิษย์ในสำนักทีไร ก็มักจะขาดสติได้ง่ายๆ ทุกที

ไม่ใช่ว่านิสัยแบบนี้ไม่ดี เพียงแต่มันไม่ค่อยเหมาะกับการเป็นผู้นำสำนักสักเท่าไร

หากวันนี้ตนไม่ได้อยู่ที่นี่ ด้วยท่าทีแข็งกร้าวแบบนั้นของหนานกงชูเสวี่ย คงถูกสำนักเสวียนเทียนลอกหนังออกไปชั้นหนึ่งแน่ๆ

ลู่ชวนสะบัดเส้นผมอย่างมาดมั่นพลางหัวเราะร่า "คนน่ะ ข้าเป็นคนซัดเองแหละ ปู่ล่ะแปลกใจจริงๆ ทำไมถึงไม่ตบมันให้ตายๆ ไปซะนะ"

อะไรที่เรียกว่าอวดดีน่ะหรือ?

นี่ไงล่ะความอวดดี! (เอนหลังอย่างมีชั้นเชิง)

เจิ้งหนานเฉินมองคุณชายหนุ่มรูปงามหยาดเยิ้มตรงหน้า เปลือกตาก็กระตุกยิกๆ

หน้าตาก็ดูดีมีสง่าราศี ไฉนพออ้าปากพูด ถึงได้วางก้ามใหญ่โตไม่เห็นหัวใครขนาดนี้?

"ดีมาก" เจิ้งหนานเฉินโกรธจนหัวเราะออกมา

ชั่วพริบตาเดียว กลับถูกรุ่นเยาว์สองคนดูหมิ่นดูแคลน ไม่เห็นคำว่าสำนักเสวียนเทียนอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย!

"ดี! หา! แม่! มึง! สิ!"

ลู่ชวนที่เมื่อครู่ยังยิ้มแย้มแจ่มใส จู่ๆ ใบหน้าก็บิดเบี้ยวผิดรูป ราวกับภูตผีปีศาจร้าย

เอ่ยทักทายบุพการีของเจิ้งหนานเฉินเน้นทีละคำ

อาฝูที่ยืนดูความสนุกอยู่กลางฝูงชน พอเห็นสภาพนี้ของลู่ชวนก็รีบใส่เกียร์หมาเผ่นแน่บติดสปีดทันที

เพราะนี่คือสัญญาณเตือนว่าอาการป่วยทางจิตของลู่ชวนกำลังกำเริบ

"ไอ้เศษสวะ เจ้ากล้าด่าข้ารึ!" เจิ้งหนานเฉินโกรธจนควันออกเจ็ดทวาร "ตามกฎระเบียบการควบคุมช่วงสงครามของเมืองไป๋เฟิง ตอนนี้ข้ามีสิทธิ์ประหารเจ้าได้ทันที..."

"อ๊าก!"

เจิ้งหนานเฉินยังประกาศไม่ทันจบ ก็กรีดร้องโหยหวนขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ไม่รู้ว่าลู่ชวนทำอีท่าไหน จู่ๆ ก็โผล่มาอยู่ตรงหน้าเขา แล้วกระชากผมเขาหมับเข้าให้ตรงๆ

เจิ้งหนานเฉินรู้สึกเพียงว่า มีพละกำลังมหาศาลดุจขุนเขาถล่มทลายกำลังดึงรั้งตัวเขาไว้

เจิ้งหนานเฉินรีบรับมืออย่างลนลาน ชี่จริงทั่วร่างพวยพุ่งทะลักออกมา ก่อตัวเป็นกำแพงปราณที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่ารอบกายในชั่วพริบตา

"ตูม!"

ทว่า ดูเหมือนมันจะไม่ได้ช่วยห่าอะไรเลย

ลู่ชวนกระชากผมของเจิ้งหนานเฉิน แล้วกดศีรษะของเขาโขลกลงกับพื้นดินอย่างรุนแรง

คลื่นกระแทกอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดซัดกระจายออกไปเป็นระลอกคลื่นที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เหล่าไทยมุงโดยรอบพลอยโดนลูกหลงไปด้วยในพริบตา ถูกแรงกระแทกซัดจนหงายหลังล้มกลิ้งระเนนระนาด

บางคนที่อยู่ใกล้เกินไปถึงกับถูกกระแทกจนกระอักเลือดออกมาอย่างบ้าคลั่ง ชีวิตหายไปครึ่งหนึ่งในทันที

การมุงมีความเสี่ยง ดูเรื่องสนุกต้องระวังตัว

ตรงจุดที่ศีรษะของเจิ้งหนานเฉินกระแทกพื้น ผืนดินแตกกระจายออกประหนึ่งใยแมงมุม

รอยแยกนี้ลามออกไปไกลถึงรัศมีหลายร้อยเมตร แทบไม่ต้องนึกเลยว่าแรงโขลกครั้งนี้ของลู่ชวนจะมหาศาลปานใด

"ยายแก่หนังเหี่ยว ชอบเลือกปฏิบัติสินะ?"

ลู่ชวนยื่นมือซ้ายที่ว่างอยู่ ออกไปทางหญิงชราข้างๆ ที่กลัวจนขี้เยี่ยวราด

ร่างของหญิงชราถูกดูดลอยเข้ามาอยู่ในกำมือของลู่ชวนโดยตรง

มือขวาลู่ชวนจับเจิ้งหนานเฉิน มือซ้ายจับยายแก่ กระชากผมคนทั้งสองแล้วกระแทกลงกับพื้นทันที

"มารดามันเถอะ ชอบใช้อำนาจเบ่งรังแกคนสินะ!"

"ตูม!"

ลู่ชวนพูดพลางยกศีรษะของทั้งคู่ขึ้นมา แล้วโขลกลงไปใหม่อย่างแรง

"ชอบวางก้ามวางโตสินะ!"

"ตูม!"

"ชอบแบ่งแยกชีวิตสูงส่งต่ำต้อยสินะ!"

"ตูม!"

ลู่ชวนโขลกหัวพวกมันลงไปทีละทีอยู่อย่างนั้น

โลหิตที่สาดกระเซ็นออกจากกะโหลกศีรษะที่แตกละเอียดของเจิ้งหนานเฉินและหญิงชราพ่นใส่เต็มใบหน้าของลู่ชวน

ทว่าลู่ชวนไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย ยังคงโขลกต่อไปทีละทีอยู่อย่างนั้น

จนกระทั่งโขลกศีรษะของทั้งสองจนเละเป็นโจ๊ก ลู่ชวนถึงได้ยอมหยุดมือ

ส่วนเจิ้งหนานเฉินกับหญิงชรานั้น ตายสนิทจนไม่รู้จะตายยังไงแล้ว

"ถุย!"

ลู่ชวนถ่มน้ำลายใส่ศพของทั้งสองอย่างรังเกียจ

"กล้าทำให้บิดาโมโห พวกเศษสวะตาบอด"

เหล่าไทยมุงที่วิ่งหนีไปไกล พอมองเห็นฉากนี้จากระยะไกลเข้าก็ถึงกับอึ้งตาค้างไปเลย

"ตายแล้ว?!"

"ระดับแปดคนหนึ่ง ระดับเจ็ดคนหนึ่ง ถูกคุณชายน้อยคนหนึ่งโขลกหัวจนตายทั้งเป็นเนี่ยนะ?"

"ที่สำคัญสองคนนี้ยังเป็นคนของสำนักเสวียนเทียนอีกด้วย"

สมองของทุกคนสูญเสียความสามารถในการสั่งการร่างกายไปชั่วขณะ ยืนทึ่มทื่อเป็นท่อนไม้อยู่ตรงนั้นโดยไม่ขยับ เบิกตาสองข้างมองร่างไร้วิญญาณทั้งสองด้วยความเหม่อลอยโง่งม

"เดี๋ยวเอาศพสองร่างนี้ไปแขวนไว้หน้าประตูจวนเจ้าเมืองให้ข้าด้วย ให้พวกสารเลวที่คิดว่าตัวเองชีวิตสูงส่งได้จำใส่กะโหลกไว้บ้าง"

สีหน้าของลู่ชวนในที่สุดก็กลับมาเป็นปกติ เขาสั่งความกับหนานกงชูเสวี่ยไปประโยคหนึ่ง

"ได้ ข้าจะไปจัดการเอง" หนานกงชูเสวี่ยดูท่าทางยังไม่หายแค้น พยักหน้าตอบรับอย่างเด็ดขาด

"ฮ่าๆๆ... แม่หนูทั้งหลายไม่ต้องกลัว ไปทำงานของตัวเองต่อเถอะ ไหนๆ ก็มาแล้วถือว่ามาเปิดหูเปิดตา เพิ่มพูนทักษะการทำงานสักหน่อย!"

ลู่ชวนหันไปหาพวกศิษย์หอหมิงเยวี่ย ใบหน้าละอ่อนยิ้มระรื่นจนแทบบานเป็นกระด้ง

พวกแม่หนูที่เมื่อครู่ตกใจแทบสิ้นสติกับการกระทำอันสยดสยองของลู่ชวน ในที่สุดตอนนี้ก็ได้สติกลับคืนมา

"ขอบคุณผู้อาวุโสเจ้าค่ะ ขอบคุณผู้อาวุโส..."

หลังจากพวกแม่หนูกล่าวขอบคุณลู่ชวนอย่างสุภาพแล้ว ก็รีบกลับไปช่วยรักษาผู้บาดเจ็บต่อ

"เสี่ยวลั่วลั่ว เสี่ยวซีอวิ๋น เอาอุปกรณ์ทำกับข้าวมาซิ มื้อเที่ยงยังไม่ได้กินเลยเนี่ย!"

ลู่ชวนสั่งสาวใช้คนสนิททั้งสองของตนอย่างอารมณ์ดี

สาวน้อยทั้งสองรีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามา นำโต๊ะม้านั่งออกมาวางอย่างชำนาญ แล้วตั้งหม้อก่อไฟ

เพียงไม่นาน กลิ่นหอมของกับข้าวก็โชยฟุ้งกระจายไปทั่ว

ให้ตายสิ ตอนนี้คนที่ยังกินข้าวลงได้ คงมีแค่ไอ้หมอนี่คนเดียวแล้วล่ะมั้ง