ตอนที่ 53 โอ้โห แม่กระสอบทราย

"เป็นไง เจ๋งใช่ไหมล่ะ ความคืบหน้าภารกิจนี้น่ะ ไวสุดขีดแน่นอน"

อาฝูโผล่มาข้างกายลู่ชวน เชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

"รออีกไม่กี่วัน พอกองทัพแดนมารรวมพลเสร็จแล้วข้ามผ่านตาโยวเฉวียนมา เจ้าก็ไปไล่ฟาดฟันได้ตามใจ ฆ่าพวกมันให้เหี้ยน ถึงตอนนั้นได้ฉายา 'จอมมารใหญ่' มาครอง มิวิเศษยอดเยี่ยมหรอกหรือ!"

"ไอ้เวรเอ๊ย หาเรื่องให้กูทำอีกแล้ว" ลู่ชวนปล่อยหมัดอัปเปอร์คัตซัดอาฝูลอยกระเด็น "วิเศษกับยายมึงสิ"

หลังจากซัดอาฝูกระเด็นไปแล้ว ลู่ชวนก็เดินเตร็ดเตร่ในเมืองอยู่พักหนึ่ง แม้แต่ที่กินข้าวยังไม่มีสักแห่ง

สุดท้ายทำได้เพียงเดินกลับไปทางโรงหมอชั่วคราว อย่างน้อยที่นั่นยังมีสาวงามให้ดู

"รีบฆ่านางเร็วเข้า หากปล่อยให้นางแพร่เชื้อต่อไป ทั่วทั้งเมืองไป๋เฟิงต้องฉิบหายกันหมดแน่"

"หนานกงชูเสวี่ย หากเจ้าตัดใจไม่ลง เช่นนั้นหญิงชราผู้นี้จะช่วยเจ้าเอง"

ยังไม่ทันถึงที่หมาย ลู่ชวนก็มองเห็นแต่ไกลว่ามีคนกลุ่มใหญ่ยืนอยู่นอกค่ายกลเสินหนง คนพวกนี้มุงล้อมกันเป็นฝูงใหญ่แน่นขนัด

"มีสิทธิ์อะไร พวกเรามาช่วย ไม่ได้มาเป็นหมูเป็นหมาให้พวกเจ้าฆ่าแกงนะ"

น้ำเสียงเย็นเยียบของหนานกงชูเสวี่ยดังขึ้น เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ

"เอ่อ..." ลู่ชวนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ตนเพิ่งจะจากไปได้ไม่นานเท่าไร ไฉนถึงเกิดเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันอีกแล้ว

แม่สาวพวกนี้ มาเพื่อเป็นกระสอบทรายรับอารมณ์คนอื่นจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย?

"หลบหน่อย... ทุกท่าน"

ลู่ชวนเอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดี น้ำเสียงแม้ไม่ดัง ทว่ากลับส่งเข้าหูของทุกคนได้อย่างชัดเจน

บรรดาไทยมุงพวกนี้ขวางทางอยู่ ลู่ชวนก็เพียงส่งเสียงบอกสองคำ ไม่ได้ไร้เหตุผลถึงขั้นพุ่งชนทะลวงเข้าไป

ไม่เคยไปหาเรื่องใส่ตัวก่อน จุดนี้ของลู่ชวนชวนให้ผู้คนรู้สึกเอ็นดูจริง ๆ

ทุกคนหันหลังกลับไปมอง เห็นเพียงเด็กหนุ่มท่าทางคล้ายคุณชายผู้สูงศักดิ์คนหนึ่ง ที่เอวสะพายกระบี่ยาวดำหนึ่งขาวหนึ่ง ยืนยิ้มระรื่นอยู่ข้างหลัง

หน้าตาหล่อเหลาปานสตรีที่หาได้ยากนี้ ก็ทำเอาทุกคนประหลาดใจมากพอแล้ว

ทว่าการบำเพ็ญเพียงขั้นกลั่นชี่ บวกกับท่าทางเก๊กหล่อคิดว่ากูแน่ที่สุดในปฐพี ยิ่งทำให้ผู้คนอ้าปากค้างจนแว่นตาแทบหลุด

ทุกคนพากันยืนมองตาค้างไปชั่วขณะ

"มองอะไร ไม่พอใจเหรอ มาดวลเดี่ยวกันสิวะ!"

การถูกทุกคนจ้องเป๋งแบบนั้น ทำให้ลู่ชวนรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างยิ่ง

ทว่ากลับเป็นเสียงตวาดลั่นจากไอ้อ่อนระดับหนึ่งคนนี้

ที่สะเทือนจนจิตวิญญาณของทุกคนสั่นสะท้าน ราวกับวิญญาณจะหลุดลอยออกจากร่าง ล่องลอยไปไกลถึงนอกโลก

"ถุย กระจอกสิ้นดี!" ลู่ชวนถ่มน้ำลายหนึ่งที แล้วแหวกฝูงชนเดินเข้าไปตรงกลาง

พอยกสายตาขึ้นมอง ก็เห็นเด็กสาวแห่งหอหมิงเยวี่ยคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น

ดวงตาปิดสนิท ริมฝีปากดำคล้ำ เหงื่อเปียกชุ่มโชกไปทั้งร่าง อาการดูย่ำแย่อย่างยิ่ง

ส่วนหนานกงชูเสวี่ยยืนปกป้องอยู่ข้างกายเด็กสาว ยืดคอแข็งประจันหน้ากับหญิงชราคนหนึ่ง ราวกับแม่ไก่ที่ขนพองไปทั้งตัวเพื่อปกป้องลูกน้อย

ครั้นเห็นลู่ชวน น้ำตาของนางก็ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

"ผู้อาวุโส..."

เมื่อได้ยินคำเรียกขานว่าผู้อาวุโส คนรอบข้างต่างพากันงงเป็นไก่ตาแตก จ้องมองลู่ชวนด้วยสายตาเหลือเชื่อ

ลู่ชวนขมวดคิ้ว หนานกงชูเสวี่ยเป็นเด็กที่เข้มแข็งมากคนหนึ่ง

หากไม่ได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง นางไม่มีทางหลั่งน้ำตาออกมาง่าย ๆ แน่

ลู่ชวนเอ่ยถาม "เกิดเรื่องอะไรขึ้น"

หนานกงชูเสวี่ยปาดน้ำตา แล้วเริ่มเล่าความ

"หลังจากที่ผู้อาวุโสไปแล้ว พวกเราก็ถูกจัดแจงให้รับผิดชอบรักษาคนเจ็บเจ้าค่ะ"

"ก่อนหน้านี้ไม่นาน มีคนเจ็บกลุ่มใหม่ถูกส่งเข้ามา ทว่าตอนที่เด็กคนนี้กำลังรักษาอยู่ พลาดท่าถูกคนเจ็บข่วนเข้า จึงกลายมาเป็นสภาพเช่นนี้"

หนานกงชูเสวี่ยยิ่งพูดยิ่งมีอารมณ์ ชี้หน้าหญิงชราด่ากราดขึ้นมา

"ยายแก่สารเลวคนนี้ พอเห็นเด็กคนนี้ถูกข่วน ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง โยนคนออกมานอกค่ายกลทันที ซ้ำยังจะฆ่านางอีก"

ถูกหนานกงชูเสวี่ยชี้หน้าด่า หนังตาของหญิงชราก็กระตุกถี่ยิบ

นางจ้องมองหนานกงชูเสวี่ยพลางแค่นหัวเราะ "หนานกงชูเสวี่ย เจ้ารู้จักให้ความเคารพกันบ้าง เจ้าเป็นตัวอะไร แล้วหอหมิงเยวี่ยของเจ้าเป็นตัวอะไรกัน?"

"พิษมารชนิดนี้มีฤทธิ์แพร่กระจายรุนแรงมาก ไม่ฆ่านาง จะปล่อยให้นางแพร่เชื้อใส่คนอื่นหรือไร"

"ข้าเป็นย่าเจ้าน่ะสิ" หนานกงชูเสวี่ยโกรธจัดจนทนไม่ไหวจริง ๆ

นางที่ปกติสุภาพอ่อนน้อมและเพียบพร้อม ยามนี้ก็ยังอดสบถคำหยาบออกมาไม่ได้

"นังแก่สารเลว คนอื่นที่ติดพิษมารช่วยได้ แต่คนของหอหมิงเยวี่ยพวกเรากลับช่วยไม่ได้ ทำไมเจ้าต้องคอยจ้องเล่นงานหอหมิงเยวี่ยของข้าด้วย!"

"นังตัวดี ยังกล้าปากพล่อยกับข้าอีก!" หญิงชราโกรธจนลูกตาแทบถลน ตบฝ่ามือเข้าใส่หน้าของหนานกงชูเสวี่ย

ยายแก่นี่คือผู้อาวุโสของสำนักเสวียนเทียน ผู้บำเพ็ญระดับเจ็ดของแท้แน่นอน

ฝ่ามือนี้ฟาดลงไป หนานกงชูเสวี่ยไม่ตายก็คงพิการไปครึ่งตัว

"เฮ้ย ชอบใช้กำลังงั้นสิ!"

ลู่ชวนยิ้มร่า ฝ่ามือของหญิงชรายังไม่ทันแตะหน้าหนานกงชูเสวี่ย แต่หน้าของนางกลับโดนฟาดเปรี้ยงเข้าให้ก่อน

หญิงชราพ่นเลือดเก่าก้อนโตออกมาคาที่ ทั้งร่างกระเด็นปลิวชนคนล้มระเนระนาด

"นี่มัน..."

คนรอบข้างเห็นฉากนี้เข้า แทบจะช็อกจนหัวใจวายตาย

ยายแก่นั่นเป็นถึงผู้บำเพ็ญระดับเจ็ดเชียวนะ

เจ้าเป็นแค่ไก่อ่อนระดับหนึ่ง มีสิทธิ์อะไรมาตบฟาดนางจนกระเด็นได้วะ?

"ถุย... กากเองแล้วยังชอบเก๊กอีก" ลู่ชวนกลอกตาพลางถ่มน้ำลาย จากนั้นจึงย่อตัวลงไปตรวจดูอาการบาดเจ็บของแม่หนูน้อยคนนั้น

"คุณชายน้อยระวังด้วย ผู้ที่ติดพิษมารจะคลุ้มคลั่งทำร้ายคนได้นะ"

มีคนข้าง ๆ เอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

ตอนนั้นเอง แม่หนูที่หมดสติอยู่ตลอดก็ลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ดวงตาของนางในยามนี้กลายเป็นสีดำสนิท ใบหน้าบิดเบี้ยวราวกับภูตผีปีศาจ

แม่หนูอ้าปาก งับตรงเข้าใส่แขนของลู่ชวนทันที

"กร๊อบ... แกร๊ก"

ลู่ชวนขี้เกียจแม้แต่จะหลบ ปล่อยให้แม่หนูคนนี้งับเข้าที่แขนของตนเต็มแรง

ผลปรากฏว่าแม่หนูกลับเกือบทำฟันตัวเองหักหมดปาก

"ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว ให้ข้าดูหน่อยซิ"

ลู่ชวนยิ้มตาหยีพลางลูบศีรษะของนาง

เด็กหญิงที่สติเลอะเลือนกลับสงบลงอย่างผิดวิสัย น้ำตาสีดำไหลรินออกมาจากดวงตา

ลู่ชวนส่งปราณกระบี่สายหนึ่งเข้าไปในร่างของแม่หนู ไม่นานก็หาสาเหตุของปัญหาพบ

แม่หนูไม่ได้ถูกพิษ แต่ถูกสิ่งแปลกประหลาดบางอย่างควบคุมอยู่ต่างหาก

มันคือหนอนตัวเล็กจิ๋วที่กำลังกัดกินสมองของแม่หนู ดูทรงแล้วน่าจะเป็นสิ่งที่ใช้ควบคุมการกระทำของผู้อื่น

ลู่ชวนใช้ปราณกระบี่บดขยี้เจ้าพวกนี้จนแหลกละเอียด ในไม่ช้าลูกตาสีดำสนิทของแม่หนูก็กลับคืนสู่ปกติ สีหน้าสงบลง

เด็กหญิงพบว่าปากของตนกำลังกัดอยู่บนแขนของลู่ชวน ใบหน้าน้อย ๆ ก็แดงก่ำด้วยความอับอายและรีบปล่อยปากทันที

"ผะ...ผู้อาวุโส ขออภัยเจ้าค่ะ... เจ็บหรือไม่"

"นะ...นี่หายแล้วรึ?" ทุกคนแทบหัวใจหยุดเต้น

พิษมารนี้เป็นอาการบาดเจ็บที่รับมือยากที่สุดชนิดหนึ่ง แพร่ระบาดได้รุนแรงมาก และยังขับออกยากยิ่งนัก

การรักษาผู้ติดพิษมารคนหนึ่งต้องสิ้นเปลืองโอสถอย่างมหาศาลน่าสะพรึงกลัว

สายตาที่ทุกคนมองไปยังลู่ชวนอีกครั้งแปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ราวกับกำลังมองดูสัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง

"ผู้ใดบังอาจก่อความวุ่นวายทำร้ายคนในเมืองไป๋เฟิง?" ขณะนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนก็ดังขึ้น

ทุกคนได้ยินเสียงนี้ก็หลีกทางให้อย่างรู้ความ พร้อมกับหันไปมองลู่ชวนด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ

ชายวัยกลางคนสวมชุดหรูหราก้าวเดินเข้ามา ด้านหลังยังมีหญิงชราที่ใบหน้าซีกหนึ่งถูกตบจนเละเทะเดินตามมาด้วย

"อ้าว ยังไม่โดนตบตายหรอกเหรอวะเนี่ย?"

ลู่ชวนเห็นยายแก่นี่แล้วก็อึ้งไปเล็กน้อย

ฝ่ามือเมื่อครู่แม้ไม่ได้ใช้ปราณกระบี่ แต่เรี่ยวแรงทั้งตัวนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะเว้ย

ลู่ชวนกินยาลูกกลอนเพิ่มพลังมาเต็ม ๆ แสนปี เรี่ยวแรงมหาศาล ฉีกทัณฑ์สวรรค์ด้วยมือเปล่า ทลายฟ้าผ่าปฐพีก็ไม่ใช่เรื่องยาก เป็นสัตว์ประหลาดในร่างมนุษย์แท้ ๆ

ลู่ชวนค่อนข้างคิดไม่ตก ว่าเหตุใดถึงตบยายแก่นี่ไม่ตาย

หญิงชราเห็นลู่ชวนมองมาที่ตน ก็ตกใจกลัวจนขยับเข้าไปใกล้ชายวัยกลางคนผู้นั้นอีกนิด

ฝ่ามือเมื่อครู่นี้สร้างบาดแผลในใจให้นางจริง ๆ

หากไม่ใช่เพราะมีสมบัติลับคุ้มกาย เกรงว่าคงถูกตบจนศีรษะระเบิดคาที่ไปแล้ว

แม้ชีวิตนี้จะรักษาไว้ได้ แต่พอคิดว่าสมบัติลับที่ตนทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างมาต้องสูญสิ้นไปเช่นนี้

ในใจของหญิงชราก็แทบอยากจะถลกหนังเลาะเอ็นลู่ชวน เพื่อระบายความแค้นที่สุมอกให้สิ้นซาก