บทที่ 100: ตระกูลเกาต้องไปขุดสุสานบรรพชนของจิ่วเยวียนมาแน่ๆ

แต่ทว่าเฉินเยี่ยนก็ไม่ได้ให้เมิ่งหย่งฉางแถมหนังสือให้จริงๆ เจตนาเดิมของเขาคือต้องการจะกันเมิ่งหย่งฉางออกจากเรื่องนี้ หากเมิ่งหย่งฉางแถมหนังสือให้ จะไม่เท่ากับว่าเข้าไปพัวพันด้วยอีกหรอกหรือ

เฉินเยี่ยนเสนอให้ขายหนังสือแบบพ่วง

รวมบทความตัวอย่างของการสอบสามขั้นเล็กนั้นไม่ได้มีค่าอะไรมากนัก ก็แค่สามารถขายได้บ้างในท้องถิ่น ร้านหนังสือที่ใหญ่กว่าหน่อยย่อมไม่ชายตามองธุรกิจเล็กๆ เช่นนี้ พวกเขายินดีที่จะจัดพิมพ์รวมบทความตัวอย่างของการสอบเซียงซื่อและการสอบฮุ่ยซื่อมากกว่า ซึ่งขายได้มากกว่าและทำกำไรได้มากกว่า

แต่ร้านโม่จู๋เซวียนแตกต่างจากร้านหนังสืออื่นๆ ร้านโม่จู๋เซวียนมี ‘คัมภีร์ต้าเสวีย’ ฉบับการ์ตูน

ตอนนี้ ‘คัมภีร์ต้าเสวีย’ ฉบับการ์ตูนจะหาซื้อได้ยากยิ่งนัก หากให้พวกเขาตอนที่ซื้อ ‘คัมภีร์ต้าเสวีย’ ต้องซื้อหนังสือราคาถูกพ่วงไปด้วยสักหนึ่งสองเล่ม คิดว่าผู้หลักผู้ใหญ่ที่ฐานะร่ำรวยเหล่านั้นก็คงจะยินดีที่จะเสียสละเพื่อลูกหลานในบ้าน

ในเมื่อเป็นการทำธุรกิจ ย่อมต้องยึดผลกำไรเป็นหลัก จะมีเหตุผลใดที่จะให้ของฟรี

ในอนาคตหากตระกูลเกาหาเรื่องขึ้นมา ก็สามารถอ้างได้ว่าเป็นการนำหนังสือที่ขายไม่ออกของร้านมาขายพ่วงกับหนังสือขายดีเพื่อทำกำไร

ตระกูลเกาจะเชื่อหรือไม่ก็ไม่สำคัญ ขอเพียงคนในตระกูลเมิ่งพูดอะไรไม่ได้ก็พอแล้ว

อย่างไรเสียเนื้อหาที่แท้จริงก็ยังคงอยู่ใน ‘คัมภีร์ต้าเสวีย’ ฉบับการ์ตูนของเขา ความรับผิดชอบนี้ก็ยังคงอยู่ที่แม่เลี้ยงของเมิ่งหย่งฉาง

เมิ่งหย่งฉางทอดถอนใจ “เจ้าไม่ไปเป็นพ่อค้าหน้าเลือดนี่น่าเสียดายจริงๆ”

ในยามนี้ยังคิดถึงเรื่องทำกำไรได้อีก

เฉินเยี่ยนกล่าวอย่างจริงจัง “ข้าไปเป็นพ่อค้าหน้าเลือดต่างหากที่น่าเสียดาย”

บัณฑิต เกษตรกร ช่างฝีมือ พ่อค้า เหตุใดเขาต้องละทิ้งบัณฑิตที่มีสถานะสูงสุด แล้วหันไปทำการค้าเล่า?

เมื่อตกลงเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว หลังจากที่เมิ่งหย่งฉางส่งคนกลับไปยังอำเภอผิงซิงแล้ว ตนเองก็ปักหลักช่วยงานอยู่ที่ร้านโม่จู๋เซวียนในเมืองเจิ้นเจียง

เนื่องจากความอ้วนของเขา เวลาทำงานเหงื่อจึงไหลราวกับสายฝน แต่เหล่าช่างฝีมือที่เห็นกลับมีขวัญกำลังใจเพิ่มขึ้นอย่างมาก

แม้แต่นายน้อยใหญ่ยังมากินอยู่ร่วมกับพวกเขา แล้วพวกเขาจะไม่ทุ่มเทสุดกำลังได้อย่างไร?

เถ้าแก่ของร้านในเมืองเจิ้นเจียงเห็นเมิ่งหย่งฉางสนิทสนมกับเหล่าช่างฝีมือเป็นอย่างดี ในใจก็ร้อนรนอยู่บ้าง รีบนำหนังสือออกมาหนึ่งร้อยเล่มให้เมิ่งหย่งฉาง เพื่อให้เขานำกลับไปยังอำเภอผิงซิง

แต่เมิ่งหย่งฉางไม่ยอม “หนึ่งร้อยเล่มจะไปพออะไร อย่างน้อยต้องห้าร้อยเล่ม”

เถ้าแก่แค้นจนกัดฟันกรอด แต่ก็ยิ่งกลัวว่าเรื่องนี้จะไปถึงหูของฮูหยินผู้เป็นใหญ่ ทำให้นางเกิดความสงสัยในตัวเขาขึ้นมา ได้แต่แข็งใจแบ่งหนังสือห้าร้อยเล่มให้เมิ่งหย่งฉางไป

ตอนที่เมิ่งหย่งฉางจะจากไป ยังถือโอกาสหยิบแม่พิมพ์ที่แกะเสร็จแล้วไปชุดหนึ่งอีกด้วย ตอนที่เถ้าแก่ขัดขวาง เมิ่งหย่งฉางก็แอ่นพุงใหญ่ๆ ของตนเองแล้วเอ่ยถามกลับ “ร้านโม่จู๋เซวียนนี่มันของเจ้าหรือของตระกูลเมิ่งของข้ากันแน่?”

เถ้าแก่ย่อมไม่กล้าตอบ ได้แต่ปล่อยให้นายน้อยใหญ่นำมันไป

เช่นนี้แล้ว ‘คัมภีร์ต้าเสวีย’ ฉบับการ์ตูนในเมืองเจิ้นเจียงก็ยิ่งไม่พอขาย เหล่าลูกค้าวิ่งมาที่ร้านโม่จู๋เซวียนทุกวัน แต่ก็ยังคงซื้อไม่ได้ ได้แต่ซื้อต่อจากคนที่มีหนังสือในราคาสูง

ในเมืองเจิ้นเจียงจึงเกิดกลุ่มคนที่นำการ์ตูน ‘คัมภีร์ต้าเสวีย’ มาขายต่อในราคาสูงขึ้นมาอย่างสมเหตุสมผล ถึงกับปั่นราคาหนังสือขึ้นไปถึงสิบสองตำลึงต่อเล่ม

ครอบครัวใหญ่จำนวนมากไม่สนใจเรื่องเงินทอง กลับเป็นเหล่าบัณฑิตยากจนที่ด่าทอคนค้ากำไรเกินควรเหล่านั้นว่าปล้นเงินกันชัดๆ

ชั่วขณะหนึ่ง ในเมืองเจิ้นเจียงก็เกิดความวุ่นวายเพราะเรื่องนี้

เช่นนี้ต่อเนื่องไปเกือบสิบวัน ในเมืองเจิ้นเจียงก็มีข่าวแพร่มาว่า “ร้านโม่จู๋เซวียนในอำเภอผิงซิงยังมีของ!”

ดังนั้นผู้คนจำนวนไม่น้อยจึงหลั่งไหลไปยังอำเภอผิงซิง

เมื่อเทียบกับ ‘คัมภีร์ต้าเสวีย’ ฉบับการ์ตูนราคาเล่มละสิบสองตำลึงเงินแล้ว การต้องซื้อหนังสือพ่วงไปด้วยสักหนึ่งสองเล่มนั้นไม่นับว่าเป็นอะไรเลย ยิ่งไปกว่านั้นหนังสือที่ขายพ่วงก็ยังเป็นรวมบทความตัวอย่าง อย่างไรเสียก็เป็นหนังสือที่มีสาระ อ่านดูก็ไม่มีอะไรเสียหาย

...

ตอนที่หยางจางกลับมาถึงในตอนกลางคืน ก็เห็นว่าในห้องของหลานชายคนเล็กจุดตะเกียงอยู่ มองผ่านหน้าต่างเข้าไปก็จะเห็นหลานชายคนเล็กกำลังถือหนังสืออ่านอย่างตั้งใจ

หยางจางมองดูแล้วก็รู้สึกชื่นชมยินดีอย่างยิ่ง

ดึกดื่นป่านนี้หลานชายคนเล็กกลับยังขยันหมั่นเพียรถึงเพียงนี้ ในอนาคตย่อมต้องเรียนรู้จนประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน

หยางจางยืนมองอย่างเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง กลัวว่าจะไปรบกวนหลานชายคนเล็ก จึงหันหลังเตรียมจะจากไป ก็ได้ยินเสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดของหลานชายคนเล็กดังขึ้นมาจากด้านหลัง “เจ้าคนแซ่เกานี่ไม่รู้จักคุณธรรมความละอายใจเลยแม้แต่น้อย!”

หยางจางตกใจ หันกลับไปมอง ก็เห็นหลานชายคนเล็กกำลังขมวดคิ้วมองหนังสือในมืออย่างโกรธเกรี้ยว

สีหน้าของหยางจางพลันเคร่งขรึมลง เดินตรงเข้าไปในห้องของหลานชายคนเล็กทันที เหลือบมองแวบเดียวก็เห็นว่าหนังสือในมือของหลานชายคนเล็กนั้นเต็มไปด้วยภาพวาดเป็นช่องๆ

ในใจของหยางจางพลันเกิดโทสะขึ้นมาวูบหนึ่ง

ปีนั้นลูกชายที่ไม่เอาไหนของเขาก็ชอบอ่านนิยายชาวบ้าน เพื่อที่จะปิดบังเขา ยังจงใจสอดไว้ใต้ตำราสี่เล่มคัมภีร์ห้าเล่มแล้วค่อยอ่าน

หลานชายที่เขาให้ความสำคัญที่สุดคนนี้กลับเป็นเช่นนี้ด้วย ความโกรธในอดีตพลั่งพลูขึ้นมาในใจพร้อมกัน จะไม่ให้เขาโกรธได้อย่างไร เขาคว้าหนังสือมาแล้วก็อ่านลงไปทันที

กวาดสายตาอ่านคร่าวๆ กลับรู้สึกว่าคุ้นเคยอยู่บ้าง

เขาพลิกไปดูหน้าปก ใช่แล้ว คือ ‘คัมภีร์ต้าเสวีย’ ส่วนผู้วาดคือ “จิ่วเยวียน”

หยางจางย่อมเคยได้ยินชื่อเสียงอันโด่งดังของ “จิ่วเยวียน” มาก่อน

‘คัมภีร์หลุนอวี่’ และ ‘คัมภีร์เมิ่งจื่อ’ ที่คนผู้นี้วาดขึ้นมาล้วนแต่เป็นการสอนที่แฝงไปด้วยความบันเทิง หลานชายคนเล็กของเขาหลังจากอ่านหนังสือสองเล่มนั้นจบ ก็เกิดความสนใจใน ‘คัมภีร์หลุนอวี่’ และ ‘คัมภีร์เมิ่งจื่อ’ ขึ้นมาอย่างมาก การท่องจำยิ่งไม่ต้องใช้ความพยายามแม้แต่น้อย ตอนนั้นเขาจึงได้กล่าวชื่นชมอย่างมาก รู้สึกว่าจิ่วเยวียนผู้นี้ช่างเป็นบุคคลที่น่าทึ่งโดยแท้ มีคุณูปการในการสั่งสอนเด็กเล็ก

น่าเสียดายที่คนผู้นี้ออกสิ่งที่เรียกว่า “การ์ตูน” ช้าอย่างยิ่ง ทำให้คนรอจนใจร้อน

ก่อนหน้านี้เขาก็เคยซื้อตำราสี่เล่มคัมภีร์ห้าเล่มที่ร้านหนังสืออื่นจัดพิมพ์มาบ้าง ล้วนแต่มีเนื้อหาเน้นการสั่งสอนอย่างหนัก หลานชายคนเล็กไม่ชอบอ่าน ไม่นึกไม่ฝันว่าจะออก ‘คัมภีร์ต้าเสวีย’ มา ในฐานะผู้ใหญ่ แม้จะเชื่อใจในตัวจิ่วเยวียน แต่ท้ายที่สุดก็ยังต้องพลิกอ่านคร่าวๆ สองสามหน้า เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรเสียหายจึงจะยอมให้ลูกหลานอ่านได้

เพียงแต่พอพลิกดูครั้งนี้ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

‘คัมภีร์หลุนอวี่’ และ ‘คัมภีร์เมิ่งจื่อ’ ล้วนแต่เป็นเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ที่นำไปสู่หลักธรรม แต่ ‘คัมภีร์ต้าเสวีย’ เล่มนี้พลิกไปหลายหน้าแล้ว เรื่องราวหนึ่งเรื่องกลับยังไม่จบ

และคนแซ่เกาสองสามคนที่ปรากฏในหนังสือเล่มนี้ ล้วนแต่เป็นผู้ที่ศีลธรรมเสื่อมทราม

หยางจางรีบพลิกอ่านตั้งแต่หน้าแรกทันที พลิกไปติดต่อกันสิบกว่าหน้าจึงได้หยุดลง ก้มหน้าลงกล่าวกับหลานชาย “หนังสือเล่มนี้ข้าขอนำไปดูก่อน เจ้าไปท่องหนังสือเล่มอื่นก่อนเถอะ”

หลานชายคนเล็กมีท่าทีร้อนรน เขายังอ่านไม่จบเลย

เขาก็ไม่กล้าขัดขวางปู่ ได้แต่ทำหน้าตาน่าสงสารมองดูปู่ถือหนังสือสุดที่รักของเขาจากไป

หยางจางย่อมไม่รู้ถึงความอาลัยอาวรณ์ของหลานชาย ไปที่ห้องหนังสือจุดตะเกียงน้ำมัน แล้วอดหลับอดนอนอ่านหนังสือการ์ตูนขึ้นมา

รอจนกระทั่งขอบฟ้าปรากฏแสงสีขาวท้องปลากระพง ในที่สุดเขาก็อ่านหนังสือทั้งเล่มจบ

อดนอนมาทั้งคืน ร่างกายย่อมต้องเหนื่อยล้า แต่จิตใจกลับตื่นตัวอย่างยิ่ง

ตระกูลเกาต้องไปขุดสุสานบรรพชนของจิ่วเยวียนมาแน่ๆ มิเช่นนั้นแล้วเหตุใดทั้งเล่ม ‘คัมภีร์ต้าเสวีย’ ตระกูลเกาจึงถูกใช้เป็นตัวอย่างของผู้ที่ศีลธรรมเสื่อมทราม เพื่อขับเน้นคุณธรรมของตัวเอก?

น่าเสียดายที่ไม่ได้เขียนระบุโดยตรงว่าเป็นตระกูลเกาแห่งอำเภอผิงซิง มิเช่นนั้นด้วยอิทธิพลของจิ่วเยวียน ครอบครัวของเกาเจียนย่อมต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างย่อยยับแน่นอน

หยางจางส่ายหน้าอย่างเสียดาย

เจ้าพนักงานทั้งสี่คนนั้นเขาสืบมาได้นานแล้วว่าเป็นเจ้าพนักงานของอำเภอผิงซิง ทั้งสี่คนถูกทรมานไปบ้างก็รับสารภาพว่าเป็นคำสั่งของนายอำเภอเถาตูแห่งอำเภอผิงซิง

เขาย่อมสามารถนำตัวเถาตูมาสอบสวนต่อได้ แต่หากเถาตูปฏิเสธเสียงแข็งว่าตนเองไม่ได้กล่าวเช่นนั้น ไม่มีหมายจับ เรื่องนี้ก็ทำได้เพียงนำเจ้าพนักงานทั้งสี่คนมารับโทษแทน อย่าว่าแต่ตระกูลเกาเลย แม้แต่นายอำเภอเถาก็ยังไม่ได้รับผลกระทบ

ด้วยเหตุนี้ หยางจางจึงยังไม่ได้ปิดคดี

เขาก็อยากจะยืมดาบอย่างเฉินเยี่ยนเล่มนี้อยู่ แต่ดาบจะใช้ได้ถนัดมือหรือไม่ ก็ต้องสืบให้กระจ่างแจ้งเสียก่อน

คนของเขาไปที่อำเภอผิงซิงนานแล้ว รอให้สืบสวนจนกระจ่างแล้วกลับมา อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาร่วมเดือน

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้กลับมีจิ่วเยวียนโผล่ออกมาอีก มี ‘คัมภีร์ต้าเสวีย’ โผล่ออกมาอีก ปลายหอกชี้ตรงไปยังตระกูลเกา

น่าเสียดายที่คนแซ่เกาบนโลกใบนี้มีมากเกินไป

หยางจางทั้งเสียดายทั้งทอดถอนใจ คืนหนังสือให้หลานชายคนเล็กแล้ว ก็พักเรื่องนี้ไว้ก่อน

ผู้กุมอำนาจคนปัจจุบันของตระกูลเกา เกาหมิงหย่วนแม้จะมีความสามารถปานกลาง แต่เบื้องหลังยังมีเกาเจียนผู้เฒ่าเจ้าเล่ห์อยู่ การจะจัดการนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

จำเป็นต้องมีทั้งพยานบุคคลและพยานวัตถุ จึงจะสามารถทำให้ตระกูลเกาได้รับความเสียหายได้

สถานการณ์ในตอนนี้ ทำได้เพียงลงโทษเจ้าพนักงานทั้งสี่คนเพื่อปิดคดีไปก่อน