บทที่ 99: ผลงานใหม่ ‘คัมภีร์ต้าเสวีย’

ห้าวันต่อมา เฉินเยี่ยนมาที่ร้านโม่จู๋เซวียนอีกครั้ง ในวินาทีที่เขามอบต้นฉบับการ์ตูน ‘คัมภีร์ต้าเสวีย’ ให้แก่เถ้าแก่ เถ้าแก่แทบจะถูกลาภลอยที่หล่นมาจากฟ้าทุบจนสลบไป

ถูกนายน้อยกดขี่มาหลายปี ในที่สุดก็ถึงคราวที่เขาจะได้พลิกฟื้นขึ้นมาเป็นใหญ่แล้ว!

พอพลิกดูการ์ตูนอีกครั้ง ใช่แล้ว นี่คือฝีมือการวาดอันเป็นเอกลักษณ์ของ ‘จิ่วเยวียน’! คนที่อยู่เบื้องหน้านี่คือ ‘จิ่วเยวียน’ ตัวจริงเสียงจริง

หลังจากพลิกอ่านเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ข้างในอย่างละเอียดแล้ว เถ้าแก่ก็เตรียมจะจ่ายเงินทันที

เฉินเยี่ยนกลับกล่าว “เมิ่งหย่งฉางได้จ่ายเงินล่วงหน้ามาแล้ว นี่คือต้นฉบับที่ข้าค้างไว้ พวกท่านจะสามารถพิมพ์ออกมาวางขายได้เมื่อใด?”

ไม่ต้องจ่ายค่าต้นฉบับด้วยซ้ำ นี่มันจะต่างอะไรกับการเก็บเงินได้?

เถ้าแก่ถึงกับยิ้มจนปากแทบจะฉีกถึงหู “วันนี้จะให้ช่างแกะแม่พิมพ์เลย พวกเราจะเร่งทำงานทั้งวันทั้งคืน อีกหนึ่งเดือนให้หลังก็สามารถวางขายได้แล้ว”

พอเฉินเยี่ยนได้ฟัง ก็ยื่นมือไปทางเถ้าแก่ทันที “นานเกินไป ข้าไปร้านอื่นดีกว่า”

เถ้าแก่รีบซ่อนต้นฉบับไว้ข้างหลังทันที พอเห็นเฉินเยี่ยนขมวดคิ้ว ก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าประจบประแจง “ข้าก็อยากจะรีบขายออกไปเร็วๆ เหมือนกัน แต่การแกะแม่พิมพ์ของเราต้องใช้เวลาไม่น้อย ประกอบกับ ‘คัมภีร์หลุนอวี่’ และ ‘คัมภีร์เมิ่งจื่อ’ ของท่านขายดีเกินไปจริงๆ หากไม่เตรียมสินค้าไว้ให้มากหน่อย เกรงว่าจะไม่พอขายไม่กี่วันก็ถูกแย่งจนหมดแล้ว”

ตอนนี้ ‘คัมภีร์หลุนอวี่’ และ ‘คัมภีร์เมิ่งจื่อ’ เรียกได้ว่ากำลังโด่งดังเป็นพลุแตก ขอเพียงบ้านใดมีเด็กที่ต้องเรียนรู้ขั้นพื้นฐาน เวลาผู้อื่นมอบของขวัญก็จะนำหนังสือสองเล่มนี้มาด้วย

แม้แต่ท่านอาจารย์หยางตอนที่ไปเยี่ยมเยียนสหายเก่า ก็ยังซื้อหนังสือประเภทนี้ไปฝาก

ร้านโม่จู๋เซวียนเรียกได้ว่ามีประสบการณ์โชกโชน จำเป็นต้องกักตุนหนังสือไว้ให้มากหน่อยจึงจะกล้าวางขาย มิเช่นนั้นถึงตอนนั้นก็จะเกิดการแย่งชิงสินค้าอีก ไม่ใช่แค่ลูกค้าที่แย่งชิงกัน แต่ร้านโม่จู๋เซวียนสาขาต่างๆ ก็จะมาแย่งชิงด้วย ถึงตอนนั้นก็คงจะวุ่นวายจนหัวหมุนแล้ว

เฉินเยี่ยนกลับส่ายหน้า “นานเกินไป อย่างมากที่สุดสิบวันจะต้องเริ่มวางขาย”

“สิบวันรึ? นั่นเพิ่งจะพอสำหรับแกะแม่พิมพ์เท่านั้นนะ!”

เถ้าแก่มีสีหน้าลำบากใจ “ต่อให้ท่านไปร้านอื่นก็ทำไม่ได้หรอก”

เฉินเยี่ยนกล่าว “ก็ต้องลองไปถามร้านอื่นดู”

เป็ดที่ต้มสุกแล้ว เถ้าแก่จะยอมปล่อยให้มันบินหนีไปได้อย่างไร

สุดท้ายแล้วก็ยังคงต้องกัดฟันรับปาก สิบวันให้หลังจะเริ่มวางขาย

รอจนเฉินเยี่ยนจากไป เถ้าแก่ก็รีบวิ่งเข้าไปในลานหลังบ้านอย่างร้อนรน เรียกช่างแกะแม่พิมพ์ทุกคนมาอยู่ต่อหน้า สั่งให้พวกเขาต้องแกะแม่พิมพ์ให้เสร็จภายในสองวันให้จงได้

เหล่าช่างฝีมือต่างพากันฮือฮา

การแกะแม่พิมพ์เป็นงานละเอียด ต้องใช้เวลาอย่างยิ่ง ที่ไหนจะมาแกะเสร็จภายในสองวันได้

เถ้าแก่ยกต้นฉบับขึ้น กล่าวอย่างตื่นเต้น “นี่คือต้นฉบับใหม่ของจิ่วเยวียน ภายในสองวันจะแกะเสร็จได้หรือไม่?”

พอได้ยินชื่อของ “จิ่วเยวียน” ดวงตาของช่างฝีมือแต่ละคนต่างก็เปล่งประกายสีเขียว ตอนที่ ‘คัมภีร์หลุนอวี่’ ของจิ่วเยวียนถูกแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาก็เคยไปช่วยงานที่ร้านโม่จู๋เซวียนในอำเภอผิงซิงมาแล้ว

ทั้งที่ร้านโม่จู๋เซวียนในเมืองเจิ้นเจียงของพวกเขาใหญ่กว่าร้านโม่จู๋เซวียนในอำเภอผิงซิงมากโข ฝีมือของช่างก็เก่งกว่าเยอะ ปกติแล้วพวกเขาเดิมทีไม่เคยเห็นช่างฝีมือของอำเภอผิงซิงอยู่ในสายตาเลย แต่ในตอนนั้น พวกเขาต่อหน้าช่างฝีมือของอำเภอผิงซิงก็ไม่ต่างอะไรกับหลานชาย

เหนื่อยสายตัวแทบขาดยังต้องคอยเอาอกเอาใจพวกเขาให้แบ่งหนังสือกลับมาขายบ้าง

ตอนนี้ถือว่าได้เชิดหน้าชูตาเสียที

“ได้ ได้ ได้!”

รอให้ ‘คัมภีร์ต้าเสวีย’ พิมพ์ออกมาเสร็จ ก็ถึงคราวที่เจ้าพวกเต่าหัวหดนั่นต้องมาประจบประแจงขอร้องพวกเขาแล้ว!

ช่างแกะแม่พิมพ์ของร้านโม่จู๋เซวียนแทบจะถือภาพวาดคนละแผ่น ทำงานกันอย่างขะมักเขม้น

กินแต่ของแห้งไม่ดื่มน้ำ ก็เพื่อที่จะได้ไม่ต้องไปเข้าส้วม

ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มมืด ลานหลังบ้านของร้านโม่จู๋เซวียนก็สว่างไสวไปด้วยแสงไฟเดิมทีไม่ต้องใช้ถึงสองวัน เพียงวันครึ่งก็แกะแม่พิมพ์เสร็จสิ้น

เนื่องจากยอดขายของ ‘คัมภีร์หลุนอวี่’ และ ‘คัมภีร์เมิ่งจื่อ’ นั้นน่าพอใจอย่างยิ่ง เถ้าแก่จึงได้เตรียมพร้อมสำหรับการขายดีของ ‘คัมภีร์ต้าเสวีย’ ไว้แล้ว รู้สึกว่าแม่พิมพ์เดียวไม่พอ จึงให้คนแกะเพิ่มอีกชุดหนึ่ง

เพื่อเร่งงานให้ทัน เถ้าแก่ถึงกับลากครอบครัวของตนเองมาช่วยงานด้วย

เหล่าช่างฝีมือยิ่งทำงานกันทั้งวันทั้งคืน เร่งแล้วเร่งอีก พอถึงวันที่สิบ กลับเข้าเล่มเสร็จสิ้นไปแล้วถึงสองพันเล่ม

แม้แต่เฉินเยี่ยนก็ยังต้องชื่นชมในความเร็วของพวกเขา

ร้านโม่จู๋เซวียนเพียงแค่วางป้ายไม้ที่ติดกระดาษแดงไว้ที่หน้าประตู เขียนแจ้งว่าผลงานใหม่ของ “จิ่วเยวียน” ‘คัมภีร์ต้าเสวีย’ เริ่มวางขายแล้ว เหล่าลูกค้าก็พากันวิ่งมาแย่งซื้ออย่างต่อเนื่อง ทั้งร้านโม่จู๋เซวียนเต็มไปด้วยผู้คน

รอจนเมิ่งหย่งฉางได้รับข่าวแล้วรีบมาถึง เถ้าแก่ก็แบมือทั้งสองข้าง กล่าวอย่างจนปัญญา “‘คัมภีร์ต้าเสวีย’ นี่ขายดีเกินไปจริงๆ ข้าน้อยก็จัดสรรสินค้าให้ไม่ได้เช่นกัน”

เมิ่งหย่งฉางก็ไม่รู้ว่าไปหาโรงเตี๊ยมของเฉินเยี่ยนเจอได้อย่างไร พอมาถึงห้องของเขาก็นั่งลง เอ่ยปากขึ้นมาทันที “เจ้าช่างไร้น้ำใจเสียจริง ต้นฉบับกลับไม่ให้ข้า แต่ไปให้คนนอก!”

ท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจนั้น ราวกับว่าเฉินเยี่ยนได้ก่อเรื่องชั่วร้ายมหันต์อะไรลงไป

เฉินเยี่ยนเอ่ยถาม “ร้านโม่จู๋เซวียนไม่ใช่กิจการของตระกูลเมิ่งของเจ้ารึ?”

“เป็นกิจการของตระกูลเมิ่ง แต่ไม่ใช่ข้าเป็นผู้ดูแล ข้าดูแลแค่ร้านโม่จู๋เซวียนในอำเภอผิงซิงเท่านั้น” ปากของเมิ่งหย่งฉางสามารถแขวนเหยือกน้ำมันได้แล้ว “แม่เลี้ยงที่ดีของข้านั่นเอาแต่ช่วยลูกชายของนางแย่งชิงร้านโม่จู๋เซวียน ใครจะไปพูดได้ว่าในอนาคตจะตกมาถึงมือข้าหรือไม่”

ที่เรียกกันว่าพอมีแม่เลี้ยงก็เหมือนมีพ่อเลี้ยง นับตั้งแต่ที่พ่อของเขาแต่งภรรยาใหม่ เขาก็เปลี่ยนจากลูกชายคนโตกลายเป็นคนนอกของบ้าน

พ่อของเขาอ้างเรื่องการเรียนหนังสือสอบขุนนางส่งเขากลับไปยังบ้านเกิดที่อำเภอผิงซิง ทั้งยังมอบร้านโม่จู๋เซวียนที่ใกล้จะเจ๊งนั่นให้เขาดูแลอีกด้วย

หากไม่ได้พบกับเฉินเยี่ยน ร้านโม่จู๋เซวียนในอำเภอผิงซิงก็คงจะเจ๊งไปนานแล้ว เขาก็คงจะไม่มีปากมีเสียงในตระกูลเมิ่งได้เหมือนเช่นตอนนี้

ด้วยเหตุนี้ ในใจของเมิ่งหย่งฉางจึงรู้สึกขอบคุณเฉินเยี่ยนอย่างยิ่ง พยายามสุดความสามารถเพื่อช่วยเขาสืบข่าว พอเฉินเยี่ยนต้องการเงินก็ให้ทันที ไม่มีการผัดผ่อนแม้แต่น้อย

ใครจะคาดคิดว่าพี่น้องของตนเองจะหันไปมอบภาพวาดให้ร้านโม่จู๋เซวียนสาขาอื่น เถ้าแก่ของร้านโม่จู๋เซวียนในเมืองเจิ้นเจียงนี้ก็เป็นคนที่แม่เลี้ยงของเขายกขึ้นมา นี่ไม่เท่ากับเป็นการสนับสนุนผู้อื่นมาแข่งขันกับเขาหรอกหรือ

เมิ่งหย่งฉางจึงได้รีบมาหาถึงที่อย่างร้อนรน

เฉินเยี่ยนเอ่ยถาม “เจ้าได้ดู ‘คัมภีร์ต้าเสวีย’ ที่ข้าเขียนหรือยัง?”

“ข้ายังไม่ได้มาสักเล่มเลย จะไปดูได้อย่างไร?”

เนื้อบนใบหน้าของเมิ่งหย่งฉางสั่นไหวไปตามคำพูดของเขา

เฉินเยี่ยนยื่นต้นฉบับที่ทิ้งแล้วของตนเองให้เขา “ดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

เมิ่งหย่งฉางไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไร แต่ก็ยังคงรับไปตามที่บอก รอจนได้เห็นเนื้อหาข้างบน เมิ่งหย่งฉางก็พลันเงยหน้าขึ้น แทบจะโยนต้นฉบับในมือทิ้ง “เจ้า เจ้า เจ้า... นี่เจ้าคิดจะต่อกรกับตระกูลเกาแล้วรึ?”

“ตระกูลเกาไม่เพียงแต่จะเอาชีวิตข้า แต่ยังส่งครอบครัวสามคนของท่านผู้ใหญ่โจวเข้าคุกหลวงอีกด้วย หากข้าไม่สู้กลับ ความคับแค้นใจนี้เก็บไว้ในใจ ข้าคงจะต้องอายุสั้นลงสิบปี”

เฉินเยี่ยนยิ้ม “เรื่องที่อันตรายเช่นนี้ ข้าย่อมไม่สามารถให้เจ้ามารับหน้าได้อยู่แล้ว ก็พอดีได้ฉวยโอกาสนี้ช่วยเจ้าลดทอนกำลังของฝ่ายศัตรู”

นามปากกา “จิ่วเยวียน” ของเขามีอิทธิพลอย่างมากแล้ว ครั้งนี้พอดีที่จะได้นำมาใช้ประโยชน์

ร้านโม่จู๋เซวียนไม่ได้มีแค่ในเมืองเจิ้นเจียงเท่านั้น แม้แต่ในเมืองหลวงก็ยังเปิดอยู่หลายสาขา ขอเพียงหนังสือเล่มนี้แพร่ออกไปในเวลาอันสั้นที่สุด เขาไม่เชื่อว่าจะทำให้ชื่อเสียงของตระกูลเกาเน่าเหม็นไม่ได้!

เมิ่งหย่งฉางใจหายไม่หาย “ว่าแล้วเชียว ไม่ควรไปล่วงเกินพวกปัญญาชนอย่างพวกเจ้าเลยจริงๆ”

(เผลอแป๊บเดียวก็ขุดหลุมให้คนกระโดดลงไปแล้ว)

หากไม่ใช่เพราะเขาอยู่ที่อำเภอผิงซิงมาเป็นเวลานาน รู้ถึงการกระทำของตระกูลเกา เพียงแค่ดูเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ในการ์ตูนเหล่านี้根本ก็คงจะไม่เชื่ออย่างสนิทใจว่าเป็นฝีมือของตระกูลเกาจริงๆ

“เรื่องนี้หากต้องการให้สำเร็จ ยังต้องรบกวนพี่หย่งฉาง”

เฉินเยี่ยนลุกขึ้นยืน คารวะเมิ่งหย่งฉางหนึ่งครั้ง

เมิ่งหย่งฉางพลันนั่งตัวตรง ตบหน้าอกแล้วกล่าว “ขอเพียงข้าช่วยได้ เจ้าสั่งมาได้เลย”

เฉินเยี่ยนกล่าว “ยังต้องขอรบกวนพี่หย่งฉางช่วยจัดพิมพ์และจำหน่ายรวมบทความตัวอย่างของการสอบระดับอำเภอ ระดับเมือง และระดับมณฑลของปีที่แล้วในอำเภอผิงซิง เพื่อสร้างชื่อเสียงให้แก่เหล่าบัณฑิตในอำเภอผิงซิงและเมืองตงหยางของพวกเรา พวกเราเหล่าบัณฑิตย่อมจะได้รับประโยชน์จากเรื่องนี้อย่างแน่นอน”

บนใบหน้ากลมๆ ของเมิ่งหย่งฉางปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ นิ้วมือดีดไปบนต้นฉบับ แล้วกล่าว “ผู้ใดที่ซื้อ ‘คัมภีร์ต้าเสวีย’ ร้านโม่จู๋เซวียนของข้าจะแถมรวมบทความตัวอย่างให้หนึ่งเล่ม ครั้งนี้ ข้าช่วยเจ้าตีตระกูลเกา ต้นฉบับในอนาคตของเจ้าต้องให้ข้าทั้งหมด”

เฉินเยี่ยนก็ยิ้มเช่นกัน “วาจาของวิญญูชน หนักแน่นดั่งกระถางสำริดเก้าใบ”