บทที่ 98: ต้นสายปลายเหตุ

เฉินเยี่ยนไม่คาดคิดเลยว่าจะได้พบกับท่านอาจารย์หยางที่เมืองเจิ้นเจียง ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่คาดคิดว่าท่านอาจารย์หยางจะมาที่ร้านโม่จู๋เซวียนเพื่อซื้อ ‘คัมภีร์หลุนอวี่’ และ ‘คัมภีร์เมิ่งจื่อ’ ฉบับการ์ตูน

สองศิษย์อาจารย์ไม่ได้พบกันมาหลายวัน จึงได้หาร้านน้ำชาริมทางแห่งหนึ่ง สั่งชาใบใหญ่มาหนึ่งกา พลางดื่มพลางพูดคุยถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

นับตั้งแต่ที่โจวจี้ไป๋ถูกจับตัวไป ท่านอาจารย์หยางก็เดินทางมายังเมืองเจิ้นเจียงทันที เพื่อขอความช่วยเหลือจากสหายร่วมชั้นเรียน

แม้ว่าท่านอาจารย์หยางจะไม่ได้เข้ารับราชการ แต่ในอดีตก็มีสหายสนิทอยู่สองสามคน

ถึงแม้ตำแหน่งจะไม่สูงนัก แต่อย่างไรเสียก็ยังอยู่ในแวดวงขุนนาง การได้รับข่าวสารย่อมต้องเร็วกว่าคนทั่วไปอยู่บ้าง

จากการสืบเสาะในครั้งนี้ ก็ได้เข้าใจถึงต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวทั้งหมดอย่างทะลุปรุโปร่ง

เหล่าจวี่เหรินที่เดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อเข้าสอบ ล้วนต้องไปเข้าพบขุนนางในเมืองหลวง มอบบทความของตนเองให้ เพื่อหวังว่าจะได้รับการชื่นชม

การเข้าพบขุนนางชั้นสูงในเมืองหลวงที่เป็นคนบ้านเดียวกันยิ่งเป็นเรื่องปกติ

ตอนที่โจวหรงเข้าเมืองหลวง ก็ได้ไปเข้าพบเจิงชิ่ง บัณฑิตแห่งสำนักจั่วชุนฝั่งผู้มาจากเมืองตงหยาง พร้อมกับผู้เข้าสอบคนอื่นๆ

เมื่อองค์รัชทายาทถูกปลด ขุนนางในสำนักจ้านซื่อฝู่ซึ่งรับผิดชอบในการช่วยเหลือองค์รัชทายาทก็ถูกลากเข้าไปพัวพันด้วย เจิงชิ่งถึงกับร้องทุกข์แทนองค์รัชทายาทต่อหน้าธารกำนัล ย่อมต้องสร้างความขุ่นเคืองพระทัยเบื้องสูงเป็นธรรมดา คนเหล่านี้จึงถูกปลดออกจากตำแหน่งจนหมดสิ้น

ส่วนโจวหรง ถูกอวี๋ซิงเหวย ผู้เข้าสอบที่สอบตกซึ่งเป็นคนบ้านเดียวกันกล่าวหาว่ามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเจิงชิ่ง จึงถูกลากเข้าไปพัวพันและถูกจำคุกไปด้วย

ท่านอาจารย์หยางมีสีหน้าขมขื่น “หากไม่มีผู้ใดกล่าวหา เม่าจือก็คงจะไม่ถูกลากเข้าไปพัวพันด้วย ช่วงนี้ข้าได้ไปเข้าพบสหายเก่าแก่ในอดีตมาไม่น้อยแล้ว แต่ทุกคนต่างก็จนปัญญา”

องค์รัชทายาทที่ถูกปลดถูกประหารชีวิต ครอบครัวถูกเนรเทศจนหมดสิ้น

แม้แต่ขุนนางชั้นสูงในราชสำนัก ผู้ใดก็ตามที่ถูกลากเข้าไปพัวพันด้วย ก็มีผู้ที่ถูกสังหารไปไม่น้อย แล้วใครจะมาใส่ใจจิ้นซื่อคนใหม่ตัวเล็กๆ คนหนึ่งกันเล่า?

ท่านอาจารย์หยางมีใจที่จะไกล่เกลี่ยช่วยเหลือ แต่ก็ล้วนถูกบอกกล่าวว่าอย่าได้เข้าไปยุ่งเกี่ยว มิเช่นนั้นตนเองก็จะเอาตัวไม่รอด

หัวใจของเฉินเยี่ยนดิ่งลงเรื่อยๆ ราวกับตกลงไปในหุบเหวที่ไร้จุดสิ้นสุด ไม่สามารถตกลงถึงพื้นได้เสียที

ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ยังคงดูแคลนความโหดร้ายของยุคศักดินาเกินไป เพียงแค่การเข้าพบโดยไม่ได้ตั้งใจ กลับสามารถนำมาซึ่งภัยถึงแก่ชีวิตได้

“แล้วอวี๋ซิงเหวยผู้นั้นเคยไปเข้าพบเจิงชิ่งหรือไม่?”

ท่านอาจารย์หยางส่ายหน้า “ไม่เคย”

ความโกรธเกรี้ยวสายหนึ่งพลุ่งพล่านจากในใจของเฉินเยี่ยนไปทั่วทั้งร่าง

คนอื่นต่างก็ไปเข้าพบ มีเพียงเจ้าคนที่ชื่ออวี๋ซิงเหวยเท่านั้นที่ไม่ได้ไป

ช่างบังเอิญเสียจริง

“แล้วคนบ้านเดียวกันมีผู้เข้าสอบคนอื่นถูกกล่าวหาอีกหรือไม่?”

เฉินเยี่ยนเอ่ยถามต่อ

บนใบหน้าของท่านอาจารย์หยางปรากฏแววโกรธเกรี้ยวขึ้นมาอย่างหาได้ยาก “มีเพียงเม่าจือคนเดียว ได้ยินมาว่าอวี๋ซิงเหวยเคียดแค้นที่เม่าจือสอบผ่านแล้วดูหมิ่นเขา เขาจึงได้ทำการแก้แค้น”

เฉินเยี่ยนหัวเราะเย็นชา เป็นดังคาด

ทุกอย่างช่างดูสมเหตุสมผล เป็นการฆ่าคนโดยไร้ร่องรอย

“พวกเขาล้วนแต่มีใจอยากจะช่วย แต่ก็จนปัญญา ไม่จำเป็นต้องไปลำบากพวกเขาหรอกขอรับ ศิษย์มีแผนการอยู่แล้ว”

ท่านอาจารย์หยางครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย “แม้แต่ขุนนางขั้นห้ายังจนปัญญา ซิ่วไฉตัวเล็กๆ อย่างเจ้าจะทำอะไรได้?”

“ท่านอาจารย์ทราบหรือไม่ว่า มดปลวกก็สามารถสั่นคลอนต้นไม้ใหญ่ได้?”

เฉินเยี่ยนเหลือบมองฝูงชนที่เดินผ่านไปมา แล้วกล่าว “ท่านอาจารย์รีบกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะขอรับ เรื่องนี้มอบให้ศิษย์จัดการก็พอ”

ท่านอาจารย์หยางตกใจ รีบกล่าว “จี้ไป๋เกิดเรื่องขึ้นแล้ว เจ้าต้องรักษาตัวเองให้ดี อย่าได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวเด็ดขาด!”

ศิษย์ของเขาคนนี้เป็นพวกไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน หากปล่อยให้เขาลงมือทำจริงๆ เกรงว่าแม้แต่ฟ้าก็ยังสามารถทะลวงให้เป็นรูได้

เฉินเยี่ยนยิ้ม “ศิษย์กับโจวหรงไม่ได้มีความสัมพันธ์ใดๆ ต่อกัน จะเข้าไปพัวพันได้อย่างไร ท่านอาจารย์โปรดอย่าได้กังวลใจไปเลย ศิษย์ร่ำเรียนตำราของปราชญ์ ย่อมไม่อาจปล่อยให้หนอนบ่อนไส้เหล่านั้นทำตามอำเภอใจได้”

หัวใจของท่านอาจารย์หยางเต้นแรงขึ้นมาทันที ขนที่แผ่นหลังลุกชันขึ้นมาทันที จึงได้เอ่ยถามเฉินเยี่ยนอย่างระแวดระวัง “เจ้าอย่ามาอ้อมค้อม บอกมาตรงๆ ว่าเจ้าคิดจะทำอะไร?”

เฉินเยี่ยนเหลือบมองผู้คนที่เดินผ่านไปมา แล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย เอนเข้าไปกระซิบข้างหูท่านอาจารย์หยาง กดเสียงต่ำกล่าว “ก็จัดการกับตระกูลเกาน่ะสิขอรับ”

ซิ่วไฉตัวเล็กๆ อย่างเขา แม้แต่ประตูจวนทางการของเมืองหลวงหันไปทางไหนก็ยังไม่รู้ แน่นอนว่าย่อมช่วยโจวหรงไม่ได้

คนผูกปมต้องเป็นคนแก้ปม

ในเมื่อตระกูลเกาสามารถวางแผนการนี้ได้ ย่อมต้องสามารถคลี่คลายแผนการนี้ได้เช่นกัน

เช่นนั้นก็จัดการกับตระกูลเกา ตีตระกูลเกาให้ตายไปข้างหนึ่ง

พอเห็นสีหน้าเช่นนี้ของเขา หัวใจของท่านอาจารย์หยางก็พลันแขวนอยู่บนเส้นด้าย “ตระกูลเกาไม่ใช่คนที่เจ้าจะไปต่อกรได้...”

เฉินเยี่ยน “ศิษย์ได้ส่งเจ้าพนักงานสี่คนที่มาจับกุมศิษย์ไปยังกรมตุลาการแล้ว คิดว่าตระกูลเกาก็คงจะไม่นิ่งเฉยอยู่เช่นกัน”

ท่านอาจารย์หยาง “...”

(หัวใจที่แขวนอยู่นั้น ในที่สุดก็ตายไปแล้ว)

จนกระทั่งดื่มชาเสร็จ ท่านอาจารย์หยางก็ตามเฉินเยี่ยนกลับไปยังร้านโม่จู๋เซวียน แล้วมองดูเฉินเยี่ยนเลือกซื้อกระดาษไผ่และเครื่องเขียน ทั้งยังซื้อหนังสือกลับโรงเตี๊ยมอีก ท่านอาจารย์หยางจึงได้นึกขึ้นได้ว่าตนเองกับเฉินเยี่ยนไม่ได้พักอยู่โรงเตี๊ยมเดียวกัน

แต่ในเมื่อมาแล้ว ก็ขี้เกียจจะเดินทางกลับไปไกลๆ ก็เลยคิดว่าจะขอเบียดเสียดสักคืนก็แล้วกัน

เดิมทีเฉินเยี่ยนเชิญให้ท่านอาจารย์หยางพักอยู่ห้องเดียวกับเขา แต่ใครจะคาดคิดว่าเฉินเหลาหู่จะเชิญชวนท่านอาจารย์หยางอย่างแข็งขัน ทั้งยังบอกว่าตนเองชอบนอนที่พื้น เตียงว่างอยู่ก็เสียดาย ท่านอาจารย์หยางปฏิเสธน้ำใจไม่ได้ จึงได้ตามเฉินเหลาหู่กลับไปที่ห้อง

เฉินเยี่ยนคิดว่าตนเองก็ไม่ควรจะไปทำให้ท่านอาจารย์ตกใจอีก จึงได้กลับไปที่ห้องของตน

คืนนั้น เฉินเยี่ยนวาดภาพจนถึงกลางดึกจึงได้เข้านอน

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเห็นท่านอาจารย์หยางมีสีหน้าหดหู่ซึมเซา เฉินเยี่ยนก็กล่าวกับท่านอาจารย์หยางอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “ศิษย์เป็นผู้เคารพอาจารย์อย่างยิ่งขอรับ”

(ไม่ฟังคำพูดของศิษย์ ท่านอาจารย์ก็ต้องลำบากอยู่เบื้องหน้า)