บทที่ 97: รับคำร้องทุกข์ด้วยตนเอง

เฉินเยี่ยนกล่าว “ศิษย์เป็นเพียงหลิ่นเซิงยากจนผู้ไร้อำนาจวาสนา ไม่สามารถหาหลักฐานความผิดของตระกูลเกาผู้มีอำนาจล้นฟ้าได้ คนทั้งสี่นั้นกล้าปลอมตัวเป็นเจ้าพนักงาน เบื้องหลังย่อมต้องมีผู้บงการอย่างแน่นอน ขอเพียงสอบสวนอย่างละเอียด ย่อมต้องได้ความอะไรออกมาบ้าง”

(คนก็ส่งมาถึงกรมตุลาการแล้ว ที่เหลือก็ควรจะเป็นเรื่องของท่านผู้ตรวจการแล้ว)

เขาไม่เชื่อว่าท่านผู้ตรวจการผู้นี้จะสามารถเมินเฉยต่อ “พยานบุคคล” ไม่กี่คนนั้นได้

หยางจางมองดูเด็กหนุ่มที่ไม่ถ่อมตนและไม่หยิ่งผยองอยู่เบื้องหน้า ชั่วขณะหนึ่งก็รู้สึกพูดไม่ออก

อายุยังน้อยกลับเชี่ยวชาญในการอ่านจิตใจของผู้คนถึงเพียงนี้ คอยเอาอกเอาใจความคิดของเขาอยู่ทุกฝีก้าว หากยอมทำตามความปรารถนาของเขาง่ายๆ เช่นนี้ ผู้ตรวจการเช่นเขาจะไม่ถูกเด็กนี่จูงจมูกไปหรอกหรือ?

สีหน้าของหยางจางเคร่งขรึมลง “อย่าคาดเดาว่าผู้อื่นจะหลอกลวง อย่าสันนิษฐานไปเองว่าผู้อื่นไม่น่าเชื่อถือ”

ความหมายของประโยคนี้คือ ไม่ควรคาดเดาว่าผู้อื่นจะหลอกลวง ไม่ควรสันนิษฐานไปเองว่าผู้อื่นไม่ซื่อสัตย์

เฉินเยี่ยนกล่าว “นั่นเป็นเพียงท่อนแรกขอรับ ท่อนหลังคือ ‘แต่ผู้ที่รู้เท่าทันได้ก่อน คือปราชญ์’”

ความหมายคือ ผู้ที่สามารถรู้ทันการหลอกลวงและความไม่ซื่อสัตย์ของผู้อื่นได้ก่อน คือปราชญ์

เปลือกตาของหยางจางกระตุกเล็กน้อย

เขาพอจะรู้แล้วว่าเหตุใดหลิ่นเซิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งจึงสามารถสร้างความขุ่นเคืองให้ตระกูลเกาได้

เด็กผู้นี้แม้จะมีความคิดที่เฉียบแหลม แต่ก็ “ซื่อตรง” เกินไป

แม้จะเชี่ยวชาญในการอ่านจิตใจของผู้คน แต่กลับไม่รู้จักเก็บงำคมดาบ แข็งเกินไปย่อมแตกหักง่าย

ใครเล่าจะชอบเด็กหนุ่มที่สามารถอ่านความคิดของตนเองได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ทั้งยังนำมาพูดอย่างไม่ปิดบัง?

เพียงแค่พูดคุยไม่กี่ประโยค เขาก็อยากจะขัดเกลาเด็กผู้นี้สักหน่อยแล้ว

แต่ว่า...

ความคิดของหยางจางพลิกผันไป สายตาเหลือบมองไปยังเฉินเยี่ยนที่ยืนตัวตรงอย่างไม่ใส่ใจนัก

คนที่มีนิสัยแข็งกร้าวเช่นนี้ กลับเป็นอาวุธชั้นดีในการจัดการกับตระกูลเกาได้ไม่เลว

ในเมื่อเขาเสนอตัวมาถึงประตูแล้ว จะมีเหตุผลใดที่จะไม่ใช้ประโยชน์?

ในที่สุดสีหน้าของหยางจางก็ผ่อนคลายลงบ้าง “กรมตุลาการย่อมจะจัดการอย่างเป็นธรรม เจ้าจงยื่นคำร้องทุกข์มาก็แล้วกัน”

ในใจของเฉินเยี่ยนพลันสงบลง เขายกคำร้องทุกข์ที่เขียนเตรียมไว้แล้วขึ้นสองมือ ทันใดนั้นก็มีคนมารับคำร้องทุกข์ไปจากมือของเขา

เฉินเหลาหู่และคนอื่นๆ รออยู่ที่หน้าประตูตลอดเวลา เมื่อเฉินเยี่ยนออกมา คนจากหมู่บ้านเฉินเจียวันไม่กี่คนก็รีบเข้ามาหา

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

ไหล่ของเฉินเยี่ยนผ่อนคลายลง กล่าว “ท่านผู้ใหญ่รับคำร้องทุกข์ไว้ด้วยตนเองแล้วขอรับ”

การที่สามารถทำให้ท่านผู้ตรวจการรับคำร้องทุกข์ด้วยตนเองได้ คดีนี้ย่อมต้องถูกสืบสวนลงลึก สืบให้กระจ่างแจ้งอย่างแน่นอน

นับตั้งแต่ที่เจ้าพนักงานทั้งสี่คนถูกคนของกรมตุลาการนำตัวไป หมู่บ้านเฉินเจียวันก็พ้นจากเรื่องนี้แล้ว ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นเจ้าพนักงานตัวจริงหรือไม่ หมู่บ้านเฉินเจียวันก็จะไม่ได้รับโทษทัณฑ์

ก้อนหินยักษ์ที่กดทับอยู่ในใจของทุกคนมาหลายวัน ในที่สุดก็ถูกยกออกไป ทุกคนต่างก็มีรอยยิ้มบนใบหน้า

เฉินเหลาหู่ยกนิ้วโป้งให้เฉินเยี่ยน “สมกับที่เป็นท่านซิ่วไฉ สามารถเข้าพบขุนนางใหญ่ เพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมให้พวกเราได้”

อีกไม่กี่คนก็พากันกล่าวเสริมเห็นด้วย

ได้ยินมาว่าตำแหน่งของท่านผู้ตรวจการผู้นี้ใหญ่กว่าท่านนายอำเภอมากโข

นั่นเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่ระดับฟ้าดินโดยแท้

ยังคงเป็นเฉินเยี่ยนที่มีความสามารถ

เฉินเยี่ยนถูกพวกเขาชมจนรู้สึกผิดอยู่บ้าง

ในสายตาของพวกเขา ท่านซิ่วไฉนั้นยิ่งใหญ่เหลือเกิน แต่ในสายตาของบุคคลใหญ่โตเช่นนั้น ซิ่วไฉกับชาวนาก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก

การที่วันนี้สามารถเข้าพบผู้ตรวจการหยางจางได้ เหตุผลส่วนใหญ่ก็เพราะทหารเฝ้าประตูเมืองเป็นผู้คุ้มกันพวกเขามาด้วยตนเอง คนของกรมตุลาการจึงให้ความสำคัญ รายงานขึ้นไปทีละชั้นจนถึงเบื้องหน้าของหยางจาง

และเพราะเป็นคดีที่มาจากอำเภอผิงซิง จึงได้ดึงดูดความสนใจของหยางจาง

หากเป็นยามปกติ คดีนี้เดิมทีไม่มีทางจะไปถึงเบื้องหน้าของหยางจางได้ ก็คงจะถูกคนข้างล่างจัดการไปแล้ว

กรมตุลาการที่ใหญ่โตขนาดนี้ วันหนึ่งต้องจัดการคดีอาญามากมายเท่าใด หากทุกคดีต้องนำเสนอถึงเบื้องหน้าของหยางจาง หยางจางก็คงจะเหนื่อยตายไปนานแล้ว

เพื่อที่จะดึงดูดความสนใจของหยางจาง เขาจึงต้องพยายามสร้างความวุ่นวายให้มากที่สุด ให้ทหารเฝ้าประตูเมืองมาส่งพวกเขา

หากนายทหารผู้นั้นมาส่งพวกเขาด้วยตนเอง ความวุ่นวายคงจะใหญ่หลวงกว่านี้แน่นอน

น่าเสียดาย ท่านผู้นั้นคงจะต้องอยู่ที่ประตูเมืองไม่อาจขยับไปไหนได้

โชคดีที่ทุกอย่างราบรื่น

ส่วนคำพูดในช่วงท้ายของหยางจางนั้นจะเป็นการตักเตือนเขาหรือไม่ ก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

อย่างไรเสียหยางจางก็ไม่ใช่ผู้ออกข้อสอบเซียงซื่อ จะชอบเขาหรือไม่ก็ไม่สำคัญ

สิ่งที่สำคัญคือหยางจางต้องการจะจัดการกับตระกูลเกา และจะฉวยโอกาสนี้จัดการกับตระกูลเกา

“อาเยี่ยน พวกเราจะกลับกันเลยหรือไม่?”

ดวงตาของเฉินเหลาหู่เป็นประกายจ้องมองมาที่เฉินเยี่ยน

คนอื่นๆ ก็รอให้เฉินเยี่ยนเป็นผู้สั่งการอย่างเงียบๆ

เดิมทีในตระกูลจะต้องจับสลากชี้เป็นชี้ตายกันแล้ว แต่เฉินเยี่ยนกลับสามารถคลี่คลายเรื่องนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว ความสามารถเช่นนี้ทำให้พวกเขาต้องยอมรับ นับจากนี้ไปย่อมต้องยึดเฉินเยี่ยนเป็นหลัก

เฉินเยี่ยนกล่าว “คนในตระกูลย่อมต้องกระสับกระส่ายเพราะเรื่องนี้ จำเป็นต้องส่งคนกลับไปแจ้งข่าว การที่เจ้าพนักงานสี่คนหายตัวไปอย่างกะทันหัน คนที่อยู่เบื้องหลังย่อมต้องมีการเคลื่อนไหว กลับไปแล้วก็จงแพร่ข่าวเรื่องที่เจ้าพนักงานทั้งสี่คนอยู่ที่กรมตุลาการออกไป คดีนี้ยังไม่สิ้นสุด ข้าจำเป็นต้องอยู่ที่เมืองเจิ้นเจียง”

หากครั้งนี้ไม่สำเร็จ เกาหมิงหย่วนไม่รู้ว่าจะใช้วิธีใดอีก สู้รออยู่ที่เมืองเจิ้นเจียงเสียดีกว่า เขาไม่เชื่อว่าตระกูลเกาในปัจจุบันจะสามารถยื่นมือเข้ามาถึงเมืองเจิ้นเจียงได้

ทุกคนปรึกษากันแล้ว จึงให้เฉินเหลาหู่ยังคงอยู่เพื่อคุ้มครองเฉินเยี่ยน ส่วนที่เหลือให้รีบเดินทางกลับหมู่บ้านเฉินเจียวันโดยเร็ว

เงินที่พวกเขานำมามีไม่มากนัก ไม่สามารถเหลือคนไว้ได้มากเกินไป การให้เฉินเหลาหู่อยู่ต่อจึงเหมาะสมที่สุด

เฉินเยี่ยนเชิญทุกคนไปที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง สั่งอาหารดีๆ มาหนึ่งโต๊ะ

คนหมู่บ้านเฉินเจียวันปกติกินแต่อาหารจำพวกข้าวต้มธัญพืชและผัก วันตรุษวันสารทจึงจะได้กินข้าวสวย หากฐานะทางบ้านดีขึ้นมาหน่อยก็จะได้กินเนื้อสักหนึ่งสองคำ ส่วนใหญ่ก็จะใส่ลงไปในหม้อตุ๋นรวมกัน ที่ไหนจะเคยได้กินผัดผักในโรงเตี๊ยม ทันใดนั้นแต่ละคนก็พากันกินอย่างมูมมาม กินจนท้องป่อง แทบจะเดินไม่ไหว

ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางมาหลายวัน ในยามนี้ถูกขับไล่ไปกว่าครึ่ง

เพียงแต่ตอนที่จ่ายเงิน เมื่อเห็นว่าอาหารมื้อเดียวกินไปเกือบสองตำลึงเงิน แต่ละคนก็เสียดายจนแทบอยากจะอาเจียนอาหารออกมาคืนให้เถ้าแก่

พอเฉินเยี่ยนเสนอว่าจะไปเปิดห้องที่โรงเตี๊ยมให้พวกเขาได้พักผ่อนสักคืน ทุกคนก็ไม่ยอมท่าเดียว ให้อาหารวัวจนอิ่ม แล้วเติมน้ำและหมั่นโถวจนเต็มแล้ว ก็รีบเดินทางกลับไปอย่างร้อนรน

ค่าใช้จ่ายในเมืองเจิ้นเจียงนี้สูงอย่างยิ่ง โรงเตี๊ยมทั่วไปเพียงแค่ค่าที่พักห้องเดียวก็ต้องใช้ถึงสองร้อยอีแปะแล้ว

เดิมทีเฉินเยี่ยนคิดจะเปิดสองห้อง พอได้ยินราคา ก็ตัดสินใจเลือกที่จะเบียดเสียดกับเฉินเหลาหู่ในห้องเดียวกันอย่างเด็ดขาด

ช่วงนี้เดินทางเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง เฉินเยี่ยนกินอิ่มดื่มหนำแล้ว พอเอนตัวลงนอนก็หลับไปทันที

พอถูกปลุกให้ตื่นกลางดึกด้วยเสียงกรนที่ดังราวกับฟ้าร้อง เฉินเยี่ยนก็แทบจะดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ก็เห็นเฉินเหลาหู่นอนหลับลึกอยู่บนพื้น

เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนที่เฉินเหลาหู่ตื่นขึ้นมาก็มีท่าทีสดชื่นกระปรี้กระเปร่าแล้ว

เมื่อเห็นเฉินเยี่ยนจุ่มน้ำเขียนอะไรบางอย่างอยู่บนโต๊ะ เขาก็โน้มตัวเข้าไปดู แม้จะอ่านไม่ออกว่าเขียนอักษรอะไร แต่เฉินเหลาหู่ก็รู้สึกว่าตัวอักษรที่ท่านซิ่วไฉเขียนนั้นสวยงาม ดีกว่าที่ผู้นำตระกูลเขียนมากโข

รอจนเฉินเยี่ยนหยุดมือ เฉินเหลาหู่จึงยิ้มอย่างซื่อๆ “เหตุใดท่านจึงตื่นเช้าถึงเพียงนี้ เมื่อคืนข้าตั้งใจขอผ้าห่มจากเถ้าแก่มาปูนอนที่พื้น ก็เพื่อให้ท่านได้นอนหลับสบาย”

เฉินเยี่ยนที่ไม่ได้นอนทั้งคืน: “...”

(เขาเข้าใจในที่สุดว่าเหตุใดท่านอาจารย์จึงต้องเปิดห้องถึงสามห้องทุกครั้งที่มาสอบ)

(เงินบางอย่างก็ประหยัดไม่ได้จริงๆ)

วันนั้นเฉินเยี่ยนจึงได้ไปเปิดห้องเพิ่มอีกห้องหนึ่ง แล้วเชิญเฉินเหลาหู่ออกไป

กรมตุลาการไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดคดีเมื่อใด เขาคงจะมาเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์อยู่ตลอดไม่ได้

เฉินเยี่ยนจึงคิดจะไปที่ร้านหนังสือสักหน่อย ซื้อหนังสือและเครื่องเขียนกลับมา

เงินค่าต้นฉบับที่เบิกมาจากเมิ่งหย่งฉางล่วงหน้า ภาพวาดเหล่านั้นก็ควรจะรีบวาดให้เสร็จส่งให้เขาโดยเร็ว

กินข้าวเช้าเสร็จแล้ว เฉินเยี่ยนก็พาเฉินเหลาหู่ไปหาร้านหนังสือ

เฉินเหลาหู่อยู่แต่ในหมู่บ้านเฉินเจียวันมาตลอดปี นานๆ ครั้งจึงจะได้ไปที่ตัวอำเภอสักที มีเพียงตอนที่มารับส่งเฉินเยี่ยนเท่านั้นจึงจะได้เคยไปที่เมืองตงหยาง

พอได้ไปเมืองตงหยางครั้งแรก ก็ถูกความเจริญรุ่งเรืองและความคึกคักทำให้ตกตะลึง บัดนี้เมื่อมาถึงเมืองเจิ้นเจียงที่เจริญรุ่งเรืองและคึกคักยิ่งกว่า ก็รู้สึกว่าสองตานั้นไม่พอจะมอง

ชาติก่อนเฉินเยี่ยนเคยไปอยู่ตามเมืองใหญ่ต่างๆ มาแล้ว วันหยุดก็ยังไปท่องเที่ยว เห็นผู้คนมากมายจนชินตา ย่อมไม่ถูกเมืองเจิ้นเจียงทำให้ตกตะลึง

ความสงบนิ่งเช่นนี้ของเขายิ่งทำให้เฉินเหลาหู่ชื่นชม

ท่านซิ่วไฉสมกับที่เป็นท่านซิ่วไฉจริงๆ

ร้านหนังสือในเมืองเจิ้นเจียงก็เปิดอยู่ติดๆ กัน เฉินเยี่ยนกลับได้เห็นร้าน “โม่จู๋เซวียน” แห่งหนึ่งในนั้น

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเดินเข้าไป

เพิ่งจะเดินเข้าไป ก็ได้พบกับคนคุ้นเคยที่ไม่ได้พบหน้ากันมานานแล้ว