บทที่ 96: เข้าสู่กรมตุลาการ

เพียงมองดูการแต่งกายก็รู้ได้ว่าเด็กหนุ่มน้อยตรงหน้าคือซิ่วไฉ

ในเจิ้นเจียง ซิ่วไฉไม่ใช่ของหาได้ยาก แต่ซิ่วไฉที่อายุน้อยถึงเพียงนี้กลับมีไม่มากนัก

ยิ่งไปกว่านั้น ทั่วร่างของเฉินเยี่ยนยังเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของบัณฑิต ทำให้นายทหารผู้นั้นประเมินเขาสูงขึ้นหลายส่วน จึงได้กล่าวขึ้นทันที “ในเมื่อเป็นคนจากอำเภอผิงซิง เหตุใดจึงไม่นำตัวส่งไปยังศาลากลางอำเภอผิงซิงเล่า?”

สีหน้าของเฉินเยี่ยนไม่เปลี่ยนแปลง “พวกข้าน้อยไม่ทราบว่าพวกเขามีพรรคพวกอยู่หรือไม่ และมีเจตนาอันใด เกรงว่าหากไปที่ศาลากลางอำเภอจะเป็นการตีหญ้าให้งูตื่น จึงได้ตั้งใจเดินทางอ้อมมายังเจิ้นเจียง พวกข้าไม่เคยมาที่นี่มาก่อน ไม่ทราบว่ากรมตุลาการอยู่ที่ใด จึงอยากจะขอร้องให้ใต้เท้านายทหารช่วยนำตัวคนส่งไปยังกรมตุลาการ หากได้รับเงินรางวัล สามารถแบ่งให้ใต้เท้านายทหารได้ครึ่งหนึ่ง”

นายทหารถึงกับพูดไม่ออก

ต่อให้จะสอบได้ซิ่วไฉแล้ว ท้ายที่สุดก็ยังเป็นเด็ก ถึงกับจะมาแบ่งเงินให้เขาต่อหน้าธารกำนัล นี่ไม่เท่ากับประกาศให้ใครต่อใครรู้ว่าเขารับสินบนหรอกหรือ?

นายทหารผู้นั้นเหลือบมองไปด้านข้าง ก็เห็นว่าชาวบ้านที่ยืนอยู่รอบๆ กำลังจ้องมองมาที่เขาจริงๆ ด้วย

นายทหารตวาดลั่น “พูดจาเหลวไหล! พวกข้าได้รับคำสั่งให้พิทักษ์ประตูเมืองเจิ้นเจียง จะมาแย่งชิงเงินรางวัลของพวกเจ้าได้อย่างไร?!”

เสียงนั้นดังสนั่นหวั่นไหว จนแก้วหูของเฉินเยี่ยนสั่นสะเทือน

ชายฉกรรจ์แห่งหมู่บ้านเฉินเจียวันยิ่งสั่นเทาราวกับร่อนตะแกรง

(จบสิ้นแล้ว จบสิ้นแล้ว ท่านนายทหารผู้นี้โกรธแล้ว พวกเขายังจะมีชีวิตรอดอยู่หรือไม่?)

เฉินเยี่ยนกลับไม่ร้อนรนแม้แต่น้อย กล่าวว่า “ไม่ใช่ใต้เท้านายทหารแย่งชิงเงิน เพียงแต่พวกข้าอยากจะรบกวนให้ใต้เท้านายทหารช่วยนำทาง ก็ต้องเลี้ยงน้ำชาใต้เท้านายทหารสักถ้วย”

นายทหารแทบจะถูกทำให้โกรธจนหัวเราะออกมา

เจ้าหนุ่มเลือดร้อนผู้นี้ถึงกับยังอธิบายอย่างจริงใจเช่นนี้อีก ต่อให้จะอยากเลี้ยงจริงๆ ก็ควรจะแอบยัดเงินให้สิ ที่ไหนจะมาพูดกันต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้

หากพวกเขารับเงินไปจริงๆ สิ่งที่รออยู่ก็คือกฎอัยการศึก

หากเป็นคนอื่นพูดประโยคนี้ นายทหารคงจะสงสัยว่าคนผู้นี้มีเจตนาแอบแฝง แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปี ประกอบกับกลุ่มชาวนาที่ไม่ประสาโลก เกรงว่าการที่คิดจะยัดเงินได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว

(พวกปัญญาชนนี่มันหัวทื่อดื้อด้านจริงๆ ไม่รู้จักผ่อนปรนเอาเสียเลย)

ในใจของนายทหารดูแคลนเหล่าบัณฑิตเปรี้ยวเหล่านั้นไปหนึ่งรอบ พอหันมามองเฉินเยี่ยนอีกครั้งก็หมดความอดทนแล้ว

เมืองเจิ้นเจียงเป็นหัวใจสำคัญของมณฑลเจิ้นเจียง ประตูเมืองไม่อาจปิดตามอำเภอใจได้ ในเมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่ใช่การบุกของศัตรู ก็ควรจะรีบเปิดประตูเมืองโดยเร็ว

นายทหารไม่ต้องการจะเสียเวลากับพวกเฉินเยี่ยนอีกต่อไป สั่งให้คนปล่อยตัวเฉินเหลาหู่และคนอื่นๆ แล้วหันไปออกคำสั่งให้เปิดประตูเมือง

ขณะที่ประตูเมืองอันหนักอึ้งค่อยๆ เปิดออก ในใจของนายทหารก็ได้เริ่มคำนวณแล้วว่าจะรายงานผู้บังคับบัญชาอย่างไรจึงจะสามารถรอดพ้นจากการลงโทษได้

เมื่อนึกถึงเรื่องเข้าใจผิดในวันนี้ ฝีเท้าของนายทหารก็หนักอึ้งขึ้นหลายส่วน

ด้านหลังพลันมีเสียงของเด็กหนุ่มดังขึ้นอีกครั้ง “ใต้เท้านายทหารช้าก่อน”

ฝีเท้าของนายทหารหยุดชะงัก หันกลับมา เอ่ยถามอย่างหงุดหงิด “พวกเจ้ายังไม่ไปอีกเหรอ?”

เฉินเยี่ยนกล่าวอย่างมีเหตุผล “ต้องต่อแถวจึงจะเข้าเมืองได้ขอรับ”

นายทหารเหลือบมองแถวที่ยาวเหยียด ในใจก็เต็มไปด้วยโทสะ “ยังมีเรื่องอันใดอีก?”

เฉินเยี่ยนกล่าว “รบกวนใต้เท้านายทหารช่วยนำพวกข้าไปยังกรมตุลาการด้วยขอรับ”

นายทหารเอ่ยถามซ้ำอย่างไม่แน่ใจ “จะให้ข้าคุ้มกันพวกเจ้าไปยังกรมตุลาการรึ?”

วันนี้หน้าที่ของเขาคือการพิทักษ์ประตูเมือง จะละทิ้งหน้าที่ตามอำเภอใจได้อย่างไร?

เจ้าบัณฑิตเปรี้ยวนี่คงจะบ้าไปแล้ว

เฉินเยี่ยนชี้ไปยังเจ้าพนักงานทั้งสี่คน กล่าวอย่างองอาจผึ่งผาย “คนสี่คนนี้ถึงกับแอบอ้างเป็นข้าราชการแผ่นดิน มีเจตนาอันใดกันแน่? มีพรรคพวกร่วมกระทำผิดหรือไม่ มีจิตใจคิดกบฏหรือไม่ วันนี้กล้าปลอมตัวเป็นเจ้าพนักงาน พรุ่งนี้จะกล้าปลอมตัวเป็นกองทัพของราชสำนักหรือไม่? ใต้เท้านายทหารโปรดอย่าได้คิดว่าพวกเขาเป็นเพียงนักโทษธรรมดาไม่กี่คน พวกเขาคือหนอนบ่อนไส้แผ่นดินต้าเหลียงของเรา!”

คำพูดอันฮึกเหิมนี้ทำให้บริเวณประตูเมืองทั้งแห่งเงียบสงัดราวกับป่าช้าในทันที

ใบหน้าที่หยาบกร้านของนายทหารเผยแววตกตะลึง คนทั้งคนตกอยู่ในสภาพพูดไม่ออก

เหล่าทหารก็พลันนิ่งงันไปเช่นกัน ทั่วร่างเกร็งเครียด

แม้แต่ชาวบ้านที่ต่อแถวรอเข้าเมือง ในตอนนี้บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความงุนงงและสับสน

แม้แต่ชายฉกรรจ์หกคนแห่งหมู่บ้านเฉินเจียวันก็ยังรู้สึกสับสนอยู่บ้าง

(หรือว่าพวกเขาจะได้สร้างผลงานใหญ่หลวงจริงๆ แล้ว?)

มีเพียงเจ้าพนักงานทั้งสี่คนที่ถูกมัดแน่นหนาเท่านั้นที่งุนงง

กบฏ? กบฏอะไร? ใครกบฏ?

“หวังว่าใต้เท้านายทหารจะโปรดช่วยเหลือ!”

เฉินเยี่ยนโค้งคำนับนายทหารอีกครั้ง

นายทหารผู้นั้นนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน ในที่สุดก็ยอมเปิดทางสะดวกให้พวกเขา ไม่ต้องต่อแถว ทั้งยังส่งทหารเฝ้าประตูเมืองสองนายให้คุ้มกันรถเทียมวัวสองคันไปยังกรมตุลาการอีกด้วย

เขากลัวว่าหากปล่อยให้เจ้าซิ่วไฉน้อยนี่พูดต่อไป ต้าเหลียงคงจะล่มสลายในมือของเขาเป็นแน่

(ปากของพวกปัญญาชนนี่มันผีหลอกลวงดีๆ นี่เอง)

นายทหารพึมพำในใจอย่างใจหายไม่หาย

เมื่อรถเทียมวัวสองคันจากไปแล้ว ประตูเมืองก็กลับสู่สภาวะปกติอีกครั้ง ทุกคนต่างก็ถูกตรวจค้นและเข้าเมืองอย่างเป็นระเบียบ

เพียงแต่คนที่ต่อแถวอยู่ได้เริ่มพูดคุยกันถึงเรื่องการปลอมตัวเป็นเจ้าพนักงานแล้ว

ปกติแล้วขอเพียงได้เห็นเจ้าพนักงาน ชาวบ้านธรรมดาแทบจะหลีกหนีให้ไกล หรือกระทั่งพยายามเอาอกเอาใจอย่างสุดความสามารถ ใครจะคาดคิดว่ายังมีคนกล้าปลอมตัวอีก?

ในราชวงศ์เหลียง กรมตุลาการไม่เพียงแต่ดูแลคดีอาญาของทั้งมณฑล แต่ยังสามารถตรวจสอบขุนนางท้องถิ่นได้อีกด้วย โดยคานอำนาจซึ่งกันและกันกับกรมการคลังและกรมบัญชาการทหาร เกิดเป็นระบบสามเส้าคานอำนาจ

ผู้ตรวจการซึ่งเป็นหัวหน้าของกรมย่อมต้องมีราชการรัดตัวอย่างยิ่ง ทั้งยังเป็นถึงขุนนางใหญ่ขั้นสามที่แท้จริง ชาวบ้านธรรมดาแทบจะไม่มีทางได้พบหน้าเขา

แต่วันนี้กลับมีข้อยกเว้น

กลุ่มชาวบ้านที่มาแจ้งความถึงกับได้รับการคุ้มกันจากทหารเฝ้าประตูเมืองมาส่งถึงที่

ตอนที่เพิ่งได้ยิน ผู้ตรวจการหยางจางก็รู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง

ทหารเฝ้าประตูเมืองเรียกได้ว่ามีตำแหน่งต่ำต้อยแต่ความรับผิดชอบใหญ่หลวง ปกติแล้วจะไม่ยอมออกจากประตูเมืองง่ายๆ แต่วันนี้กลับแปลกประหลาด ถึงกับนำตัวคนมาส่งถึงกรมตุลาการด้วยตนเอง

เกรงว่าคดีคงจะไม่เล็ก

เมื่อคิดเช่นนี้ เขาก็ได้เอ่ยถามถึงรายละเอียดของคดี พอรู้ว่าเรื่องนี้มาจากอำเภอผิงซิง ก็พลันเกิดความสนใจขึ้นมาทันที

นั่นคือรังเก่าของตระกูลเกา

หยางจางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงให้คนนำตัวหัวหน้าเข้ามา

รอจนเฉินเยี่ยนที่สวมเสื้อคลุมยาวเดินเข้ามาคารวะอย่างนอบน้อมเสร็จสิ้นแล้ว เขาจึงได้กล่าว “เจ้าตัดสินได้อย่างไรว่าคนสี่คนนั้นเป็นเจ้าพนักงานปลอมตัว?”

เฉินเยี่ยนไม่คาดคิดว่าท่านผู้ตรวจการที่สวมชุดขุนนางสีแดงเลือดนกผู้นี้จะตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้ แต่พอครุ่นคิดอย่างละเอียดก็เข้าใจได้ ขุนนางใหญ่เช่นนี้ไม่มีเวลาว่างมาเล่นสงครามประสาทกับเขา หากไม่สามารถดึงดูดความสนใจของท่านผู้ตรวจการได้ในทันที คดีนี้ก็จะไม่มีทางสร้างคลื่นลมใดๆ ได้

เฉินเยี่ยนกล่าว “พวกเขาทั้งไม่มีหมายจับ ทั้งไม่มีหลักฐานแสดงตนก็มาจับกุมข้า ย่อมต้องมีผู้สั่งการอยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน ขอร้องให้ท่านผู้ใหญ่โปรดให้ความเป็นธรรมแก่ศิษย์ด้วย สองวันก่อนที่คนเหล่านี้จะมาจับกุมศิษย์ คุณชายรองเกา เกาหมิงหย่วนเพิ่งจะกล่าวกับศิษย์ว่า จะทำให้ศิษย์ไม่มีวันได้ผงาดขึ้นมาอีก”

ในเมื่อจะทำหน้าที่เป็นดาบ ก็ต้องลับตัวเองให้คมกริบเพียงพอ

ซิ่วไฉตัวเล็กๆ อย่างเขาเดิมทีไม่มีคุณสมบัติที่จะมาต่อรองไปมากับท่านผู้ตรวจการ และเหลือทางหนีทีไล่ให้ตนเอง

โอกาสมีเพียงครั้งนี้ครั้งเดียว จำเป็นต้องคว้าไว้ให้ได้

ในเมื่อท่านผู้ตรวจการหยางยอมพบเขา ก็แสดงว่ามีความสนใจในอำเภอผิงซิง

และสิ่งที่ในอำเภอผิงซิงสามารถเข้าตาของท่านผู้ตรวจการหยางได้ก็มีเพียงตระกูลเกาเท่านั้น

เฉินเยี่ยนจึงได้ลากตระกูลเกาออกมาโดยตรง

บนใบหน้าของหยางจางไม่มีระลอกคลื่นใดๆ แม้แต่น้ำเสียงก็ยังคงน่าเกรงขามเช่นเคย “เจ้าหมายความว่า เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเกาหมิงหย่วนรึ? มีหลักฐานหรือไม่?”

เฉินเยี่ยนประสานมือแล้วก้มหน้าลง “บุญคุณความแค้นระหว่างศิษย์กับตระกูลเกานั้นคนทั้งอำเภอผิงซิงต่างก็รู้ดี แม้แต่คนจำนวนมากในเมืองตงหยางก็เคยได้ยินมาบ้าง นี่คือหลักฐานของศิษย์ขอรับ”

(อย่างไรเสียก็ต้องลากตระกูลเกาเข้ามาเกี่ยวข้องให้ได้)

เรื่องบาดหมางระหว่างเขากับตระกูลเกา ในตอนนี้สามารถกลายเป็นโล่ป้องกันตนเองได้

หยางจางมองเฉินเยี่ยนอย่างสุดซึ้ง กล่าวอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “กรมตุลาการของข้านั้นให้ความสำคัญกับหลักฐานเสมอมา เจ้าที่ไม่มีหลักฐานไม่มีพยานเช่นนี้ ถือเป็นการกล่าวหาอย่างเลื่อนลอย”