บทที่ 95: เรื่องบานปลาย

เมื่อบ่าวรับใช้ของตระกูลเกาได้ยินว่าเจ้านายถูกด่าทอเช่นนี้ ก็ย่อมต้องแสร้งทำเป็นโกรธเพื่อปกป้องเจ้านายอยู่บ้าง

แต่ไม่นานพวกเขาก็ไม่ต้องแสร้งอีกต่อไป เพราะมีคนในกองทัพสตรีแห่งหมู่บ้านเฉินเจียวันเริ่มหันมาด่าทอพวกเขาแล้ว

ปากก็พร่ำว่าไอ้เดรัจฉาน ปากก็พร่ำว่าไอ้ลูกหมา ทำให้เหล่าบ่าวรับใช้ของตระกูลเกาโกรธจนตัวสั่น อยากจะพุ่งเข้าไปสับหญิงชราพวกนั้นให้เป็นชิ้นๆ แต่พอพวกเขาเข้าใกล้ ก็ถูกชายฉกรรจ์ของหมู่บ้านเฉินเจียวันผลักกลับมา

เหล่าบ่าวรับใช้ของตระกูลเกาถูกด่าสาดเสียเทเสีย สู้ก็สู้ไม่ได้ ด่าก็สู้ไม่ชนะ โกรธจนกระทืบเท้า

ปากของหญิงชาวบ้านเหล่านั้นคมกริบราวกับมีด ค่อยๆ เชือดเฉือนเข้าไปในใจของคนเหล่านั้นทีละแผล

เมื่อด่าจนเหนื่อย ก็ยังสามารถถอยออกไปดื่มน้ำได้ โดยมีคนข้างหลังเข้ามาแทนที่ รอจนพักหายเหนื่อยแล้วก็กลับมาด่าต่อ

มีบ่าวรับใช้ของตระกูลเกาคนหนึ่งโกรธจนตัวแดงก่ำ พุ่งเข้าไปในฝูงชนของหมู่บ้านเฉินเจียวัน หมายจะเข้าไปจับหญิงชราที่กำลังชี้หน้าด่าเขาอยู่ แต่กลับถูกชายฉกรรจ์ของหมู่บ้านเฉินเจียวันจับตัวได้ง่ายดาย ถูกชกคนละหมัดจนสลบ แล้วยังถูกเชือกมัดแขวนไว้บนต้นหวยเฒ่าคดๆ ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านอีกด้วย

เหล่าบ่าวรับใช้ของตระกูลเกาแทบคลั่ง โกรธจัดแล้วจากไป

แต่บ่าวรับใช้ของตระกูลเกาที่ถูกแขวนไว้นั้นกลับพาไปด้วยไม่ได้ ได้แต่ปล่อยให้แขวนอยู่อย่างนั้นต่อไป

เมื่อคุณชายรองเกาได้ฟังรายงาน สีหน้าก็มืดครึ้ม ไม่พูดจาอยู่เนิ่นนาน

พ่อบ้านที่มารายงานกล่าวอย่างระมัดระวัง “คุณชาย ชายฉกรรจ์ของหมู่บ้านเฉินเจียวันมีมากเกินไปขอรับ พวกเราคนไม่พอ”

ทั้งสู้ก็สู้ไม่ได้ ทั้งด่าก็สู้ไม่ชนะ

แม้เขาจะเป็นเพียงบ่าวรับใช้ แต่ก็เป็นบ่าวรับใช้ของตระกูลเกา ออกไปข้างนอกใครบ้างจะไม่เกรงใจสักสองสามส่วน?

แต่วันนี้กลับถูกหญิงชราและหญิงสาวกลุ่มนั้นของหมู่บ้านเฉินเจียวันชี้หน้าด่าว่า “เดรัจฉาน” นี่ทำให้เขาอัดอั้นตันใจ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ช่างน่าอึดอัดเสียจริง

เขาจึงคิดจะรายงานเพื่อยุยงส่งเสริม แต่ใครจะคาดคิดว่าคุณชายรองกลับนิ่งเงียบไม่พูดอะไรสักคำ

ในใจของเขาเริ่มไม่มั่นคง ได้แต่แก้ต่างไปเช่นนี้หนึ่งประโยค

ในที่สุดคุณชายรองเกาก็เอ่ยปาก “พวกเจ้าก็กลับมากันเช่นนี้รึ?”

พอได้ยินน้ำเสียง พ่อบ้านก็ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง รีบหาข้ออ้างว่าเพื่อกลับมารายงานก่อน แล้วจะพาหญิงชราของตระกูลเกาไปด่าตอบโต้กับอีกฝ่าย

คุณชายรองตบโต๊ะหนึ่งครั้ง ลุกขึ้นยืนอย่างแรง กล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “นี่คือวิธีที่เจ้าคิดได้รึ?”

ด่าตอบโต้แล้วจะมีประโยชน์อันใด?

จะจับตัวเฉินเยี่ยนได้ หรือว่าจะหาเจ้าพนักงานทั้งสี่คนนั้นเจอ?

พอหันไปมองคนผู้นี้ คุณชายรองก็ยิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

ตระกูลเกาช่างเลี้ยงดูคนไร้ประโยชน์ไว้กลุ่มหนึ่งจริงๆ!

“พวกเขาขัดขวางไม่ให้พวกเจ้าเข้าหมู่บ้านถึงเพียงนั้น ก็คงจะเพื่อปกป้องเฉินเยี่ยนที่อยู่ในหมู่บ้านนั่นแหละ วันนี้หากพวกเจ้าบุกเข้าไปในหมู่บ้านค้นหาตัวเฉินเยี่ยนและเจ้าพนักงานทั้งสี่คนเจอ พวกเขาทั้งหมู่บ้านเฉินเจียวันก็จะหนีไม่พ้น!”

คุณชายรองกัดฟันกรอด

พวกเขากลับพากันกลับมาทั้งหมด หากคนหมู่บ้านเฉินเจียวันฉวยโอกาสนี้พาคนหนีไป การจะตามหาอีกครั้งจะง่ายดายได้อย่างไร?

ขาของพ่อบ้านอ่อนแรงลง “ตุ้บ” คุกเข่าลงกับพื้น อ้อนวอนขอความเมตตาอย่างตื่นตระหนก “คุณชายโปรดให้โอกาสบ่าวได้ไถ่โทษอีกครั้งเถิดขอรับ บ่าวจะพยายามสุดความสามารถเพื่อนำตัวคนกลับมาให้ได้”

คุณชายรองค่อยๆ นั่งลง ดวงตาทั้งสองข้างอำมหิต “ดี เช่นนั้นก็ให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง หากครั้งนี้ทำพลาดอีก ก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”

พ่อบ้านหมอบราบกับพื้น รับคำติดๆ กัน

คุณชายรองจึงได้กล่าวต่อ “ในเมื่อพวกเขาไม่ดื่มสุราดีๆ ก็ไม่ต้องเกรงใจอีกต่อไป”

หัวใจของพ่อบ้านสั่นสะท้าน โขกศีรษะรับคำทันที

รอจนถอยออกมาแล้ว จึงใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก

ในเมื่อได้รับคำสั่งของคุณชายรองแล้ว เขาก็จะไม่ยั้งมืออีกต่อไป

เมื่อก่อนก็มีหมู่บ้านที่สามัคคีกันมากมาย ยอมตายก็ไม่ยอมขายที่นา แต่ตระกูลเกาก็ยังสามารถครอบครองที่นาดีๆ ได้นับสิบหมื่นหมู่ หมู่บ้านเฉินเจียวันเล็กๆ แห่งหนึ่งจะนับเป็นอะไรได้?

...

“ข้างหน้าก็คือเจิ้นเจียงแล้ว”

เฉินเหลาหู่ฟาดแส้ลงบนก้นวัวหนึ่งที วัวน้ำเงยหน้าขึ้นร้อง “มอ” ออกมาหนึ่งครั้ง แล้วเร่งฝีเท้าขึ้นอีก เพียงแต่ขาของมันหนักอึ้งกว่าเมื่อก่อนมากนัก

เพื่อหลีกเลี่ยงผู้คนให้มากที่สุด พวกเขาจึงเดินทางอ้อมมาตลอด ใช้เส้นทางวกวนไปไม่น้อย

พวกเขาก็รู้ว่าการที่เจ้าพนักงานหายตัวไปอย่างกะทันหัน ย่อมต้องมีคนมาตามสืบ ระหว่างทางจึงไม่กล้าชักช้า เดินทางเกือบจะทั้งวันทั้งคืน

คนสามารถผลัดกันขับรถได้ แต่วัวสองตัวก็เหนื่อยจนเดินไม่ไหวแล้ว

เพื่อลดภาระของวัว นอกจากเจ้าพนักงานทั้งสี่คนและเฉินเยี่ยนแล้ว บนรถเทียมวัวทั้งสองคันก็มีเพียงคนขับรถเท่านั้น

ใครที่เหนื่อยมาก ก็จะไปขับรถเพื่อถือเป็นการพักผ่อน สลับกันไปเช่นนี้

จนกระทั่งฟาดแส้แล้ววัวก็ไม่ยอมเดิน จึงได้หยุดพัก

ด้วยการเร่งรีบเช่นนี้ ในที่สุดในวันที่แปดก็มาถึงเจิ้นเจียง

เมื่อเทียบกับตงหยางแล้ว เจิ้นเจียงโดดเด่นด้วยคำว่า “ใหญ่” เพียงคำเดียว

ประตูเมืองสูงใหญ่ กำแพงเมืองตระหง่าน

แม้แต่ทหารเฝ้าประตูเมืองก็ยังดูน่าเกรงขามอย่างยิ่ง สิ่งของทุกอย่างจะต้องได้รับการตรวจค้นอย่างละเอียดจึงจะอนุญาตให้เข้าไปได้

คนหมู่บ้านเฉินเจียวันต่างมองหน้ากัน ทุกคนต่างก็รู้สึกประหม่าอยู่บ้าง

ใต้กองธัญพืชของพวกเขาซ่อนเจ้าพนักงานทั้งสี่คนไว้

พวกเขาเห็นกับตาว่าทหารเหล่านั้นเปิดตะกร้าสานของคนที่ต้องการจะเข้าเมืองก่อนหน้าพวกเขา ตรวจค้นทีละใบ ไม่ละเว้นสิ่งของใดๆ จึงได้ปล่อยให้ผ่านไป

เฉินเหลาหู่กดเสียงต่ำถามเฉินเยี่ยน “พวกเขาตรวจค้นเข้มงวดเกินไป พวกเราเกรงว่าจะเข้าไปไม่ได้ ทำอย่างไรดี?”

อีกห้าคนก็พากันมองไปยังเฉินเยี่ยน

นับตั้งแต่ที่เฉินเยี่ยนได้เป็นซิ่วไฉ ก็ไม่ใช่เด็กธรรมดาอีกต่อไป กระทั่งยังรู้จักจัดการเรื่องราวได้ดีกว่าผู้ใหญ่อย่างพวกเขาเสียอีก

ในยามนี้พวกเขาหมดหนทางแล้ว ก็ทำได้เพียงถามเฉินเยี่ยน

เฉินเยี่ยนผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา แล้วกล่าว “เช่นนั้นก็ไม่ต้องปิดบัง บอกพวกเขาไปตรงๆ ก็พอแล้ว”

เมื่อเห็นว่าคนทั้งหกตะลึงไป เฉินเยี่ยนก็กล่าว “พวกเรามาเพื่อนำตัวพวกเขามาแจ้งความ ก่อนหน้านี้ที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ ก็เพราะกลัวว่าจะถูกสกัดกั้น ตอนนี้มาถึงเจิ้นเจียงแล้ว ทั้งยังได้พบกับทหารอีก แสดงตัวออกมาอย่างเปิดเผยก็พอแล้ว”

เฉินเหลาหู่ยังคิดไม่ตก แต่เขาก็ยังคงกล่าว “อาเยี่ยนเป็นท่านซิ่วไฉ ฉลาดกว่าพวกเราเยอะ ฟังเขาเถอะ”

สิ่งที่เขาไม่ชอบที่สุดก็คือการคิดเรื่องวกวนเหล่านี้ ตนเองคิดไม่ออก สู้ฟังคนที่คิดออกจะดีกว่า

คนอื่นๆ ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ท่ามกลางสายตาผู้คนก็เริ่มแก้เชือกฟาง

คนที่ต้องการจะเข้าเจิ้นเจียงมีจำนวนมาก ทั้งยังต้องถูกตรวจค้น ดังนั้นแถวจึงยาวเหยียดอย่างยิ่ง

คนที่ต่อแถวอยู่ข้างหลังมักจะมองไปข้างหน้าเพื่อดูว่าแถวยังยาวอีกเท่าใด พอได้มองดู ก็เห็นตะกร้าสานบนรถเทียมวัวคันหน้าถูกยกลงมาทีละใบ

เดิมทีหลายคนไม่ได้ใส่ใจ จนกระทั่งเจ้าพนักงานคนหนึ่งที่ถูกมัดแน่นหนา ใบหน้าซีดเผือดราวกับสีผัก ถูกดึงออกมาจากตะกร้าสาน

ทุกคนคิดว่าตนเองตาฝาดไป รีบขยี้ตา

แล้วก็ได้เห็นเจ้าพนักงานที่ถูกมัดอยู่อีกคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นข้างๆ คนเหล่านั้น

ยังไม่หมดเพียงเท่านี้ ต่อมาคือคนที่สาม และคนที่สี่

ทุกคนถึงกับตะลึงงัน

เป็นเจ้าพนักงานสี่คนที่ถูกชาวบ้านธรรมดาๆ มัดไว้จริงๆ ด้วย!

ทันใดนั้นก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมา

ความเคลื่อนไหวทางนี้ย่อมต้องดึงดูดความสนใจของทหารเฝ้าประตูเมือง

ทหารสองนายเข้ามาดู เมื่อเห็นเจ้าพนักงานทั้งสี่คน ในใจก็ตกใจอย่างยิ่ง ชักดาบใหญ่ออกมาพร้อมกัน ชี้ไปที่เฉินเหลาหู่และคนอื่นๆ ทั่วร่างเกร็งเครียด

บังอาจมัดเจ้าพนักงาน เกรงว่าคงจะเกิดการจลาจลขึ้นที่ใดสักแห่ง พวกกบฏเหล่านี้มาที่นี่เพื่อสร้างความวุ่นวายให้แก่ราษฎร

หรือว่าคิดจะบุกโจมตีเจิ้นเจียง?

ทหารสองนายสบตากัน คนหนึ่งอยู่ต่อ อีกคนหนึ่งหันหลังวิ่งไปยังประตูเมือง ตะโกนลั่น “ศัตรูบุก!”

ประตูเมืองที่เคยเป็นระเบียบเรียบร้อยพลันเกิดความโกลาหลขึ้นทันที ประตูเมืองอันหนักอึ้งค่อยๆ ปิดลงท่ามกลางเสียง “ครืนๆ”

ทหารจำนวนมากพากันกรูกันเข้ามาหาเฉินเหลาหู่และคนอื่นๆ ล้อมพวกเขาไว้เป็นวงกลม

เฉินเหลาหู่และคนอื่นๆ ถึงกับตะลึงงัน

พวกเขาถูกทหารนับสิบนายล้อมไว้รึ?

นายทหารผู้หนึ่งที่สวมชุดเกราะชี้ดาบมาที่คนไม่กี่คนนั้น แล้วออกคำสั่ง “จับกุมคนชั่ว!”

ดาบใหญ่อันเยียบเย็นเล่มแล้วเล่มเล่าก็พากันจ่ออยู่ที่คอของคนทั้งหก ขาของคนทั้งหกอ่อนปวกเปียกราวกับเส้นบะหมี่ แต่ก็ไม่กล้าคุกเข่าลงไปจริงๆ

คอของพวกเขาทำจากเลือดเนื้อ จะไปทนทานคมดาบอันแหลมคมได้อย่างไร!

เฉินเยี่ยนที่ถูกทิ้งไว้นอกวงล้อม: “...”

(เผลอทำเรื่องบานปลายไปเสียแล้ว)

เขารีบลุกขึ้น คารวะนายทหารผู้นั้นหนึ่งครั้ง “ใต้เท้านายทหาร ข้าคือหลิ่นเซิงเฉินเยี่ยนจากอำเภอผิงซิง คนในตระกูลของข้าได้จับกุมคนชั่วสี่คนที่กระทำความผิดฐานหลอกลวงปลอมแปลง จึงได้นำตัวมาแจ้งความที่กรมตุลาการเป็นพิเศษ ขอใต้เท้าโปรดอย่าได้เข้าใจผิด”

นายทหารผู้นั้นหันไปมอง ก็เห็นเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปีที่สวมหมวกบัณฑิต สวมเสื้อคลุมยาวแขนกว้าง กำลังยืนอยู่บนรถเทียมวัว คารวะเขาอย่างสุภาพ