บทที่ 94: ถูกล้อม

คนมากความ ผู้นำตระกูลย่อมไม่คิดจะอธิบายให้พวกเขาฟัง

หากเป็นจริงดังที่เฉินเยี่ยนพูด เรื่องนี้เบื้องหลังคือตระกูลเกา เช่นนั้นก็ต้องรีบนำตัวคนส่งไปยังกรมตุลาการแห่งเจิ้นเจียงโดยเร็วที่สุด หากชักช้า รอให้ตระกูลเการู้ตัวทัน ก็จะมีวิธีขัดขวางพวกเขานับไม่ถ้วน

หนทางยาวไกล ย่อมต้องมีการเปลี่ยนแปลงมากมาย จำเป็นต้องหาชายฉกรรจ์ที่เก่งกาจสองสามคนคุมตัวเหล่าเจ้าพนักงานไป

นอกจากเฉินเหลาหู่แล้ว ยังได้คัดเลือกชายฉกรรจ์ที่หัวไวและร่างกายแข็งแรงมาอีกห้าคน ส่วนเฉินเยี่ยนในฐานะคนเดียวที่มีตำแหน่งติดตัว สามารถติดต่อกับทางการได้ ย่อมต้องไปด้วยเช่นกัน

ประกอบกับเฉินเยี่ยนเป็นคนหัวไว ผู้นำตระกูลจึงได้กำชับอีกหกคนที่เหลือให้ฟังคำสั่งของเฉินเยี่ยนระหว่างทาง

ในตระกูลพอจะมีรถเทียมวัวอยู่สองสามคัน แต่รถเทียมวัวไม่มีหลังคา การมัดเจ้าพนักงานทั้งสี่คนที่สวมชุดข้าราชการไว้บนรถเทียมวัวแล้วแห่ประจานไปทั่วเมือง คงจะยังออกจากตัวอำเภอไม่ได้ด้วยซ้ำ

แต่เรื่องนี้ก็ขัดขวางผู้นำตระกูลและเหล่าผู้อาวุโสไม่ได้

ไม่มีหลังคารถ เช่นนั้นก็มัดคนทั้งสี่ให้แน่นหนาแล้วยัดเข้าไปในตะกร้าสานใบใหญ่ กองซ้อนกันจนสูงบนรถเทียมวัว แล้วจึงนำธัญพืชใส่ลงในตะกร้าสองสามใบที่อยู่บนสุด ใช้เชือกมัดตะกร้าให้แน่นหนา ทำให้เหล่าเจ้าพนักงานขยับตัวไม่ได้แม้แต่น้อย

คนตระกูลเฉินที่เหลือต่างนั่งล้อมอยู่บนรถเทียมวัว นำหมั่นโถวข้าวโพดที่นึ่งไว้ในงานเลี้ยงมาเป็นเสบียงแห้ง รถเทียมวัวสองคันมุ่งหน้าไปยังเจิ้นเจียง

หมู่บ้านเฉินเจียวันอยู่ห่างจากเจิ้นเจียงไกลอย่างยิ่ง คนมากมายขนาดนี้นั่งรถเทียมวัวไป คงจะต้องใช้เวลาเดินทางเจ็ดแปดวัน

ประกอบกับต้องพยายามหลีกเลี่ยงสถานที่ที่มีคนพลุกพล่านให้มากที่สุด ก็ต้องเดินทางอ้อม ตอนกลางคืนก็กล้าเพียงพักค้างแรมนอกเมืองเท่านั้น

เจ้าพนักงานทั้งสี่คนหายตัวไปในวันที่สอง ซึ่งเถาตูเพิ่งจะมารู้เรื่องหลังจากสอบถาม

ท่านนายอำเภอเถาสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงให้คนไปตามหาที่บ้านของคนทั้งสี่ เมื่อพบว่ายังไม่กลับบ้าน ก็รีบให้คนไปดูที่หมู่บ้านเฉินเจียวันทันที

เจ้าพนักงานที่ไปสืบข่าวที่หมู่บ้านเฉินเจียวันได้รับการต้อนรับจากผู้นำตระกูลเฉินด้วยตนเอง ทั้งยังเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี ทั้งยังยัดเงินสินบนให้อีกด้วย

หลังจากอิ่มหนำสำราญแล้ว เจ้าพนักงานที่มาสอบถามในที่สุดก็ได้เอ่ยถามถึงเรื่องของเจ้าพนักงานทั้งสี่คนนั้น

ผู้นำตระกูลทำหน้าฉงน “ข้าเห็นเพียงท่านเจ้าพนักงานท่านเดียวเท่านั้น”

เจ้าพนักงานผู้นั้นย่อมไม่เชื่อ ถามต่อไปอีกว่าเฉินเยี่ยนอยู่ที่ใด ผู้นำตระกูลทำหน้ากลัดกลุ้ม “เมื่อวานซืนบอกว่าจะไปที่เมืองเอกสักหน่อย จะไปเข้าพบท่านเจ้าเมือง จนถึงวันนี้ก็ยังไม่กลับ ไม่รู้ว่าไปเรียนหนังสือหรือว่าเกิดเรื่องขึ้น ทางตระกูลของเรากำลังจะไปตามหาคนอยู่พอดี”

รอจนเจ้าพนักงานกลับไปรายงานที่จวนนายอำเภอก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว

นายอำเภอเถาจึงได้เริ่มครุ่นคิด

เฉินเยี่ยนไปหาท่านเจ้าเมืองเมื่อวานซืน น่าจะไปขอความช่วยเหลือจากท่านเจ้าเมือง จะเห็นได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเฉินเยี่ยนกับท่านเจ้าเมืองนั้นไม่ธรรมดา

ด้านหนึ่งคือตระกูลเกา อีกด้านหนึ่งคือท่านเจ้าเมือง เขาช่างถูกบีบอยู่ตรงกลาง ทำอะไรก็ไม่ถูกไปเสียหมด

การหายตัวไปของเจ้าพนักงานทั้งสี่คนนั้นเกี่ยวข้องกับท่านเจ้าเมืองหรือไม่?

เถาตูไพล่มือไว้ด้านหลังเดินไปเดินมาในห้อง คิ้วขมวดมุ่น

หากเจ้าพนักงานทั้งสี่คนไปจับกุมเฉินเยี่ยน ต่อให้จะไปไล่ตาม ก็ควรจะส่งคนกลับมารายงานหนึ่งคน แต่ตอนนี้ทั้งสี่คนกลับหายตัวไปพร้อมกัน เกรงว่าคงจะเกิดเรื่องขึ้นแล้ว

เฉินเยี่ยนแม้จะมีตำแหน่งติดตัว แต่ก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปี ไม่น่าจะกล้าขัดขืนการจับกุมอย่างเปิดเผย

ส่วนหมู่บ้านเฉินเจียวัน ยิ่งไม่ควรจะทำเรื่องเช่นนี้

ต่อให้จับคนทั้งสี่ไว้ได้ ต่อไปทางการก็จะส่งคนมาจับกุมเฉินเยี่ยนอีก นอกจากจะนำภัยพิบัติมาสู่คนทั้งตระกูลแล้วก็ไม่มีประโยชน์อันใด

ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้ผู้นำตระกูลเฉินผู้นั้นก็ให้การต้อนรับเจ้าพนักงานที่ไปใหม่เป็นอย่างดี ไม่มีท่าทีว่าจะต่อต้านทางการเลยแม้แต่น้อย

หรือว่าจะเป็นท่านเจ้าเมืองที่ลงมือช่วยเฉินเยี่ยน จัดการควบคุมตัวเจ้าพนักงานทั้งสี่คนไว้ก่อน?

อันที่จริงแล้วเถาตูก็ไม่ได้คาดเดาส่งเดช

หลังจากการสอบระดับเมือง ท่านเจ้าเมืองหวังได้ขอเอาบทความสอบระดับอำเภอของเฉินเยี่ยนไปเป็นพิเศษ ทั้งยังถามเขาด้วยตนเองว่าเหตุใดจึงจัดให้เขาอยู่อันดับท้ายๆ

เถาตูจึงรู้ว่าผู้บังคับบัญชาท่านนี้ชื่นชมเฉินเยี่ยน ก็ยิ่งรู้สึกโล่งใจที่ตนเองไม่ได้คัดเฉินเยี่ยนออกไป

หากท่านเจ้าเมืองเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยจริงๆ เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่นายอำเภอตัวเล็กๆ อย่างเขาจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้

เถาตูครุ่นคิดอยู่หลายตลบ ในที่สุดก็ตัดสินใจโยนเผือกร้อนก้อนนี้ออกไป

คนเป็นตระกูลเกาที่ต้องการจะจับ ตอนนี้เกิดเรื่องขึ้นแล้ว ตระกูลเกาจะมาทิ้งภาระอันยุ่งเหยิงนี้ให้เขาไม่ได้

คืนวันนั้น เถาตูจึงได้ส่งคนนำข่าวนี้ไปแจ้งให้คุณชายรองเกาทราบ

ภายในห้องอบอุ่น สีหน้าที่มืดครึ้มของคุณชายรองเกาช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

“เจ้าพนักงานหายตัวไป จวนนายอำเภอของพวกเจ้าไม่รีบไปตามหาคน กลับวิ่งมาที่บ้านตระกูลเกาของข้าทำไม?”

“ท่านผู้ใหญ่ของพวกเรากล่าวว่า การที่เจ้าพนักงานหายตัวไปเป็นเรื่องใหญ่ จำเป็นต้องรายงานเบื้องบน ทั้งยังต้องแจ้งให้คหบดีและตระกูลผู้ดีในท้องถิ่นทราบ เพื่อให้ทุกคนช่วยกันตามหา”

คำพูดเหล่านี้เจ้าพนักงานผู้นั้นได้ฝึกซ้อมอยู่ในใจมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว พอพูดออกมาจึงคล่องแคล่วอย่างยิ่ง

คุณชายรองเกาเผยสีหน้าเย้ยหยัน “ท่านเถาของพวกเจ้านี่ช่างเชี่ยวชาญในวิถีแห่งการเอาตัวรอดเสียจริง”

เมื่อใดที่รายงานเบื้องบน เบื้องบนย่อมต้องส่งคนมาสืบสวนอย่างละเอียดแน่นอน

เจ้าพนักงานหายตัวไปวันไหน หายไปที่ไหน เหตุใดจึงไปที่นั่น

เรื่องราวเหล่านี้เมื่อถูกขุดคุ้ยขึ้นมา ย่อมต้องลากตระกูลเกาเข้าไปพัวพันด้วยอย่างแน่นอน

นายอำเภอเถาผู้นี้ตั้งใจแน่วแน่ที่จะผูกมัดตระกูลเกาไว้ หากตระกูลเกากล้าผลักเขาออกไปเป็นแพะรับบาป ก็จะลากตระกูลเกาลงน้ำไปด้วยกัน

ความคิดเหล่านี้หากนำไปใช้จัดการกับเฉินเยี่ยน เฉินเยี่ยนก็คงจะถูกเหยียบจมดินจนผงาดขึ้นมาไม่ได้แล้ว

แต่เขากลับดี เอาสติปัญญาทั้งหมดมาใช้กับตระกูลเกาเสียได้

คุณชายรองเกาโกรธจนแทบคลั่ง

หากพ่อของเขายังอยู่ในศูนย์กลางอำนาจ นายอำเภอตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะกล้ามาจัดการกับตระกูลเกาเช่นนี้ได้อย่างไร?

ดวงตาทั้งสองข้างของคุณชายรองเกาหรี่ลงเล็กน้อย กล่าวกับคนที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง “กลับไปบอกนายอำเภอของพวกเจ้า หากยังไม่ส่งคนไปจับเฉินเยี่ยนมาอีก หมวกขุนนางของท่านผู้ใหญ่ของพวกเจ้าเกรงว่าจะรักษาไว้ไม่ได้แล้ว”

หัวใจของเจ้าพนักงานสั่นสะท้าน ได้แต่ก้มหน้าคารวะ แล้วถอยออกไปอย่างเงียบๆ

คุณชายรองเกาเรียกคนเข้ามา สั่งด้วยใบหน้าเย็นชา “ส่งคนออกไปทันที ค้นหาและจับกุมเฉินเยี่ยนอย่างเต็มกำลัง เมื่อจับตัวได้แล้ว ให้รีบส่งไปยังจวนนายอำเภอทันที”

ต่อให้เขาจะไม่พอใจเถาตูเพียงใด ก็รู้ดีว่าเฉินเยี่ยนคือคนที่สมควรจะจัดการที่สุดในตอนนี้

วันที่สาม คุณชายรองเการอจนถึงบ่ายก็ยังไม่เห็นจวนนายอำเภอมีการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ใดๆ เขาก็รู้ได้ว่าเถาตูตัดสินใจที่จะสลัดตัวออกจากเรื่องนี้แล้ว

ความรังเกียจที่คุณชายรองเกามีต่อเถาตูนั้นถึงขีดสุดแล้ว ตัดสินใจว่าหลังจากเรื่องนี้แล้วจะต้องกดขี่เถาตูให้จมดินโดยสิ้นเชิง

ในเมื่อจวนนายอำเภอพึ่งพาไม่ได้ ก็คงต้องอาศัยคนของตนเองแล้ว

บ่าวรับใช้ของตระกูลเกาเดินทางไปยังหมู่บ้านเฉินเจียวัน คิดจะจับตัวครอบครัวของเฉินเต๋อโซ่วไว้ ใครจะคาดคิดว่าเพิ่งจะถึงปากทางเข้าหมู่บ้านก็ถูกชายฉกรรจ์ของหมู่บ้านเฉินเจียวันขวางไว้เสียแล้ว

ต่อให้พวกเขาจะอ้างชื่อของตระกูลเกาออกมา คนหมู่บ้านเฉินเจียวันก็ไม่ให้ความร่วมมือ

“วันนี้หากปล่อยให้พวกเขาเข้ามาในหมู่บ้านได้ ตระกูลเฉินของเราต่อจากนี้ไปในละแวกสิบลี้ก็จะเงยหน้าขึ้นมาไม่ได้อีกแล้ว!”

เด็กหนุ่มคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง คนอื่นๆ ต่างก็พากันขานรับ

บ่าวรับใช้ของตระกูลเกาจะมากเพียงใด ก็ไม่มากเท่าชายฉกรรจ์ของหมู่บ้านเฉินเจียวัน ไม่สามารถเข้าไปในหมู่บ้านได้เลย

พวกเขาก็ไม่ยอมจากไป ได้แต่ปิดล้อมอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน

เมื่อผู้นำตระกูลทราบเรื่องนี้ บนใบหน้าก็ฉายแววยินดี “ดีแล้ว ให้พวกเขาปิดล้อมอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านนั่นแหละ แล้วหาพวกผู้หญิงไปตะโกนด่าทอ 万万อย่าให้พวกเขารู้ตัวทัน”

คนอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านกันหมด คณะเดินทางของเฉินเยี่ยนก็จะสามารถเดินทางได้อย่างสบายใจ เป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง

ตระกูลเกาไม่ใช่คนดี คิดหาวิธีทำร้ายคนในตระกูลของพวกเขา หากไม่ฉวยโอกาสนี้ด่าพวกเขาสาดเสียเทเสีย จะไม่เป็นการขาดทุนเกินไปหรอกหรือ?

การต่อสู้ย่อมเป็นฝีมือของชายฉกรรจ์ แต่หากว่ากันด้วยเรื่องการด่าทอแล้ว ยังคงต้องเป็นพวกหญิงชราที่มีพลังการต่อสู้แข็งแกร่ง

เดิมทีผู้นำตระกูลเฉินคิดจะหาคนที่ด่าเก่งที่สุดในหมู่บ้านไปโวยวายสักสองสามประโยค ใครจะคาดคิดว่าผู้หญิงคนอื่นๆ พอรู้ว่าเป็นเรื่องการไปด่าคน ต่างก็อาสามากันอย่างพร้อมเพรียง เดินทางจากปากทางเข้าหมู่บ้านไปตลอดทาง หญิงชราและหญิงสาวจากทุกครัวเรือนต่างก็พากันออกมา

กองทัพสตรีอันเกรียงไกรเดินไปหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเหล่าชายฉกรรจ์ของหมู่บ้านเฉินเจียวัน สองมือเท้าสะเอว ตั้งท่าแล้วก็เริ่มสาดคำด่าออกมาเป็นชุด

อะไรที่ว่า “ตระกูลเกามันเลวยิ่งกว่าหมาหมู” “เกิดลูกไม่มีรูตูด” “สมควรตายยกครัว เอาไปทำปุ๋ยให้พืชผลยังเหม็นเกินไป” คำด่าเหล่านี้ล้วนถือว่าไพเราะแล้ว